Παρουσίαση μουσικής

324. Μ’ ένα καλάμι φλαμουριάς

ΕΛΛΑΣ Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

POLYGRAM, FONTANA 1964

Μουσική και τραγούδια γραμμένα από τον Μάνο Χατζιδάκι για το ομώνυμο Γερμανικό Ντοκιμαντέρ του Wolfgang Mueller-Sehn.
Αυτή είναι η τελική μορφή του έργου, αναθεωρημένη από το συνθέτη (βασισμένη στο ποίημα του Νίκου Γκάτσου: ΑΜΟΡΓΟΣ), γιατί το συνολικό μουσικό αποτέλεσμα της ταινίας δεν ικανοποίησε τον συνθέτη.

Ο ίδιος έγραφε στο οπισθόφυλλο: «Ευτύχημα είναι ότι η FONTANA, κατενόησε την ιδιαίτερη σημασία της μουσικής μου και μου ΄δωσε τελευταία την ευκαιρία να ξανασυνδέσω τα μέρη της σε μια οριστική και διάφορη σειρά απ΄ αυτή που είχε στην ταινία, έτσι που να δημιουργηθεί μια ανεξάρτητη κι ολοκληρωμένη μορφή μουσικού έργου». Το συγκεκριμένο κομμάτι με τίτλο «Μ’ ένα καλάμι φλαμουριάς» είναι και η εισαγωγή του έργου.

Παρουσίαση βιβλίου

Δον Κιχώτης

Θερβάντες Μιγκουέλ

Εκδ. Μίνωας, 1998

Εκδόθηκε σε δυο μέρη, το 1605 και το 1615 και είναι ένα από τα μυθιστορήματα που επηρέασαν σημαντικά την ισπανική λογοτεχνία. Είναι ένα από τα πιο εμπνευσμένα έργα της νεότερης δυτικής λογοτεχνίας. Το έργο περιγράφει τις περιπέτειες του Αλόνσο Κιχάνο, ενός ιδάλγου (τίτλος κατώτερης ευγενείας, από καλή οικογένεια σα να λέμε), ο οποίος έχοντας διαβάσει πολλά βιβλία για τον ιπποτισμό, πιστεύει ότι είναι ιππότης παίρνει το όνομα Δον Κιχώτης και αυτοαποκαλείται μάλιστα «ο ιππότης της ελεεινής μορφής».

Ξεκινάει τα ταξίδια και τις περιπέτειες του μόνος, μαζί με το κοκαλιάρικο άλογο του που το ονομάζει Ροσινάντε φορώντας μια παλιά μεταλλική πολεμική στολή που βρήκε. Κατά την διάρκεια των περιπετειών του τραυματίζεται και τον μεταφέρουν πάλι πίσω στο σπίτι του όπου τον φροντίζουν η ανιψιά και η οικονόμος του. Λίγο καιρό αργότερα βρίσκει τον γείτονα του Σάντσο Πάντσα και τον πείθει να τον ακολουθήσει. Ο Δον Κιχώτης είναι ερωτευμένος με μια νεαρή κοπέλα, που από μόνος του την ονομάζει Δουλτσινέα και προσπαθεί να την σώσει γιατί έχει πείσει τον εαυτό του ότι βρίσκεται κάτω από την επήρεια μαγικών. Η Δουλτσινέα δεν γνωρίζει τίποτα από όλα αυτά και δεν εμφανίζεται ποτέ. Τα ταξίδια του Δον μαζί με τον πιστό σύντροφο τις περισσότερες φορές δεν έχουν καλή κατάληξη. Συνήθως γίνονται αντικείμενα χλευασμού και γέλιου.

Υπάρχουν μέσα στο κείμενο ιδέες και σκέψεις εξαιρετικά υψηλές και ευγενικές, όσο και σουρεαλιστικές και ρηξικέλευθες, που αν και γραμμένες τον 17ο αιώνα είναι και σήμερα πρωτότυπες και επίκαιρες.

Μερικά αποσπάσματα:

...Πάνω στην ώρα είδαν από μακριά κάπου τριάντα ανεμόμυλους στον κάμπο της Μοντίλ. Μόλις τους αντίκρυσε ο Δον Κιχώτης, είπε στον ιπποκόμο του:

-... Νάτοι μπροστά μας το πιο λίγο τριάντα γίγαντες. Λογαριάζω να τους πολεμήσω και να τους πάρω τη ζωή...

-Ποιοί γίγαντες, ρώτησε ο Σάντσο Πάντσας.

... Αυτοί με τις μακριές χερούκλες...

-Μα, για πρόσεξε, αυτά που βλέπομε δεν είναι γίγαντες παρά ανεμόμυλοι...

-Καταλαβαίνω, πραγματικά δεν ξέρεις από τέτοιες περιπέτειες εσύ...

... και με τούτα τα λόγια σπιρούνισε τον Ροσινάντε...

-Μη φεύγετε, άναντρα και άθλια πλάσματα! Ένας και μόνος ιππότης σας χτυπάει

Σηκώθηκε τότε λίγο αεράκι. Τα μεγάλα φτερά άρχισαν να σαλεύουν...

... χύμηξε με το πιο δυνατό τριπόδισμα του Ροσινάντε καταπάνω στον πρώτο μύλο που βρέθηκε μπροστά του και τρύπησε το φτερό με μια γερή λογχιά του κονταριού του. Μα ο άνεμος γύριζε το φτερό και το κοντάρι γίνηκε κομμάτια συνεπαίρνοντας άλογο μαζί και καβαλάρη. Ο ιππότης τινάχτηκε, έπεσε και κυλίστηκε στο χώμα, στα κακά του χάλια...

... Πάνω στην ώρα ο ιππότης μας ξεχώρισε από μακριά ένα μεγάλο σύννεφο σκόνη:

-Σάντσο, είπε, για ιδές! ... Είναι στρατός αμέτρητος απ’ όλα τα έθνη του κόσμου.

- Αν κάνω καλά τον λογαριασμό, είπε ο Σάντσος, τα φουσάτα είναι δύο...

Γυρίζοντας το κεφάλι ο Δον Κιχώτης βεβαιώθηκε πως ο Σάντσος έλεγε την αλήθεια και δεν είχε καμιά αμφιβολία πως ο ένας στρατός βάδιζε κατά πάνω στον άλλο. Ήτανε δυο κοπάδια πρόβατα που έρχονταν από αντίθετος δρόμους και σηκώνανε σκόνη πυκνή...

... Ο Δον Κιχώτης άρχισε να βγάζει λόγο, ... δείχνοντας με το χέρι στον Σάνστο όσα έβλεπε ο νους του.

-Τόνε βλέπεις κείνον εκεί τον ιππότη με την κίτρινη κορμοστασιά.. είν’ ο γενναίος Λαυροκάλκος, άρχοντας της Αργυρής Γέφυρας... Ο άλλος με το γαλάζιο σκουτάρι ... είναι ο φοβερός Μικοκολέμπο, δούκας της μεγάλης Κιρόσιας... στα δεξιά ο περίφημος Μπρανταμπαρμπαράν, εξουσιαστής στις τρεις Αραβίες, φοράει αντί για πανοπλία δέρμα φιδιού και κρατάει για ασπίδα του μια πόρτα... μια από τις πύλες του ναού των Φιλισταίων... και κείνος είναι ο Τομονέλ της Καρκασόνας... κι έχει στο κοντάρι του μια γάτα... κι από κάτω γράφει Μιάου, την πρώτη συλλαβή από το όνομα της κυράς του, της γοητευτικής Μιαουλίνας, κόρης του Δούκα των Αλγάβρων... Παρακάτω, αυτός με τα σιδερένια σπιρούνια είναι ο Δούκας της Ναρβίας, ο Εσπαρταφιλάρντο ... με το σπαράγγι στην ασπίδα του και από κάτω γραμμένο το ρητό «Ξαναγεννιέμαι μονάχος μου»...

... Απάνω που κουβεντιάζανε πρόβαλε στο δρόμο ένα μεγάλο κάρο ... φορτωμένο με τις πιο παράξενες μορφές που μπορούσε κανείς να φανταστεί. Ήταν ο θίασος Άγκουλο Ελ Μάλο που έκανε τουρνέ σε διάφορες πολιτείες. Οι ηθοποιοί για να μη χάσουνε καιρό μια και το χωριό όπου θα δίνανε παράσταση βρισκότανε κοντά σ’ αυτό που αφήκανε, ταξιδεύανε με τα κουστούμια που φορούσανε στο έργο «Ο θάνατος κι η ακολουθία του»... έτσι ο Διάβολος οδηγούσε τα μουλάρια, ο θιασάρχης τον αυτοκράτορα, η γυναίκα του την βασίλισσα, ένας ηθοποιός τον θάνατο, ένας άλλος τον άγγελο...

-... Σάντσο ν’ αγαπάς το θέατρο και τους ηθοποιούς και τους συγγραφείς των έργων... γιατί είναι όργανα που κάνουνε μεγάλο καλό στην κοινωνία. Μας δείχνουνε πάσα στιγμή έναν καθρέφτη, που απεικάζει ζωηρά όσα γίνουνται στην ανθρώπινη ζωή... είδες ποτέ σου έργο με βασιλιάδες, αυτοκράτορες και Πάπες ... Μα όταν το έργο τελειώσει και βγάλουν οι ηθοποιοί τα κοστούμια τους, τότες όλοι οι ηθοποιοί γίνουνται ίσοι... Το ίδιο γίνεται ... σε τούτο τον κόσμο. Κι εδώ άλλοι κάνουνε τον αυτοκράτορα, άλλοι  τον Πάπα ... μα όταν φτάσουνε στο τέλος, όταν σωθεί η ζωή, τότες ο θάνατος τους γυμνώνει απ’ όλα τα ρούχα που τους ξεχωρίζανε και είναι ίσοι μέσα στο μνήμα.

-... θάναι κανένας ερωτευμένος ιππότης, είπε ο Σάνστος...

-Δεν υπάρχει περιπλανώμενος ιππότης που να μην είναι, είπε ο Δον Κιχώτης. Μ’ αν τραγουδήσει από τούτο το νήμα θα βρούμε το κλειδί για τους στοχασμούς του, μια κι η γλώσσα μιλάει απ’ της καρδιάς το ξεχείλισμα...

- ... όχι σου λέω δεν πολεμώ, είπε ο Σάντσος... Εμείς ας πιούμε κι ας φάμε. Γιατί ο καιρός φροντίζει αρκετά να μας ληστέψει τη ζωή μας δίχως να πηγαίνουμε εμείς γυρεύοντας τρόπους να την αποσώσουμε πριν έρθει η ώρα κι ο καιρός. Θα πέσει μονάχη η ζωή μας όπως ο γουρμασμένος καρπός απ’ το δέντρο.

 Και οι συμβουλές που έδωσε ο Δον Κιχώτης στον Σάντσο Πάντσα όταν θα πήγαινε τάχα να γίνει κυβερνήτης σε ένα νησί:

Να εξετάζεις συχνά τον εαυτό σου και να πασκίζεις να τον γνωρίσεις. Τούτη η σπουδή κρατάει πολύ, είναι δύσκολη μ’ απαραίτητη, για να μη μοιάσεις με τον βαθρακό που ήθελε να βγει στα ίσια με το βόδι...

Μην έχεις κανένα δισταγμό να μιλάς ανοιχτά για την καταγωγή σου... Η σεμνότη στολίζει την αρετή...

Μη ζηλέψεις τους πρίγκιπες τους τρανούς από σόϊ. Τούτα τα δώρα της τύχης που τους κάνουν να καυχιώνται, δεν αξίζουν τον κόπο να τα λαχταράς. Μην ξεχνάς πως τα έχουν κληρονομικά μα την αρετή μόνος του την αποχτάει ο άνθρωπος. Κρίνε ποιό είναι καλύτερο...

Νάσαι κουφός σ’ αυτά που σου τάζει ο πλούσιος μα να σε συγκινούν του φτωχού τα δάκρυα... να φέρεσαι όμως δίκαια και στους δύο...

Ποτέ να μη λυγίσει της δικαιοσύνης σου το ραβδί μπροστά στο χρυσάφι...

Αν τυχόν δικάζεις τον εχθρό σου, να χεις το νου σου μόνο στην υπόθεσή του...

Αν έρθει να σου ζητήσει δικαιοσύνη κάποια ωραία και νέα γυναίκα να την ακούς με τα μάτια κλειστά...

Νάσαι πάντα καθαρός μα ποτέ φανταχτερός, καλοντυμένος, αλλά χωρίς πολυτέλεια...

Απόφευγε την τσιγγουνιά, αγάπα την οικονομία...

Νάσαι λιγόφαγος... Τρώγε λίγο το μεσημέρι και καθόλου το βράδυ για να φυλάξεις την υγεία σου...

Να μην παρακοιμάσαι. Τον χρόνο που παίρνουμε απ’ τον ύπνο τόνε κερδίζει η ζωή...

Να θυμάσαι τέλος παντοτινά πως το δυστυχισμένο ανθρώπινο γένος κλίνει από φυσικού του στο κακό...

Παρουσίαση μουσικής

323. Εισαγωγή

Η ΠΕΤΡΟΣΟΥΠΑ

SUBWΑYS ΜUSIC 2010

8/8

Το παραμύθι «Πετρόσουπα» είναι ένα λαϊκό παραμύθι που εμφανίζεται σε πολλές χώρες της Ευρώπης και της Ανατολής. Ο Στάθης Γυφτάκης βασίστηκε στην διασκευή του Τζον Τζ. Μουθ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Άγκυρα"
(2003) σε μετάφραση Μάνου Κοντολέων. Μιλά για την δύναμη και την σημαντικότητα της προσφοράς και πρωτοπαρουσιάστηκε στην Καλαμάτα τα Χριστούγεννα του 2010 με την συμμετοχή της Τρίφωνης παιδικής Χορωδίας του
Δημοτικού Ωδείου της πόλης.

Πρόκειται για τον πρώτο δίσκο της Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων & της Παιδικής Χορωδίας του Δημοτικού Ωδείου Καλαμάτας, τον οποίο οργάνωσε και στήριξε ο Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων των σπουδαστών. Μαέστρος είναι ο  Ιβάν Μάτζαρης. O φίλος της «Μενεστρέλλων Πολιτείας» Στάθης Γυφτάκης είναι ένα από τα λίγα μουσικά συνθετικά ταλέντα που διαθέτει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι η εισαγωγή του έργου.

Παρουσίαση μουσικής

322. Προσωπογραφία

ΚΑΠΕΛΑ

ΣΕΙΡΙΟΣ 1989, MUSIC BOX 2008

Μουσική του Τάσου Καρακατσάνη σε στίχους & κείμενα Γιώργου Χρονά, για την παράσταση «Καπέλα» (Καλαμάτα, 1987) και για την τηλεοπτική παρουσίαση του μονόπρακτου του Σαρογιάν «Ε, Εσείς οι απέξω» (1988).
Τραγουδούν: Κώστας Ζαχαράκης, Χρήστος Στέργιογλου, Κατερίνα Γιαμαλή, Βιβή & Μαριάννα Γκέκα, Αννα Μιχαήλου, Θοδωρής Σκούρτας και η Μαρία Δημητριάδη.
Διεύθυνση παραγωγής: Μάνος Χατζιδάκις.

«O Καρακατσάνης έστησε μια πρωτότυπη μουσική ιστορία σε στιλ γερμανικού καμπαρέ. Η κυριαρχία του πιάνου σε συνδυασμό με τις θεατρικές ερμηνείες των ηθοποιών και της Κατερίνας Γιαμαλή, δημιουργούν μια ιδιαίτερη μουσική ατμόσφαιρα, εμπλουτισμένη με ηχοχρώματα της τζαζ και αρκετές δόσεις πειραματισμού, κυρίως μέσω της χρήσης συνθεσάιζερ. Μοναδικές στιγμές του δίσκου αποτελούν η ερμηνείες της Μαρίας Δημητριάδη σε δύο απ’ τα τραγούδια ...» (κείμενο του φίλου Μάκη Γκαρτζόπουλου από «Το άρωμα του τραγουδιού»)

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Προσωπογραφία» και το ερμηνεύει η Μαρία Δημητριάδη.

Προσωπογραφία

Στο σπίτι της λύπης
κρεβάτια και βάζα,
λουλούδια και κάδρα γυμνά...
Παντού ερημιά...
Τον είδα και ήταν
με χέρια λυμένα...
Τσιγάρο που λάμπει ξανά...
Παντού ερημιά...
Τον είδα και ήταν
μια λάμψη στη δύση,
αέρας και σκόνη παλιά...
Παντού ερημιά...
Εκείνος που είδες,
αυτός που περνάει,
αυτός που βαδίζει αργά
σα να `ναι σκιά...
τον είδες και ήταν
με χέρια λυμένα...
Τσιγάρο που λάμπει ξανά...
Παντού ερημιά...
Τον είδες και ήταν
μια λάμψη στη δύση,
αέρας και σκόνη παλιά...
Παντού ερημιά...

.

Παρουσίαση μουσικής

321. Σερσέ λα μαμ.

ΟΙ ΑΛΛΟΙ
LYRA 2000

Ο δίσκος περιλαμβάνει τη ζωντανή ηχογράφηση των παραστάσεων του κοντραμπασίστα & συνθέτη Μιχάλη Σιγανίδη και των «Φίλων του Μίλτου Σαχτούρη» που δόθηκαν τον Απρίλη του 2009 στη μουσική σκηνή «ΑΥΛΑΙΑ». Ερμηνεύουν οι: Αλκίνοος Ιωαννίδης, Σαβίνα Γιαννάτου, Βικτωρία Βελίκοβα και Λίνος Ιωαννίδης

Το δελτίο Τύπου που συνοδεύει το δίσκο ενημερώνει πως πρόκειται : «για ένα ηχητικό ντοκιμαντέρ … μια ιδιόρρυθμη “αποδομητική” τραγουδοποιία που χαρτογραφεί ένα λεπτομερέστατο ηχητικό τοπίο όπου συνυπάρχουν το συγκεκριμένο πλαίσιο και ο ελεύθερος αυτοσχεδιασμός»

Η μουσική είναι τζαζ, φολκ, δημώδης ... και κλασικότροπη αβανγκάρντ αλλά πιο αβανγκάρντ και σουρεάλ είναι τα κείμενα που δεν κείνται αλλά αντίκεινται σα πέη ολόστητα... τα υβριδικά αυτά σουρεαλιστικά παντρέματα είναι μια απτή απόδειξη ότι ο πολιτισμός και οι τέχνες προάγονται δια της σμίξεως (κείμενο Κ. Καρδερίνη MIC Music Portal).

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Σερσέ λα μαμ», είναι σε στίχους Γιώργου Σιγανίδη και το τραγουδούν οι Μιχάλης Σιγανίδης, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Κώστας Θεοδώρου & Θοδωρής Ρέλλος.

Μαρσάρουνε τη σκούπα οι νοικοκυρές

και τα χαλιά απλώνουν στα μπαλκόνια.

Μετά θα βάλουν το αιδοίο τους να σβήσει

σε αυγολέμονο της Χρύσας Παραδείση.

Παρουσίαση βιβλίου

Τα μουσικά όργανα των Αρχαίων Ελλήνων

Κοτσανάς Κώστας

Προσωπική έκδοση, 2009

Ο Κωνσταντίνος Κοτσανάς Μηχανολόγος του Πολυτεχνείου Πάτρας από την Αιγείρα Αχαΐας εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Έχει αφιερώσει τη ζωή του στη μελέτη του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού και ιδιαίτερα στο πεδίο της Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας.

Το συγκεκριμένο βιβλίο παρουσιάζει με συνοπτικό και απλό τρόπο τα μουσικά όργανα της αρχαιότητας. Η εικονογράφηση περιλαμβάνει φωτογραφίες ανακατασκευασμένων έργων με βάση τα αρχαία πρότυπα.

Παρουσίαση μουσικής

320. Η πικραγαπημένη

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ & ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Ηχογραφήση, EΡΤ, 1977

Ένα σπάνιο ντοκουμέντο από τον φίλο της «Μενεστρέλλων Πολιτείας» Δημήτρη Κωστούλα.

Ο Δημήτρης Χορν ερμηνεύει το δυσεύρετο τραγούδι "Η πικραγαπημένη" του λόγιου συνθέτη Δημήτρη Τερζάκη σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, από την ομώνυμη θεατρική παράσταση που ανέβηκε το 1962 στο Θέατρο Αθηνών. Το έργο έγραψε ο Ισπανός δραματουργός Jacinto Benavente (1866-1954), βραβευμένος με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1922.

Ο συνθέτης Δημήτρης Τερζάκης, γιός του συγγραφέα Άγγελου Τερζάκη γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα αλλά ζει και διδάσκει στη Λειψία.

Η Πικραγαπημένη.

Κοντά στην ακροποταμιά

που κλαίει τη νύχτα η καλαμιά

και το νερό σωπαίνει,

βγαίνει σαν άστρο λαμπερό

και καρτερεί και καρτερεί

η Πικραγαπημένη.

Σαν την οχιά στην ερημιά

αίμα βυζαίνει απ’ τα κορμιά

κι εκείνη δεν πεθαίνει,

μα σιγολιώνει σαν κερί

όποιος στα μάτια τη θωρεί

την Πικραγαπημένη.

Άλλη δε γνώρισα καμιά

με τόση λάσπη και βρωμιά

κι αγάπη ζυμωμένη,

μα θα γυρίσουν οι καιροί

κι αίμα να πιει δε θα μπορεί

η Πικραγαπημένη.

Παρουσίαση μουσικής

319. Το σήμα της ΕΡΤ

Ανέκδοτο

Όλοι έχουμε ακούσει το μουσικό σήμα της ΕΡ (2ο πρόγραμμα). Πολύ λίγοι όμως γνωρίζουν ότι το έχει συνθέσει ο Νίκος Πλατύραχος, ο σπουδαίος πλην διακριτικός αυτός δημιουργός, με το μεγάλο ταλέντο. Τώρα πια δεν θα ξανα-ακούσουμε από την τηλεόραση αυτή την μελωδία, αλλά θα πλανιέται στα σοκάκια της «Μενεστρέλλων Πολιτείας» τις νυχτερινές ώρες, συνοδεύοντας τα βήματα των καλών πνευμάτων που νυχτοπερπατούν εκεί.

Παρουσίαση μουσικής

318. Ανεμόπτερο

ΑΝΕΜΟΠΤΕΡΟ

MINOS EMI 2004

2/11

Μουσικές συνθέσεις του Στέφανου Κορκολή σε στίχους Ρεβέκκας Ρούσση. Αντίθετα από τις περισσότερες δουλειές του συνθέτη η συλλογή αυτή δεν γράφτηκε για πιάνο, αλλά για κιθάρα. Το συγκεκριμένο κομμάτι με ενδιαφέροντα λόγια, ομώνυμο του δίσκου, ερμηνεύει με την τρυφερή φωνή της η Αδριάνα Μπάμπαλη.

Σ `ένα δωμάτιο βρήκα χώρο ν’ απογειωθώ
κοίταξα μέσα μου ξανά,
πως μου πάνε τ’ άστρα, τα βουνά.
Από ‘κει ψηλά πετάω,
μ’ ανεμόπτερο γυρνάω.
Βλέπω αγάπες χαμηλά
αγκαλιά ν’ ανασαίνουν κρυφά.
Μη ρωτάς τι και πως
μεγάλη μου καρδιά
πάρε χρώμα στο φως
τα λίγα είναι πολλά
Τα πολλά που ζητάς
μη ψάχνεις να τα βρεις.
Πάρε χρώμα, ξεκίνησες να ζεις...
Σ’ ένα δωμάτιο μικρό
φτιάχνω γη, με χώμα και νερό
Εκεί απάνω περπατώ
και ταξιδεύω μ’ όνειρο καιρό
Μες στα σύννεφα πετάω,
μ’ ανεμόπτερο γυρνάω.
Βλέπω αγάπες χαμηλά,
χωριστά να παλεύουν κρυφά.

Παρουσίαση μουσικής

317. Ο χορός της πεταλούδας

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ ΜΕΤΑ

ΜΕΛΩΔΙΚΟ ΚΑΡΑΒΙ, 2012

«Λίγο πριν.. λίγο μετά» είναι ο τίτλος της 4ης δισκογραφικής δουλειάς του Γιώργου Βαρσαμάκη με οκτώ νέα ορχηστρικά μουσικά θέματα και δυο διασκευές παλαιότερων. Το έργο ηχογραφήθηκε  από μικρή ορχήστρα εγχόρδων και πνευστών, πιάνο, κιθάρες, μπάσο και κρουστά. Ο ίδιος γράφει: «Σε μια εποχή που ο,τιδήποτε εμπεριέχεται στο «πριν» είναι τόσο άμεσα συνδεδεμένο με ο,τιδήποτε θα εμπεριέχεται  στο «μετά», η μουσική προσπαθεί να υπογραμμίσει την αξία και τη σημασία της δεδομένης στιγμής στη ζωή μας.

Αυτή τη δεδομένη στιγμή του «λίγο πριν» και του «λίγο μετά» που το παρελθόν και το μέλλον διαπληκτίζονται, έρχεται η μουσική να τη σηματοδοτήσει, να την οριοθετήσει δίνοντάς της τη μέγιστη αξία. Η στιγμή έχει τη δύναμη να αναθεωρεί  την προηγούμενη άποψη για το σωστό  και το λάθος, το καλό και το κακό. Ανάμεσα στο «λίγο πριν» και στο «λίγο μετά», το τώρα, η στιγμή καθαρή, ανόθευτη, διψά τη δημιουργία πριν γίνει παρελθόν...»

Παίζουν: Γιώργος Βαρσαμάκης πιάνο και Γιώργος Τοσικιάν κιθάρα,  Κώστας Ιωαννίδης κλαρινέτο, Μυρτώ Χρυσανθακοπούλου φλάουτο, Νίκος Δημαράς  τρομπέτα, Άγγελος Τζαμαριάς τρομπόνι, Λάκης Χαλκιόπουλος μπάσο, Πέτρος Φατής κρουστά.

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο: «Ο χορός της πεταλούδας».

Παρουσίαση μουσικής

316. Για τα Ελληνόπουλα

ΕΡΓΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΘΕΤΩΝ ΓΙΑ ΠΙΑΝΟ

ΜΟΤΙVΟ, 1981

Ηχογράφηση έργων Ελλήνων συνθετών της παλιότερης γενιάς για πιάνο. Παραγωγή του πολιτιστικού κέντρου του Δήμου Γλυφάδας. Στο πιάνο η Έφη Αγραφιώτη. Το συγκεκριμένο κομμάτι ανήκει στην 1^η σειρά με τίτλο "Για τα Ελληνόπουλα" του Μανόλη Καλομοίρη (1883-1962).

Παρουσίαση βιβλίου

Όλα τα πουλιά της Ελλάδας

Επιστημονική επιμέλεια: Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία

Έκδ. Ιδρύμα Τύπου Α.Ε. Ελεύθερος Τύπος, 1996

Το βιβλίο αυτό είναι ένας βασικός οδηγός γνωριμίας με τους φτερωτούς "συμπατριώτες" μας. Τα είδη παρουσιάζονται σύμφωνα με την ταξινομική τους σειρά και όχι αλφαβητικά. Έτσι οι φωτογραφίες συγγενικών ειδών, που μοιάζουν περισσότερο μεταξύ τους, βρίσκονται δίπλα-δίπλα για να μπορούμε να διακρίνουμε καλύτερα τις διαφορές τους. Όπως όμως θα διαπιστώσετε αμέσως από τις φωτογραφίες πολλά είδη μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους ώστε η διάκρισή τους μπορεί να γίνει μόνο με τη κάποια γνωρίσματα που περιγράφονται στο κείμενο που συνοδεύει κάθε φωτογραφία.

Εδώ δόθηκε έμφαση στα ιδιαίτερα εξωτερικά γνωρίσματα που πρέπει να προσέξουμε αλλά και στα χαρακτηριστικά όπως η φωνή ή η προτίμηση σε κάποιο βιότοπο, στοιχεία που θα μας βοηθήσουν να δώσουμε τη σωστή ονομασία σε κάθε καινούργιο είδος που θα έχουμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε. Ίσως μετά από λίγο καιρό να εκτιμήσουμε περισσότερο την παρουσία ενός μετανάστη Μυγοχάφτη ή Τσιροβάκου στον κήπο μας ή στο Πάρκο της γειτονιάς μας, πουλιά, που μέχρι τώρα πιστεύαμε ότι ήταν σπουργίτια.

Όμως πέρα από τα στοιχεία αναγνώρισης, τα κείμενα διανθίστηκαν και με άλλες αξιόλογες πληροφορίες, από τη ζωή και τις συνήθειες κάθε είδους που κάνουν την ανάγνωση πιο ενδιαφέρουσα.

Είναι η πρώτη φορά για τα ελληνικά δεδομένα που κυκλοφορεί ένας τόσο πλήρης φωτογραφικός οδηγός των πουλιών της χώρας. Οι φωτογραφίες πολλών ειδών παρουσιάζονται για πρώτη φορά σε ελληνικό έντυπο. Και ήταν σίγουρα μεγάλη παράλειψη να μην υπάρχει ένα τέτοιο βιβλίο στη χώρα του Αριστοτέλη που θεμελίωσε τη ζωολογία και περιέγραψε πολλά από τα πουλιά που παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο.

Τα πουλιά παρόλο που είναι από τα βασικότερα "συστατικά" εμβίου κόσμου, αποτελούν μάλλον ένα άγνωστο κομμάτι γνώσης για τους περισσότερους. Πόσοι για παράδειγμα γνωρίζουν ότι στην Ελλάδα εμφανίζονται 5 είδη χελιδονιών ή ότι η Γερακίνα δεν έχει άμεση σχέση με τα Γεράκια; Πόσοι δε, κατατάσσουν στα Μπεκατσίνια παραπάνω από 25 είδη παρυδάτιων που στην πραγματικότητα είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους;

Παρουσίαση μουσικής

315. Όλα είναι δανεικά

Η ΓΗ ΑΠ’ Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ

WARNER, 2001

Η 2^η (και τελευταία) δισκογραφική δουλειά του συγκροτήματος «Τα φώτα που σβήνουν», με σκίτσα του Δημήτρη Μητσόπουλου & παραγωγή του Μανώλη Φάμελου. Τα μέλη ήταν οι Κώστας Γιαννίρης, Δημήτρης Κουζής, Ντομένικο Μπονάσσι, Θοδωρής Παπαστάθης και Δημήτρης Τζιμέας, Στάθης Δρογώσης. Στους δύο τελευταίους αποδίδεται και το συγκεκριμένο τραγούδι που ερμηνεύει ο Στάθης Δρογώσης, και ο οποίος ακολούθησε στη συνέχεια ανεξάρτητη και καθόλου αμελητέα πορεία. Πολύ φιλοσοφημένος τίτλος, κι αν η αγάπη είναι γήινη, παραπέμπει στον Ηράκλειτο...

Όλα είναι δανεικά

Είναι μήπως η τύχη που ορίζει τις ζωές αυτής της γειτονιάς;
Σε βρήκα και δεν ξέρω αν υπάρχει ένας θεός που νοιάστηκε για μας.
Καθόσουν σ' ένα πάρκο, γύρω κόσμος, μουσική, τραγούδια απ' τα παλιά.
Κι όλο κοιτούσες κάτω. Μαύρα, κόκκινα μαλλιά, παπούτσια αθλητικά.
Έδειχνες τόσο μόνη.
Ήθελα να σου πω.
Όλα είναι δανεικά εδώ, φωτιά, αγάπη, αέρας.
Αγκάλιασέ με, μια ζωή, ως το πρώτο φως της μέρας.
Με κοίταξες και ξέρω τι φοβάσαι τι αγαπάς πώς ξορκίζεις το κακό.
Με ρώτησες αν θέλω, αν μπορούμε, αν θα φύγουμε ποτέ μας από δω.
Έδειχνες τόσο μόνη.
Ήθελα να σου πω.

Παρουσίαση μουσικής

314. Η Κάρος έχει περίεργα όνειρα

ΟΤΑΝ ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΒΓΗΚΑΝ ΣΤΗ ΣΤΕΡΙΑ

Δίσκος 33 στροφών, 1967

Μουσική επένδυση του Μίκη Θεοδωράκη για την ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Όταν τα ψάρια βγήκαν στη στεριά», (The Day The Fish Came Out) ελληνοβρετανική παραγωγή, που γυρίστηκε το 1966. Ένα Αμερικανικό αεροπλάνο συντρίβεται στις ακτές της Κάρου (φανταστικό ερημονήσι), όπου οι πιλότοι αδειάζουν το επικίνδυνο πυρηνικό φορτίο. Παριστάνοντας τους ταξιδιωτικούς πράκτορες, άνδρες του Αμερικανικού στρατού καταφτάνουν στο νησί για να ανακτήσουν το φορτίο και να αποτρέψουν την καταστροφή. Η άφιξή τους όμως προκαλεί το παγκόσμιο ενδιαφέρον και η άγνωστη Κάρος πλημμυρίζει από τουρίστες. Κι ενώ όλοι περνούν ξένοιαστα τον καιρό τους, ένας βοσκός που βρήκε το κιβώτιο με τα πυρηνικά υλικά, το πετά στη θάλασσα με καταστροφικές συνέπειες (κείμενο: Ιδρυμα Μ. Κακογιάννης).

Παρουσίαση μουσικής

313. Τα φιλιά σου μελιά

ΣΜΑΛΤΟ

LYRA, 1996

Κύκλος τραγουδιών που συνέθεσε η κλασσική πιανίστα Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου (κόρη της Τερψιχόρης). Οι στίχοι, ερωτικοί στην πλειοψηφία, είναι γραμμένοι από την ίδια και τα τραγούδια ερμηνεύουν η Δάφνη Πανουργιά, ο Γιώργος Ασλάνης και η συνθέτης. Στο συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Τα φιλιά σου μελιά» & το τραγουδάει η Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου με την πολύ σωστή φωνή της. Η μουσική είναι άκρως «ταξιδευτική» και οι στίχοι εν μέρει δυσνόητοι και ως εκ τούτου σαγηνευτικοί.

Τα φιλιά σου μελιά

Μια φορά τα φιλιά σου μελιά ψιθυρίσματα αφήσαν.

Μια φορά κοντινή μια ματιά σου άναβε πυρκαγιά.

Μια φορά τα μαλλιά σου σγουρά να με πνίξουν βαλθήκαν.

Μια φορά μεσ’ τα χέρια μου σκόρπισες σαν αντηλιά.

Τώρα

φεύγεις

κι οδηγώ μοναχή.

Που να ψάξω μ’ ένα σπασμένο ραβδί

να σου στείλω ένα χάδι;

Άκου

να πας και ναρθείς σαν πουλί.

Που να βάλω δεν ξέρω σημάδι.

Μια φορά λες και τόχα καϋμό σαν παιδί να κερδίζω .

Ότι ζω καταργώ κι ότι χάνω στολίζω ξανά.

Μια φορά τα φιλιά σου μελιά ψιθυρίσματα αφήσαν.

Μια φορά σ’ ένα μαύρο καμβά υποσχέσεις κρατούσα

κι αν αργώ να σε βρω, είναι γιατί για να καίγομαι ζω.

Παρουσίαση βιβλίου

Πουλάμε τη ζωή, χρεώνουμε τον θάνατο

Δημητρούκα Αγαθή

Εκδ. Πατάκη, 2010

Βαρβαρότητα και ανθρωπιά, φτώχεια και μεγαλείο, ηρωισμός και όνειρο καθορίζουν τη μοίρα ενός μικρού κοριτσιού από κάποιο χωριό της Αιτωλοακαρνανίας, το οποίο, φτάνοντας στην εφηβεία, κατορθώνει να ξεφύγει από τον κλοιό της ελληνικής επαρχίας των δεκαετιών '60-'70 και να βρει τη ζωή στην Αθήνα, πλάι στον ποιητή Νίκο Γκάτσο και ανάμεσα σε προσωπικότητες που σηματοδοτούν την πνευματική και πολιτιστική ιστορία της νεώτερης Ελλάδας.

Η συγγραφέας, πενήντα δύο χρόνων σήμερα, προσπαθώντας να ανασυνθέσει την ταυτότητά της µε ποιητικό ρεαλισμό, αυτοαναλύεται χωρίς ίχνος μελοδραματισμού ή σκανδαλοθηρίας σ' ένα κείμενο γραμμένο µε μιαν ανάσα, για να διαβαστεί επίσης µε μιαν ανάσα, όπου ο πεζός λόγος εναλλάσσεται µε στίχους τραγουδιών, ποιήματα, θεατρικούς μονολόγους και διαλόγους προσώπων υπαρκτών, µη επινοημένων.

"Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο μου που απευθύνεται σε ενήλικες αναγνώστες, οι οποίοι εύκολα θα αντιληφθούν ότι χρησιμοποιώ τη ζωή μου, παρ' όλες τις τραγικές αντιθέσεις της, ως αφορμή για να μεταφέρω βιωμένες μνήμες καθώς και δανεισμένες, για να καταθέσω μαρτυρίες αλλά και συναισθήματα και για να αποδώσω ατμόσφαιρες χωρίς παραμορφώσεις απ' τον χρόνο. Το προσωπικό μου όφελος; Ώσπου να κλείσουν οι δύο μήνες της συγγραφής, αισθάνθηκα την ψυχή μου να μαλακώνει, την ανάσα μου να δυναμώνει και να βρίσκω το πολύτιμο σθένος να αντισταθώ, μαζί με όσους αντιστέκονται, σε όλα αυτά που μας κάνουν να πουλάμε τη ζωή και να χρεώνουμε τον θάνατο, χωρίς να μαθαίνουμε ποτέ τι μένει."

"Δεκαεννιά χρόνια μετά, η Αγαθή Δημητρούκα ακόμα δεν αναφέρεται σ' εκείνη τη μέρα (του θανάτου του Νίκου Γκάτσου). Προτιμά να γράψει δυο λόγια παρηγοριάς που της «είπε» ο Γκάτσος λίγους μήνες μετά, στο όνειρό της. Αλλά και όλα όσα γράφει για την κοινή ζωή τους, κοντά είκοσι χρόνια, επίσης δεν θυμίζουν συνηθισμένη βιογραφία. Αντί να παρουσιάσει ένα βιβλίο δηλωμένα αφιερωμένο στον Γκάτσο, η ποιήτρια και μεταφράστρια που ταυτίστηκε μαζί του προτίμησε μια δική της «μυθιστορηματική αυτοβιογραφία».

Είχε ρίσκο η επιλογή της. Αν και οι στίχοι του σε μουσική των κορυφαίων συνθετών μας έχουν τραγουδηθεί από εκατομμύρια Ελληνες κι έχουν ακουστεί από τη φωνή της Νάνας Μούσχουρη σ' όλο τον κόσμο, ο Γκάτσος παρέμεινε ηθελημένα ένας «άγνωστος». Δεν έδινε συνεντεύξεις, δεν εξήγησε ποτέ γιατί δεν εξέδωσε άλλο ποιητικό έργο μετά την «Αμοργό» κι ούτε ποιος ήταν «ο Γιάννης ο φονιάς» ή η «Περιμπανού». Ομως η Δημητρούκα διακινδύνευσε να μιλήσει για κείνον μεσ' από τη δική της ιστορία ξετυλίγοντας τα δύσκολα παιδικά της χρόνια σ' ένα χωριό της Αιτωλοακαρνανίας, την καταφυγή στα πρώτα διαβάσματα κι ακούσματα, από τα δημοτικά τραγούδια ώς τον «Επιτάφιο» του Ρίτσου και το κόκκινο βιβλιαράκι του Μάο. Ως τη στιγμή που, διαπιστώνοντας ότι τη μετάφραση του «Ματωμένου γάμου» και τους στίχους των αγαπημένων της τραγουδιών υπογράφει ο ίδιος άνθρωπος, τηλεφώνησε γεμάτη θαυμασμό στον Γκάτσο.

Μια επικοινωνία ξεκίνησε τότε. Μετά το τρίτο τηλεφώνημα, ο ποιητής έστειλε στη φιλομαθή μαθήτρια δίσκους, βιβλία, μια πένα και ελβετικές σοκολάτες και αργότερα επισκέφθηκε ο ίδιος την οικογένειά της. «Άργησες είκοσι χρόνια!» της είπε όταν εκείνη ήρθε στην Αθήνα να τον δει. «Μάλλον έπρεπε να ήμουν εγώ είκοσι χρόνια νεότερος». Όμως μια ιδιαίτερη σχέση είχε αρχίσει να στεριώνει.

Η Δημητρούκα αφηγείται με ειλικρίνεια, παραστατικότητα και χιούμορ πώς μπήκε στην ιστορική παρέα του «Φλόκα» προσπαθώντας να μιμηθεί τους άλλους για να μην εκτεθεί «ως ανίδεη και ανόητη χωριατοπούλα». Πώς παρακολουθούσε προσεκτικά αλλά κι αχόρταγα τις συζητήσεις με τον Ελύτη «για ποίηση, για ποιητές και για παλιές συνήθειες, κορίτσια και ρουλέτες», αλλά και τ' αθυρόστομα αστεία με τους νεότερους, τον Ξαρχάκο, τον Μούτση και τον Κηλαηδόνη, που ο Χατζιδάκις δήθεν κάθε τόσο επανέφερε στην τάξη. Αυτή η ασυνήθιστη καθημερινότητα περιείχε και ανεπιτήδευτα μαθήματα στιχουργικής που ήταν ουσιαστικά μαθήματα σκέψης και ζωής.

Τα χρόνια περνούσαν, το αγρίμι των πρώτων σελίδων είχε βρει ταυτότητα, αλλά ο χρόνος παίζει το δικό του παιχνίδι: στον νέο προσφέρει ωριμότητα, στον ώριμο επιφυλάσσει τη φθορά. Κι αυτή, ωστόσο, καταγράφεται εδώ με ειλικρίνεια. Οι ιστορίες για στίχους με παράξενη γοητεία και για γάτες με παράξενα ονόματα, τον Κούνελο, την Καλημέρα και τον Τουπαμάρος, εναλλάσσονται αρμονικά, όπως η βαρύτητα και η ελαφρότητα. Συναισθηματική, αλλά ποτέ μελοδραματική, αποκαλυπτική αλλά ποτέ αδιάκριτη, η Δημητρούκα κερδίζει το στοίχημα της επιλογής της εξομολογούμενη με αγάπη και σεβασμό τον τρόπο με τον οποίο έμαθε πλάι στον Γκάτσο να ζει ποιητικά την καθημερινότητα και καθημερινά την ποίηση". (κείμενο ΦΩΤΗ ΑΠΕΡΓΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).

Παρουσίαση μουσικής

312. Το τραγούδι της Έλσας

ΤΟ ΜΠΛΕ ΠΑΛΤΟ

ΦΙΛΙΠΠΟΣ, 1998

Σπάνιος δίσκος που εξεδόθη στην Βέροια το 1998 και περιέχει ένα συμπίλημα έργων γνωστών μουσουργών όπως οι Β. Βαλαβάνης, Β. Κουρτίδου, Ε. Ιεροπούλου, Κ. Μπραβάκης, Θ. Λιόλιος, Π. Παυλίδης. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Το τραγούδι της Έλσας» και είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Μάνου Χατζιδάκι. Τους στίχους έχει γράψει η Mαίpη Μωραϊτοπούλου, τη μουσική ο Κώστας Μπραβάκης και το ερμηνεύει η Ελένη Αναγνώστου.

Το τραγούδι της Έλσας

Aχ καϋμενούλα Έλσα καϋμένο μου παιδί

καιρός ωραίος σήμερα να μην τονε χαρεί.

Έτσι θα λένε αύριο οι φίλοι κι οι εχθροί,

όταν θα έχω πέσει στου δράκου το παχνί .

Για μένα θάναι θάνατος γι’ αυτούς γιορτή και σκόλη

και θα γελούνε ήσυχοι γιατί γλυτώσαν όλοι.

Μα ένας ιππότης ξένος για με θ’ αγωνιστεί,

το δράκο θα σκοτώσει και θα μ’ ερωτευτεί.

Όμως κανείς δε σώθη απ’ του δράκου την οργή

κι ο ιππότης σκοτωμένος θα σέρνεται στη γη.

Παρουσίαση μουσικής

311. Ήρωες και θύματα

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

ΣΕΙΡΙΟΣ, 1986

11/12

Οι «Μύθοι μιας γυναίκας» είναι η τελευταία ολοκληρωμένη δισκογραφική συνάντηση της Νανάς Μούσχουρη του ποιητή Νίκου Γκάτσου και του Μάνου Χατζιδάκι. Πρόκειται για ένα από τα πιο λυρικά και συμφωνικά έργα του μεγάλου συνθέτη... Σ’ αυτό συντελούν τόσο οι προσεγμένες ενορχηστρώσεις, που περιλαμβάνουν όργανα όπως βιολί, βιολοντσέλο, κόρνο, άρπα, φλάουτο, όμποε κ.ά., όσο και οι εξαιρετικές ερμηνείες της Μούσχουρη, η οποία αντιμετωπίζει με σεβασμό και συνέπεια το υλικό της: χωρίς να κάνει επίδειξη των φωνητικών της ικανοτήτων (παρόλο που τα τραγούδια είναι ιδιαιτέρως απαιτητικά) τραγουδάει με μία διακριτική μελαγχολία, χωρίς περιττό πάθος και θεατρινισμούς, τους ποιητικούς στίχους του Νίκου Γκάτσου..

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Ήρωες & θύματα». Πρόκειται για το μοναδικό τραγούδι του δίσκου που δεν είναι του Νίκου Γκάτσου. Όπως γράφει κι η ίδια η στιχουργός στο βιβλίο «Νίκος Γκάτσος: Όλα τα τραγούδια» (εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ) «αιτία γι’ αυτή τη σφήνα ήταν η μεγάλη κούραση που είχε νιώσει ο Νίκος Γκάτσος με τις συνεχείς αναθεωρήσεις και αλλαγές ιδεών του Μάνου Χατζιδάκι. Δεδομένου ότι γνώριζα τη μελωδία αρκετά καλά, του υποσχέθηκα ένα “δωράκι”. Όταν όμως έδωσε τους στίχους στο Μάνο Χατζιδάκι κι εκείνος τελικά συμφώνησε, είπε: «Μάνο, πρέπει να σου αποκαλύψω ότι τα λόγια αυτά τα έχει γράψει η Αγαθή».

(κείμενο Δημήτρη Βαγενά, Ιστοσελίδα Ορφέας)

Πίσω απ’ το φεγγάρι το γεμάτο

κρύβεται συχνά εν’ αδειανό.

Κάνει τις καρδιές μας άνω κάτω

και ξαναγυρνά στον ουρανό.

Πίσω απ’ την αλήθεια κάποιο ψέμα

κρύβεται συχνά φαρμακερό

κι όσο βαφτιζόμαστε στο αίμα

λέμε πως νικάμε τον καιρό.

Ήρωες και θύματα

πάμε χέρι-χέρι,

όλα τα νομίσματα

όλα έχουν δυο πλευρές.

Του Θεού τα μάτια στάζουν θειάφι

των ανθρώπων μένουνε κλειστά.

Πως να δουν η μοίρα τι τους γράφει

ποιος πηγαίνει πίσω, ποιος μπροστά.

Γκρέμισε τις στέγες και τους τοίχους,

θέλω απ’ τη βροχή σου να βραχώ.

Σάλπιγγα ψυχή μου βγάλε ήχους

κι έμπα στην καινούργια Ιεριχώ

Παρουσίαση μουσικής

310. Το ταγκό της αδικίας

Η ΡΟΖΑΛΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΚΟΤΣΙΔΕΣ

ΟΥΤΟΠΟΣ, 2011

Η γνωστή πολυτάλαντη θεατρικοπαραμυθοσυνθέτις Εύα Ιεροπούλου «ξαναχτύπησε» με τη βοήθεια των τριών κοτσίδων της Ροζαλίας. Ένας δίσκος με την αφήγηση και τη μουσική μιας ιστορίας που αρέσει σε όλους εκτός... από έναν κουρέα.

Παίζει το καλοκουρδισμένο σύνολο Family Sound Machine , που το αποτελούν η Νίκη Μπραβάκη (βιολί),η Νεφέλη Μπραβάκη (πιάνο), ο Κώστας Μπραβάκης (κιθάρα) και η Εύα Ιεροπούλου ( τσέλο). Το συγκεκριμένο κομμάτι που θα μπορούσε να αποτελεί έναν «παγκόσμιο ύμνο των αδικημένων» ερμηνεύει η Μαρία Θωίδου.

Το ταγκό της αδικίας

Αυτή είναι μια μεγάλη αδικία

απέναντι σε ένα μικρό παιδί,

που δεν θα την αφήσω να επαναληφθεί.

Με πνίγει το παράπονο, με πνίγει η ταραχή

για τούτη την απαίσια σκευωρία,

που όταν ακουστεί και μαθευτεί,

ούτ’ ένας θα βρεθεί στην πόλη να χαρεί.

Θα νοιώσουν όλοι πίκρα, θα νοιώσουνε οργή

γι’ αυτή την απερίγραπτη αδικία,

που έγινε σ’ ένα μικρό παιδί.