Παρουσίαση μουσικής
164. Της άνοιξης
ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΟΥ ΓΕΛΑΣ
LYRA 2004

4/11

Πολύ καλή μουσική του συνθέτη Βασίλη Καζούλλη. Ο ίδιος έχει κατά καιρούς δηλώσει "...στην αρχή με έλεγαν Μοναχικό τροβαδούρο ... Ήμουνα πάντα ντροπαλός, αυτό φταίει ... μου λένε πως και στα μελαγχολικά μου τραγούδια βρίσκω μια διέξοδο ... Eίμαι μπητλομανής και πήγα κι έπαιξα στα μέρη που είχαν παίξει ... " Στον δίσκο αυτό ο Μανώλης Φάμελλος ενορχηστρώνει, υπογράφει την παραγωγή και τραγουδάει και ένα τραγούδι. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Της άνοιξης» και το ερμηνεύει ο συνθέτης.
Τούτ' η άνοιξη μοιάζει με ψέμα
και με καλεί
σαν τα ρόδα τα θρυμματισμένα
κάθε γιορτή
Το μαντήλι σου λάμπει στον ήλιο
όταν περνάς
μες τα χρώματα τ' αγαπημένα
και με πονάς
Το παράπονο που 'χει ο έρως
δεν βρίσκει γιατρειά
και δεν έχω πια τι να σου στείλω
απ' τα παλιά
Την αγάπη μου κάνεις κομμάτια
μα εγώ θα γυρνώ
στο στενό σου και τα σκαλοπάτια
το δειλινό

Παρουσίαση μουσικής
163. Στα μάτια τα ψιχαλιστά
ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΤΡΥΓΟΝΙ
LYRA 2004

2/10





Οι Νίκος Μαστοράκης, Μανόλης Λιαπάκης και Κώστας Πανταζής (όχι επαγγελματίες μουσικοί) μελοποίησαν 12 «στιχουργήματα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη για τις ανάγκες της θεατρικής διασκευής του έργου «Φόνισσα» που παρουσιάστηκε το 2003 από τη θεατρική ομάδα του Δήμου Ιεράπετρας. Τα 12 αυτά τραγούδια κυκλοφορούν σε ένα δίσκο με τίτλο «Το σκοτεινό τρυγόνι». Η μουσική έχει πολλά στοιχεία της παραδοσιακής κρητικής μουσικής αλλά και της έντεχνης μουσικής.
Το συγκεκριμένο κομμάτι ερμηνεύει ο Σωκράτης Μάλαμας
Στα μάτια τα ψυχαλιστά
που έχει ο έρωτας καρτέρι
πόσο μεθύσι μέθυσα
ένας θεός το ξέρει

Παρουσίαση μουσικής
162. Τραγούδι γραμμένο για το αηδόνι
ΤΟ ΑΗΔΟΝΙ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ
LYRA 1989-2009



Επανέκδοση της παιδικής όπερας «Το Αηδόνι του αυτοκράτορα» της Λένας Πλάτωνος, που είχε πρωτοκυκλοφορήσει το 1989. Πρόκειται για μια διασκευή του παραμυθιού του Άντερσεν από τον Γιώργο Βολουδάκη. Τραγουδούν ο Σπύρος Σακκάς, ο Φραγκίσκος Βουτσινάς και η Σαββίνα Γιαννάτου, που ερμηνεύει και το κομμάτι «Τραγούδι γραμμένο για το αηδόνι».

Ένα δειλινό στην παραλία στο δάσος,
πέρα απ’ το κινέζικο παλάτι,
άκουσα μια φωνή γεμάτη φως,
χυμένη από των άστρων το κανάτι
και την παρακολούθησα, καθώς
γλιστρούσε πάνω απ’ τα φύλλα μαλακά.
Πετούσε με πολύχρωμη αρμονία,
χαϊδεύοντας, μαγεύοντας,
σα μουσική χειρονομία,
τα δέντρα και τα ξωτικά.
Ήταν πάνω σ’ ένα κλαδάκι
ένα μικρό γκρίζο αηδονάκι,
ένα σταχτί αηδόνι όλο κι όλο,
άγγιξε της ψυχής μου
τον αστέρινο θόλο.

Παρουσίαση βιβλίου
Ο γέρος και η θάλασσα

Ερνεστ Χεμινγουαίη
Εκδ. Ζαχαρόπουλος 1999

Ο γέρος και η θάλασσα, η ιστορία του γερο-ψαρά Σαντιάγκο και του ξιφία που ψάρεψε μετά από εβδομάδες ολόκληρες άκαρπων προσπαθειών, είναι ένα από τα τελευταία έργα του Χέμινγουαιη (κυκλοφόρησε το 1952) και αποτελεί το αριστούργημα του.Πρόκειται για μια αλληγορία, έναν πραγματικό μύθο για τις μάχες που δίνει ο άνθρωπος - μάχες κι αγώνες που πρέπει να τις εξουσιάζει με τέτοιον τρόπο, ώστε ακόμα και ο χαμός του να έχει αξιοπρέπεια και ν' αποτελεί ταυτόχρονα μια νίκη.
Μερικά αποσπάσματα:
... γιατί τάχα οι γέροι να ξυπνάνε τόσο πρωί; Μήπως γιατί τους έμεινε λίγη ζωή, και πρέπει να χαρούνε τη μέρα; ...
... κάμποσοι ψαράδες νεαροί ... τη λέγαν el mar τη θάλασσα, την έκαναν αρσενικιά πάει να πει. Μιλούσανε γι αυτή σαν ... για έναν εχθρό. Όμως ο γέρος τη σκεφτότανε πάντα, σαν να ήτανε θηλυκιά, la mar, & σαν κάτι που πρόσφερε μεγάλες χαρές, κι αν αγρίευε & γινότανε πονηρή, ήτανε γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Το φεγγάρι την πλανεύει και τη γυναίκα, σκεφτότανε ...
... Πως είσαι τώρα, χέρι; Ρώτησε το μουδιασμένο μπράτσο του, που ήτανε ξερό κι αλύγιστο, σχεδόν σαν χέρι νεκρού. Θα φάω λίγο παραπάνω για σένα ...
... Λυπότανε το μεγάλο ψάρι, που δεν είχε τίποτα να φάει, και η απόφασή του καθόλου δε λιγόστεψε τη λύπη του για κείνο. Πόσοι άνθρωποι θα φάνε απ’ αυτό σκέφτηκε. Τ’ αξίζουν όμως να φάνε τέτοιο ψάρι; Όχι βέβαια, όχι. Δεν υπάρχει κανένας που να αξίζει να φάει τέτοιο ψάρι, με τέτοια συμπεριφορά και τόση αξιοπρέπεια ...

Παρουσίαση μουσικής
161. Ο χορός των περιστεριών
ΕΡΗΜΙΑ
FIDELITY 1959

4/4



Μεταγραφή για πιάνο τεσσάρων θεμάτων από την μουσική για το ομώνυμο χορόδραμα που ανέβηκε τον Μάρτιο του 1958 στο Θέατρο Κοτοπούλη Ρεξ, από το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου. Βασισμένο σε λιμπρέτο του Μάνου Χατζιδάκι «εμπνευσμένο από ένα αίσθημα ερημιάς που περιέχουν οι νέοι λόγω κληρονομημένων ενοχών και φυσικής δειλίας να δεχθούν τις αντιθέσεις τους». Σκηνικά και κοστούμια: Γιάννη Μόραλη. Ο ήρωας υποφέρει με την τραγική διαπίστωση της ερημιάς του και κάθε φορά που ένα δικό του πρόσωπο (η μάνα, το κορίτσι ή ο φίλος του) ενεργεί για νάρθει κοντά του, επεμβαίνει η ευαισθησία του με την πιο αχαλίνωτη νεανική φαντασία και τον απομακρύνει οριστικά απ’ ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει ότι αγαπάει ή δεν γνωρίζει πώς ν’ αγαπάει. (απόσπασμα από την ιστοσελίδα του Μάνου: http://www.hadjidakis.gr/)
To συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Ο χορός των περιστεριών». Στo πιάvo o Μάvoς Χατζιδάκις.

Παρουσίαση μουσικής
160. Κυριακές στην πόλη
Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ
WARNER MUSIC 2000





Ένας από τους καλύτερους δίσκους του συνθέτη Μανώλη Φάμελλου με στίχους δικούς του και ερμηνεία από τον ίδιο. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Κυριακές στην πόλη». Πολύ πρωτότυπο και δύσκολο μουσικό «ντύσιμο» αριμάτιστου και ιδιαίτερα εμπνευσμένου ποιήματος.

Νέων παρέλαση, ασπρόμαυρα επίκαιρα,
Μέρες του τριάντα στην Αττική,
Εξοχές που τώρα πια γίναν προάστια
Κυριακές που απότομα ξεχάστηκαν, Κυριακές...
Άνοιξης κάλεσμα, στάδιο κατάμεστο
Μπρος στη σημαία χέρια υψωμένα, χοροί, εμβατήρια
Κυριακή ο κόσμος χαίρεται
Και χαμογελά και χαμογελά,
Ενώ ο Θεός του πολέμου ακονίζει το μεγάλο μαχαίρι,
Μα κανείς δεν το ξέρει, τώρα είναι γιορτή.
Ο φακός σταματά, ένα παιδί τον όρκο προφέρει.
Έτσι και σήμερα ελαφρύτερος ξύπνησα
Λες και ούτε ένα σύννεφο δεν υπάρχει στον ορίζοντα
Κυριακή με ανοιχτό παράθυρο
Μακρινή βόλτα με τ’ αυτοκίνητο, μακρινή...
Κι αν η ίδια σκιά του κακού τρέμει πάνω απ’ τη πόλη
Τον καπνό και τη σκόνη δεν φοβάμαι πια
Τα τραγούδια της άνοιξης κρατάνε ακόμη
Τόνοι εφημερίδες που ποτέ δε διάβασα
Αιώνια πάλη απευθείας μετάδοση
Κυριακή πως ξεχάστηκα
Κυριακή γέλια απόμακρα, Κυριακή
Να σε σκέφτομαι θάσαι κει κάπου στην πόλη
Με τα φώτα κλειστά ώρες μόνη σου
Και το τηλέφωνο δίπλα σε μια πολυθρόνα στο σαλόνι
Κυριακή με ανοιχτό παράθυρο
Μακρινή βόλτα με τ’ αυτοκίνητο
Μακρινή...

Παρουσίαση μουσικής
159. Από εσένα αρχίζουν όλα
ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ
MINOS 1966



Το 1966 κυκλοφόρησε ένας δίσκος του Μίμη Πλέσσα με 12 τραγούδια που ερμηνεύει μια σχεδόν άγνωστη φωνή : η Καίτη Χρυσολωρά. Από τον φίλο «Θράσο» (http://istosingreece.blogspot.com/2008/02/1966-philips.html), στον οποίο οφείλουμε και αυτό το σπάνιο κομμάτι, μαθαίνουμε ότι η δισκογραφική καριέρα της τραγουδίστριας λόγω κινητικών προβλημάτων περιορίζεται σε ένα μόνο δίσκο. Ο συνθέτης αναφέρει στο οπισθόφυλλο: «Η Καίτη Χρυσολωρά έχει το θείο δώρο της ευαισθησίας, της δροσιάς και της φωνητικής άνεσης και μαζί μ' όλα αυτά την τεχνική και την μόρφωση. Κι' όλα αυτά τα ξοδεύει σπάταλα γιατί αγαπάει με πάθος το τραγούδι». Το συγκεκριμένο κομμάτι σε στίχους Κώστα Πρετεντέρη έχει τίτλο «Από εσένα αρχίζουν όλα».

Είναι οι στίχοι ταπεινοί
Είναι οι νότες ταπεινές
Είναι η δική μου η φωνή σαν όλες τις φωνές
Μα βγαίνει μέσα απ’ τη ψυχή
Κι αντηχεί σαν προσευχή
Από σένα αρχίζουν όλα
Και τελειώνουνε σε σένα
Και δικός σου είν’ ο κόσμος
Και δική σου η ζωή
Συ προστάζεις τους ανέμους
να φυσάνε μανιασμένα
Εσύ δίνεις το σινιάλο
για να έρθει το πρωί
τα πουλιά εσένα υμνούνε
σε κλαδιά λουλουδιασμένα
και σένα βγαίνει ο κρίνος
απ’ το χώμα το νωπό
Από σένα αρχίζουν όλα
Και τελειώνουνε σε σένα
Κι είναι λίγο τόσο λίγο
να σου πω πως σ’ αγαπώ

Παρουσίαση μουσικής
158. Η κοκκινοσκουφίτσα
ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΓΚΡΙΜ
LYRA 2009



Η μουσική του συνθέτη Γιώργου Κουμεντάκη που είτε «ντύνει» ως υπόκρουση, είτε ανακεφαλαιώνει μετά την αφήγηση τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ. Πρωτοκυκλοφόρησε το 1996 σε συμπαγή δίσκο ακτίνας και τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς παρουσιάστηκε από την Ομάδα Εδάφους σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Παπαϊωάννου, με την Όλια Λαζαρίδου. Ο ίδιος γράφει «... να επικοινωνήσω με τον κόσμο του παιδιού μέσω της γλώσσας της μουσικής, που θα έδινε στο παιδί τη δυνατότητα να ταξιδέψει στο χώρο της φαντασίας, με εργαλεία την τρυφερότητα, το φόβο, την αναμονή, το παιχνίδι ... επιθυμία μου είναι να οικειοποιηθούν τα παιδιά με ανέμελο τρόπο τον κόσμο της έντεχνης μουσικής δημιουργίας». Το συγκεκριμένο μουσικό απόσπασμα, που αποδίδει το «Νέο Ελληνικό κουαρτέτο», προέρχεται από το παραμύθι «Η κοκκινοσκουφίτσα».

Παρουσίαση βιβλίου
Στον κήπο του Επίκουρου: αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου
Ίρβιν Γιάλομ
Εκδ. Άγρα 2008






Γραμμένο με τον μοναδικό τρόπο του Ίρβιν Γιάλομ, το βιβλίο "Στον κήπο του Επίκουρου" συμπυκνώνει το έργο και την προσωπική εμπειρία μιας ολόκληρης ζωής σε μια βαθύτατα ενθαρρυντική προσέγγιση στο οικουμενικό ζήτημα της θνητότητας. Ο Γιάλομ δείχνει ότι στον πυρήνα του άγχους μας βρίσκεται συχνά ο φόβος του θανάτου. Στη συνειδητοποίηση αυτή οδηγεί πολλές φορές μια "αφυπνιστική εμπειρία" - ένα όνειρο, μια αρρώστια, μια τραυματική εμπειρία ή το γεγονός ότι γερνάμε.
Ανάμεσα σε συγκινητικές προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που πασχίζουν να νικήσουν τον τρόμο του θανάτου εντάσσεται ένα κεφάλαιο βαθύτατων αυτοβιογραφικών εξομολογήσεων του Γιάλομ. Με το βιβλίο αυτό ο μεγάλος ψυχοθεραπευτής μας προτείνει διάφορες μεθόδους, με τις οποίες μπορούμε να διαχειριστούμε τον τρόμο, και τελικά καταφάσκει στη ζωή. Και το σημαντικότερο, ο Γιάλομ μας ενθαρρύνει να αγωνιζόμαστε για έναν πιο άμεσο σύνδεσμο με τους άλλους ανθρώπους. Η συμπονετική επαφή, σε συνδυασμό με τη σοφία των μεγάλων διανοητών που πάλεψαν κι οι ίδιοι με το ζήτημα της θνητότητας, μας βοηθάει να ξεπεράσουμε τον τρόμο μας για τον θάνατο, να ζήσουμε μια ζωή πιο χαρούμενη και ουσιαστική και να αναλάβουμε τα αναγκαία ρίσκα για να πραγματώσουμε τον εαυτό μας.
Ο Ιrvin D.Yalom (1931) είναι ομότιμος καθηγητής ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Στάνφορντ των ΗΠΑ. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή εκπροσώπους της υπαρξιακής σχολής στην ψυχιατρική. Ο ίδιος δηλώνει θαυμαστής του Επίκουρου. Θεωρεί ότι ο Επίκουρος ήταν ο πρώτος υπαρξιακός ψυχοθεραπευτής, αφού μπήκε στη διαδικασία να ασχοληθεί όχι μόνο με το μυστήριο του θανάτου, αλλά και με τον τρόπο που μπορεί να το αντιμετωπίσει ο άνθρωπος εν ζωή. Βασικές αρχές της διδασκαλίας του είναι οι εξής: με το θάνατο έρχεται το τέλος, όχι μόνο του σώματος αλλά και της ψυχής. Πιστεύοντας, ο Επίκουρος, στη θνητότητα της ψυχής νικά το άγχος του θανάτου, καθώς όπου υπάρχει ο θάνατος αυτός δεν υπάρχει, δηλαδή το ολοκληρωτικό τέλος της ύπαρξης καταργεί την οποιαδήποτε συνείδηση θανάτου. Έπειτα από το θάνατο θα βρίσκεται στην ίδια κατάσταση μη ύπαρξης όπως πριν από την γέννηση.
Το βιβλίο αυτό, όπως δηλώνει και ο ίδιος ο συγγραφέας, δεν είναι μια συλλογή στοχασμών γύρω από το θάνατο. Αντίθετα, είναι ένα βιβλίο που περιέχει όσα έμαθε για το πώς ξεπερνάμε το φόβο για το θάνατο μέσα από την προσωπική του εμπειρία και τη δουλειά του με τους ασθενείς του. Ξεκινά το βιβλίο του δηλώνοντας και ο ίδιος τρόμο στη σκέψη του θανάτου. Στο πρώτο κεφάλαιο, διαπιστώνει ότι πολλά προβλήματα δημιουργούνται και υπάρχουν λόγω της φοβίας μας για το θάνατο. Στο δεύτερο κεφάλαιο, παραθέτοντας κλινικά περιστατικά, προτείνει τρόπους αναγνώρισης του συγκαλυμμένου άγχους. Στο τρίτο κεφάλαιο, αποδεικνύεται ότι η συνάντηση με το θάνατο λειτουργεί αφυπνιστικά και μπορεί να οδηγήσει σε μια ζωή πιο πλήρη. Στο τέταρτο κεφάλαιο, προτείνονται ιδέες για να ξεπεραστεί το άγχος του θανάτου. Στο πέμπτο κεφάλαιο, μιλά για τη λύτρωση μέσα από την ανθρώπινη επαφή. Στο έκτο κεφάλαιο, παρουσιάζει τη δική του στάση απέναντι στη θνητότητα. Στο έβδομο κεφάλαιο, παρέχει οδηγίες στους ψυχοθεραπευτές, οι οποίες είναι προσιτές σε όλους τους αναγνώστες.
Ο Γιάλομ μας προτείνει διάφορες μεθόδους με τις οποίες μπορούμε να διαχειριστούμε το φόβο της θνητότητας, όπως μέσα από την ουσιαστική ανθρώπινη επαφή και την αναζήτηση της πληρότητας και της αυτοπραγμάτωσης. Πρόκειται για ένα βιβλίο πνευματώδες που μέσα από την κατάθεση εμπειριών μάς βοηθά να έρθουμε σε επαφή με την αλήθεια για την ουσία της ύπαρξής μας και μας κινητοποιεί να αναζητήσουμε μια πιο ουσιαστική ζωή περιβαλλόμενη από φίλους νικώντας έτσι στην επίγεια ζωή το θάνατο. Ο Χάιντεγκερ όρισε κάποτε το θάνατο ως «τη μη δυνατότητα περαιτέρω δυνατότητας». Η διαρκής αναζήτηση αυτής της δυνατότητας μάς κρατά μακριά από οποιονδήποτε «θάνατο».
(Κείμενο Ευμορφίας Ζήση http://www.diavasame.gr/)
Ο Επίκουρος αμφισβητήθηκε όσο κανένας άλλος ακριβώς γι’ αυτήν την εξίσωση σώματος και ψυχής. Αλλά ενδεχομένως και για έναν ακόμη λόγο: Γιατί πέραν των θρησκευτικών επιταγών μπορεί να εκμηδενίσει το κύρος οποιασδήποτε εξουσίας, η οποία υποτίθεται ότι στηρίζεται –σύμφωνα με τους πρώτους στίχους του Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου– στο Κράτος και τη Βία. Οι Επικούρειοι, όμως, όντας απαλλαγμένοι από τον φόβο δεν υποκύπτουν σε καμιά μορφή βίας, αναζητώντας τη χαρά τη ζωής στα μικρά και τα ταπεινά και αδιαφορώντας για τα μεγάλα και τα σπουδαία.
(Κείμενο Ρίτσας Μασούρα Καθημερινή)

Ένα δυνατό βιβλίο, που αντί να με καταθλίψει, παρηγόρησε λίγο τους βασανιστικούς μου φόβους για τον θάνατο.
Επίλεκτα αποσπάσματα
… γιορτάζουμε τα γενέθλια ... τι γιορτάζουμε στην πραγματικότητα; Ίσως είναι μια προσπάθεια ν’ αποδιώξουμε κάθε θλιβερή υπόμνηση της ανέκκλητης ροής του χρόνου ...

Ο προσωπικός ... μύθος ήταν ότι η ζωή είναι μια συνεχής ανοδική σπείρα προς ένα όλο και καλύτερο μέλλον ... Αγγίζοντας πια την κορυφή της ζωής και κοιτάζοντας το μονοπάτι που βρίσκεται μπροστά μας, νοιώθουμε φόβο που δεν είναι πια ανηφορικό αλλά κατηφορίζει προς την παρακμή και τη συρρίκνωση. Από το σημείο αυτό και μετά, οι ανησυχίες μας για τον θάνατο δεν απομακρύνονται ποτέ από τη σκέψη μας ...

Το άγχος του θανάτου είναι η μητέρα όλων των θρησκειών, οι οποίες, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, επιχειρούν να καταλαγιάσουν την αγωνία του πεπερασμένου της ύπαρξής μας ... ... υπερευαίσθητοι άνθρωποι με πολύ έντονη αυτοεπίγνωση ... έχουν απορρίψει την ανακούφιση των θρησκευτικών μύθων, τους οποίους προσφέρει η κουλτούρα τους ...

Ο κάθε άνθρωπος φοβάται τον θάνατο με τον δικό του τρόπο ...
κάποιος φοβάται πως ποτέ δεν θα ξαναδεί, δεν θα ξανακούσει, δεν θα ξαναγγίξει κάποιον που αγαπά ... άλλος νοιώθει οδύνη που εκείνος θα βρίσκεται κάτω απ’ τη γη, ενώ όλοι οι φίλοι του θα βρίσκονται από πάνω ...
Κάποιοι πτοούνται από τη γιγαντοσύνη της αιωνιότητας, από το γεγονός ότι θα είμαστε νεκροί στους αιώνες των αιώνων ...
... η αίσθηση μιας αβίωτης ζωής ... μ’ άλλα λόγια όσο λιγότερο έχεις ζήσει τη ζωή σου τόσο μεγαλύτερο είναι το άγχος του θανάτου ... το άγχος του θανάτου πηγάζει από την αίσθηση ότι δεν κατόρθωσες να ζήσεις ολοκληρωμένα τη ζωή σου ... Αν γυρίσεις το βλέμμα στο παρελθόν, νοιώθεις πικρία για όλα όσα δεν πραγματοποίησες. Αν στρέψεις όμως το βλέμμα στο μέλλον, αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις την δυνατότητα είτε να συσσωρεύσεις περισσότερη πικρία είτε να ζήσεις σχετικά ελεύθερος ...

Αυτό που τρομοκρατεί τους περισσότερους στον θάνατο δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος αλλά η απώλεια του παρελθόντος. Για την ακρίβεια, η διαδικασία της λήθης είναι μια μορφή θανάτου μόνιμα παρούσα μέσα στην ζωή ...

Τα ανθρώπινα όντα είμαστε από τη φύση μας πλασμένα για να συνδεόμαστε με τους άλλους ... Ο θάνατος όμως είναι μοναχικός, το πιο μοναχικό γεγονός της ζωής ...

Μπροστά στον μελλοθάνατο οι φίλοι και τα μέλη της οικογενείας γίνονται συχνά πιο απόμακρα γιατί δεν ξέρουν τι να πουν ... Πολλές φορές και οι ίδιοι οι μελλοθάνατοι συνεργάζονται στην απομόνωσή τους ... μην τυχόν και παρασύρουν τους ανθρώπους που αγαπούν μέσα στον μακάβριο μελαγχολικό τους κόσμο.
Η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορούμε να προσφέρουμε σ’ έναν άνθρωπο, ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με τον θάνατο είναι να του παρέχουμε και μόνη την παρουσία μας ...

Παρουσίαση μουσικής
157. Το τραγούδι της Λούλου
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΛΟΥΛΟΥ
Ano Kato Records 1996

3/12

Από το 1990 ο Σάκης Παπαδημητρίου (Θεσ/νίκη) τελειοποίησε την ιδέα της μουσικής επιτόπου, συνοδεύει δηλαδή στο πιάνο την προβολή μιας βουβής ταινίας. Ο δίσκος αυτός περιέχει την μουσική που παίχτηκε το 1993 για την της ταινία Lulu,το κουτί της Πανδώρας του 1928 που σκηνοθετήθηκε από τον G. W. Pabst. Τα κομμάτια ερμηνεύονται από τη Γεωργία Συλλαίου.


Καθένας που με βλέπει
πάντα κάτι μου γυρεύει:
«Lulu, Lulu γλυκειά».
Μου λέει μ’ αγαπά
και συνέχεια ζητά
τη ζωή μου.
Όλοι μ’ αγαπούν με πόθο τρελλό,
Μα ποτέ δεν ρωτούν, τι να θέλω εγώ.
Όλοι μ’ αγαπούν με έρωτα και πάθος,
Μα όλοι με ξεχνούν, κάνουν το ίδιο λάθος.

Παρουσίαση μουσικής
156. Ο Ρωμαίος στη στέγη
Μ’ ΑΓΑΠΑΣ;
LYRA 1996

9/18





Η μουσική για την ομώνυμη ταινία του Γιώργου Πανουσόπουλου του 1988 από τους «Χειμερινούς κολυμβητές». Το πρωτότυπο και σπάνιο αυτό συγκρότημα αποτελείται από τους:
Αργύρης Μπακιρτζής (Θεσ/νικη) φωνή
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Γράφει στίχους και μουσική.
Κώστας Βόμβολος (Βόλος) ακορντεόν, κανονάκι. Γράφει μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο.
Μιχάλης Σιγανίδης (Θεσ/νικη) κοντραμπάσο, μαντολίνο, φωνή. Γράφει μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο.
Κώστας Σιδέρης (Φλώρινα) τζουράς, φωνή
Γιώργος Τακματζόγλου (Έδεσσα) κιθάρα, φωνή
Φλώρος Φλωρίδης (Θεσ/νικη) σαξόφωνο. Ασχολείται με τη σύγχρονη τζαζ. Σολίστ και μέλος συνόλων σύγχρονης μουσικής
Χάρης Παπαδόπουλος (Κατερίνη) μπουζούκι. Γράφει μουσική.

Παρουσίαση μουσικής
155. Είμαι η κοκκινοσκουφίτσα
ΠΕΡΠΑΤΩ ΕΙΣ ΤΟ ΔΑΣΟΣ
LYRA 1997

4/12

Η μουσική που συνέθεσε ο Κώστας Βόμβολος για το μουσικό παραμύθι «Περπατώ εις το δάσος», που παίχτηκε από την Πειραματική σκηνή της Τέχνης το 1992 στο θέατρο Αμαλία. Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον έργο, όπου με αρκετή δόση σουρεαλισμού, αναμειγνύονται υποθέσεις κλασσικών παραμυθιών. Έτσι την κοκκινοσκουφίτσα ταλαιπωρούν οι μητριά και οι κακές κόρες της, ενώ για να μη χαθεί στο δάσος σκορπάει κοντορεβυθούλικα ψίχουλα ! Εξαιρετικό για μεγάλα παιδιά μέχρι 98 ετών. Οι στίχοι είναι της Στέλλας Μιχαηλίδου. Το συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι είναι συμπίλημα δύο τραγουδιών : «Είμαι η κοκκινοσκουφίτσα» και «Τα ψιχουλάκια», που είναι γραμμένα στο ίδιο μουσικό μοτίβο και αποδίδονται από την Ελένη Δημοπούλου. Έχουν αφαιρεθεί οι αφηγήσεις.

Είμαι η κοκκινοσκουφίτσα
αδύνατη σα μια καρφίτσα
από την παντοτινή νηστεία
τη σφουγγαρο-ταλαιπωρία
ζω μέσα σ’ αδικία
αμείλικτη δικτατορία
έχοντας γι’ αφεντικά
τρεις κόρες και μια μητριά
αχ και νάχα δυό φτερά
να πέταγα σαν τα πουλιά
αχ νάμουν μια πεταλουδίτσα
κι όχι η κοκκινοσκουφίτσα
με διαταγές με βασανίζουν
με τυρρανάνε, με ζαλίζουν,
με χτυπάνε, με φοβίζουν,
με κοροϊδεύουν και με βρίζουν
τα δυό μου τ’ αφεντικά
οι κόρες κι η μητριά
αχ νάμουν ένα πετραδάκι
σ’ ένα δροσερό ρυάκι
αχ νάμουν μια πασχαλίτσα
κι όχι η κοκκινοσκουφίτσα
Ψιχουλάκια θα σκορπάω
όπου βρεθώ κι όπου πατάω
έτσι ώστε αν θελήσω
σπίτι πίσω να γυρίσω
ψιχουλάκια θα σκορπάω
με προσοχή όπου πατάω
πυξίδα δε θα χρειαστώ
αυτά θάχω οδηγό
τα ψίχουλα είναι σκληρά
σκληρά σα πετραδάκια
και σίγουρα δε θα τα φαν
του δάσους όλα τα πουλάκια.

Παρουσίαση βιβλίου
Κάτω από το βλέμμα του Βούδα
Περλ Μπακ
Εκδ. Γκοβόστης 1995

*Ο παλαιότερος και πιο αντιπροσωπευτικός τίτλος είναι
«Η καλή γη»



Η υπόθεση διαδραματίζεται σε ένα κινέζικο χωριό των αρχών του 20ου αιώνα. Ένας γάμος με προξενιό ανάμεσα στον αγρότη Γουάνγκ Λουνγκ και την δούλα Ο-Λαν. Φτώχεια, οικογένεια, λοιμός, μετανάστευση, πόλεμος, σκληρή δουλειά και στο τέλος πλούτος. Από εκείνη τη στιγμή όμως αρχίζουν και τα προβλήματα. Αχαριστία του άντρα και κακο-μεταχείρηση της γυναίκας. Παρακμή των αξιών, παράλληλα με τον πλουτισμό.
Ακολουθεί άρθρο του Δημήτρη Γκιώνη στην Ελευθεροτυπία
Η Κίνα της Μπακ δεν είναι εκείνη των ειδυλλιακών τοπίων, του στοχασμού και των αυτοκρατόρων. Είναι βαθιά ρεαλιστική, ρημαγμένη από πλημμύρες, σαρωμένη από καταστροφικούς ανέμους, πληγωμένη από τους πολέμους. Και οι πράξεις των ηρώων της είναι ρυθμισμένες από αυστηρούς κανόνες: τις συνήθειες, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, τις κοινωνικές συνθήκες και τις μεταξύ τους σχέσεις. Κεντρικός άξονας, η κυριαρχική επίδραση της γης -της γης που τους θρέφει και στην οποία θα καταλήξουν.
Γεννήθηκε το 1892 στη Βιρτζίνια και πέθανε το 1973 σε ηλικία 61 ετών. Οι γονείς της, πρεσβυτεριανοί ιεραπόστολοι, πήγαν στην Κίνα ενώ η Περλ ήταν ακόμη μωρό. Έμαθε αγγλικά και κινεζικά και ανατράφηκε με συνομήλικά της κινεζάκια Σπούδασε στην Αμερική κι επέστρεψε στην Κίνα, όπου εργάστηκε ως καθηγήτρια αγγλικών. Το 1917 παντρεύτηκε τον αγρονόμο και ιεραπόστολο Τζον Μπακ, από τον οποίο χώρισε το 1934, για να παντρευτεί τον επόμενο χρόνο τον Νεοϋορκέζο εκδότη της Ρίτσαρντ Ουόλς. Έκτοτε εγκαταστάθηκε οριστικά στη Ν. Υόρκη.
Άρχισε να δημοσιεύει διηγήματα και άρθρα σχετικά με την Κίνα το 1923 και συνέχισε με μυθιστορήματα. Το 1932 της απονεμήθηκε το βραβείο Πούλιτζερ για το μυθιστόρημα «Η καλή γη» κι έξι χρόνια αργότερα το Νόμπελ. Εκτός από το συγγραφικό της έργο διακρίθηκε για τη κοινωνική και ανθρωπιστική της δράση. Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο δημιούργησε το Ίδρυμα Περλ Μπακ, με σκοπό τη βοήθεια και ανακούφιση παιδιών από ασιατικές χώρες και παιδιών διανοητικά καθυστερημένων.
Διαβάζοντας τα γλαφυρά βιβλία της, έχεις την αίσθηση ότι είναι γραμμένα από Κινέζο.
«Αυτό που όρισε τις λογοτεχνικές μου προσπάθειες είναι το κινεζικό και όχι το αμερικανικό μυθιστόρημα. Η πρώτη ιδέα για το τι είναι διήγημα, πώς λες και πώς γράφεις μια ιστορία, μου ήρθε από την Κίνα, και θα ήταν αχαριστία να μην το αναγνωρίσω», ομολογεί κατά την απονομή του Νόμπελ στη μακροσκελή ομιλία της, στην οποία έδινε μια σαφή εικόνα για την κινεζική λογοτεχνία.
«Στην Κίνα το μυθιστόρημα ούτε ήταν ούτε θεωρήθηκε ποτέ τέχνη κι ούτε ποτέ Κινέζος συγγραφέας είδε τον εαυτό του ως καλλιτέχνη», είπε ακόμη. Και: «Στην Κίνα η τέχνη και το μυθιστόρημα ήταν δύο τομείς απολύτως χωριστοί. Εκεί η λογοτεχνία ως τέχνη ανήκε στην αποκλειστική δικαιοδοσία των γραμματισμένων. Ηταν μια τέχνη που την καλλιεργούσαν οι ίδιοι, σύμφωνα με τους δικούς τους κανόνες, την καλλιεργούσαν ο ένας για τον άλλο και δεν υπήρχε σ' αυτή θέση για το μυθιστόρημα».
Το κινεζικό μυθιστόρημα, θα διευκρινίσει στη συνέχεια, «γράφτηκε στο λαϊκό ιδίωμα γιατί οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούσαν να διαβάσουν και να γράψουν και το μυθιστόρημα έπρεπε να είναι γραμμένο έτσι ώστε, όταν διαβαζόταν φωναχτά, να είναι κατανοητό από πρόσωπα που μπορούσαν να επικοινωνήσουν μόνο μέσω του προφορικού λόγου. Σ' ένα χωριό δύο εκατοντάδων ψυχών ίσως μόνο ένας ήταν σε θέση να διαβάζει, και τις γιορτές ή τ' απογεύματα, όταν τελείωνε η δουλειά, διάβαζε στο λαό από κάποια ιστορία. Η αυγή του κινεζικού μυθιστορήματος άρχισε ακριβώς μ' αυτόν τον απλό τρόπο». Η αμοιβή του αναγνώστη ήταν κάποιες πενταροδεκάρες από τους ακροατές. Οι συγγραφείς των ιστοριών αυτών ήταν ανώνυμοι: «Μια ιστορία αναπτυσσόταν μέσα από διαδοχικές εκδοχές, σαν μια δομή πλασμένη από πολλά χέρια».
«Σ' αυτή την παράδοση του μυθιστορήματος γεννήθηκα και ανατράφηκα ως συγγραφέας. Γι' αυτόν το λόγο η φιλοδοξία μου δεν κατευθύνθηκε προς την ωραιολογία ή τη χάρη της τέχνης», βεβαιώνει η Μπακ. Και κάτι ακόμη: «Η θέση του μυθιστοριογράφου είναι στο δρόμο. Εκεί είναι ευτυχέστερος».
(Τα βιογραφικά της Μπακ και τ' αποσπάσματα από το λόγο της στη Σουηδική Ακαδημία είναι από το βιβλίο «Ένας αιώνας Νόμπελ», επιμέλεια Θανάσης Νιάρχος, εκδόσεις «Καστανιώτη»).

Παρουσίαση μουσικής
154. Βούλιαξαν οι ώρες
ΣΤ’ ΟΥΡΑΝΟΥ ΤΑ ΠΕΡΙΒΟΛΙΑ
LYRA 1975

3/12

Ο συνθέτης Γιώργος Κοντογιώργος έχει στο ενεργητικό του έντονη δραστηριότητα ως ενορχηστρωτής και διευθυντής μουσικών συνόλων για ηχογραφήσεις σε στούντιο δισκογραφικών εταιρειών. Σημαντικές δουλειές του Μ. Χατζιδάκι και του Δ. Σαββόπουλου έχουν περάσει από τα χέρια του. Στον τελευταίο από τους 3 προσωπικούς του δίσκους, «Στ’ ουρανού τα περιβόλια», συνεργάζεται με τον Άκο Δασκαλόπουλο, τον Γ. Κακουλίδη, τον Θ. Γκαϊφίλια και την Βαρβάρα Τσιμπούλη.
Το καλαίσθητο εξώφυλλο έχει φιλοτεχνήσει ο ζωγράφος Χρήστος Καρράς. Το τραγούδι «Βούλιαξαν οι ώρες» του Άκου Δασκαλόπουλου ερμηνεύει ο Δημήτρης Ψαριανός.

Τ’ ουρανού τα ρόδα λάμπουν στον αέρα
Θάλασσα-θάλασσα μη με κοιτάς
Γαλανό κορίτσι κι έρχεσαι από πέρα
Θάλασσα-θάλασσα μη με πονάς
Βούλιαξαν οι ώρες της αγάπης μας
Καραβάκια μέσα στο θολό νερό
Οι βασανισμένοι τι γυρεύουν
Μες’ τη νύχτα μες’ τον άδικο καιρό
Πάρ’ τα δάκρυά μου πότισε τον Άδη
Θάλασσα-θάλασσα μη με ρωτάς
Όσοι αγαπούσα λιώνουν στο σκοτάδι
Θάλασσα-θάλασσα μη με πονάς.

Παρουσίαση μουσικής
153. Τα παιδάκια
ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ
POLYDOR 1969

4/12

Ο συνθέτης Πάνος Σαββόπουλος κυκλοφόρησε αυτόν τον δίσκο βινυλίου το 1969. Το ύφος παραπέμπει στον διάσημο συνονόματο του Διονύση. Ο ίδιος γράφει: «... η λιτότητα και το πρωτόγονο της παρουσίασης των τραγουδιών στο δίσκο, είναι για νάναι πιο κοντά στο όχι φτιαχτό της δικής μου ζωής...» Κιθάρα στο δίσκο παίζουν ο Ν. Μαυρουδής και ο Β. Τενίδης. Το συγκεκριμένο τραγούδι «Τα παιδάκια», είναι σε στίχους του ίδιου, όπως και όλα του δίσκου. Ερμηνευτής ο συνθέτης.

Δυό παιδιά στο δρόμο παίζουν μες στο κρύο μες στο χιόνι
και δε νοιάζονται σταλιά
κι ούτε δίνουν σημασία που το χνώτο τους παγώνει
στην ανάσα του βοριά.
Τα παιδάκια παίζουν μες στη παγωνιά
και δεν δίνουν σημασία στο χιονιά
Δυό παιδιά στο δρόμο παίζουν μες το παγωμένο αγέρι,
μες στη βαρυχειμωνιά,
χελιδόνια του χειμώνα, ζωντανεύουν τα δρομάκια
στη μικρή τη γειτονιά.

Παρουσίαση μουσικής
152. Τα κύματα
ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΠΑΡΟΥΝΕΣ
LYRA 1992

6/14


Το 1992 κυκλοφορεί ο πρώτος δίσκος της Ευανθίας Ρεμπούτσικα με τίτλο ''Στη λίμνη με τις παπαρούνες'', σε συνεργασία με τον Παναγιώτη Καλατζόπουλο και ερμηνεύτρια την Κρίστι Στασινόπουλου. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει τίτλο «Κύματα». Εντυπωσιακή μουσική προσαρμογή στο δύσκολο αυτό ποίημα της Α. Ραϊλα.

Δυο κύματα με πήραν, άλλα πίσω δεν με φέραν
Στενέψαν οι ορίζοντες πολύ
Σαν τη νυχτιά είσαι συ αγάπη μου γλυκιά
Σαν ήλιος η ματιά σου
Τα χέρια σου είναι σαν τα γιασεμιά
Μ’ αγγίζει η φλόγα.
Δυο κύματα με πήραν. Αχ, και πίσω δε με φέραν
κι απόμεινα μονάχη μου ξανά.
Στείλε μου σημάδια και θα βγώ ξανά
στην άκρη απ’ τ’ αεράκι
τα χείλη σου να ξαναδώ στη φλόγα τους να πέσω.

Παρουσίαση μουσικής
151. Χασάπικο των διδύμων
ΡΥΘΜΟΛΟΓΙΑ
LYRA 1971

2/6


Έργα για πιάνο του Μάνου Χατζιδάκι, ηχογραφημένα στην Νέα Υόρκη το 1971 και παιγμένα από τον ίδιο τον συνθέτη. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει υπότιτλο «Στο ύφος του Erik Satie»

Παρουσίαση βιβλίου
Το φεγγάρι κατέβηκε χαμηλά
Τζων Στάινμπεκ
Εκδ. Ζαχαρόπουλος 1985







Επιτέλους, άλλο ένα σπάνια συναρπαστικό βιβλιαράκι. Συναρπαστικό με τον κυριολεκτικό ορισμό. Σε συν-αρπάζει από τις πρώτες σελίδες. Σε αρπάζει και σε πηγαίνει εκεί, στο τόπο του ονείρου. Όχι μόνο με την πλοκή, δηλαδή την περιέργεια να μάθεις τι γίνεται στην επόμενη σελίδα. Αλλά και με το εκφραστικό μέσο, δηλαδή την καλή γραφή. Με τις όμορφες ιδέες : την αγάπη για την ελευθερία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τον σεβασμό του διαφορετικού, την αποστροφή για τον πόλεμο.
Ο Τζων Ερνστ Στάινμπεκ γεννήθηκε στην Καλιφόρνια το 1902. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, κύριος εκπρόσωπος του νατουραλισμού και της κοινωνικής πεζογραφίας στη χώρα του. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο Στάινμπεκ εργάστηκε ως πολεμικός ανταποκριτής. «Το φεγγάρι κατέβηκε χαμηλά» που γράφτηκε το 1943 δεν είναι από τα μείζονα έργα του. Το 1962 πήρε Νόμπελ λογοτεχνίας. Πέθανε το 1968.
Μερικά αποσπάσματα:
... Ο λοχαγός Λοφτ ήταν λοχαγός όσο περισσότερο μπορεί κανείς να το φανταστεί. Ζούσε και ανάσαινε για τον βαθμό του, του λοχαγού. Δεν είχε στιγμές μη στρατιωτικές. Μια ακατανίκητη φιλοδοξία τον έσπρωχνε ν’ ανεβαίνει τους βαθμούς... Χτυπούσε τις φτέρνες του τη μια με την άλλη τόσο τέλεια όσο κι ένας χορευτής. Ήξερε την κάθε στρατιωτική αβροφροσύνη κι επέμενε να τις χρησιμοποιεί όλες. Οι στρατηγοί τον φοβόντουσαν γιατί ήξερε καλύτερα από τους ίδιους, τους στρατιωτικούς κανόνες της διαγωγής. Θεωρούσε και πίστευε πως ένας στρατιωτικός είναι η ανώτατη εξέλιξη της ζωής. Αν σκεφτόταν ποτέ τον Θεό, τον θεωρούσε σαν ένα γέρο και τιμημένο στρατηγό, απόστρατο και γκριζομάλλη, που ζει ανάμεσα σε αναμνήσεις από παλιές μάχες... Ο λοχαγός Λοφτ πίστευε πως οι γυναίκες τον ερωτεύονται με την στολή του, και πως δεν ήταν δυνατόν να ‘ναι διαφορετικά...
... Στον πόλεμο οι περίγυροι είναι αόριστοι, οι πραγματικότητες γίνονται φανταστικές και μια ομίχλη θολώνει το μυαλό. Η ένταση, η έξαψη, η κούραση, η κίνηση, όλα συγχωνεύονται, σ’ ένα μεγάλο γκρίζο όνειρο, έτσι που όταν τελειώσει, δύσκολα θυμάσαι πως ήταν όταν σκότωνες ανθρώπους, ή όταν τους πρόσταζες να σκοτωθούν. Ύστερα, άλλοι άνθρωποι, που δεν ήταν εκεί, σου λένε σαν τι έμοιαζε, κι εσύ απαντάς αόριστα : «Ναι, υποθέτω πως έτσι ήταν».
… Αν τους πω να μην αγωνιστούν, θα λυπηθούν γι’ αυτό, αλλά θ’ αγωνιστούν. Αν τους πω ν’ αγωνιστούν, θα χαρούν, κι εγώ, που δεν είμαι και τόσο γενναίος, θα τους έχω κάνει λίγο γενναιότερους...
... Δεν αρέσει στο λαό να τον κατακτούν, κι έτσι δε θα κατακτηθεί. Οι ελεύθεροι άνθρωποι δεν αρχίζουν πόλεμο, αλλά μια κι έχει αρχίσει ο πόλεμος, τον συνεχίζουν, έστω και νικημένοι, ώσπου να νικήσουν. Οι αγελαίοι άνθρωποι που ακολουθούν έναν ηγέτη, δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο, κι έτσι πάντα οι αγελαίοι κερδίζουν τις μάχες και οι ελεύθεροι κερδίζουν πολέμους...

Παρουσίαση μουσικής
150. Finale-Η ζωή σαν παραμύθι
PETER PAN
MINOS-EMI 1998
6/22

Η μουσική του Μίνου Μάτσα από την παράσταση του έργου Πήτερ Παν, που παίχτηκε στο θέατρο Ριάλτο από τον «Θίασο ‘81» σε σκηνοθεσία Χρήστου Κελαντώνη Ο ίδιος γράφει: « Η περιπέτεια της μουσικής αντάμωσε με την ευαισθησία & τον δυναμισμό των ηρώων μας... Τι κι αν στο τέλος ο Πήτερ Παν γύρισε στη χώρα του Ποτέ- Ποτέ; Εμείς κάθε βράδυ τον περιμένουμε να ξετυλίξει το κουβάρι και να μας κλείσει το μάτι από το μέρος που τα παιδιά δε μεγαλώνουν ποτέ». Τα λόγια έχει γράψει η Νανά Νικολάου και το συγκεκριμένο κομμάτι ερμηνεύει η Αθηνά Μόραλη.

Η ζωή σαν παραμύθι ξετυλίγεται
σαν κουβάρι μπερδεμένο πότε-πότε
φαντασία που στο άπειρο ξανοίγεται
και μπερδεύει μια το τώρα μια το τότε.
Μα και έτσι κι αλλιώς
ένας είναι ο καϋμός
η ζωή τόση δα κι όχι άλλη
κι οι μικροί θα γίνουν κάποτε μεγάλοι
Η ζωή ένα καράβι που ξανοίγεται
σ’ άγρια πέλαγα πριν έλθει σε λιμάνι.
Σαν σκηνές από ταινία ξετυλίγεται
κοροϊδεύει και μας παίζει σαν αλάνι.

Παρουσίαση μουσικής
149. Βοσπορίδες
Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
LEGEND 2003

9/22

Μετά το τέλος της των εργασιών της Ζ' Συνόδου της Βουλής των Εφήβων το 2003 οργανώθηκε η βραδιά «Λόγος και Μέλος στο Ηρώδειο. Ο δίσκος αυτό περιέχει όλα τα κομμάτια που ερμηνεύτηκαν από την Μ. Φαραντούρη και το συγκρότημα «ΑVATON». Την εκτέλεση των έργων ανέλαβε η Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ υπό την διεύθυνση του μαέστρου Ανδρέα Πυλαρινού. Ποιήματα των: Σεικίλου, Σαπφούς, Ηράκλειτου, Επίκουρου, Κώστα Καβάφη, Γιώργου Σεφέρη, Οδυσσέα Ελύτη, Γιάννη Ρίτσου, Γεωργίου Βιζυηνού, Νίκου Καββαδία, Νίκου Γκάτσου ακούγονται μελοποιημένα από διάφορους συνθέτες. Το συγκεκριμένο ποίημα του Γ. Βιζυηνού μελοποίησε ο Γιώργος Παπαδάκης, που είχε και την καλλιτεχνική επιμέλεια της όλης παράστασης.

Βοσπορίδες
Εκεί στον ουρανό ψηλά
σε θέση διαλεχτή
με τα τραγούδια πολεμά,
να φτιάξει κάτι τι.
Διαβαίνει ο κόσμος κι ο Κοσμάς
και στέκει και ρωτά:
Με τα σωστά σου πολεμάς
ή κάμνεις χωρατά;

Παρουσίαση μουσικής
148. Τίτλοι αρχής
ΘΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΙΣ
ΜΙΚΡΗ ΑΡΚΤΟΣ 2003


3/19

Η μουσική που συνέθεσε η Δήμητρα Γαλάνη για την ταινία «Θα το μετανιώσεις» (Α' βραβείο καλύτερης ταινίας 43ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης). Τους στίχους έγραψε ο Παρασκευάς Καρασούλος. Τραγουδάει εκτός από την Δ. Γαλάνη και η Τάνια Τσανακλίδου.

Παρουσίαση μουσικής
147. Το φορτηγό
ΜΑΤΖΟΥΡΑΝΑ ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ
UNIVERSAL 1980, 1996


5/12



Μουσική του Χρήστου Λεοντή από την ομώνυμη θεατρική παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, που παίχτηκε το 1980. Οι στίχοι όλων των τραγουδιών είναι του ηθοποιού Γιώργου Αρμένη. Το συγκεκριμένο τραγούδι ερμηνεύει η Σοφία Βόσσου.

Έτρεχε, έτρεχε το φορτηγό
Έτρεχε, έτρεχε στο δημόσιο το δρόμο σαν τρελό
Πέρναγε πόλεις και χωριά
κι ο Γάκης στη καρότσα με τρία βόδια και μια κάσσα
που είχε δάσκαλο χωρίς ανάσα
Έτρεχε, έτρεχε το φορτηγό
Μ’ ένα όνειρο τρελό,
μ’ ένα κόμπο να το πνίγει στο λαιμό
μ’ ένα δάσκαλο μουγγό

Παρουσίαση μουσικής
146. Το πνεύμα της παπαρούνας
Η ΑΓΕΛΑΣΤΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ
SONY 1995

3/11
Μελοποιημένο παραμύθι των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα. Το έγραψαν και πρωτο- έπαιξαν, τα Χριστούγεννα του 1994, σε παιδιά δημοτικού σχολείου, στο Μπραχάμι. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πολιτεία όμορφη μα πάντα λυπημένη, οι άνθρωποι δεν ξέρανε χαμόγελο και αγάπη τι σημαίνει: Ποτέ δεν παίζανε τα παιδιά στους δρόμους στην πλατεία, (ποτέ δεν έγινε γιορτή, χορός και φασαρία) της βγήκε και το όνομα: Αγέλαστη Πολιτεία. Οι στίχοι και η μουσικοί είναι των αδελφών Κατσιμίχα. Το συγκεκριμένο κομμάτι ερμηνεύει η Τατιάνα Μανωλίδου και έχει τίτλο: «Το πνεύμα της παπαρούνας».
Από το αίμα του Χριστού κι απ’ το κρυφό του δάκρυ
στου Γολγοθά τους λόφους γεννήθηκα εγώ,
έρχομαι με την άνοιξη, Αγάπη τ’ όνομά μου,
από τους μύθους έρχομαι, βαθιά απ’ τον καιρό.
Από το αίμα του Χριστού κι απ’ το κρυφό του δάκρυ
κι απ’ των αθώων τα όνειρα είμαι πλασμένη εγώ.

Παρουσίαση βιβλίου
Ο ψαράς και η ψυχή του
Όσκαρ Ουάιλντ
Εκδ. ΗΡΙΔΑΝΟΣ



"Ο ψαράς και η ψυχή του" είναι το πιο βαθύ, πολύπλοκο και πολυσήμαντο από τα παραμύθια που έγραψε ο Ουάιλντ, με θέμα τη σύγκρουση της ομορφιάς με την ενοχή και τον πόνο. Η επιλογή μιας προσωρινής, φθαρτής ευδαιμονίας σε βάρος της αθάνατης ψυχής είναι ύβρις και τιμωρείται με αφάνταστη αγωνία. Ο προβληματισμός που διαπερνά το παραμύθι υπογραμμίζει την αντίφαση που σφράγισε και τον ίδιο το συγγραφέα : τη συνύπαρξη στη ζωή και στο έργο του μιας ρέμπελης αισθητικής φιλοσοφίας από τη μια, και από την άλλη ενός βαθύτατου προβληματισμού για την ηθική ευθύνη και την οδύνη της ύπαρξης.
Ο ίδιος έλεγε παρ’ όλα αυτά: «Το μεγάλο δράμα μου είναι ότι έβαλα όλη τη μεγαλοφυία μου στη ζωή μου. Δεν έβαλα παρά το ταλέντο μου μες στα έργα μου.»
Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης γράφει :
Ο Ουάιλντ μας θυμίζει τις λαμπρές τοιχογραφίες των ζωγράφων της Αναγέννησης, που, αν και ραγισμένες απ’ το χρόνο, είτε, εδώ κι εκεί, κηλιδωμένες, απ’ την εγκληματικότητα, την άγνοια, ή την απροσεξία των ανθρώπων, μένουν τ’ αριστουργήματα που ήσαν, και μάλιστα, σχεδόν, και πιο λαμπρά !
Μερικά αποσπάσματα:
... κι ένα βράδυ της φώναξε και είπε : Μικρή Γοργόνα, μικρή Γοργόνα ! Σ’ αγαπώ. Πάρε με για άντρα σου, γιατί σ’ αγαπώ. Μα η γοργόνα κούνησε το κεφάλι της. Έχεις ανθρώπινη ψυχή, απάντησε. Μόνο αν έδιωχνες την ψυχή σου θα μπορούσα να σ’ αγαπήσω. Κι ο νιος ψαράς είπε μέσα του: «Σε τι μου χρειάζεται η ψυχή μου; Μήπως μπορώ και τη βλέπω; Μήπως την αγγίζω; ... χωρίς άλλο θα τη διώξω από μένα... Μα πως θα διώξω την ψυχή μου από μένα;» φώναξε ο νιος ψαράς.... «Αλίμονο ! Δεν ξέρω», είπε η μικρή γοργόνα. Οι θαλασσογεννημένοι δεν έχουνε ψυχή...
... ο νιός ψαράς κατέβηκε στην αγορά ... οι έμποροι τον είδαν νάρχεται... «Τι έχεις να πουλήσεις;» «Θέλω να πουλήσω την ψυχή μου», αποκρίθηκε αυτός. Μα οι έμποροι τον περιγέλασαν και είπαν: «Σε τι θα χρησιμέψει σε μας η ψυχή ενός ανθρώπου; Ούτε ένα τριμμένο άσπρο δεν αξίζει. Πούλησέ μας το κορμί σου για σκλάβο, και θα σε ντύσουμε με θαλασσινή πορφύρα... μα μη μας μιλάς για την ψυχή σου γιατί για μας είναι σα να μην είναι...»

Παρουσίαση μουσικής
145. Πόσο σ’ αγαπώ
ΜΑΡΙΝΑ 70’S
LYRΑ 1994

4/14

Ένα πολύ αισθαντικό τραγούδι του συνθέτη Γιάννη Κιουρκτσόγλου που βρίσκεται μέσα στον προσωπικό δίσκο της τραγουδίστριας Μαρίνας, της Μαρίνας που πολύ αγαπήσαμε την 10ετία του 70, αλλά που χάθηκε στη συνέχεια. Ο Γ. Κιουρκτσόγλου υπήρξε ένα από τα τρομερά παιδιά του ελληνικού ροκ (συγκεκριμένα είναι ο «ΚΙΟΥ» των ΠΕΛΟΜΑΜΠΟΚΙΟΥ). Οι στίχοι του κομματιού είναι του Η. Ασβεστόπουλου.

Μια παλιά φωτογραφία συντροφιά από σένα μόνο
Πόσο σ’ αγαπώ
Χίλια δάκρυα σου στέλνω κει που θάσαι να θυμάσαι
Πόσο σ’ αγαπώ
Θέλω νάρθω να σε βρω τα δυο χείλη σου να κλέψω
στη ζεστή σου αγκαλιά να ταξιδέψω, να σου πω:
Πόσο σ’ αγαπώ
Της αγάπης τα σημάδια φυλακτά θα τα κρατήσω
Πόσο σ’ αγαπώ
Χίλια όνειρα θα πλέξω με χρυσή κλωστή κι αγάπη
Πόσο σ’ αγαπώ !

Παρουσίαση μουσικής
144. Αχ η καρδιά μου
ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ
EROS MUSIC 2005

7/15

Συλλογή συνθέσεων του πολύ καλού δημιουργού Μιχάλη Κουμπιού. Μελωδίες που μυρίζουν Μεσόγειο με ποικιλία οργάνων. Το συγκεκριμένο κομμάτι επελέγη γιατί ντύνει μουσικά ένα υπέροχο ποίημα της Μαρίας Πολυδούρη. Το ερμηνεύει η Κατερίνα Γιαμαλή.

Αχ η καρδιά μου νοσταλγεί, τώρα που φεύγει η μέρα
το ρόδινο ξημέρωμα, τον ήλιο, τον αιθέρα
τα παιδικά χαμόγελα, το κύμα που απαντούσε
στο φλοίσβημα της πρόσχαρης φωνούλας μας που αχούσε
τη βάρκα που λικνίζονταν στη μέθη μας του ονείρου
το αβρό τραγούδι που έσμιγε τη σιγαλιά του απείρου
τη χαραυγή που ρόδιζε τα σεντεφένια πλάτια
την πεθυμιά την άχραντη στ’ αγγελικά μας μάτια.
Αχ η καρδιά μου νοσταλγεί, τώρα που η μέρα σβήνει
της ομορφιάς το πέρασμα, τη νιότη που μ’ αφήνει.

Παρουσίαση μουσικής
143. Σ’ αγαπώ
SOLO PIANO
SYMPHONY RECORDS 2006

4/17

Ο Δίσκος περιέχει συνθέσεις του Γιώργου Χατζηνάσιου για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Σ’ αγαπώ».

Παρουσίαση μουσικής
142. Σοκολάτα
Ο ΜΑΓΟΣ ΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ
ΜΙΝΟΣ-ΕΜΙ 2000





Η μουσική του συνθέτη Γιώργου Κατσαρού για το θεατρικό έργο «Ο Μάγος με τα χρώματα», του Γιάννη Ξανθούλη, που ανέβασε το 1978 ο Δημήτρης Ποταμίτης στην παιδική σκηνή. Ο μάγος Σκορδάλευρος ζωντανεύει τα «Καλλιστεία Λιχουδιάς» με παιδιά που ψηφίζουν για την ανάδειξη της ομορφότερης λιχουδιάς. Το συγκεκριμένο «γλυκό» κομμάτι ερμηνεύει η Ιρένε Μαραντέϊ και μας ανοίγει την όρεξη.
Σοκολάτα
Μόλις το δόντι σου πατήσεις στο κορμί μου
Ανατριχιάζω και στενάζω από χαρά
Λέω πως η γλύκα που σκορπάει το φιλί μου
Θα φτάσει αμέσως στη μικρούλα σου καρδιά
Σοκολάτα, σοκολάτα
Για μεγάλους και μικρούς είμαι πειρασμός
Σοκολάτα, σοκολάτα
Τρώγομαι έτσι, δαγκώνομαι έτσι, τρώγομαι αλλιώς

Παρουσίαση βιβλίου
Φιοντόρ Κουζμίτς
Τολστόϊ Λέων
Εκδ. ΗΡΙΔΑΝΟΣ 1986







Ο ερημίτης Φεδόρ Κουζμίτς αναφάνηκε στη Σιβηρία στα 1836 και πέθανε στα 1864. Παράδοξες φήμες κυκλοφόρησαν στα περίχωρα με την εμφάνισή του. Έλεγαν πως ο άνθρωπος αυτός, που τόσο επίμονα έκρυβε το αληθινό του όνομα και την καταγωγή του, δεν ήταν παρά ο τσάρος Αλέξανδρος Ι, κι αυτό επιβεβαιώθηκε μετά το θάνατό του.
Ο Λέων Τολστόϊ, ο γίγαντας αυτός της ρωσικής λογοτεχνίας είναι κυρίως γνωστός για τα 2 μνημειώδη έργα του «Πόλεμος και ειρήνη» και «Άννα Καρένινα». Το μικρό αυτό πόνημα χωρίς τεράστια λογοτεχνική αξία περιέχει μερικά κομμάτια χαρακτηριστικά της γραφής και της σκέψης του Τολστόϊ, που αξίζει να διαβαστούν. Μερικά αποσπάσματα:
... Προσπάθησα να ξεχάσω τον θάνατο και να ζήσω ως να υπήρχε μονάχα η ζωή, κι έζησα έτσι ώσπου έφτασα στο σημείο να φοβάμαι το θάνατο...
... Πολλές φορές στοχάζουμαι πως ο άνθρωπος δε μπορεί να μην επιθυμεί. Και γω διαρκώς επιθυμώ... οι επιθυμίες μου μόλις πραγματοποιηθούν παύουν να με ενδιαφέρουν ... και τότε παύουν να είναι επιθυμίες... Να τώρα, ξάφνου πεθύμησα το χειμώνα – ήρθε, πεθύμησα τη μοναξιά – σχεδόν τη βρήκα, πεθύμησα να περιγράψω τη ζωή μου – γίνεται κι αυτό, κι όσο προχωράμε θα φυτρώνουν καινούργιες. Αυτή είναι η ζωή.
Και στοχάζουμαι πως αν όλη η ζωή δεν είναι παρά μια διαρκής εναλλαγή επιθυμιών κι η χαρά της ζωής η πραγματοποίησή τους, μήπως υπάρχει καμιά επιθυμία προσιτή για όλους τους ανθρώπους, που πάντα να πραγματοποιείται ή να πλησιάζει στην πραγματοποίησή της. Και βρήκα, πως την ευτυχία αυτή θα την έβρισκε ο άνθρωπος μόνο στο θάνατο. Όλη του η ζωή θα περνούσε πλησιάζοντας στην πραγματοποίηση ώσπου, αναμφισβήτητα θα πραγματοποιόταν η επιθυμία.
Στην αρχή η σκέψη αυτή μου φάνηκε λιγάκι παράδοξη. Μα, όταν καλοξέτασα το ζήτημα, είδα πως σ’ αυτό το κοντοζύγωμα του θανάτου έγκειται η λογική επιθυμία του ανθρώπου. Όχι ν’ αποβλέπει κανένας διαρκώς μόνο στο θάνατο, παρά στο πως θα κανονίσει τη ζωή του ώσπου να φτάσει σ’ αυτόν, απολυτρωμένος από τα πάθη και σύμφωνη στις πνευματικές αρχές που διέπουν κάθε άνθρωπο.

Παρουσίαση μουσικής
141. Απόσταση
ΖΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ;
LYRA 1983

6/13

Όλοι γνωρίζουμε την Σαββίνα Γιαννάτου από την Λιλιπούπολη και όχι μόνο. Η εξαιρετική αυτή τραγουδίστρια με τις ιδιαίτερες φωνητικές δυνατότητες, είναι και συνθέτρια. Στο δίσκο αυτό του 1983 ανακαλύπτουμε μια ενδιαφέρουσα συλλογή δικών της δημιουργιών. Το συγκεκριμένο τραγούδι, όπως και όλα του δίσκου είναι σε μουσική, στίχους και ερμηνεία Σαββίνας.
Απόσταση
Σε βλέπω να φεύγεις καθώς απαλά μ’ ακουμπάς.
Στα δάχτυλά σου τρέμει μια ανησυχία που σε πάει μακριά,
εκεί που ο κίνδυνος δεν σε απειλεί,
εκεί που η απόσταση είναι αρκετή
για μας.
Σε βλέπω τώρα να περνάς
μες στους ήχους του διαστήματος,
ν’ αναζητάς την επαφή με τη γη.

Παρουσίαση μουσικής
140. Αναστασία
ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΥ
LYRA 1996
4/10


Μουσικές συνθέσεις του Γιάννη Σπυρόπουλου-Μπάχ. Το συγκεκριμένο τραγούδι, σε στίχους Μπαχ, αποδίδει ο Άγγελος Σφακιανάκης με συνοδεία ορχήστρας δωματίου.

Πόσες φορές, πόσες φορές
τις μουσικές σου όταν παίζεις
πόσες φορές
με τις χορδές να μας πονούν
με τις φωνές μας να καταγγέλουν, να ξαγρυπνούν
πουν’ το φεγγάρι που βραδιάζει πια δεν ξέρω
απ’ όπου νάφυγα ακόμα μένω εδώ
ο Απρίλης άφησε στον Μάϊο να υποφέρω
ένα τραγούδι που μου φέρνει πυρετό
πόσες φορές, πόσες φορές
γύρω μου μάγια δεν βρίσκω λόγια
πόσες φορές
χρυσαφικά ηλιόλουστα
αναστασία, ίχνη από αστέρια
θεόπλαστα

Παρουσίαση μουσικής
139. Εισαγωγή
ΚΑΙΣΑΡ ΚΑΙ ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ
COLUMBIA 1962

16/17

Η υπέροχη μουσική που συνέθεσε ο Μάνος Χατζιδάκις για την μουσική κωμωδία «Καίσαρ και Κλεοπάτρα», βασισμένη στο θεατρικό έργο του George Bernard Shaw, που ανέβηκε στο Θέατρο Κοτοπούλη-Rex τον Οκτώβριο του 1962 με σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, σκηνικά και κοστούμια Νίκου Εγγονόπουλου και πρωταγωνιστές την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Τζαβαλά Καρούσο. Πως να μην θαυμάσει κανείς, εκτός από την έμπνευση της μουσικής μελωδίας, τις καταπληκτικές ενορχηστρωτικές ιδέες. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι η εισαγωγή.

Παρουσίαση μουσικής
138. Η Χιονένια και η Συννεφένια
ΛΑΧΑΝΑ ΚΑΙ ΧΑΧΑΝΑ
LEGEND 2008
4/24



Συλλογή παιδικών τραγουδιών του συνθέτη Τάσου Ιωαννίδη, που έγραψε ορμώμενος από την προσπάθεια αποστήθισης ποιημάτων παιδιών της 1ης δημοτικού. Τα στιχάκια είναι της Ελενης Καραντζολα, Καλλιόπης Κυρδη, Τατιάνας Σπανέλλη και Θεοδώρας Τσιαγκάνη. Το συγκεκριμένο κομμάτι ερμηνεύει η Μ. Φαραντούρη.

H Χιονένια και η Συννεφένια

Ταξιδεύει η Συννεφένια
με του Ανέμου τα φτερά.
Χίλια δάκρυα μεταξένια
στο ταξίδι της σκορπά.
Όταν δακρύζει η Συννεφένια,
ψιχάλες πέφτουν απαλά.
Ψηλά κοιτά τότε η Χιονένια,
στο σύννεφο χαμογελά.

Παρουσίαση βιβλίου
Η ιστορία του κόσμου
Από τους προϊστορικούς χρόνους ως τη σημερινή εποχή
Ζαν - Κλωντ Μπαρρώ, Γκιγιώμ Μπιγκό
Εκδ. ΕΣΤΙΑ 2008





Και είναι ποτέ δυνατόν να αντιληφθούμε την επικαιρότητα χωρίς τις απαραίτητες ιστορικές αναφορές, από τη στιγμή που και οι πιο πρόσφατες εξελίξεις έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν; Πού, παραδείγματος χάριν, να τοποθετήσουμε τους πολέμους του Ιράκ, αν δεν έχουμε ποτέ μιλήσει για τη Μεσοποταμία; Οι εικόνες μας σοκάρουν, αλλά δεν μας αφορούν. Βλέπουμε τα πάντα, αμέσως, σε απευθείας σύνδεση, αλλά δεν μας αφορούν. Βλέπουμε τα πάντα, σε απευθείας σύνδεση, αλλά δεν καταλαβαίνουμε τίποτα.
Πριν από έναν αιώνα, όσοι ήξεραν ανάγνωση ήξεραν και να τοποθετούνται στο χώρο και το χρόνο. Σήμερα δεν είναι πλέον το ίδιο. Οι Δυτικοί έχουν μετατραπεί, ως επί το πλείστον, σε ανθρώπους χωρίς παρελθόν, σε "αμνήμονες". Κατά μία παράδοξη ειρωνεία, το ζήτημα του "καθήκοντος προς τη μνήμη" δεν ήταν ποτέ τόσο έντονο όσο στους σημερινούς καιρούς της λήθης, εφόσον ένα προτέρημα δεν εκθειάζεται παρά μόνο όταν έχει ξεχαστεί. Αν προσθέσετε σε όλα αυτά και τη χρηματιστηριακή περιφρόνηση για το μακροπρόθεσμο, θα καταλάβετε ότι ο μοντερνισμός μας κατασκευάζει αναλώσιμους καταναλωτές, που με μανιώδη τρόπο επιδίδονται στο ζάπινγκ, παρά υπεύθυνους πολίτες με θέληση να κατανοήσουν και να οικοδομήσουν.
Από εδώ λοιπόν πηγάζει η απλή ιδέα, φιλόδοξη και ταπεινή ταυτόχρονα, να γράψουμε ένα συνοπτικό βιβλίο ιστορίας με χρονολογική αφήγηση, για όλους τους αναγνώστες που επιθυμούν να εντοπίσουν την προσωπική τους μοίρα στη μεγάλη συλλογική ιστορία, ηρωική και τραγική -λογική ή παράλογη- του ανθρώπινου γένους.
Ιδού λοιπόν μια σύνοψη της ιστορίας της ανθρωπότητας. Αληθινή διήγηση όπου ο αναγνώστης θα μπορέσει να βρει ερμηνείες γεγονότων που φαντάζουν αναμφισβήτητα. Απευθύνεται σε όλους, εκτός από τους επαγγελματίες ιστορικούς.
Άλλο ένα βιβλίο Ιστορίας; Βεβαίως.
Και μπορεί να χωρέσει η ιστορία ολόκληρου του κόσμου σε 365 σελίδες; Αυτό είναι η τέχνη του συγγραφέα.
Πρόκειται για ένα πόνημα πολύ χρήσιμο σε κάθε αναγνώστη, είτε γνωρίζει αρκετή ιστορία ήδη, είτε δεν γνωρίζει. Εκτός από ένα-δυό μικρά σημεία υστέρησης, η παρουσίαση είναι ψηλού επιπέδου, αλλά και εύληπτη, με αποτέλεσμα ένα κείμενο χωρίς χάσματα, που κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι τελευταίας σελίδας.
Μερικά σύντομα αποσπάσματα:
... «Πολλά θηλαστικά είναι κυνηγοί, τα πρωτεύοντα όμως είναι συλλέκτες, το κυνήγι δεν αποτελεί μέρος του γενετικού τους κώδικα... Κατά πάσα πιθανότητα η ομιλία επινοήθηκε για λόγους πρακτικούς: χρειάστηκε να μεταβιβαστούν προφορικές διαταγές που δεν ήταν εγγεγραμμένες στον γενετικό κώδικα, για να εκτελεστούν συγκεκριμένες κυνηγετικές πράξεις...
Ταυτόχρονα όμως η ομιλία προκάλεσε μια νεύρωση, που αφορά το μέλλον.
Τα ζώα δεν ξέρουν τι θα πει μέλλον. Θυμούνται το παρελθόν, αλλά δεν ανησυχούν για το μέλλον. Όταν του παρέχεται τροφή & αγάπη σε ικανοποιητικές ποσότητες, το ζώο ζει την απόλυτη ευτυχία. Δεν αγχώνεται & κρύβεται μονάχα όταν νοιώθει ότι απειλείται «εδώ και τώρα» από σαρκοβόρα θηρία, αρρώστια ή λιμό...
... Τι είναι ο άνθρωπος; Ένα ον που ξέρει πως θα πεθάνει & νοιώθει την ανάγκη να παρηγορείται με ιστορίες. Ιστορίες που θα τον βοηθήσουν να υπομείνει την ανυπόφορη ιδέα του τέλους, να ξορκίσει την αναπόφευκτη αναγκαιότητα του θανάτου...

Παρουσίαση μουσικής
137. Τι να σημαίνει
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΛΟ
ΜΥΛΟΣ 010-ΚΙΝΗΣΙΣ 1997
10/12



Πάρα πολύ καλή συλλογή συνθέσεων της Μαρίας Θωίδου, εξαιρετικής τραγουδοποιού από την Βόρειο Ελλάδα. Συνθέτει και ερμηνεύει την μουσική της από το 1987 με έντονο προσωπικό ύφος. Έχει αναπτύξει επίσης μουσικοπαιδαγωγική δράση σε σχολεία, ωδεία και πολιτιστικά κέντρα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η ίδια γράφει : «Η Γυναίκα περπάτησε μέσα στο χρόνο μαζεύοντας στιγμές, όπως κοχύλια ή βότσαλα. Στις μέρες που πέρασαν, οι στιγμές ξεθώριασαν. Έμειναν μόνο τα λόγια και η μουσική τους. Έμεινε μόνο το τραγούδι σαν ένα ολοστρόγγυλο μήλο στη χούφτα της...» Ένα-ένα τα κομμάτια είναι διαλεχτά (υψηλό κλάσμα!), καθιστώντας την επιλογή εξαιρετικά δύσκολη. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει τίτλο: «Τι να σημαίνει» και το ερμηνεύει όπως και τα περισσότερα η ίδια η συνθέτης.

Μες στον ύπνο μου ένα βράδυ
είδα όνειρο σαν χάδι
τρεις φωλιές με χελιδόνια
στου σπιτιού μου τα μπαλκόνια
Και ρωτώ τι να σημαίνει
κείνον που’ μουνα κοντά του
και με το ζεστό του χέρι
με τραβάει στην αγκαλιά του.
Μες στη μέρα που κυλούσε
τ’ όνειρο με συναντούσε
μα νυχτώνει και μ’ αφήνει
σα φτερούγισμα που σβήνει.
Και ρωτώ τι να σημαίνει
κείνον που’ μουνα κοντά του
με κοιτάει αλλά σωπαίνει
κι έχω μείνει μακρυά του...

Παρουσίαση μουσικής
136. Εν κατακλείδι
ΦΛΟΥ
ΕΜΙ-ΗΑRVEST 1976
4/10

Το συγκρότημα "Σπυριδούλα" κυκλοφόρησε το 1976 τον δίσκο "Φλού", που θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους δίσκους στην ιστορία του Ελληνικού ροκ. Οι συνθέσεις και οι στίχοι είναι του Παύλου Σιδηρόπουλου, που ξεγελάστηκε από την ηρωίνη και ταξίδεψε το 1990, 42 ετών. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Εν κατακλείδι» και το ερμηνεύει, όπως και όλα ο συνθέτης.

Εν κατακλείδι
Και τώρα φίλοι μου είν’ αργά
μια καληνύχτα στη μαμά
και λίγη στάχτη στα μαλλιά
καιρός να πούμε αντίο
Σκεπάσαμε όλους τους νεκρούς
με αρρωστιάρικους ψαλμούς
κλόουν με σοβαρούς σκοπούς
γυμνοί μέσα στο κρύο
Κατά τ' άλλα εσείς
που 'σαστε υγιείς και αξιοπρεπείς
βοηθήστε μας και λίγο
δώστε μας πνοή, στέγη και τροφή
μια ιδέα στεγανή
που να μη μπάζει κρύο
Πουλάμε σώμα και ψυχή
δώστε μας λίγη προσοχή
στα υπόγεια μαύροι ποντικοί
λουφάζουνε δύο-δύο
Παίρνουμε σβάρνα τους γιατρούς
αδύνατοι μπροστά στους δυνατούς
και συναντάμε ξέμπαρκους θεούς
που χάσανε το πλοίο
Κατά τ' άλλα εσείς
που 'σαστε υγιείς και αξιοπρεπείς
βοηθήστε μας και λίγο
δώστε μας πνοή στέγη και τροφή
μια ιδέα στεγανή
που να μη μπάζει κρύο

Παρουσίαση μουσικής
135. Θα σε περιμένω
ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ Της ΚΥΡΙΑΚΗΣ
POLYGRAM 1987


8/15

Κύκλος λυρικών τραγουδιών του συνθέτη Μιχάλη Τερζή σε ποίηση Μπέρτολ Μπρεχτ, Πωλ Ελυάρ, Έριχ Χάϊνε, Κώστα Χατζόπουλου, Βασίλη Ρώτα, Φώντα Λάδη, Δήμητρας Mπιθικώτση. Τραγουδούν: Νένα Βενετσάνου, Σοφία Μιχαηλίδη και ο Κώστας Σμοκοβίτης. Το συγκεκριμένο τραγούδι πάνω σε ένα ποίημα του Κώστα Χατζόπουλου ερμηνεύει η Σοφία Μιχαηλίδου.


Στ’ ουρανού τα κύμματα και στα περιβόλια,
με φωνές με μουσικές, σαν έναν καιρό
θα σε περιμένω.
Στα λιοπύρια της χαράς, στις κραυγές του ύπνου,
στων βυθών τα ρεύματα και στις ηδονές
θα σε περιμένω.
Στην ηχώ της αγοράς, στην παλιά στρατώνα,
με βροχή, με ξαστεριά σαν έναν καιρό
θα σε περιμένω.
Μα μες στου φθινόπωρου το μουρμουρητό,
το συννεφιασμένο
θάρθω να σε βρω.
Δεν θα περιμένω

Παρουσίαση μουσικής
134. Νανούρισμα
Ο ΑΓΗΣΙΛΑΓΟΣ
SONY 2007

6/7
Ένα εξαιρετικό μουσικό παραμύθι γεμάτο γεύσεις του πολυτάλαντου συνθέτη και κοντραμπασίστα Δημήτρη Μπασλάμ (Πασλαμούσκα). Μουσική πρωτότυπη, με ενορχηστρώσεις γεμάτες φαντασία και τον συνθέτη να παίζει τα περισσότερα όργανα από κιθάρες και μαντολίνο, μέχρι πιάνο και φυσικά, κοντραμπάσο. Ο πρωταγωνιστής μάγειρας λαγός Αγησίλαγος (ο ίδιος ο Μπασλάμ στο ρόλο), αγαπάει τη μαγειρική, τη παρέα, και τα ωραία γεύματα. Όμως μια μέρα ένα πρωί κοιτώντας στον καθρέφτη βλέπει ότι έχει βγάλει μαγουλάδες. Ζητά τη γνώμη του γιατρού πελεκάνου (Σωκράτης Μάλαμας) ο οποίος τον συμβουλεύει να τρώει το κάτι άλλο. Ο Αγησίλαγος όμως παρερμηνεύοντας τα λόγια του γιατρού καταλήγει να επιδιώκει να τρώει μόνο το... κάτι άλλο. Αποτέλεσμα αυτού; Το δέρμα του παίρνει το ίδιο χρώμα με αυτό. Τρώει πιπεριές; Γίνεται και αυτός πράσινος. Τρώει συνέχεια ντομάτες; Γίνεται και αυτός ολόκληρος κόκκινος. Κατά την διάρκεια της αναζήτησης όμως "του κάτι άλλου" στο δάσος, ο Αγησίλαγος θα συναντήσει πολλούς ήρωες με αποτέλεσμα αρκετά απολαυστικά περιστατικά. Ο Αντώνης Καφετζόπουλος στον ρόλο του αφηγητή. Τραγουδούν ο Γιάννης Χαρούλης, ο Φώτης Σιώτας, ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Αργύρης Μπακιρτζής και το κομμάτι «Νανούρισμα» η Μάρθα Φριντζήλα.

Νανούρισμα
Πέτα χαρά μου ν’ ανεβείς
Πέτα ψηλά να φτάσεις
Ψηλά πούναι δυο σύννεφα
Κι εκεί να ξεκουράσεις
Να τους το πεις να σμίξουνε
Μαζί να γίνουν ένα
Στρώμα να γίνουν κάτασπρο
Νάναι μόνο για σένα

Παρουσίαση βιβλίου
Υπατία
Η γυναίκα που αγάπησε την επιστήμη
Πέδρο Γκάλβεθ
Εκδ. Μεταίχμιο 2006






Η Υπατία, κόρη του μαθηματικού και αστρονόμου Θέωνα, του τελευταίου διευθυντή του μουσείου της Αλεξάνδρειας, γεννήθηκε στα μέσα του 4ου αιώνα μ.Χ. Γρήγορα ξεπέρασε σε γνώσεις τον Θέωνα και δίδαξε μια εκλεκτή ομάδα σπουδαστών, που μετέβαλαν την Αλεξάνδρεια σε ένα από τα πιο γνωστά κέντρα ερευνών της αρχαιότητας. Το 415, η Υπατία έπεσε θύμα αλλεπάλληλων βιασμών, βασανίστηκε και διαμελίστηκε από μια ομάδα φανατικών χριστιανών που δρούσαν υπό τις διαταγές του πατριάρχη της πόλης. Ωστόσο, το όνομά της διέτρεξε την Ιστορία και τη θυμόμαστε μέχρι σήμερα ως σύμβολο μιας προνομιακής ευφυΐας που αποτέλεσε πρόκληση για το σκοταδισμό της εποχής της. Ο Πέδρο Γκάλβεθ, που κληρονόμησε από τον πατέρα του το πάθος για την επιστήμη και το θαυμασμό για την Υπατία, μας προτείνει τώρα αυτό το θαυμάσιο πορτρέτο μιας έξοχης γυναίκας, η οποία καταδικάστηκε να ζήσει σε μιαν εποχή που ούτε οι θεοί θέλουν να θυμούνται.
Με αφορμή την πρόσφατη σκανδαλώδη παρέμβαση της Ιεράς Συνόδου στα δρώμενα του Μουσείου της Ακρόπολης, όπως αναδείχτηκαν από την ιστοσελίδα Freecity.gr http://www.freecity.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=172:2009-07-24-12-59-30&catid=5:2009-07-02-05-33-01&Itemid=10#commentID37, παρουσιάζουμε αυτό το ιστορικό μυθιστόρημα. Μυθιστόρημα μεν, αλλά ιστορικό δε, και βασισμένο στην τραγική περίπτωση της μεγάλης αυτής Αλεξανδρινής. Η Υπατία είναι απλώς ένα επώνυμο θύμα, αντιπροσωπευτικό των χιλιάδων αφανών νεκρών της εξάπλωσης του Χριστιανισμού. Η ιστορία δεν παραγράφεται.

Παρουσίαση μουσικής
133. Διαδρομή στα σύννεφα
10 ΠΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ
ΚΙΝΗΣΙΣ 2006

10/10

Η 2η δισκογραφική δουλειά του Γιώργου Βαρσαμάκη, συνθέτη και στελέχους του μουσικού τμήματος του ΕΜΠ. Ένα ορχηστρικό έργο γραμμένο για μικρή ορχήστρα, (πιάνο, βιολί, βιόλα, βιολοντσέλλο, κόντρα μπάσο, φλάουτο, φαγκότο, κλαρινέτο, αγγλικό κόρνο, κιθάρα και κρουστά). Ο ίδιος γράφει : «Πάντα ήθελα να ταξιδέψω με ένα αερόστατο και τώρα μου δίνεται η ευκαιρία να το κάνω συνθέτοντας μουσική για 10 μικρές περιπέτειες στον ουρανό. 10 πτήσεις με αερόστατο, το παιδικό όνειρο που έγινε διαδρομή στα σύννεφα... συναισθήματα και εικόνες στον αέρα. Η επιστροφή στα όνειρα που ίσως να πρέπει να παραμένουν παιδικά για να τολμούν να πετάξουν».

Παρουσίαση μουσικής
132. Παυσίλυπον
ΠΑΥΣΙΛΥΠΟΝ
ΕΜΙ 1997

4/11

Δίσκος του κοινωνικά συνειδητοποιημένου και μάχιμου ροκά Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Ο ίδιος απαντάει σε συνέντευξη στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης»: "Παυσίλυπον", για να παύσει η λύπη ... που μας προκαλούν τα πράγματα γύρω μας. Η λύπη που αναζητά διεξόδους"... Μόνο αν δεις την αλήθεια των πραγμάτων, μόνο τότε μπορείς να τα αλλάξεις. Αν παραδεχτείς ότι βρίσκεσαι σε κατάσταση ήττας, μόνο τότε μπορείς να κάνεις αγώνα, για να το ανατρέψεις αυτό... Πάντως, η μοναξιά είναι μια πραγματικότητα τόσο σκληρή που είναι πολυτέλεια να περιχαρακωνόμαστε πίσω από τον εαυτό μας. Το συγκεκριμένο κομμάτι σε στίχους Νίκου Τσακνή ερμηνεύει ο συνθέτης.

Παυσίλυπον
Ήταν ένας άνθρωπος με όψη ταπεινή
η καταγωγή του λαϊκή
Το '65 υπερέβαλε εαυτόν
Μήνυμα οι καμπάνες του για κάθε μικροαστόν
Μα κι οι άνθρωποι αυτοί βλέπαν έναν φασουλή
ήταν η εποχή πολύ σκληρή
Δεν είχε του μάγκα μπόι, ούτε ήταν από σόι
Βρε καλώστηνε την ατραξιόν, καραγκούν μπόι
Βρήκε μια παρέα των καμπάνων και τριχών
έγινε βορά σαπιοκοιλιών
Που κρατούσαν για την πάρτη τους την κριτική
δεν υπήρχε τότε η εξουσία της τιβί
Και νοσταλγώ, και νοσταλγώ πώς να στο πω
τα γλυκά μας σ’ αγαπώ
Το 75 ξεχαστήκαν όλα αυτά, πλάνες πανωραίες
και ακτίφ κομματικά
Είχε κι ένα μπάρμπα, απ’ την Αμέρικα αυτός
Βρε παιδί μου είχε γένει, ο δικτάτωρ Παττακός
Τότε πέσαν πάνω του, βρίζανε τη μάνα του
μια επαρχία θάνατου
Μαρξ και ήλιος πρασινί, αριστερά καράν κουνεί
μπόι, στα κάτεργα στον κάμπο, να τραβάς κουπί
Δεκαπέντε χρόνια η προσγείωση διαρκεί
μα είναι ανώμαλη πολύ
Τώρα όλοι ψάχνουν και μιλούν για αισθητική
βρήκαν και το κιτς από του Κίτσου τη στολή
Κι όσο για τον Κίτσο μας, άλλοι από τον κάμπο μας
Τζίμυ τον εβγάλαν και κεντούν
Του ’βαλαν μετάλλια, μα κάτι βουβάλια
θέλουν στην μπερλίνα μονοπώλιο να ασκούν
Τώρα που ξεμείναμε, στην κόψη του εικοστού
με ούτε καν πτυχίο παυσίλυπου
Μόνο σαν ημίθεοι του παιδικού μας εαυτού
γράφουμε τραγούδια για την τύχη ενός παιδιού
Και νοσταλγώ, και νοσταλγώ πώς να στο πω
τα γλυκά μας σ’ αγαπώ

Παρουσίαση μουσικής
131. Σουίτα σε παλιό στυλ
ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΠΑΛΛΑΝΤΙΟΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ
ΣΕΙΡΙΟΣ 1993
3/4


Ζωντανή ηχογράφηση (1990) με την Ορχήστρα των Χρωμάτων σε τρία έργα (Σουίτα σε παλιό στυλ, Προσευχή στην Ακρόπολη, Ντιβερτιμέντο) του Μενέλαου Παλλάντιου. Η Σονάτα για πιάνο και βιολί, προέρχεται από το αρχείο του συνθέτη. Διεύθυνση Ορχήστρας: ο μαθητής του, Μάνος Χατζιδάκις.
Ο Μενέλαος Παλλάντιος γεννήθηκε στον Πειραιά τον Ιανουάριο του 1914. Σπούδασε πιάνο και ανώτερα θεωρητικά στα Ωδεία Πειραιώς και Αθηνών και στη συνέχεια στη Ρώμη. Υπήρξε διευθυντής του Ωδείου Αθηνών, της Χορωδίας Αθηνών. Και την περίοδο 1964-1967 διετέλεσε γενικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και αργότερα αρχιμουσικός του Εθνικού Θεάτρου. Έγραψε συμφωνικά έργα για πιάνο σόλο, κοντσέρτα για πιάνο και ορχήστρα, μουσική δωματίου, διάφορα τραγούδια, μουσική μπαλλέτου, μουσικές υποκρούσεις σε οκτώ αρχαίες τραγωδίες, καθώς επίσης και μουσική για ελληνικές και αμερικανικές κινηματογραφικές ταινίες. Το 1969 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Εδώ παρατίθενται τα δυο πρώτα μέρη: Sarabande και Gavotte της Σουίτας σε παλιό στυλ. Μέτρια προς δυνατά ο ήχος των ηχείων για πλήρη απόλαυση της υπέροχης ηρεμίας που αποπνέει το πρώτο θέμα.

Παρουσίαση μουσικής
130. Με την αγάπη μου βάλε φτερά
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΣΚΙΑΧΤΡΟΥ
ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΕΡΓΟ

12/19

Το κομμάτι αυτό αποτελεί μέρος του έργου του συνθέτη Σάκη Τσιλίκη «Το όνειρο του σκιάχτρου» πάνω σε ένα παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά. Η εξαιρετική αυτή παιδική ροκ όπερα, που γράφτηκε και παρουσιάστηκε το 1993-94, παραμένει δυστυχώς ανέκδοτη. Η σκηνοθεσία ήταν του Νίκου Δαφνή, οι χορογραφίες της Μάτας Μάρρα και το συγκεκριμένο τραγούδι ερμηνεύει η Μάρθα Φριντζήλα.

Τι μοναχό πλάσμα και τρυφερό,
γράφεις τ’ όνειρο στον ουρανό,
θέλω φίλε μου να σου μιλήσω.
Τι κι αν κρυμμένα κρατάς μυστικά
στον αγέρα τη νύχτα μιλάς,
θέλω φίλε μου να σ’ αγαπήσω.
Τιπ τοπ τιπ τοπ τιπ τοπ πιπιέ.
Με την αγάπη μου βάλε φτερά,
να πετάξεις, να βρεις τη χαρά,
μη μου κλαις, κοίταξέ με, πονάω.
Θέλεις τον κόσμο να δεις στα ψηλά,
ένα αστέρι να παίρνει φωτιά,
μη φοβάσαι ! Για δες ! Σου γελάω.
Τιπ τοπ τιπ τοπ τιπ τοπ πιπιέ.

Παρουσίαση βιβλίου
Το οριζόντιο ύψος
Χιόνης Αργύρης
Εκδ. Κίχλη 2008







Επιτέλους ένα μικρό αριστούργημα ! Μετά από πολύ καιρό αισθάνθηκα πάλι την σπάνια συγκίνηση του ΒΙΒΛΙΟΥ. Να το κρατάς στα χέρια σου και να φοβάσαι να γυρνάς πολύ γρήγορα τις σελίδες, μη σου τελειώσει. Να το διαβάζεις και να μη σβήνεις το φως να κοιμηθείς. Να γελάς πνιχτά, για να μην ξυπνήσεις τον άλλον. Να ζηλεύεις που δεν το σκέφτηκες να γράψεις εσύ τούτο ή κείνο.
Ο ίδιος ο ευπροσήγορος, σεμνός και «ερημιτικός» συγγραφέας γράφει:
Το παρόν βιβλίο είναι γραμμένο για μικρομέγαλα παιδιά και μεγαλόμικρους ενήλικες, φιλοδοξεί δε να προσφέρει παραμυθία τόσο σ' αυτούς όσο και στους άνευ ηλικίας, δηλαδή σε όσους δεν έχουν ακόμη εγκαταλείψει την ανυπαρξία και σε εκείνους που έχουν προσωρινά εγκατασταθεί σ' αυτήν. Λέω "προσωρινά", γιατί ακράδαντα πιστεύω πως είμαστε ανακυκλώσιμο υλικό και, ως εκ τούτου, θα έχουμε αενάως ένα ρόλο σ' αυτό το όνειρο που λέγεται ζωή.
"Η γιαγιά Ειρήνη είχε την ικανότητα να φτιάχνει και δικά της παραμύθια, από ένα τίποτε. Δίνοντας ανθρώπινες ιδιότητες σε ένα αντικείμενο, σε ένα ζώο, ακόμη και σε ένα όσπριο, έστηνε έναν ολόκληρο κόσμο, όπου, μέσα του, διαδραματίζονταν συγκλονιστικά γεγονότα. Αν έχω κάποιο χάρισμα να χτίζω, με εντελώς παράταιρα υλικά, απίστευτες ιστορίες και να τις αφηγούμαι με πειστικό τρόπο, αυτό το οφείλω στη γιαγιά Ειρήνη, καθώς και στην εκ μητρός καταγωγή μου από την Κρήτη, αφού ως γνωστόν, οι Κρητικοί είναι μεγάλοι ψωματάρηδες, δηλαδή υπερόχως μυθομανείς".
Ακολουθεί μία από τις ιστορίες του βιβλίου (αντιγεγραμμένη από τον συγγενικό χώρο του ιστολογίου - Επιθεώρησης Ποιητικής Τέχνης «poiein.gr», που ευχαριστούμε)
ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΙΠΟΤΕ ΝΑ ΧΑΣΕΙ,
ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ
ΕΝΑΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΧΑΣΕ
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ, στη μέση ενός χωματόδρομου, τότε πού υπήρχανε ακόμα χωματόδρομοι, ζούσε μια πέτρα. Μάνα, πατέρα δεν γνώρισε κι ούτε ήξερε πότε γεννήθηκε. Οι πέτρες, όπως ξέρετε, ζούνε τόσα πολλά χρόνια, που ξεχνούν την ηλικία τους. Πολλές απ’ αυτές μάλιστα είναι τόσο αρχαίες όσο κι η πέτρινη εποχή, αν έχετε ακουστά. Μια πέτρα όμως, ακόμα κι αν είναι τόσο αρχαία, μπορεί να είναι ασήμαντη. Ή, για να το πω καλύτερα, όλες οι πέτρες είναι ασήμαντες, έκτος από εκείνες που γινήκανε αγάλματα ή ναοί ή άπο εκείνες που τις λεν λίθους, πολύτιμους και που τις κρύβουν μέσα σε κουτιά από σίδερο.
H δική μας πέτρα ήταν εντελώς ασήμαντη-δεν άξιζε ούτε για να την κλοτσήσει κανείς. Μικρή κι ασουλούπωτη, δεν ήταν ούτε στρογγυλή ούτε τετράγωνη ούτε μακρόστενη. Το χρώμα της, ξέθωρο γκρίζο, την έκανε ακόμα πιο ασήμαντη, γιατί κι ο δρόμος είχε το ίδιο χρώμα και με δυσκολία την ξεχώριζες. Η ασημαντότητα της αυτή είχε βέβαια και τα καλά της. Ένα απ’ αυτά το ‘παμε κιόλας: κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να την κλοτσήσει. Εν’ άλλο ήταν ότι κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε με τη βαριά του να την κομματιάσει ή να τη μεταφέρει έξω απ’ το δρόμο, γιατί, έτσι μικρή που ήτανε, τόπο δεν έπιανε κι ο δρόμος έμενε ελεύθερος.
Ζούσε, λοιπόν, ειρηνικά την πέτρινη ζωή της, που ήταν βέβαια λίγο μονότονη, αλλά αυτό κα θόλου δεν την ενοχλούσε, γιατί, αφού δεν ήξερε τί δεν είναι μονοτονία, δεν ήξερε ούτε τί είναι. Μια μέρα όμως έμαθε.
Εκείνη τη σημαδιακή, για τη ζωή της πέτρας, μέρα, εν’ αγόρι, που ήθελε να σκοτώσει ένα σπουργίτι ή να σπάσει κάποιο γλόμπο και δεν έβρισκε άλλη πέτρα, πιο κατάλληλη, τη μάζεψε απ’ το δρόμο, την έβαλε στη σφεντόνα του και την τίναξε στον αέρα, ψηλά και μακριά. Ευτυχώς, επειδή ήταν ατζαμής, δεν πέτυχε τον στόχο του, πέτυχε όμως, δίχως να το ξέρει, ν’ αλλάξει τη ζωή της πέτρας. Δίχως να το ξέρει, της έδειξε πως δεν ήταν πλασμένη μόνο για να σέρνεται στον δρόμο, μα πώς μπορούσε και να πετάξει, κι ακόμη πώς ο δρόμος δεν ήτανε ο κόσμος όλος αλλά μονάχα ένα μέρος του, και μάλιστα όχι το πιο ωραίο, γιατί η πέτρα, όταν τέλειωσε το πέταγμα της, βρέθηκε μέσα σ’ έναν κήπο.
Ο κήπος αυτός, τώρα, αν και δεν ήτανε καθόλου μαγεμένος, όπως συμβαίνει συνήθως με τους κήπους των παραμυθιών, ήταν χαρά των ματιών να τον βλέπεις. Και τί δεν ήταν φυτεμένο εκεί!
Κρεμμύδια και ντομάτες και φασολάκια πράσινα κι αγγούρια, αλλά και λουλούδια, πολλά λουλούδια και διάφορα, γαρίφαλα και τριαντάφυλλα (τριαντάφυλλα και εκατόφυλλα) και κρίνα και βιολέτες και ντάλιες και γεράνια, πολλά γεράνια. Άσε πια τα μυριστικά, βασιλικούς και δυόσμους κι αρμπαρόριζες και δεντρολιβανιές και μαντζουράνες. Μ’ άλλα λόγια, ό κήπος ήταν κήπος κι όχι ποδοσφαιρικό γήπεδο, όπως εκείνοι οι κήποι με το κουρεμένο σύρριζα γρασίδι.
Φανταστείτε τώρα το ξάφνιασμα της πετρούλας, πρώτα απ’ το ταξίδι της στον αέρα κι ύστερα απ’ τον καινούργιο αυτόν κόσμο, πού τόσο ξαφνικά ανακάλυψε. Όσο για το πέσιμο της, αυτό δεν είχε διόλου άσχημες συνέπειες, γιατί, όπως οι πέτρες δεν έχουν ούτε χέρια ούτε πόδια ούτε κεφάλι, δεν κινδυνεύουνε να σπάσουν τίποτε πέφτοντας στο χώμα, όταν μάλιστα αυτό είναι το αφράτο χώμα ενός κήπου.
Το μεγάλο ξάφνιασμα της κράτησε βέβαια πολύ λίγο, όσο βρισκότανε ακόμη στον αέρα, πάνω απ’ τον κήπο, γιατί μόνο από κει μπόρεσε να δει όλο το θαύμα πού απλωνόταν από κάτω της. Απ’ τη στιγμή πού βρέθηκε στο χώμα και μετά, μπορούσε να βλέπει μόνο ό,τι βρισκότανε πολύ κοντά της, δηλαδή μια ντοματιά, μια γαριφαλιά και δυο ρίζες βασιλικό. Σιγά σιγά όμως γνώρισε κι άλλα πράματα, σπουδαία, πού ποτέ πριν δεν είχε φανταστεί την ύπαρξη τους. Γνώρισε τις μέλισσες και το ατέλειωτο παιχνίδι τους μέ τον ήλιο και τα λουλούδια, τα μακριά κοκκινοσκούληκα, πού βγάζαν πότε πότε το κεφάλι έξω απ’ τις τρύπες τους για να δουν πώς παν τα πράγματα στο φώς, τα μερμήγκια, πού σκαρφάλωναν πάνω της αγκομαχώντας, κουβαλώντας
τεράστια ψίχουλα, κάτι περίεργα μυγιάγγιχτα ζουζούνια, πού, στο παραμικρό άγγιγμα, μαζεύονταν και γίνονταν μικρά σκληρά μπαλάκια…
Η πετρούλα πέρασ’ εκεί μιαν άνοιξη κι ένα καλοκαίρι, και στις αρχές του φθινοπώρου, με τα πρωτοβρόχια, ανακάλυψε με χαρμόσυνη ανατριχίλα, πού έφτανε ως τα βάθη της πέτρινης καρδίας της, ότι είχε αρχίσει ν’ αλλάζει χρώμα και, από γκρίζα κι αναιμική πού ήτανε, ν’ αποκτά μια πρασινωπή, όλο υγεία όψη. Ή χαρά της όμως αυτή δεν κράτησε πολύ. Ένα φθινοπωριάτικο απογευματάκι, από κείνα πού ή γλύκα τους μεθάει τα χρυσάνθεμα και τα κάνει να θέλουν ν’ αποχωριστούν τις ρίζες τους και να πετάξουνε στον ουρανό σαν χρυσορρόδινα συννεφάκια, ένα τέτοιο λοιπόν απογευματάκι, ενώ ήταν απορροφημένη απ’ τον αγώνα ενός μερμηγκιού πού προσπαθούσε να σηκώσει ένα σποράκι, ένιωσε μια δύναμη να τη σηκώνει σαν πούπουλο στον αέρα. Πριν καταλάβει καλά καλά τί της γινότανε, πριν ακούσει καν τον κηπουρό να μουρμουρίζει «μπα, μια πέτρα!)), βρέθηκε να κάνει τη δεύτερη πτήση στη ζωή της και, περνώντας πάνω απ’ τη μάντρα του κήπου, να προσγειώνεται στο σκληρό γκρίζο δρόμο, απ’ τον όποιο νόμιζε πώς είχε φύγει πια για πάντα.
Καταλαβαίνετε τώρα την απελπισία της” μετά από τόση ομορφιά πού είχε ζήσει, να ξαναβρεθεί στη μέση της ίδιας της παλιάς, μονότονης ασκήμιας…
Στην αρχή ήθελε να πεθάνει και προσευχόταν να περάσει από πάνω της ό τροχός κανενός οδοστρωτήρα και να την κάνει σκόνη. Αργότερα, όταν της πέρασε ή πρώτη, μεγάλη πίκρα, άρχισε να ονειρεύεται ότι θα ξαναπερνούσε από κει ό μικρός πρίγκιπας, ό πιτσιρίκος με τη σφεντόνα, κι ότι θα την ξαναπέταγε μες στον παράδεισο της.
Τα χρόνια όμως περνούσαν κι ό μικρός πρίγκιπας, πού στο μεταξύ έγινε ένας μεγάλος μπακάλης, ποτέ δεν ξαναπέρασε από κει.
Η πέτρα, βέβαια, πού δεν ξέρει (κι ούτε θέλει να μάθει) από χρόνια, ηλικίες κι άλλα τέτοια, ποτέ δεν έπαψε, κι ούτε θα πάψει, να ονειρεύεται τον κήπο της, ακόμη και τώρα πού βρίσκεται θαμμένη κάτω από ένα παχύ στρώμα ασφάλτου κι ο παράδεισος της δόθηκε αντιπαροχή για πολυκατοικία.
Επιμύθιο I: Καλύτερα ν’ αποχτήσεις κάτι κι ας το χάσεις, παρά να μην αποχτήσεις ποτέ τίποτε.
Επιμύθιο II: Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους.