29 Σεπ 2018











Παρουσίαση μουσικής
426. Τον φτωχό τον Βασιλιά μου
ΑΙΩΝΙΑ ΜΕΘΗ
Μετρονόμος, 2018

Το τελευταίο και καλύτερο κομμάτι του δίσκου έχει τίτλο «Τον φτωχό τον Βασιλιά μου». Μουσική Γιώργος Καγιαλίκος, στίχοι Δημήτρης Λέντζος, ερμηνεία Ευτυχία Μητρίτσα.
Τον φτωχό τον Βασιλιά μου
Σου ΄φτιαξα με πλαστελίνη
δέντρα και ψηλά βουνά
Δυο ποτάμια και μια λίμνη
κι ένα τραίνο  να περνά
Σου 'χτισα με χίλια σπίρτα
μια καλύβα να χωρά
Μια μεγάλη μαργαρίτα
κι μια τόση δα χαρά
Νάνι το παιδί μου νάνι
μαύρο μάτι μην το πιάνει
ύπνε πάρε απ’ τα φιλιά μου
τον φτωχό τον Βασιλιά μου
Με νερομπογιές θα κάνω
μια μικρή ακρογιαλιά
Και στον ουρανό επάνω
θα κυκλώσω μια αγκαλιά
Τη ζωή και την ελπίδα
θα τις δέσω στο φιλί
Κι έχω μια πυγολαμπίδα
να φωτίζει την αυλή


28 Αυγ 2018













Παρουσίαση μουσικής
425. Φύγετε σύννεφα βαριά
YOVANNA- SINGS OF ATHENS
Grecophone, 1965

Ο συνθέτης Λυκούργος Μαρκέας γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1926. Η μητέρα του πρόσφυγας από την Σμύρνη έπαιζε μαντολίνο & ο πατέρας του, από τη Μάνη, έπαιζε χαβάγια. Ο ίδιος από μικρός τραγουδούσε με συνοδεία κιθάρας στα καφενεία της Αθήνας. Η φτωχική οκταμελής οικογένεια αγόρασε πιάνο με μεγάλες θυσίες & ο Λυκούργος σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών. Από μικρός συνέθετε τραγούδια & αργότερα μουσική για το θέατρο & τον κινηματογράφο. Πέθανε 53 ετών το 1979. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει τίτλο «Φύγετε σύννεφα βαριά», τους στίχους έχει γράψει ο Χρήστος Κολοκοτρώνης & το ερμηνεύει η Γιοβάννα.
Το φεγγαράκι το χλωμό
εκεί ψηλά στον ουρανό
τα σύννεφα το κρύψανε
κι εμένα απόψε που πονώ
το βράδυ αυτό το σκοτεινό
οι πόνοι με τυλίξανε
Φύγετε σύννεφα βαριά
να ξαστερώσει η καρδιά
να δω ψηλά στον ουρανό
το φεγγαράκι το χλωμό
τ’ αστέρια και την Πούλια
Φύγετε σύννεφα βαριά
κι απ΄τη θλιμμένη μου καρδιά
το βράδυ αυτό το σκοτεινό
να πάψω πια να τριγυρνώ
όπως τα νυχτοπούλια

22 Ιουλ 2018





















Παρουσίαση μουσικής
424. Τραγούδι για καφενεία
ΣΑΝ ΞΑΦΝΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ
Δισκογραφικός Συνεταιρισμός Καλλιτεχνών, 1983

Ενδιαφέρον τραγούδι-ποταμός σε στίχους Μάνου Ελευθερίου & μουσική του συνθέτη Θέμη Ανδρεάδη, γνωστού περισσότερο για τα σατυρικά του έργα. Τραγουδούν ο Θέμης Ανδρεάδης και η Σοφία Μιχαηλίδου. Ο παραγωγός του δίσκου Νίκος Οικονόμου γράφει:
«Τα σατιρικά τραγούδια… είναι η γνωστή λίγο πολύ σε όλους μας πλευρά του Θέμη Ανδρεάδη. Το "Σαν ξαφνικό ταξίδι" είναι η άγνωστη πλευρά της ψυχής του. Είναι αυτό που τον εκφράζει, είναι ο λόγος που σταμάτησε να τραγουδά, είναι η ποίηση και αρμονία που έχει πάντα στην ψυχή του...»
Τραγούδι για καφενεία
Στα τζάμια τα θολά κεντάει τ’ αγιάζι
καράβια και πουλιά του ποταμού,
χρυσές κλωστές τον ύπνο μου σκεπάζει
με το βραχνό τραγούδι που στενάζει
για θάνατο κι αρρώστιες του συρμού.
Το φως ραγίζει μες στο παραθύρι
μα εσυ σαν σπίτι καίγεσαι παλιό
σε λένε Κώστα, Ιάκωβο κι Αργύρη
και πάνω σου τα χρόνια έχουν γείρει,
δελφίνι κεντημένο σε πηλό.
Απ’ τις παλιές γιορτές στη Μικρασία
κι από τους δρόμους που είδανε σφαγές
γυρνάς τον εαυτό σου στα πορνεία,
δεν έχει πια ζωή στα καφενεία
στον τόπο αυτό που γέμισε πληγές.
Η λάμπα γράφει κύκλους με σκοτάδι
κι η τράπουλα σαν ανοιχτή πληγή
μαρμαρωμένοι οι ναύτες ένα βράδυ
στον κήπο βγήκαν γύρω απ’ το πηγάδι
και χόρεψαν μαζί με την αυγή.
Τα χάρτινα πουλιά δε σε ξαφνιάζουν
μήτε το φως τη νύχτα που αγρυπνά
στα καφενεία μόνο σε τρομάζουν
καθρέφτες που ποτέ δε σε κοιτάζουν
με την πικρή αμαρτία που ξυπνά.
Ο ένας τοίχος κίτρινος σαν θειάφι
κι ο άλλος απ’ τον ήλιο βυσσινής
όπου ακουμπήσεις όμως δεν ξεβάφει,
παρά το άσπρο που έχουνε οι τάφοι
και δεν το συλλογίζεται κανείς.
Τα λόγια είναι παλιά μα είναι δικά μας
κι ο θάνατος δικός μας την αυγή
έναν καιρό θα γράψεις στη χαρά μας
και θα μετράς ξανά τον έρωτά μας
και θα κρατάς στα δόντια τη ζωή.
Η θάλασσα γυρίζει τον πνιγμένο
με δυο σπαθιά στα μάτια καρφωτά
μ’ αγέρα και βροχή σε περιμένω
και τα μαλλιά με θάνατο σ’ τα δένω,
απ’ τη στερνή σου εικόνα π’ αλυχτά.
Η μνήμη σ’ άλλη μνήμη σε γυρίζει
και ξέχασες τους δρόμους που περνάς,
νεράντζι και κυδώνι σού μυρίζει,
μα η Ρωμιοσύνη τώρα σε ποτίζει
χολή στους καφενέδες που γερνάς.
Κοιμήσου πια και γίνε σαν το στάχυ
δεν έφταιξες εσύ για τις φωτιές
θα σκοτωθούν πολλοί μέσα στη μάχη
κι όσοι δεν τρελαθούν θα ζουν μονάχοι
στα καφενεία και στις ρεματιές.



26 Ιουν 2018













Παρουσίαση μουσικής
423. Ελένη
ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ
CBS, 1986

O Θεόδωρος Αντωνίου είναι ένας από τους σημαντικότερους μουσουργούς με συνθέσεις ατονάλ μουσικής. Ωστόσο to 1986 έγραψε και μελωδική μουσική για την ελληνοαμερικανική ταινία  "Το Κορίτσι της Μάνης" του Paul Annett σε κείμενο του Νίκου Γκάτσου με την 1η εμφάνιση της Άντζελας Γκερέκου.
Άλλο ένα σπάνιο έργο που ανέδειξε ο πλούσιος ηλεκτρονικός (αδελφικός) ιστο-χώρος «Δισκοβόλος» (https://diskovolos58.blogspot.com/2017/03/), από τον οποίον συχνά-πυκνά η γέρικη Μενεστρέλλων Πολιτεία αντλεί υλικό.



28 Μαΐ 2018














Παρουσίαση μουσικής
422. Ποιος το ξέρει
Δίσκος βινυλίου 45 στροφών
Monte Carlo, 1962

Για το συγκεκριμένο κομμάτι αναφέρει ο Μίμης Πλέσσας ότι η μελωδία ακουγόταν μέσα σε καθολικό ναό από ένα εκκλησιαστικό όργανο στο έργο «Romancero» του Χορν. Τούς στίχους έγραψε ο Κώστας Πρετεντέρης και το ερμηνεύει η βελούδινη φωνή του Δημήτρη Χορν.
Ποιος το ξέρει
Ποιος το ξέρει τι μας έγραψε η μοίρα, ποιος το ξέρει,
κι αν μας βρει μαζί και τ’ άλλο καλοκαίρι, ποιος το ξέρει,
ποιος το ξέρει αν θα ζήσει ο έρωτάς μας, ποιος το ξέρει,
κι αν το χέρι σου χαϊδέψει άλλο χέρι, ποιος το ξέρει.
Όνειρό μου όμορφο, όνειρο φτωχό,
θα σε πάρει, κάποτε, τ’ άγριο τ' αγέρι
και φοβάμαι πάντοτε και ανησυχώ,
τι θα γίνει η αγάπη μας, αλλά, ποιος το ξέρει.
Ποιος το ξέρει τι μας έγραψε η μοίρα, ποιος το ξέρει,
κι αν μας βρει μαζί και τ’ άλλο καλοκαίρι, ποιος το ξέρει.



26 Απρ 2018




















Παρουσίαση μουσικής
421 Under the Shadow of the Plane Tree

 Η “Cavatina” είναι έργο του Κυριάκου Τζωρτζινάκη σε πέντε μέρη (1979).
 Ο συνθέτης και κιθαριστής πέθανε 49 ετών το 1989.
 Το 2ο μέρος έχει τίτλο «Under the Shadow of the Plane Tree».
 Η συγκεκριμένη εγγραφή είναι του κιθαρίστα Δημήτρη Μαύρου και πραγματοποιήθηκε στο Ωδείο Φίλιππος Νάκας τον Φεβρουάριο του 2018.
 Το έργο αυτό δεν περιλαμβάνεται στην συλλογή «Έργα Ελλήνων Συνθετών για Κιθάρα» του Κώστα Γρηγορέα που εμφανίζεται στην εικόνα.


28 Μαρ 2018














Παρουσίαση μουσικής
420. Το βάλς του Ορφέα

H Κατερίνα Πολέμη συνέθεσε την μουσική της ταινίας «Μικρά Αγγλία» που σκηνοθέτησε ο Παντελής Βούλγαρης. Η Κατερίνα Πολέμη μεγάλωσε μεταξύ Ελλάδας & Βραζιλίας. Oι συνθέσεις της κατατάσσονται στη gipsy jazz. Το κομμάτι για τον Ορφέα, το επονομαζόμενο «Βαλς του ορφέα»,  που ακούγεται στην ταινία, υπάρχει και σε μια άλλη ερμηνεία, χωρίς ¾, που είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Στίχοι Στρατής Πασχάλης.
Το «βαλς» του Ορφέα
Είσαι μέσα μου σιωπή,
είσαι η Ευρυδίκη,
δεν μπορώ ναρθώ ως εκεί
μα σ'αναζητώ.
Τα δυό χέρια μου σου λένε θάρθω να σε πάρω
μα τα μάτια μου κοιτούν μόνο μια σκιά
Πόσο σ’αγαπώ, όταν σ’αγαπώ και δεν μου μιλάς και σ’ αναζητώ,
θέλω να σε βρω να παραμιλάς γύρω απ’ τό νερό
και να μου μιλάς και να σου ζητώ, να σ’ αναζητώ,
θα σ’ αναζητώ, για να μη σε βρω, είσαι μακριά, είμαι εδώ κοντά εγώ.
Πόσο σ’αγαπώ, όταν σ’αγαπώ και δεν μου μιλάς και σ’ αναζητώ
θέλω να σε βρω να παραμιλάς γύρω απ’ τό νερό
και να μου μιλάς κι ώσπου να σε βρω θα σε κυνηγώ
κάπου απ’ την φυγή σούδωσε φιλί μέσα απ’ την πληγή,
μέσα απ’ την φωνή βγήκε η μουσική.


28 Φεβ 2018












Παρουσίαση μουσικής
419. Χόρεψαν τ' άσπρα πουλιά
Fidelity, 1963

Ο νεαρός συνθέτης Σταύρος Ξαρχάκος έγραψε την μουσική για την ταινία "Ο τρίτος δρόμος" που σκηνοθέτησε ο Ίων Νταϊφάς. Εκτός από τα ορχηστρικά μέρη έγραψε και μερικά τραγούδια σε στίχους του σκηνοθέτη που ερμήνευσε η νεαρή τότε Γιοβάνα (Ιωάννα Φάσσου-Καλπαξή) τα οποία ηχογραφήθηκαν τον Γενάρη του 1963 και κυκλοφόρησαν στις 45 στροφές, όπως μας πληροφορεί ο καλά κατατοπισμένος «Δισκοβόλος» (https://diskovolos58.blogspot.gr/), χάρις στον οποίο μπορούμε και ακούμε το συγκεκριμένο κομμάτι.
Χόρεψαν τ' άσπρα πουλιά
Ήταν γραφτό να γενεί τόση ταραχή
μια Κυριακή που ο ήλιος δεν είχε βγει το πρωί.
Δυο περιστέρια λευκά είχαν κατεβεί
και στα μαλλιά σου είχαν πλέξει χρυσή φωλιά,
χόρεψαν, χόρεψαν, χόρεψαν τ’ άσπρα πουλιά.
Τι θα πει, τι θα πει "δυο πουλιά στα μαλλιά"
μόνο εγώ θα σ’ το πω
μια που μονάχα εγώ σ’ αγαπώ
Η μικρή σου λευκή καρδιά
απ’ τον ήλιο ζητά ζεστά, χρυσά φιλιά
και πετάς και πετάς, πετάς
και μαζί σου κι εγώ πετώ
το χέρι όταν σου κρατώ.
Σε αστέρια ζητάς να πας
στη χαρά τα φτερά ν’ ανοίξεις λαχταράς,
να ο ήλιος είναι για μας,
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ πολύ
λευκό μου, τρελό πουλί.



22 Ιαν 2018










Παρουσίαση μουσικής
418. Το ταξίδι του Τηλέμαχου
ΠΑΡΑΜΥΘΟΤΡΑΓΟΥΔΑ
ΕΜΣΕ, 2017

Ο πρώτος συμπαγής δίσκος ακτίνας του βιολοντσελίστα και συνθέτη Ορέστη Ζαφειρόπουλου είναι γεγονός. Ο εν-κάρδιος φίλος της Μενεστρέλλων Πολιτείας παρουσιάζει την συλλογή παιδικών τραγουδιών ως εξής: «Όλοι έχουμε ανάγκη τα παραμύθια… Κάθε ένα από τα παραμυθοτράγουδα… είναι μια ιστορία, μία φωτογραφία, στιγμές εμπνευσμένες κυρίως από την σχολική ζωή… Φράσεις που με τήν φαντασία εξελίσσονται και άλλοτε περιγράφουν, σχολιάζουν ή και ξορκίζουν φόβους και καταστάσεις… Μικρές, αληθινές αφηγήσεις παιδιών έγιναν στίχοι και τραγούδια. Τόσο η ενορχήστρωση, που διαφέρει από το ένα τραγούδι στο άλλο, όσο και το μουσικό ιδίωμα σε κάθε τραγούδι εξυπηρετεί ακριβώς αυτό τον σκοπό: να κάνει τρισδιάστατη την μουσική αφήγηση του παραμυθιού…». Ο Ορέστης σηκώνει όλο το βάρος της μουσικής σύνθεσης, της στιχουργικής, της ενορχήστρωσης, παίζει φλογέρες, κοντραμπάσο και φυσικά βιολοντσέλλο.  Το συγκεκριμένο τραγούδι ερμηνεύει ο Λουκάς Πανουργιάς.
Το ταξίδι του Τηλέμαχου
Ο Τηλέμαχος το φίδι
στην τούρλα του Σαββάτου
ετοίμασε ταξίδι
να κάνει τα όνειρά του.
Γεμίζει την βαλίτσα
με βρύα και ποντίκια.
Πως σέρνεται στην γλύτσα
επάνω στα ραδίκια.
Κι όπως λένε μερικοί άμα περιμένεις
έρχεται η Κυριακή χωρίς να περιμένεις.
Νύχτα μέρα ακουμπά
την κοιλιά στο χώμα.
Πότε-πότε κολυμπά
πέφτει και σε κώμα.
Σα συνέρχεται ευθύς
τρώει δυο ποντικάκια
και του φαίνονται να δεις
σαν σοκολατάκια.
Κι όπως λένε μερικοί άμα επιμένεις
φτάνεις στην Αμερική χωρίς να περιμένεις.
Πουκάμισο αλλάζει
στην ισημερία.
Τις γειτονιές τρομάζει
τους πιάνει υστερία.
Ανεβαίνει στα βουνά,
πέφτει στα ποτάμια
και τα βάζει με θηρία
που έχουνε πλοκάμια.
Και μια ωραία Κυριακή με όμορφη λιακάδα
φτάνει στην Αμερική από την Ελλάδα.

13 Δεκ 2017












Παρουσίαση Μουσικής
417. Όσα περάσαν
Η καρδιά του κτήνους
MUSIC BOX, 2005

Μουσική του Ηρακλή Βαβάτσικα για την ταινία «Η καρδιά του κτήνους» του σκηνοθέτη Ρένου Χαραλαμπίδη βασισμένη σε μυθιστόρημα του Πέτρου Τατσόπουλου.  Ο συνθέτης Ηρακλής Βαβάτσικας έχει την ιδιαιτερότητα όχι μόνο να παίζει μπαγιάν (Κλασικό ακορντεόν), αλλά και να ασχολείται με την διάδοση της “Αρμόνικας”, οργανέτου, που παιζόταν προπολεμικά στην Ελλάδα. Η Αρμόνικα είναι συγγενής του διατονικού Αργεντίνικου μπαντονεόν.
Το συγκεκριμένο κομμάτι ερμηνεύει η Μόρφω Τσαϊρέλη. Τους στίχους έχει γράψει ο Γιώργος Αθανασόπουλος.
Η «Μενεστρέλλων Πολιτεία» το αφιερώνει στον άγνωστο συνθέτη Α. Κ. και στον άγνωστο στιχουργό Χ. Κ., αφού είναι στο πνεύμα των δημιουργιών τους.
Όσα περάσαν
Από τις κόντρες του καιρού
και τα ταξίδια του μυαλού
όλα γυρίζουν,
μου ψιθυρίζουν,
πως η ζωή `ναι κάπου αλλού.
Ό,τι περνάει και φεύγει, δε γυρνά.
Πρόβα δεν έχ’ η ζωή ποτέ ξανά.
Όσα περάσαν και σβήσαν
ψυχή και σώμα μού αφήσαν...
Βήμα το βήμα,
θα μάθω να τρέχω ξανά...
Στη θάλασσα θα κατεβώ,
να δω ορίζοντ’ ανοιχτό.
Θα βρω τα λόγια,
μοιραία λόγια,
πριν κοιμηθείς,
για να σου πω

18 Νοε 2017











Παρουσίαση μουσικής
416. Prelude Lyrique No 5


Η Ρένα Κυριακού (1917-1994) υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μουσικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα. Παιδί-θαύμα, διεθνώς αναγνωρισμένη πιανίστα, συνθέτρια και παιδαγωγός.  Ως πιανίστα και συνθέτρια πρωταγωνίστησε σταθερά για πέντε δεκαετίες (1925-1975) στη διεθνή μουσική σκηνή. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι ένα σπάνιο έργο προσφορά στην «Μενεστρέλλων Πολιτεία» του γνωστού ειδικού της Ελληνικής λόγιας μουσικής (και όχι μόνο) Θωμά Ταμβάκου. 




25 Σεπ 2017




















Παρουσίαση βιβλίου
Η Μόμο
Μίχαελ Έντε
Εκδ. Ψυχογιός, 2001

Ανάμεσα στα χαλάσματα ενός αρχαίου αμφιθεάτρου ζει η Μόμο, ένα 10χρονο χαρισματικό κορίτσι. Κανείς δεν θυμάται πότε εμφανίστηκε, αλλά όλοι το αγαπούν, καθώς ξέρει να ακούει τους γύρω της και η παρουσία της εμπνέει φιλαλήθεια και δημιουργική φαντασία. Κοντά της μαζεύονται καθημερινά πολλά φτωχά παιδιά για να παίξουν, αλλά και ενήλικες, όπως ο Μπέπος - o καλόκαρδος οδοκαθαριστής και ο Τζίτζης ο ξεναγός, που του αρέσει να διηγείται ιστορίες. Όταν στην πόλη κάνουν την εμφάνισή τους οι μυστηριώδεις γκρίζοι κύριοι που ζουν κλέβοντας τον χρόνο των ανθρώπων, οι μεγάλοι γίνονται ξαφνικά απόμακροι, ανταγωνιστικοί και καταλαμβάνονται από άγχος. Η Μόμο κινητοποιείται για να τους αφυπνίσει, αλλά η προσπάθειά της την βάζει στο στόχαστρο των εισβολέων. Μια μεγάλη περιπέτεια ξεκινάει για τη μικρή ηρωίδα, που θα γνωρίσει τα μυστικά του χρόνου αλλά θα χάσει τους φίλους της, οι οποίοι βρίσκονται δέσμιοι ενός σκοτεινού συστήματος. Θα καταφέρει άραγε με τη βοήθεια του μαστρο-Ώρα και της χελώνας Κασσιόπειας να τους απελευθερώσει;
(http://paidiki-logotexnia.blogspot.gr/2015/01/blog-post_14.html)
Μια συναρπαστική παραβολή για την αεικίνητη, ανήσυχη εποχή μας, που διαδραματίζεται στη χώρα της φαντασίας. Παραμύθι και πραγματικότητα συνάμα, τωρινή και μελλοντική, γεμάτη ερωτηματικά που αντικαθρεφτίζονται στις μορφές και τα πεπρωμένα, να τι είναι η ιστορία της Μόμο.

Μέσα απ’ τα μάτια ενός μικρού κοριτσιού, της τρυφερής, γενναίας αλλά και αποφασιστικής Μόμο, ο κόσμος μας φαίνεται και σήμερα πλούσιος σε θαύματα και μυστήρια όσο και σε περασμένες εποχές. Κι ο χρόνος που κυλά, είναι ο μεγαλύτερος πλούτος μας, είναι η ζωή και η ζωή ζει μέσα στην καρδιά. Είναι το ζωντανό σύμβολο που επικυρώνει την ανάγκη του ανθρώπου ν’ αγωνιστεί για ό,τι ανθρώπινο υπάρχει μέσα του.

15 Αυγ 2017












Παρουσίαση μουσικής
415. Ίος
ΚΟΡΑΛΛΙΑ.
Philips, 1968

 Ο πρώτος μεγάλος δίσκος του συνθέτη Ευάγγελου Πιτσιλαδή το 1968. Ο συνθέτης γράφει: «... και τα δεκατέσσερα «Κοράλλια» τα εμπνεύστηκα από τη θάλασσα, τους χωματόδρομους των νησιών κι αυτό το εκτυφλωτικό φως, που δεν απαντιέται παρά μόνον στον τόπο μας. Ἐξι από τα «Κοράλλια» αυτά είναι η μουσική που έγραψα για το ντοκυμαντέρ του Φρανσις Κάραμπο «Το λιμάνι του Πειραιά».
Το συγκεκριμένο κομμάτι, η «Ἰος» κουβαλάει όλο το άρωμα της όμορφης εκείνης δεκαετίας θυμίζοντας σε όσους ερχόμαστε από τα βάθη εκείνα του χρόνου την απλή και αυθεντική Ελλάδα.
Μία ανακάλυψη και δημοσιοποίηση του συλλέκτη και φίλου της «Μενεστρέλλων Πολιτείας» “tzilivak” 

18 Ιουλ 2017
















Παρουσίαση μουσικής
414. Sozinha
ΒΑΚΙΑ ΣΤΑΥΡΟΥ ΟΗΕ.
Sony, 2003

Η Βάκια Σταύρου είναι Κύπρια τραγουδοποιός πολίτης του κόσμου. Το τραγούδι “Sozinha” είναι ίσως αυτό που την έκανε πιο γνωστή. Για το κομμάτι αυτό η ίδια λέει: «... προέκυψε αβίαστα και πολύ αυθόρμητα. Έγραψα τα λόγια ταυτόχρονα με τη μελωδία που μου στριφογύριζε το μυαλό. Μέσα σε λιγότερο από μισή ώρα, είχα έτοιμο το τραγούδι. Αργότερα είχα την τύχη να τραγουδήσω στη Λισαβόνα, στο Θέατρο Sao Luiz και η υποδοχή αλλά και η αντίδραση από τους κατοίκους της Λισαβόνας που ήρθαν στη συναυλία, ήταν κάτι πολύ συγκινητικό και αληθινό που το θυμάμαι πάντα. Ο σταθμός που μου είχε κάνει συνέντευξη για τη συναυλία εκεί, μου αποκάλυψε πως όταν πρωτο-ανακάλυψαν το Sozinha, πίστεψαν ότι άκουγαν ένα ξεχασμένο παλιό fado από μια άγνωστη τραγουδίστρια. Πίστεψαν δηλαδή ότι είχαν ανακαλύψει κάτι που έμεινε κρυφό για χρόνια.  Φανταστείτε την έκπληξη τους όταν έμαθαν ότι είμαι Κύπρια και ότι είναι δικό μου τραγούδι...» (http://www.beautemagazine.gr/culture/15181/)
Η συγκεκριμένη ερμηνεία προέρχεται από την εκπομπή της φίλης καλής δημοσιογράφου Ματρώνης Δικαιάκου.
Sozinha
Sem tu, viver sem tu
é uma loucura
cada dia demais
uma historia dura
que não tem fim
Ah, que tristeza
o amor, que saudade!
Parece que todo o mundo
já acabou.
Mas eu não quero nada
de você nunca, jamais!
Não existe nada
pra sonhar, tudo acabou
e na verdade é sempre
eu sabia que um dia
eu vou ficar sozinha
Não sei como suporto
viver sem você
como te esquecer?
As noites fecho os olhos
para te ver
Ah que beleza
o amor, que brilhante!
Tenho saudades
mas meu caminho é longe do seu.


14 Μαΐ 2017




















Παρουσίαση μουσικής
413 Ο Πρίγκιπας
Η ΤΡΙΤΗ ΠΟΡΤΑ
Μinos, 2000

Μια όχι πολύ γνωστή δισκογραφική δουλειά της Λένας Πλάτωνος είναι « Η Τρίτη πόρτα» σε στίχους του φαρμακοποιού Θόδωρου Ποάλα, ο οποίος δεν ζει πιά. Όλα τα τραγούδια του δίσκου ερμηνεύει η Μαρία Φαραντούρη εκτός από τον Πρίγκιπα, τον οποίο τραγουδάει ο Γιώργος Νταλάρας.  

Ο Πρίγκιπας
Ένας πρίγκιπας μικρός πιο μικρός κι από ρεβίθι
κατοικούσε μοναχός μέσα σ’ ένα παραμύθι
σε πλανήτη ερημικό με μοναδικό του φίλο
ένα πρόβατο μικρό και τριαντάφυλλο με φύλλο.
Μα του κόσμου η οχιά σκότωσε το όνειρό μου
στων αιώνων την τροχιά ταξιδεύω τον καημό μου
η ψυχή πονά και κλαίει σε κανένα δεν το λέει.
Ένας πρίγκιπας φτωχός πιο φτωχός κι από κουρέλι
περπατούσε συνεχώς πίσω απ’ του έρωτα τα βέλη
μήπως βρει καμιά καρδιά δεν πειράζει τσακισμένη
να την πάρει αγκαλιά και να ζουν ευτυχισμένοι.
Ένας πρίγκιπας μικρός πιο μικρός κι από αγκάθι
όσο μια σταγόνα φως μες του σύμπαντος τα βάθη
κάθε νύχτα Άι Γιαννιού στις καρδιές φωτιές ανάβει
απ’ το φάρο τ’ ουρανού με του Σείριου το χάδι.


19 Απρ 2017
















Παρουσίαση Μουσικής
412 Λήγουσα-Παραλήγουσα

Τραγούδι της Μαίρης Δαλάκου γραμμένο σε ποίηση της Ρένας Καρθαίου γραμμένο και παιγμένο για Musical για παιδιά από εκπομπή της ΕΡΤ.

Λήγουσα-Παραλήγουσα-Προπαραλήγουσα
Το σκαλί το τελευταίο
Εγώ λήγουσα το λέω
Το σκαλί το παραπάνω
Παραλήγουσα και φτάνω
Και στο τρίτο κάνω στάση
Στην προπαραλήγουσα έχω φτάσει


25 Μαρ 2017










 Παρουσίαση μουσικής
411 Της γιαγιάς μου το σπίτι το παλιό.

Το τραγούδι αυτό είναι ιδέα και δημιούργημα της Σταυρούλας Ζώρζου, μιας πολυσχιδούς προσωπικότητας, η οποία συνδυάζει την οδοντιατρική τέχνη με την μουσική σύνθεση και την στιχουργική. Το κομμάτι αυτό πραγματεύεται με τρυφερότητα το δύσκολο θέμα του τελικού αποχωρισμού με την γιαγιά, όταν και τα τελευταία κινητά υπάρχοντα σκορπούν στους τέσσερεις ανέμους και το ακίνητο εκποιείται.  
Της γιαγιάς μου το σπίτι το παλιό
κληρονομήσαμε και το πουλήσαμε.
Της γιαγιάς μου το σπίτι το παλιό
ήταν άλλωστε χρόνια πια κλειστό.
Αχ! Τι να πω για το σπίτι που έπαιζα κρυφτό;
Αχ… τι να σας πω; Της γιαγιάς μου το σπίτι τ’ αγαπώ.
Πήγαμ’ όλοι πρωί μιας Κυριακής
να καθαρίσουμε, πριν το πουλήσουμε,
θείες, θείοι, ξαδέρφια, συγγενείς
και μαζί μας και κάποιος παλιατζής.
Αχ! Τι να πω; Στο παζάρεμα ήμουνα κι εγώ.
Αχ… τι να σας πω; Της γιαγιάς μου το σπίτι τ’ αγαπώ.
Βγήκαν όλα στη μέση της αυλής:
ο σπασμένος μπουφές κι ο παλιός καναπές,
σαστισμένος κοιτούσε ο παλιατζής.
Τι να πάρει από δαύτα πια κανείς;
Αχ! Τι να πω; Σαστισμένος τα κοίταζα κι εγώ.
Αχ… τι να σας πω; Της γιαγιάς μου το σπίτι τ’ αγαπώ.
Στο σπασμένο το τζάμι του μπουφέ
η γιαγιά μου η καλή είχε κάποιο χαρτί,
στο σπασμένο το τζάμι του μπουφέ,
που φυλούσαμε πάντα τον καφέ.
Αχ! Τι να πω; Το χαρτί πήρα κι άνοιξα να δω.
Αχ… τι να σας πω; Της γιαγιάς μου το σπίτι τ’ αγαπώ.
Διπλωμένη σ’ εκείνο το χαρτί
μια δική μου παλιά, παιδική ζωγραφιά,
κι από κάτω ανορθόγραφη γραφή:
«στη γιαγιάκα μου που αγαπώ πολύ»
Αχ! Τι να πω; Η καρδιά μου χωρίστηκε στα δυό.
Αχ… τι να σας πω; Της γιαγιάς μου το σπίτι τ’ αγαπώ.
Στης γιαγιάς μου το σπίτι το παλιό

η καρδιά μου χωρίστηκε στα δυό.