Παρουσίαση μουσικής

396. Ο βραχνάς

ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ

Μετρονόμος, 2014

Ο συνθέτης Δαμιανός Πάντας έχει πλούσια προϊστορία στο χώρο της μουσικής δημιουργίας (σονάτες για πιάνο, μουσική δωματίου, συμφωνικά ποιήματα, χορικά τραγωδιών, χορωδιακά με ορχήστρα, μουσική για θέατρο και κινηματογράφο) εξέδωσε έναν δίσκο με τραγούδια, που ερμηνεύει ο Βασίλης Γισδάκης.

Ο συνθέτης αναφέρει: «...αυτός ο κύκλος τραγουδιών είναι μια νυχτερινή λιτανεία... μια επίκληση που κάνουμε όλοι μας, όχι σε κάποιον άγνωστο Θεό, αλλά στον ίδιο τον άνθρωπο, προσμένοντας το πρώτο μετά από καιρό ξημέρωμα, αλλά κι αναζητώντας αέναα το φως εντός μας… … Με τραγούδια άλλοτε επιθετικά κι άλλοτε λυρικά, ετούτη η λιτανεία πάλλεται σαν μια ανθρώπινη καρδιά που χτυπά παθιασμένα από έρωτα κι από θυμό ή γαλήνια από στοχασμό και προσμονή...».

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Ο βραχνάς» και είναι σε στίχους Αντώνη Παπακωνσταντινίδη.

Ο Βραχνάς

Φύγαν τα πουλιά

ταξιδευτές για το Νοτιά.

Ήρθανε φουρτούνες και βροχές,

μα μια φωτιά έμεινε ολόρθη

στης καρδιάς το κατώφλι

μεσ’ στο κήπο με τις τριανταφυλλιές.

Έκοβα ένα και πνιγόμουν στο αίμα

δεν γυρνά το ποτάμι όσο κι αν θες.

Βγαίνω μες στους δρόμους,

στις παλιές τις γειτονιές.

Πάλι στο ίδιο ψέμα μ’ οδηγούν

λόγια απ’ το χθες.

Τα δίχτυα σκίζω,

να γλιτώσω, να φύγω

κι αν με βλέπεις, γιατί δεν με πονάς;

Ρίχνω το ζάρι

στης ζωής το παζάρι

και κληρώνει λαχνός ένας βραχνάς.

Παρουσίαση μουσικής

395. Δεκατρείς Καλικάντζαροι

... ΚΑΙ ΜΕ ΟΔΗΓΟ ΜΟΥ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ

LYRA 2006

Το «… και με Οδηγό μου ένα Παιδί» είναι ο πέμπτος δίσκος του συγκροτήματος, «Μικρές περιπλανήσεις» που αποτελούν οι: Νίκος Αρμπιλιάς (λαούτο, μαντολίνο, μπουζούκι, τραγούδι), Μάνθος Αρμπελιάς (κιθάρα, τραγούδι), Γιάννης Κολοβός (κοντραμπάσο), Γιάννης Παπαστεργίου (βιολί), Παναγιώτης Κουτσούρας (μπουζούκι, μπαγλαμά), Χρήστος Γαμβρέλλης (ακορντεόν). Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι σύνθεση του Νίκου Αρμπιλιά. Οι πολύ πρωτότυποι στίχοι είναι γραμμένοι από τον φίλο Στέργιο Πολύζο, που πρόσφατα μετακόμισε μόνιμα στη «Μενεστρέλλων Πολιτεία» με τα βιβλία του και τα τραγούδια του. Το μυστικό όπλο λοιπόν είναι το μέλι, αλλά όχι όποιο κι όποιο: πρέπει να είναι σε ποδιές κυράδων...

Δεκατρείς καλικαντζάροι

ξεσαλώσαν μια βραδιά.

Ήπιαν τέσσερα ποτάμια

με ανέρωτα πιοτά.

Τις καρδιές να λαγαρίσουν

απ’ αγάπη κι ενοχές,

πριν του κόσμου τα θεμέλια

ροκανίσουν με φωτιές.

Μες στο μέλι κολυμπήσαν

στων κυράδων τις ποδιές,

ώσπου γλύκανε η θωριά τους

στρογγυλέψαν οι κοιλιές.

Σαν γεμίσαν το κεφάλι

και φωνάξαν τα βιολιά,

το ροκάνισμα της ζήσης

γι’ άλλη ξέμεινε χρονιά.

Παρουσίαση μουσικής

394. Ο λύκος

ΕΝΑ ΚΑΠΕΛΟ ΜΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

LYRA, 1981

Ο 1ος δίσκος της Αρλέτας με δικά της τραγούδια. Μουσική σύνθεση, στίχοι, ερμηνεία, ζωγραφική εξωφύλλου όλα είναι Αρλέτα, η αγαπημένη μας.

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο: «Ο λύκος»

Είναι δώδεκα η ώρα

Είν’ η ώρα των τρελών

Κάπου θα σε συναντήσω

Κάπου θα σε βρω

Στα κελιά τους οι ανθρώποι

ύπνο κάνουν ελαφρό

Ειν’ ελεύθεροι οι δρόμοι

για κυνηγητό

Είναι δώδεκα η ώρα

Είν’ ώρα των τρελών

βραχνό γέλιο αν ακούσεις

κλείσε το ρολό

Λύκε -λύκε μου καλέ μου

Λύκε -λύκε μου είσ’ εδώ

Βγαίνω από τη φωλιά μου

και σε κυνηγώ

Λύκε - λύκε μου καλέ μου

Λύκε - λύκε μου είσ’ εδώ

Είσαι η μόνη μου ελπίδα

Και σ’ ακολουθώ

Όμορφο μου προβατάκι

Τι γυρεύεις μες το δρόμο

Είμαστ’ όλοι μπερδεμένοι

Στο δικό του νόμο

Δόντια βγάζουνε τα αστέρια

Νύχια φύτρωσαν στους δρόμους

Ξέφρενη η νύχτα παίζει

κλέφτες κι αστυνόμους

Όταν πέφτει το σκοτάδι

Βγαίνει ο λύκος στην πλατεία

Στη χαμένη πολιτεία

Και ζητά τροφή

Κλειδωμένα είναι τα αρνάκια

Ζαχαρένιο το κλειδί

Κάτι απόμερα παγκάκια

Θάμνοι και σιωπή

Λύκε - λύκε μου καλέ μου

Λύκε - λύκε είσαι εκεί

Είν’ η άγρια πλευρά σου

που με συγκινεί.

Παρουσίαση μουσικής

393. Playground

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Protasis Music, 2014

Ο πρώτος προσωπικός δίσκος του κιθαρίστα Σωτήρη Καστάνη. Με σπουδές ηλεκτιρκής κιθάρας, αλλά και Βυζαντινής μουσικής και πτυχίο Φούγκας, έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στα συγκροτήματα «Λευκή Συμφωνία» και «Ενοχο Λα» τη δεκαετία του ’90. Ο δίσκος περιλαμβάνει εννέα συνθέσεις, ορχηστρικές ως επί το πλείστον. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «παιδική χαρά».

Παρουσίαση μουσικής

392 Παραμυθένια ζωγραφιά

Το τραγούδι αυτό έγραψε ο συνθέτης Γεράσιμος Λαβράνος σε στίχους Γιάννη Αργύρη και το πρωτοτραγούδησε το τρίο μπελκάντο. Υπάρχει στον δίσκο “Latin” με μεταγενέστερη ερμηνεία του Γ. Νταλάρα. Ο Κερκυραίος Γεράσιμος Λαβράνος έμαθε από μικρός κόρνο και αργότερα πιάνο. Εντάχθηκε στην τζαζ ορχήστρα του Γ. Μουζάκη και σύντομα οργάνωσε το δικό του κουαρτέτο. Πέθανε στις 26 Μαρτίου του 2015.

Παραμυθένια ζωγραφιά

Παραμυθένια ζωγραφιά της αγκαλιάς μου συντροφιά

του πεπρωμένου μου πνοή γλυκιά μου αναπνοή

κοντά σου νιώθω βασιλιάς σαν μου γελάς σαν με φιλάς

εσύ δε μοιάζεις με καμιά παραμυθένια ζωγραφιά

Σαν ψίθυρος στ’ αστέρια μια νύχτα θ’ ακουστεί

ο θρύλος μιας αγάπης για μας που έχει γραφτεί

κι αν έρθει κάποια συννεφιά κι αν φέρει κλάμα μια βροχή

δε θα βουρκώσει την ψυχή παραμυθένια ζωγραφιά

Παρουσίαση μουσικής

391 Η μπαλάντα του Τσε

FACCIA DI SPIA

1975, ανέκδοτο

H ανέκδοτη μουσική υπόκρουση της ταινίας του G. Ferrara «Faccia di spia» (Το πρόσωπο της κατασκοπείας) του 1975. Ο Μάνος Χατζιδάκις έγραψε το 1975 την σουίτα αυτή για την ομώνυμη ταινία παραμένοντας για μεγάλο διάστημα στην Ιταλία. To θέμα της ταινίας είναι τα παιχνίδια συνομωσίας των κέντρων εξουσίας και η φυσική αντίδραση των λαών. Συμμετείχαν οι κορυφαίοι Έλληνες μουσικοί της εποχής, μεταξύ των οποίων οι: Νίκος Γκίνος (κλαρινέτο), Βαγγέλης Σκούρας (κόρνο), Σωκράτης Άνθης (τρομπέτα), Νίκος & Γεράσιμος Λαβράνος (κρουστά), Βασίλης Τενίδης (κιθάρα), Σωτήρης Ταχιάτης (βιολοντσέλο), Ανδρέας Ροδουσάκης (κοντραμπάσο), Αλίκη Κρίθαρη (άρπα), Δημήτρης Βράσκος (βιολί, μαντολίνο), Τάσος Διακογιώργης (σαντούρι). Την ορχήστρα διηύθυνε ο Μάνος Χατζιδάκις.

Το έργο ήταν αφιερωμένο στον νεαρότατο τότε συνεργάτη του συνθέτη Νίκο Κυπουργό.

(Ένα δώρο του καλού φίλου κρητικού δασκάλου και ηρωικού (!) πατέρα Μανώλη Τζιλιβάκη στην γηράσκουσα «Μενεστρέλλων Πολιτεία»).

Παρουσίαση βιβλίου

Μια κιθάρα και πολλές συγγνώμες

Μπαμπέτα Ιωάννα

Εκδ. Ψυχογιός

Μια κιθάρα ήταν η αφορμή για να γνωριστεί ο Κωνσταντίνος με τον Πέτρο. Δυο παιδιά εντελώς διαφορετικά, με κοινή αγάπη όμως τη μουσική. Ο Πέτρος, πάντα λιγομίλητος. Ο Κωνσταντίνος, ένα συνηθισμένο εντεκάχρονο αγόρι. Πότε μάγκας, πότε αστείος, πότε κακός αλλά πάντα μπερδεμένος. Όταν γνωρίζει τη Μαρίνα, όμως, η κατάσταση περιπλέκεται.
Μια ιστορία γεμάτη μουσική, παρεξηγήσεις, όνειρα, απογοητεύσεις, καρδιοχτύπια και συγγνώμες.

«Oι ήρωες της ιστορίας βρίσκονται στην άχαρη εκείνη ηλικία των 11-12 ετών που καλούνται να αφήσουν τον κόσμο των παιχνιδιών και της οικογενειακής υπερπροστασίας για να μπουν στη πραγματικότητα. Βέβαια τα χρονικά όρια ανάμεσα στους δυο αυτούς κόσμους δεν είναι ίδια για όλα τα παιδιά. Οι περιστάσεις είναι που αναγκάζουν κάποια από αυτά να μεγαλώσουν  νωρίτερα και κάποια άλλα να παρατείνουν την εποχή της ξενοιασιάς. Οι δυο κεντρικοί ήρωες της ιστορίας ο Πέτρος και ο Κωνσταντίνος ανήκουν σε δυο διαφορετικούς κόσμους. Αντιμετωπίζουν τη ζωή κάτω από διαφορετικά δεδομένα. Η φιλία τους ωστόσο δε στηρίζεται στις διαφορές αλλά σε κοινά ενδιαφέροντα που στην προκειμένη περίπτωση είναι η αγάπη για τη μουσική. Ο Κωνσταντίνος μπαίνοντας στην εφηβεία  έχει τις συνηθισμένες ανησυχίες και τα προβλήτα που έχουν  τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας του. Οι γονείς, η γιαγιά, ο περίγυρος, η ζεστασιά του σπιτιού και η εξασφαλισμένη κάλυψη των βασικών αναγκών του δίνουν τα περιθώρια για περαιτέρω προβληματισμούς που αφορούν  στην επιλογή  στόχων και ταυτότητας- όπως εξάλλου είναι λογικό και αναμενόμενο.  Ο Πέτρος έχει ήδη μπει στη βιοπάλη, αντιμετωπίζει μια σκληρή πραγματικότητα. Δυστυχώς η ζωή έχει διαφορετικά πρόσωπα για τον καθένα.

Μπορούν τα δυο αυτά άτομα να παραμείνουν φίλοι όταν μάλιστα ανάμεσά τους μπαίνει μια κοπέλα - ο πρώτος έρωτας για τον Κωνσταντίνο;

Ποιος είναι ο πρώτος εχθρός ενός εφήβου;  Μα ο ίδιος του ο εαυτός και κάποια συναισθήματα όπως η ζήλια! Τον εαυτό του προσπαθεί να αντιπαλέψει, να μάθει να τον συγκρατεί,  να αξιολογεί καταστάσεις και να βάζει προτεραιότητες. 

Ο κάθε άνθρωπος κάποιες στιγμές στη ζωή του θα φερθεί επιπόλαια, θα κάνει πράξεις για τις οποίες θα μετανιώσει. Και μετά; Σίγουρα δεν μπορεί να γυρίσει το χρόνο πίσω αλλά μια συγγνώμη ή ακόμα και περισσότερες μπορούν να  φτιάξουν κάπως τα πράγματα.

Και όπως γράφει κάπου στο κείμενο: «Δυστυχώς η ζωή δεν είναι όπως στις ταινίες που, όταν όλα σου πάνε χάλια, μπορείς να κλειστείς στο σπίτι και να τρως όλη μέρα σοκολάτες και πίτσες στον καναπέ βλέποντας τηλεόραση»

Στην πραγματική ζωή πρέπει να συνεχίσεις αναγνωρίζοντας τα λάθη και μαθαίνοντας από αυτά. (αποσπάσματα κειμένου της Γιώτας Φώτου).

Το βιβλίο αυτό της Ιωάννας Μπαμπέτα διαβάζεται με μεγάλη ευχαρίστηση και από ενήλικες. Θα έλεγα μάλιστα ότι ΠΡΕΠΕΙ να διαβάζεται και από ενήλικες. Περιέχει εξαιρετικές συγκινητικές σκηνές και διαλόγους, έχει πλοκή και ενδιαφέρον, δεν ψευτολογοτεχνίζει ψευτοκουλτουριάκα όπως μεγάλος αριθμός πληκτικών πονημάτων της μοντέρνας «παιδικής λογοτεχνίας».

Παρουσίαση μουσικής

390 Η ουρά του αλόγου

ΜΑΓΓΑΝΕΙΕΣ

ΕΜΙ, 2012

Εξαιρετική μπαλάντα του συνθέτη Θανάση Παπακωνσταντίνου, που έχει γράψει και τους σπάνιους και πρωτότυπους στίχους. Ερμηνεύει ο Γιάννης Χαρούλης. Αξιοπρόσεκτες οι  πρωτότυπες ορχηστρικές ιδέες στα περάσματα ανάμεσα στα μέρη της συγκεκριμένης εκτέλεσης.

Η ουρά του αλόγου

Ο καβαλάρης τ’ άλογο τόχε για συντροφιά του.
Που να βρει φίλο πιο καλό να λέει τα μυστικά του.
Το τάιζε αγριοκρίθαρο, τετράφυλλο τριφύλλι,
στολίδια είχε στη σέλα του με λαμπερό κοχύλι.
Ήταν λευκό, ήταν κάτασπρο, ήταν γοργό και ξύπνιο,
κάλπαζε στα γυμνά βουνά και ξέφευγε απ' τον ίσκιο.
Μα ένα παλιομεσήμερο, σε μια συκιά από κάτω,
αστρίτης στραβογάμησε και δίνει δαγκωσιά του.
Δεν πέρασαν πέντε λεπτά μα πέρασαν αιώνες
ο καβαλάρης το θρηνεί, χαϊδεύει τους λαγώνες.
«Σύντροφε που ξανοίγεσαι, που χάνεσαι και φεύγεις;
Ας δώσουμε όρκο. Με καιρούς θα σ’ εύρω ή θα μ’ εύρεις».
Σκυφτός γυρνάει στο σπίτι του, σκυφτός την πόρτα ανοίγει,
καρφώνει τα παράθυρα και στο πιοτό το ρίχνει.
Το άλογο στο μεταξύ τα όρνια το τυλίξαν
το σκελετό και την ουρά μονάχα που τ’ αφήσαν.
Περνούσε κι ένας μάστορας που μαθε στην Κρεμόνα
να φτιάχνει βιόλες και βιολιά που να κρατάνε χρόνια.
Είδε την τρίχα της ουράς άσπρη και μεταξένια,
την πήρε κι έφτιαξε μ' αυτή δοξάρια ένα κι ένα.
Δυο μήνες έκανε ο νιος ν' ανοίξει παραθύρι
την Τρίτη την πρωτομηνιά βγαίνει στο πανηγύρι.
Εκεί 'ταν λαουτιέρηδες που θέλαν' παρακάλια
ήταν κι ένας βιολιτζής που έπαιρνε κεφάλια.
«Γεια και χαρά στου βιολιτζή. Χρήμα πολύ θα δώσω.
Θέλω ν' ακούσω απ' τα καλά, μήπως και ξαλαφρώσω».
Δέκα φορές το πέρασε ρετσίνι το δοξάρι,
ταιριάζει στο σαγόνι του, τ' όργανο με καμάρι,
και σαν αρχίζει δοξαριές, μια πάνω και μια κάτω,
τον κόσμο φέρνει ανάποδα, τη γη μέσα στο πιάτο.
Πετάει με χούφτες τα λεφτά, ο άντρας και χορεύει
ακούγεται χλιμίντρισμα και το μυαλό του φεύγει.

Παρουσίαση μουσικής

389. Ο ταχυδακτυλουργός

ΕΛΕΝΗ – ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΛΙΑΔΑ

1965, 2009, LYRA

Μουσική του συνθέτη Γιώργου Κουρουπού από τον πρώτο του δίσκο που κυκλοφόρησε το 1965. Οι στίχοι είναι του ποιητή  Ανδρέα Αγγελάκη. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει τίτλο : «Ο ταχυδακτυλουργός» και το αποδίδει με παιγνιώδη διάθεση ο Γιώργος Μούτσιος.

Ο ταχυδακτυλουργός

Τόπι ασημένιο και φλουρί

θα κάνω αμέσως την καρδιά μου

τασάκι τριανταφυλλί

πάνω στο μέτωπο του κάμπου.

φεγγάρι εδώ φεγγάρι εκεί

διαμαντωμένη Κυριακή

κλείστε τα μάτια σας σφιχτά

και μέσ’ στα χέρια σας θα στάξουν

δάκρυα από ξένη πασχαλιά

και περιστέρια θα πετάξουν

Παρουσίαση μουσικής

388. Η Μπόσα Νόβα του Ησαΐα

Η ΖΩΗ ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ

ΑΚΤΗ, 1995

Το γνωστό και αγαπημένο κομμάτι του τραγουδοποιού Φοίβου Δεληβοριά με τους πρωτότυπους στίχους. Το ερμηνεύει σε μια εξαιρετική τζαζ διασκευή με μπρίο η καταπληκτική Μαρία Ρίζου. Συνδυασμός επιτυχίας.

Αν ζούσαμε σ’ άλλη εποχή,

ίσως και να’ χαμε παντρευτεί,

ίσως και να’ χαμε ήδη παιδιά,

κουμπάρο, σπίτι, πεθερικά.

Ίσως να φόραγες μπικουτί

και μία ρόμπα μισάνοιχτη,

να μπαίνει ο ήλιος, να βλέπω το φως,

να παύει ο έρως να’ ναι τυφλός.

Θ’ άλλαζε νόημα κι η Κυριακή

δε θα’ ταν πια μελαγχολική

στην Κερατέα και στο Γραμματικό,

στις σούβλες, τα παλιά μας εγώ.

Μα εγώ, το’ χω περάσει αυτό το στάδιο

κι είναι το σπίτι μου άδειο,

βγαίνω νύχτα, κοιμάμαι πρωί.

Κι εσύ στ’ αστέρια βλέπεις μόνο ζώδια

και της καρδιάς τα επεισόδια

προτιμάς να τα δεις στην τιβί.

Μες στα στενά της Λιμνούπολης,

της Μέτρο Γκόλντουϊν, της Φίνος Φιλμς,

ο Ντόναλντ Ντακ, ο Κλαρκ Γκέιμπλ κι ο Βουτσάς

ματαίως θα περιμένουν για μας.

Τα είδη προικός, τα επιπλάδικα

θα διαφημίζονται άδικα,

τα photo albums θα μένουν λευκά,

ρύζι θα τρώμε μόνο λαπά.

Εμείς δεν ζούμε σ’ άλλη εποχή,

η μοίρα μας έταξε σ’ αυτή

που ο ουρανός δεν κρύβει από πάνω Θεό

κι εσύ είσαι εσύ, κι εγώ είμαι εγώ.

Παρουσίαση μουσικής

387. Οι κούκλες

ΕΛΙΖΑ

Ανέκδοτο έργο

Οι " Κούκλες" είναι από την μουσική που έγραψε ο Γιώργος Χριστιανάκης για την θεατρική παράσταση "Ελίζα" της Ξένιας Καλογεροπούλου , σε σκηνοθεσία Ισίδωρου Σιδέρη που ανέβασε το "Νέο Θέατρο Θεσσαλονίκης" το 2012. Οι πολύ καλοί στίχοι δεν εκπλήσσει ότι είναι της Μαριανίνας Κριεζή.

Οι κούκλες

Πάνω στο πράσινο πλατάνι

δυο κούκλες από πορσελάνη.

Τη μια την έσπασε ο αγέρας.

Κοιμήσου τώρα. Νάνι.

Κοιμήσου και θα προσπαθήσω

εγώ να μείνω ξυπνητή.

Πρέπει να ζήσω και θα ζήσω,

πρέπει ν’ αρχίσω απ’ την αρχή.

Κάτω απ’ το κόκκινο κοράλλι

δυό κούκλες από σιμιγδάλι.

Τη μια τη φάγανε τα ψάρια

κι απόμεινε η άλλη.

Κοιμήσου και θα προσπαθήσω

εγώ να μείνω ξυπνητή.

Πρέπει να ζήσω και θα ζήσω,

μόνο που ξέχασα γιατί. 

Παρουσίαση μουσικής

386. Εμπιστευτικόν

ΣΤΗΝ ΟΧΘΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ

ΕΝΜ, 1984

Από παλιό δίσκο του Νότη Μαυρουδή. Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι σε στίχους Άλκη Χριστοφέλλη και το ερμηνεύει ο Γιάννης Σαμσιάρης.

Εμπιστευτικόν

Ήρθα ποιος να ξέρει από που,

πήγαινα τροχάδην πουθενά.

Το τρένο με ξεφόρτωσε αλλού

και βρέθηκα μαζί σας εδώ να.

Έχω να σου δώσω ένα μπαλόνι,

να παίζεις όταν είσαι μόνη, Αντιγόνη.

Έχω να σου δώσω μια κουβέρτα

να μην κρυώνεις το χειμώνα, Δυσδαιμόνα.

Ήρθα κι ετοιμάζομαι να φύγω,

στο χαρτί τα δώρα μου τυλίγω,

έφερνα μαζί μου συμφορές

και μικρές ασήμαντες χαρές.

Τώρα και πάντα για τη Νίκη

βαδίζω με το δεκανίκι,

δυό βήματα πίσω κι ένα μπρος

τρέχω και γλιστράει ο καιρός.

Παρουσίαση βιβλίου

Αναπάντεχνα

Κανδηλώρος Χάρης

Εκδ. Mabrida, 2014

Τα «Αναπάντεχνα» είναι ένα βιβλίο ιδιαίτερο. Όπως λέει και ο υπότιτλος περιέχει «Μικροσκοπικά Διηγήματα». Είκοσι μία αλλόκοτες ιστορίες από το παρελθόν και το μέλλον!

Άδικα ψάχνουμε στη 2^η σελίδα τις συνηθισμένες συντεταγμένες για τον εκδότη, τα πνευματικά δικαιώματα, τον συγγραφέα, τον εικονογράφο και τον τυπογράφο. Το μόνο που υπάρχει είναι μια χειροποίητη σφραγίδα «χτυπημένη» στα 300 μοναδικά αντίτυπα της 1^ης και (μοναδικής;) αυτής έκδοσης.

Ο νομικός και συγγραφέας Κ. Λεϊμονής, στην βιβλιοκριτική του γράφει:

«... O Χάρης Κανδηλώρος ακροβατεί ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα. Πατά γερά και με αξιοπρόσεχτη τεχνική πάνω στο λεξιλογικό πλούτο της ελληνικής γλώσσας, χωρίς να απομονώνεται στη λογιότητα της γραφής του. Ο λόγος στα χέρια του δεν αποτελεί μονάχα το μέσο έκφρασης, αλλά και τον πηλό της δημιουργίας ή καλύτερα, επί το παιδικότερο, την πλαστελίνη των προβληματισμών του. Είναι αφηγήματα; Παραμύθια; Ανεκπλήρωτα παιδικά όνειρα; Ή μήπως εν τέλει η διαπίστωση ότι οι άνθρωποι δεν θα μεγαλώσουμε ποτέ; Σε όλους τους τομείς. Κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά, αλλά κυρίως ηθικά και ενδόμυχα...»

Ο ίδιος ο συγγραφέας όμως δεν συμφωνεί.

«Αυτό το βιβλίο περιέχει μόνον αλήθειες», λέει, και υποστηρίζει ότι «...Τίποτε από αυτά που γράφω δεν τα έβγαλα από το μυαλό μου. Είναι όλα εικόνες και ιστορίες από πρώτο χέρι. Ακούω φωνές... Ειδικά όταν είμαι μόνος. Ακούω φωνές και βλέπω εικόνες ξύπνιος. Αυτό που συμβαίνει σε μένα έχει ξαναγίνει μόνο μια φορά στην ιστορία, το 1425, σε μια παιδούλα, την Ιωάννα της Λωραίνης».

Η εικονογράφηση περιλαμβάνει 23 πρωτότυπα σχέδια και έγινε από τον ίδιο τον Χ. Κανδηλώρο. «Με πενάκι και σινική μελάνι σε ριζόχαρτο, αποθήκευση σε ηλεκτρονική μορφή και στη συνέχεια επεξεργασία στον Η/Υ.  Δεν έχω διδαχτεί σχέδιο, αλλά η εικονο-γράφηση μου δίνει μεγάλη χαρά».

Τέλος, προσοχή στο οπισθόφυλλο. Εκεί κρύβεται ένας σπουδαίος στίχος του Βιργίλιου, από τη «Elegiae in Maecenatem», που έγινε γνωστός χάρις στην ξυλογραφία του 1543 που υπάρχει στο έργο «De Humani Corporis Fabrica» (Libri Septem) του Andreas Vesalius.

Σημασία στη λεπτομέρεια από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα.

Ακολουθεί αυτούσιο ένα από τα «Μικροσκοπικά Διηγήματα» με τίτλο

“Δειλινό”

Καθισμένος στην ακτή απέναντι από τη μακρά νήσο, απολαμβάνει το δειλινό˙ είναι η στιγμή που βγαίνουν οι λύκοι πάνω στο νησί, και δικαίως ονομάστηκε λυκόφως. Το δειλινό όμως συμβαίνει και κάτι άλλο: τα δειλινά, ή αλλιώς mirabilis jalapa, αρχίζουν να μοσκοβολούν συγχρονισμένα. Το άρωμα τους, σε ευαίσθητες μύτες, οδηγεί σε λιποθυμία. Αλλά καλύτερα να λιποθυμάς από ένα δυνατό άρωμα, παρά από ένα δυνατό ξύλο. Η Μακρόνησος απέναντι δεν είχε ποτέ mirabilis jalapa, μα είχε άφθονο ξύλο. Ξύλο ανελέητο. Ξύλο σκληρό από αιωνόβιους κέδρους, που καλύπτουν το 98% του νησιού. Κέδρους ψηλούς που φθάνουν τα 980 μέτρα, καθιστώντας το μακρύ νησί το μεγαλύτερο, μετά τον Λίβανο, εθνικό πάρκο κέδρων της Μεσογείου. Κέδρους δεν έχει η Καζέρτα... έτσι ξεμπερδέψαμε.

Απολαμβάνει το δειλινό και τη μυρωδιά των δειλινών, χωρίς να σκέπτεται καθόλου το παρελθόν. Δεν έχει νόημα. Μπροστά του, ένα χαριτωμένο, κατάλευκο bungalow. Σαν να είναι φτιαγμένο από καθαρό, αγνό χιόνι. Όπως τα χαριτωμένα, κατάλευκα ιγκλού των Ινουίτ. Μόνο που σ’αυτό δεν κατοικεί Εσκιμώος, αλλά ένα γεροντάκι με στρογγυλή κοιλιά.

Το λυκόφως πέφτει και αυτός κοιτάζει το Μακρονήσι (βλέπει άραγε λύκους από τέτοια απόσταση;). Λίγο πριν, αυτός ο αγαθός παππούς τού εξομολογήθηκε ότι "ήταν με τους άλλους..." Σταύρωσε τα δάχτυλά του σε σχήμα Χ. Χ όπως Χίτης. Εκείνος παραμένει ασάλευτος, καθισμένος στα βράχια απέναντι από το νησί, ακούγοντας την εισαγωγή από την όπερα του Βάγκνερ. Οι θεοί όμως πέθαναν και έμεινε μόνο το λυκόφως...

Ένα ιστιοφόρο εισβάλλει στο οπτικό του πεδίο. Ξεκίνησε χρόνια πριν από την Βάρκιζα. Τώρα πια πλησιάζει στον προορισμό του. Η πλώρη του σημαδεύει το νησί. Ο νοτιοδυτικός άνεμος, ο Γαρμπής, το σπρώχνει απαλά, αλλά αποφασιστικά. Τίποτα δεν μπορεί να το σταματήσει, κανείς. Θα πέσει πάνω στα βράχια. Οι λύκοι ουρλιάζουν, τα δειλινά μοσκοβολούν, οι κέδροι γέρνουν με απορία και το κοιτούν. Το σκαρί πέφτει με ορμή πάνω στο νησί και αυτό... σκίζεται στα δύο. Το είδε με τα μάτια του και ας μην το πιστεύει. Το είδε και ο γεράκος-Χίτης. Το νησί σκίστηκε στα δύο! Το διαπέρασε η μυτερή πλώρη του μικρού ιστιοφόρου.

Παρουσίαση μουσικής

385. Τίτλοι τέλους

Λογοτεχνία Βιογραφίες

Ανέκδοτο

Ο συνθέτης Μιχάλης Αβραμίδης, με σπουδές πιάνου, μουσικής θεάτρου και κινηματογράφου παίρνει ερεθίσματα και συνθέτει για θεατρικές παραστάσεις, οπτικοακουστικές παραγωγές και ντοκιμαντέρ. Επίσης ειδικεύεται στην παραγωγή έκδοση ηχητικών βιβλίων (audio books) με τις εκδόσεις Studio Amid.

Το συγκεκριμένο πολύ καλό κομμάτι είναι η μουσική τίτλων στη σειρά «Βιογραφίες Σημαντικών Ελλήνων Δημιουργών» (ΥΠΠΟ).

>