26 Απρ 2018




















Παρουσίαση μουσικής
421 Under the Shadow of the Plane Tree

 Η “Cavatina” είναι έργο του Κυριάκου Τζωρτζινάκη σε πέντε μέρη (1979).
 Ο συνθέτης και κιθαριστής πέθανε 49 ετών το 1989.
 Το 2ο μέρος έχει τίτλο «Under the Shadow of the Plane Tree».
 Η συγκεκριμένη εγγραφή είναι του κιθαρίστα Δημήτρη Μαύρου και πραγματοποιήθηκε στο Ωδείο Φίλιππος Νάκας τον Φεβρουάριο του 2018.
 Το έργο αυτό δεν περιλαμβάνεται στην συλλογή «Έργα Ελλήνων Συνθετών για Κιθάρα» του Κώστα Γρηγορέα που εμφανίζεται στην εικόνα.


28 Μαρ 2018














Παρουσίαση μουσικής
420. Το βάλς του Ορφέα

H Κατερίνα Πολέμη συνέθεσε την μουσική της ταινίας «Μικρά Αγγλία» που σκηνοθέτησε ο Παντελής Βούλγαρης. Η Κατερίνα Πολέμη μεγάλωσε μεταξύ Ελλάδας & Βραζιλίας. Oι συνθέσεις της κατατάσσονται στη gipsy jazz. Το κομμάτι για τον Ορφέα, το επονομαζόμενο «Βαλς του ορφέα»,  που ακούγεται στην ταινία, υπάρχει και σε μια άλλη ερμηνεία, χωρίς ¾, που είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Στίχοι Στρατής Πασχάλης.
Το «βαλς» του Ορφέα
Είσαι μέσα μου σιωπή,
είσαι η Ευρυδίκη,
δεν μπορώ ναρθώ ως εκεί
μα σ'αναζητώ.
Τα δυό χέρια μου σου λένε θάρθω να σε πάρω
μα τα μάτια μου κοιτούν μόνο μια σκιά
Πόσο σ’αγαπώ, όταν σ’αγαπώ και δεν μου μιλάς και σ’ αναζητώ,
θέλω να σε βρω να παραμιλάς γύρω απ’ τό νερό
και να μου μιλάς και να σου ζητώ, να σ’ αναζητώ,
θα σ’ αναζητώ, για να μη σε βρω, είσαι μακριά, είμαι εδώ κοντά εγώ.
Πόσο σ’αγαπώ, όταν σ’αγαπώ και δεν μου μιλάς και σ’ αναζητώ
θέλω να σε βρω να παραμιλάς γύρω απ’ τό νερό
και να μου μιλάς κι ώσπου να σε βρω θα σε κυνηγώ
κάπου απ’ την φυγή σούδωσε φιλί μέσα απ’ την πληγή,
μέσα απ’ την φωνή βγήκε η μουσική.


28 Φεβ 2018












Παρουσίαση μουσικής
419. Χόρεψαν τ' άσπρα πουλιά
Fidelity, 1963

Ο νεαρός συνθέτης Σταύρος Ξαρχάκος έγραψε την μουσική για την ταινία "Ο τρίτος δρόμος" που σκηνοθέτησε ο Ίων Νταϊφάς. Εκτός από τα ορχηστρικά μέρη έγραψε και μερικά τραγούδια σε στίχους του σκηνοθέτη που ερμήνευσε η νεαρή τότε Γιοβάνα (Ιωάννα Φάσσου-Καλπαξή) τα οποία ηχογραφήθηκαν τον Γενάρη του 1963 και κυκλοφόρησαν στις 45 στροφές, όπως μας πληροφορεί ο καλά κατατοπισμένος «Δισκοβόλος» (https://diskovolos58.blogspot.gr/), χάρις στον οποίο μπορούμε και ακούμε το συγκεκριμένο κομμάτι.
Χόρεψαν τ' άσπρα πουλιά
Ήταν γραφτό να γενεί τόση ταραχή
μια Κυριακή που ο ήλιος δεν είχε βγει το πρωί.
Δυο περιστέρια λευκά είχαν κατεβεί
και στα μαλλιά σου είχαν πλέξει χρυσή φωλιά,
χόρεψαν, χόρεψαν, χόρεψαν τ’ άσπρα πουλιά.
Τι θα πει, τι θα πει "δυο πουλιά στα μαλλιά"
μόνο εγώ θα σ’ το πω
μια που μονάχα εγώ σ’ αγαπώ
Η μικρή σου λευκή καρδιά
απ’ τον ήλιο ζητά ζεστά, χρυσά φιλιά
και πετάς και πετάς, πετάς
και μαζί σου κι εγώ πετώ
το χέρι όταν σου κρατώ.
Σε αστέρια ζητάς να πας
στη χαρά τα φτερά ν’ ανοίξεις λαχταράς,
να ο ήλιος είναι για μας,
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ πολύ
λευκό μου, τρελό πουλί.



22 Ιαν 2018










Παρουσίαση μουσικής
418. Το ταξίδι του Τηλέμαχου
ΠΑΡΑΜΥΘΟΤΡΑΓΟΥΔΑ
ΕΜΣΕ, 2017

Ο πρώτος συμπαγής δίσκος ακτίνας του βιολοντσελίστα και συνθέτη Ορέστη Ζαφειρόπουλου είναι γεγονός. Ο εν-κάρδιος φίλος της Μενεστρέλλων Πολιτείας παρουσιάζει την συλλογή παιδικών τραγουδιών ως εξής: «Όλοι έχουμε ανάγκη τα παραμύθια… Κάθε ένα από τα παραμυθοτράγουδα… είναι μια ιστορία, μία φωτογραφία, στιγμές εμπνευσμένες κυρίως από την σχολική ζωή… Φράσεις που με τήν φαντασία εξελίσσονται και άλλοτε περιγράφουν, σχολιάζουν ή και ξορκίζουν φόβους και καταστάσεις… Μικρές, αληθινές αφηγήσεις παιδιών έγιναν στίχοι και τραγούδια. Τόσο η ενορχήστρωση, που διαφέρει από το ένα τραγούδι στο άλλο, όσο και το μουσικό ιδίωμα σε κάθε τραγούδι εξυπηρετεί ακριβώς αυτό τον σκοπό: να κάνει τρισδιάστατη την μουσική αφήγηση του παραμυθιού…». Ο Ορέστης σηκώνει όλο το βάρος της μουσικής σύνθεσης, της στιχουργικής, της ενορχήστρωσης, παίζει φλογέρες, κοντραμπάσο και φυσικά βιολοντσέλλο.  Το συγκεκριμένο τραγούδι ερμηνεύει ο Λουκάς Πανουργιάς.
Το ταξίδι του Τηλέμαχου
Ο Τηλέμαχος το φίδι
στην τούρλα του Σαββάτου
ετοίμασε ταξίδι
να κάνει τα όνειρά του.
Γεμίζει την βαλίτσα
με βρύα και ποντίκια.
Πως σέρνεται στην γλύτσα
επάνω στα ραδίκια.
Κι όπως λένε μερικοί άμα περιμένεις
έρχεται η Κυριακή χωρίς να περιμένεις.
Νύχτα μέρα ακουμπά
την κοιλιά στο χώμα.
Πότε-πότε κολυμπά
πέφτει και σε κώμα.
Σα συνέρχεται ευθύς
τρώει δυο ποντικάκια
και του φαίνονται να δεις
σαν σοκολατάκια.
Κι όπως λένε μερικοί άμα επιμένεις
φτάνεις στην Αμερική χωρίς να περιμένεις.
Πουκάμισο αλλάζει
στην ισημερία.
Τις γειτονιές τρομάζει
τους πιάνει υστερία.
Ανεβαίνει στα βουνά,
πέφτει στα ποτάμια
και τα βάζει με θηρία
που έχουνε πλοκάμια.
Και μια ωραία Κυριακή με όμορφη λιακάδα
φτάνει στην Αμερική από την Ελλάδα.

13 Δεκ 2017












Παρουσίαση Μουσικής
417. Όσα περάσαν
Η καρδιά του κτήνους
MUSIC BOX, 2005

Μουσική του Ηρακλή Βαβάτσικα για την ταινία «Η καρδιά του κτήνους» του σκηνοθέτη Ρένου Χαραλαμπίδη βασισμένη σε μυθιστόρημα του Πέτρου Τατσόπουλου.  Ο συνθέτης Ηρακλής Βαβάτσικας έχει την ιδιαιτερότητα όχι μόνο να παίζει μπαγιάν (Κλασικό ακορντεόν), αλλά και να ασχολείται με την διάδοση της “Αρμόνικας”, οργανέτου, που παιζόταν προπολεμικά στην Ελλάδα. Η Αρμόνικα είναι συγγενής του διατονικού Αργεντίνικου μπαντονεόν.
Το συγκεκριμένο κομμάτι ερμηνεύει η Μόρφω Τσαϊρέλη. Τους στίχους έχει γράψει ο Γιώργος Αθανασόπουλος.
Η «Μενεστρέλλων Πολιτεία» το αφιερώνει στον άγνωστο συνθέτη Α. Κ. και στον άγνωστο στιχουργό Χ. Κ., αφού είναι στο πνεύμα των δημιουργιών τους.
Όσα περάσαν
Από τις κόντρες του καιρού
και τα ταξίδια του μυαλού
όλα γυρίζουν,
μου ψιθυρίζουν,
πως η ζωή `ναι κάπου αλλού.
Ό,τι περνάει και φεύγει, δε γυρνά.
Πρόβα δεν έχ’ η ζωή ποτέ ξανά.
Όσα περάσαν και σβήσαν
ψυχή και σώμα μού αφήσαν...
Βήμα το βήμα,
θα μάθω να τρέχω ξανά...
Στη θάλασσα θα κατεβώ,
να δω ορίζοντ’ ανοιχτό.
Θα βρω τα λόγια,
μοιραία λόγια,
πριν κοιμηθείς,
για να σου πω

18 Νοε 2017











Παρουσίαση μουσικής
416. Prelude Lyrique No 5


Η Ρένα Κυριακού (1917-1994) υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μουσικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα. Παιδί-θαύμα, διεθνώς αναγνωρισμένη πιανίστα, συνθέτρια και παιδαγωγός.  Ως πιανίστα και συνθέτρια πρωταγωνίστησε σταθερά για πέντε δεκαετίες (1925-1975) στη διεθνή μουσική σκηνή. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι ένα σπάνιο έργο προσφορά στην «Μενεστρέλλων Πολιτεία» του γνωστού ειδικού της Ελληνικής λόγιας μουσικής (και όχι μόνο) Θωμά Ταμβάκου. 




25 Σεπ 2017




















Παρουσίαση βιβλίου
Η Μόμο
Μίχαελ Έντε
Εκδ. Ψυχογιός, 2001

Ανάμεσα στα χαλάσματα ενός αρχαίου αμφιθεάτρου ζει η Μόμο, ένα 10χρονο χαρισματικό κορίτσι. Κανείς δεν θυμάται πότε εμφανίστηκε, αλλά όλοι το αγαπούν, καθώς ξέρει να ακούει τους γύρω της και η παρουσία της εμπνέει φιλαλήθεια και δημιουργική φαντασία. Κοντά της μαζεύονται καθημερινά πολλά φτωχά παιδιά για να παίξουν, αλλά και ενήλικες, όπως ο Μπέπος - o καλόκαρδος οδοκαθαριστής και ο Τζίτζης ο ξεναγός, που του αρέσει να διηγείται ιστορίες. Όταν στην πόλη κάνουν την εμφάνισή τους οι μυστηριώδεις γκρίζοι κύριοι που ζουν κλέβοντας τον χρόνο των ανθρώπων, οι μεγάλοι γίνονται ξαφνικά απόμακροι, ανταγωνιστικοί και καταλαμβάνονται από άγχος. Η Μόμο κινητοποιείται για να τους αφυπνίσει, αλλά η προσπάθειά της την βάζει στο στόχαστρο των εισβολέων. Μια μεγάλη περιπέτεια ξεκινάει για τη μικρή ηρωίδα, που θα γνωρίσει τα μυστικά του χρόνου αλλά θα χάσει τους φίλους της, οι οποίοι βρίσκονται δέσμιοι ενός σκοτεινού συστήματος. Θα καταφέρει άραγε με τη βοήθεια του μαστρο-Ώρα και της χελώνας Κασσιόπειας να τους απελευθερώσει;
(http://paidiki-logotexnia.blogspot.gr/2015/01/blog-post_14.html)
Μια συναρπαστική παραβολή για την αεικίνητη, ανήσυχη εποχή μας, που διαδραματίζεται στη χώρα της φαντασίας. Παραμύθι και πραγματικότητα συνάμα, τωρινή και μελλοντική, γεμάτη ερωτηματικά που αντικαθρεφτίζονται στις μορφές και τα πεπρωμένα, να τι είναι η ιστορία της Μόμο.

Μέσα απ’ τα μάτια ενός μικρού κοριτσιού, της τρυφερής, γενναίας αλλά και αποφασιστικής Μόμο, ο κόσμος μας φαίνεται και σήμερα πλούσιος σε θαύματα και μυστήρια όσο και σε περασμένες εποχές. Κι ο χρόνος που κυλά, είναι ο μεγαλύτερος πλούτος μας, είναι η ζωή και η ζωή ζει μέσα στην καρδιά. Είναι το ζωντανό σύμβολο που επικυρώνει την ανάγκη του ανθρώπου ν’ αγωνιστεί για ό,τι ανθρώπινο υπάρχει μέσα του.

15 Αυγ 2017












Παρουσίαση μουσικής
415. Ίος
ΚΟΡΑΛΛΙΑ.
Philips, 1968

 Ο πρώτος μεγάλος δίσκος του συνθέτη Ευάγγελου Πιτσιλαδή το 1968. Ο συνθέτης γράφει: «... και τα δεκατέσσερα «Κοράλλια» τα εμπνεύστηκα από τη θάλασσα, τους χωματόδρομους των νησιών κι αυτό το εκτυφλωτικό φως, που δεν απαντιέται παρά μόνον στον τόπο μας. Ἐξι από τα «Κοράλλια» αυτά είναι η μουσική που έγραψα για το ντοκυμαντέρ του Φρανσις Κάραμπο «Το λιμάνι του Πειραιά».
Το συγκεκριμένο κομμάτι, η «Ἰος» κουβαλάει όλο το άρωμα της όμορφης εκείνης δεκαετίας θυμίζοντας σε όσους ερχόμαστε από τα βάθη εκείνα του χρόνου την απλή και αυθεντική Ελλάδα.
Μία ανακάλυψη και δημοσιοποίηση του συλλέκτη και φίλου της «Μενεστρέλλων Πολιτείας» “tzilivak” 

18 Ιουλ 2017
















Παρουσίαση μουσικής
414. Sozinha
ΒΑΚΙΑ ΣΤΑΥΡΟΥ ΟΗΕ.
Sony, 2003

Η Βάκια Σταύρου είναι Κύπρια τραγουδοποιός πολίτης του κόσμου. Το τραγούδι “Sozinha” είναι ίσως αυτό που την έκανε πιο γνωστή. Για το κομμάτι αυτό η ίδια λέει: «... προέκυψε αβίαστα και πολύ αυθόρμητα. Έγραψα τα λόγια ταυτόχρονα με τη μελωδία που μου στριφογύριζε το μυαλό. Μέσα σε λιγότερο από μισή ώρα, είχα έτοιμο το τραγούδι. Αργότερα είχα την τύχη να τραγουδήσω στη Λισαβόνα, στο Θέατρο Sao Luiz και η υποδοχή αλλά και η αντίδραση από τους κατοίκους της Λισαβόνας που ήρθαν στη συναυλία, ήταν κάτι πολύ συγκινητικό και αληθινό που το θυμάμαι πάντα. Ο σταθμός που μου είχε κάνει συνέντευξη για τη συναυλία εκεί, μου αποκάλυψε πως όταν πρωτο-ανακάλυψαν το Sozinha, πίστεψαν ότι άκουγαν ένα ξεχασμένο παλιό fado από μια άγνωστη τραγουδίστρια. Πίστεψαν δηλαδή ότι είχαν ανακαλύψει κάτι που έμεινε κρυφό για χρόνια.  Φανταστείτε την έκπληξη τους όταν έμαθαν ότι είμαι Κύπρια και ότι είναι δικό μου τραγούδι...» (http://www.beautemagazine.gr/culture/15181/)
Η συγκεκριμένη ερμηνεία προέρχεται από την εκπομπή της φίλης καλής δημοσιογράφου Ματρώνης Δικαιάκου.
Sozinha
Sem tu, viver sem tu
é uma loucura
cada dia demais
uma historia dura
que não tem fim
Ah, que tristeza
o amor, que saudade!
Parece que todo o mundo
já acabou.
Mas eu não quero nada
de você nunca, jamais!
Não existe nada
pra sonhar, tudo acabou
e na verdade é sempre
eu sabia que um dia
eu vou ficar sozinha
Não sei como suporto
viver sem você
como te esquecer?
As noites fecho os olhos
para te ver
Ah que beleza
o amor, que brilhante!
Tenho saudades
mas meu caminho é longe do seu.


14 Μαΐ 2017




















Παρουσίαση μουσικής
413 Ο Πρίγκιπας
Η ΤΡΙΤΗ ΠΟΡΤΑ
Μinos, 2000

Μια όχι πολύ γνωστή δισκογραφική δουλειά της Λένας Πλάτωνος είναι « Η Τρίτη πόρτα» σε στίχους του φαρμακοποιού Θόδωρου Ποάλα, ο οποίος δεν ζει πιά. Όλα τα τραγούδια του δίσκου ερμηνεύει η Μαρία Φαραντούρη εκτός από τον Πρίγκιπα, τον οποίο τραγουδάει ο Γιώργος Νταλάρας.  

Ο Πρίγκιπας
Ένας πρίγκιπας μικρός πιο μικρός κι από ρεβίθι
κατοικούσε μοναχός μέσα σ’ ένα παραμύθι
σε πλανήτη ερημικό με μοναδικό του φίλο
ένα πρόβατο μικρό και τριαντάφυλλο με φύλλο.
Μα του κόσμου η οχιά σκότωσε το όνειρό μου
στων αιώνων την τροχιά ταξιδεύω τον καημό μου
η ψυχή πονά και κλαίει σε κανένα δεν το λέει.
Ένας πρίγκιπας φτωχός πιο φτωχός κι από κουρέλι
περπατούσε συνεχώς πίσω απ’ του έρωτα τα βέλη
μήπως βρει καμιά καρδιά δεν πειράζει τσακισμένη
να την πάρει αγκαλιά και να ζουν ευτυχισμένοι.
Ένας πρίγκιπας μικρός πιο μικρός κι από αγκάθι
όσο μια σταγόνα φως μες του σύμπαντος τα βάθη
κάθε νύχτα Άι Γιαννιού στις καρδιές φωτιές ανάβει
απ’ το φάρο τ’ ουρανού με του Σείριου το χάδι.


19 Απρ 2017
















Παρουσίαση Μουσικής
412 Λήγουσα-Παραλήγουσα

Τραγούδι της Μαίρης Δαλάκου γραμμένο σε ποίηση της Ρένας Καρθαίου γραμμένο και παιγμένο για Musical για παιδιά από εκπομπή της ΕΡΤ.

Λήγουσα-Παραλήγουσα-Προπαραλήγουσα
Το σκαλί το τελευταίο
Εγώ λήγουσα το λέω
Το σκαλί το παραπάνω
Παραλήγουσα και φτάνω
Και στο τρίτο κάνω στάση
Στην προπαραλήγουσα έχω φτάσει


25 Μαρ 2017










 Παρουσίαση μουσικής
411 Της γιαγιάς μου το σπίτι το παλιό.

Το τραγούδι αυτό είναι ιδέα και δημιούργημα της Σταυρούλας Ζώρζου, μιας πολυσχιδούς προσωπικότητας, η οποία συνδυάζει την οδοντιατρική τέχνη με την μουσική σύνθεση και την στιχουργική. Το κομμάτι αυτό πραγματεύεται με τρυφερότητα το δύσκολο θέμα του τελικού αποχωρισμού με την γιαγιά, όταν και τα τελευταία κινητά υπάρχοντα σκορπούν στους τέσσερεις ανέμους και το ακίνητο εκποιείται.  
Της γιαγιάς μου το σπίτι το παλιό
κληρονομήσαμε και το πουλήσαμε.
Της γιαγιάς μου το σπίτι το παλιό
ήταν άλλωστε χρόνια πια κλειστό.
Αχ! Τι να πω για το σπίτι που έπαιζα κρυφτό;
Αχ… τι να σας πω; Της γιαγιάς μου το σπίτι τ’ αγαπώ.
Πήγαμ’ όλοι πρωί μιας Κυριακής
να καθαρίσουμε, πριν το πουλήσουμε,
θείες, θείοι, ξαδέρφια, συγγενείς
και μαζί μας και κάποιος παλιατζής.
Αχ! Τι να πω; Στο παζάρεμα ήμουνα κι εγώ.
Αχ… τι να σας πω; Της γιαγιάς μου το σπίτι τ’ αγαπώ.
Βγήκαν όλα στη μέση της αυλής:
ο σπασμένος μπουφές κι ο παλιός καναπές,
σαστισμένος κοιτούσε ο παλιατζής.
Τι να πάρει από δαύτα πια κανείς;
Αχ! Τι να πω; Σαστισμένος τα κοίταζα κι εγώ.
Αχ… τι να σας πω; Της γιαγιάς μου το σπίτι τ’ αγαπώ.
Στο σπασμένο το τζάμι του μπουφέ
η γιαγιά μου η καλή είχε κάποιο χαρτί,
στο σπασμένο το τζάμι του μπουφέ,
που φυλούσαμε πάντα τον καφέ.
Αχ! Τι να πω; Το χαρτί πήρα κι άνοιξα να δω.
Αχ… τι να σας πω; Της γιαγιάς μου το σπίτι τ’ αγαπώ.
Διπλωμένη σ’ εκείνο το χαρτί
μια δική μου παλιά, παιδική ζωγραφιά,
κι από κάτω ανορθόγραφη γραφή:
«στη γιαγιάκα μου που αγαπώ πολύ»
Αχ! Τι να πω; Η καρδιά μου χωρίστηκε στα δυό.
Αχ… τι να σας πω; Της γιαγιάς μου το σπίτι τ’ αγαπώ.
Στης γιαγιάς μου το σπίτι το παλιό

η καρδιά μου χωρίστηκε στα δυό.


27 Φεβ 2017












Παρουσίαση μουσικής
410 Cappricio in modo balcanico
Νίκος Αστρινίδης – 90στά γενέθλια
SUBWAYS MUSIC, 2010

Ο δίσκος αυτός εκδόθηκε το 2010 και περιέχει έργα του συνθέτη, πιανίστα και δάσκαλου Νίκου Αστρινίδη. Γεννημένος το 1921 στην Ρουμανία έζησε και δούλεψε στο Παρίσι, στο Κάιρο και στη Θεσσαλονίκη.

Περιλαμβάνονται έργα για σόλο πιάνο, πιάνο με 4 χέρια, βιολί – πιάνο, φωνή – πιάνο, σαξόφωνο – πιάνο και βιολοντσέλλο – πιάνο καλύπτοντας μία περίοδο περίπου 60 χρόνων δημιουργίας και μουσικής εξέλιξης του δημιουργού τους, από  το 1946 έως το 2005. Οι περισσότερες συνθέσεις εκδίδονται δισκογραφικά για πρώτη φορά. Η επιλογή τους έγινε με τη συμμετοχή και έγκριση του συνθέτη. Το συγκεκριμένο κομμάτι του 1946 ερμηνεύουν η πιανίστα Ερατώ Αλακιοζίδου και ο τσελλίστας Βίκτωρ Δάβαρης. 


31 Ιαν 2017












Παρουσίαση μουσικής
Barcarolle Grecque
409. Ο ΑΤΤΙΚ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ
2016, Μικρή Άρκτος

Ο Κλέων Τριανταφύλλου, ή Αττίκ είναι γνωστός ως συνθέτης μεγάλων επιτυχιών στην Ελλάδα από τη δεκαετία του 20 μέχρι και το θάνατό του το 1944. Πριν όμως από την ζωή του στην Ελλάδα είχε μια μεγάλη καριέρα στο Παρίσι ως συνθέτης κομματιών για καμπαρέ και Βοντβίλ με γαλλικούς και ισπανικούς στίχους, τάνγκο, βαλς, φοξ τροτ. Αυτή η περίοδος στο Παρίσι από το 1908 έως το 1929 ήταν σχεδόν άγνωστη και ξεχασμένη και δεν υπάρχει ηχογραφημένο κανένα από αυτά τα τραγούδια.
Ο Γιώργης Χριστοδούλου ψάχνοντας το έργο του Αττίκ στο Παρίσι επί δύο χρόνια ανακάλυψε περίπου 240 παρτιτούρες σε βιβλιοθήκες, αρχεία και συλλέκτες.

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τον τίτλο “ Barcarolle Grecque”.

31 Δεκ 2016

Παρουσίαση βιβλίου
Έχων σώας τας φρένας
Χιόνης Αργύρης
Εκδ. Κίχλη, 2016











Ο Αργύρης Χιόνης πέθανε. Απίστευτο και όμως λυπητερά πραγματικό. Μόνη μικρή παρηγοριά η τελευταία του γραφή, που ευτυχώς εκδόθηκε, για να μπορέσουμε να ρουφήξουμε μια στάλα καλή τέχνη του λόγου στην έρημο της συγγραφικής ανίας.
Το παρόν βιβλίο απαρτίζεται από εννέα διηγήματα, στα οποία κυριαρχούν -μόνα τους ή σε συνδυασμό- αυτοβιογραφικά, μυθοπλαστικά και ψευδοδοκιμιακά στοιχεία. Κοινό τους θέμα είναι -σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του συγγραφέα- "το παράλογο της ύπαρξης και η ασάφεια των ορίων μεταξύ τρέλας και λογικής". Τα διηγήματα, γραμμένα με παιγνιώδη και ενίοτε παρωδιακή διάθεση, ακολουθούνται από σημειώσεις, οι οποίες εντάσσονται αφηγηματικά στο κείμενο με τρόπο που θυμίζει κάποτε τον Μπόρχες. Ωστόσο, τα παιγνιώδη στοιχεία λειτουργούν συνειδητά ως αντίβαρο στο υπαρξιακό βάθος. Όπως σημειώνει ο ίδιος ο συγγραφέας: "Επειδή το θέμα του βιβλίου είναι αρκετά βαρύ ή, μάλλον, δυσβάστακτο, το ύφος είναι, συχνά, παιγνιώδες, ώστε να μη βαρύνεται η ψυχή όχι μόνο του αναγνώστη αλλά και του ίδιου του συγγραφέα".
«Ένας στίχος του Αργύρη Χιόνη αρκεί για να συνοψίσει την ουσία της προσπάθειάς του στα χρόνια που επίμονα καλλιεργούσε την ποίηση, ως γραφή αλλά και ως τρόπο, τρόπο να θεάται κανείς τη ζωή και να την κατανοεί για να μπορέσει να την ζήσει: «Η ποίηση πρέπει να ’ναι», έγραφε, «ένα ζαχαρωμένο βότσαλο./ Πάνω που θα ’χεις γλυκαθεί/ να σπας τα δόντια σου». Τέτοια ήταν η ποίησή του, τέτοια και η πεζογραφία του: ηδύβρωτα κείμενα μ’ ένα πικρό κουκούτσι στον πυρήνα τους. Κάφκα και Μπέκετ για το παράλογο και μάταιο της ύπαρξης, Καρυωτάκης για τον δριμύ σαρκασμό –κατά πάντων, αλλά κυρίως κατά εαυτού–, Μπόρχες για την αδιάκοπη διανοητική περιδίνηση, Καβάφης για τη θαυμαστή ακρίβεια της γλώσσας παρά την ασπαίρουσα πληθωρικότητά της, είναι οι πνευματικοί πατέρες αυτού του κατ’ εξοχήν υπαρξιακού συγγραφέα που έφυγε νωρίς, αλλά, πέντε κιόλας χρόνια μετά τον θάνατό του, εξακολουθεί να μας ευφραίνει με τα κείμενά του «εκείθεν του τάφου», χάρη στην ακαταπόνητη προσπάθεια και την αγαπητική μέριμνα της εκδότριάς του Γιώτας Κριτσέλη.
Η ανά χείρας συλλογή περιέχει εννέα αφηγήματα, φλογισμένα από τον πυρετό της ύπαρξης. Ωστόσο, αν και δεν είναι λίγες οι φορές που ο συγγραφέας παραδίνεται σύγκορμος στο ρίγος του, ξέρει να μετριάζει με παιγνιώδη αψηφισιά την έντασή του. Πηγαίος λυρισμός και θυμόσοφη διάθεση, ιδιοφυής αξιοποίηση του μεταφυσικού στοιχείου, ασυγκράτητη λεκτική ευφορία, λοξός στοχασμός και μαζί πειρακτική σκανδαλιά που αποσκοπεί στον αιφνιδιασμό του αναγνώστη, προσδίνουν σ’ αυτά τα πεζά μια βαθιά αινιγματική χάρη. Ο Χιόνης ανακατεύει τα είδη, δοκιμάζει τη γλώσσα, παίζει με τις συνηχήσεις, τις παρηχήσεις και τις ομόηχες λέξεις, επιδίδεται σε αναγραμματισμούς και υπαινικτικά λογοπαίγνια, διασκεδάζει με τις μεταφορές, κατά καιρούς επιστρατεύει το μέτρο και τις εσωτερικές ομοιοκαταληξίες για να κάνει ακόμη πιο δραστική την ειρωνεία, και παρότι καυστικός, επίμονα αντιστέκεται στην αποψίλωση του αισθήματος. «Ακίνητος δρομέας» (τίτλος που είχε διαλέξει για μια παλιότερη συλλογή του), ενίοτε νοσταλγός των μεγάλων αποστάσεων που άλλοτε διένυε, μα πλέον πιστός στην ηρακλείτεια ρήση «Οδός άνω κάτω μία και αυτή», μαστιγώνει τις λέξεις για να κινηθούν, δεν τις αφήνει ποτέ σε ησυχία. Γι’ αυτό, αν και ο ίδιος κάποια στιγμή «έκοψε μαχαίρι τα ταξίδια», οι λέξεις του παραμένουν δρομαίες.»

Σ’ όλο του το έργο, ο Αργύρης Χιόνης μετεωρίζεται πάνω από τον «ανελέητο κόσμο της λογικής» και τον αναποδογυρίζει. Εδώ, δίνοντας ψήγματα μιας οιονεί αυτοβιογραφίας, ανοίγει την πόρτα της παιδικής ηλικίας στα αλλοτινά Σεπόλια όπου μεγάλωσε, με τις αλάνες τους, το κατηχητικό και το ποδόσφαιρο, και το θυρόφυλλο της ώριμης ηλικίας στη γόνιμη μόνωση της ορεινής Κορινθίας· αφηγείται, συχνά με βέβηλο χιούμορ και μπορχεσιανή ευρηματικότητα, εξωφρενικά παραμύθια ακολουθώντας την παράδοση των ανατολίτικων διδακτικών μύθων («Το Δούρειον θήλυ»)· γράφει, συχνά με παρωδιακή διάθεση, ψευδοδοκίμια (για το τετράποδο τραπέζι, για τα κόλλυβα) και σύντομες πραγματείες (μια ιδιοφυή «γαλοψυχολογική» προσέγγιση π.χ. της συμπεριφοράς της γάτας του, της Φρόσως). Ως και οι σημειώσεις του μπορούν να διαβαστούν σαν λογοτεχνικοί υπαινιγμοί. Αλλά το πιο σπαρακτικό κείμενο του βιβλίου («Τότε που η Χίμαιρα») είναι αφιερωμένο στην ανεπούλωτη πληγή, που οι νυγμοί της αφυπνίζουν σαν βουκέντρα τη συγγραφική συνείδηση. Ο Χιόνης της δίνει όνομα (Χίμαιρα) και μορφή: την παρουσιάζει σαν ένα υβριδικό, άσχημο ζώο, που ο συγγραφέας βρήκε αιμόφυρτο κάτω από τη μουσμουλιά του κήπου του, το φρόντισε, το θεράπευσε, κι εκείνο έγινε αφοσιωμένο και απαιτητικό, ταγμένο να συντροφεύει στην περιπέτεια της συγγραφής τον ποντοπόρο, μέσα στην ηθελημένη ακινησία του, τον περιπλανώμενο στα πελάγη της γλώσσας, Οδυσσέα-Χιόνη. Όταν μια νύχτα η πιστή του συντρόφισσα βγαίνει αναπάντεχα από τη ζωή του, όταν την χάνει, τα ποιήματά του γίνονται «άψυχα ξύλα»· και τότε, το μόνο που του απομένει είναι «να σηκώνεται τα ξημερώματα, γυμνός, ξυπόλυτος, και να προστρέχει εκεί, στη μουσμουλιά, με την ελπίδα να ξαναβρεί εκείνη την αιμάσσουσα πληγή, τη χίμαιρα της ζωής του». Μια θαυμαστή αλληγορία για το τραύμα, που μετουσιώνεται σε δημιουργία (Καθημερινή, Κατερίνα Σχινά).

31 Οκτ 2016











Παρουσίαση μουσικής
408 Σφίγξ
ΦΟΙΝΙΣΣΕΣ
LYRA, 1999


Απόσπασμα από την μουσική που έγραψε το 1999 ο Κώστας Βόμβολος για την παράσταση του ΚΘΒΕ του 1999 "Φοίνισσες" του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Νίκου Χουρμουζιάδη στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. 

30 Σεπ 2016











Παρουσίαση μουσικής
407 Τι κι αν χαθείς κι αν φύγεις
ΠΑΜΕ ΣΑΝ ΑΛΛΟΤΕ
LYRA, 1982

Ο Χρήστος Χαιρόπουλος ήταν μια πολυσχιδής προσωπικότητα που συνδύαζε, λογοτεχνία, δημοσιογραφία, στιχουργική και κυρίως μουσική σύνθεση τραγουδιών και οπερέτας. Το τραγούδι «Τι κι αν χαθείς κι αν φύγεις»  του 1943 τραγούδησαν πολλές και σημαντικές γυναίκες: η Σοφία Βέμπο, η Καίτη Παρίτση, η Δανάη, η Ρένα Βλαχοπουλου, η Στέλλα Γκρέκα. Η συγκεκριμένη ερμηνεία είναι της Μαργαρίτας Ζορμπαλά. Η επιλογή έγινε λόγω της ενδιαφέρουσας απόδοσης του κιθαριστικού accompagnement.

Τι κι αν χαθείς
κι αν φύγεις και μ’ αφήσεις
θσ ξαναρθείς
σαν θύμηση απαλή
Χωρίς μιλιά
κοντά μου θα καθίσεις
στη σιγαλιά
παρηγοριά δειλή
Θα σ’ έχω δίπλα μου και θα `σαι μακριά μου
θα μου χαϊδεύει η θύμησή σου τα μαλλιά,
μα ώσπου να κάνεις να χτυπήσει η καρδιά μου
θα ξαναφύγεις δίχως όρκους και φιλιά
Θα ξαναρθείς
κι αν φύγεις και αν σε χάσω
όποια βραδιά
θα σ’ έχω στην καρδιά
Δεν το μπορείς
κι αν θες να σε ξεχάσω
κι αν τ’ αρνηθείς
θα σε ζητώ, θα ξαναρθείς


15 Αυγ 2016














Παρουσίαση μουσικής
406. Ragtime
Jazz Suite
2015 Ανέκδοτο δισκογραφικά

Ο συνθέτης και φίλος της “Μενεστρέλλων Πολιτείας” Μιχάλης Ανδρονίκου διαβιών εν Καναδά, γράφει για το νέο αυτό έργο του που μας εμπιστεύτηκε:
«…Συνέθεσα την “Jazz Suite” το καλοκαίρι του 2015. Τα τέσσερα μέρη φέρουν τους τίτλους: “Ragtime, Waltz, Fox-Trot, Polka” από τα ονόματα χορευτικών ρυθμών Jazz του 1920 - 1930. Σκοπός μου ήταν να δημιουργήσω την ατμόσφαιρα του μεσοπολέμου με ελεύθερο & δημιουργικό τρόπο. Θεωρώ ότι δεν πρόκειται για μουσική Jazz, αλλά για ένα έργο πιο κοντά στο ιδίωμα του Dmitri Shostakovich ή του  Béla Bartók. Η “Jazz Suite” γράφτηκε για να εμπνεύσει πιανίστες κάθε επιπέδου να εξερευνήσουν την κλασσική μουσική…»
Το έργο για δυο πιάνα ερμηνεύουν οι κυρίες Linda Kundert-Stoll & Sandra Joy Friesen.
Το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι το 1ο από τα 4 μέρη και έχει τίτλο “Ragtime”.


Όλη η “Jazz Suite” εδώ: https://youtu.be/09tP86bQe94