Παρουσίαση Μουσικής
500 Η νεραϊδοπαρμένη
Η δημιουργός Φένια Χρήστου το 2020 πραγματοποίησε μια μουσική παράσταση
βασισμένη στην ποίηση του Κωστή Παλαμά με τίτλο «Στα όνειρα των ποιητών» στο
Δίο, στο πλαίσιο του προγράμματος του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού «Όλη
η Ελλάδα ένας Πολιτισμός», που περιελάμβανε εκδηλώσεις σε αρχαιολογικούς χώρους.
Όπως είχε πει:
Για την παράσταση «Στα όνειρα των ποιητών» επέλεξα ερωτικά ποιήματα με τους ήχους από μπόσα νόβα και τζαζ, και με μια σαρκαστική ματιά. Οι θεατές θα γνωρίσουν την ποίηση με μια πιο δροσερή οπτική.
Από εκεί προέρχεται και αυτό μικρό μαργαριτάρι με το καταπληκτικό αυτό ποίημα του Κωστή Παλαμά την σύνθεση και ερμηνεία του οποίου έκανε η Φένια Χρήστου.
Η νεραϊδοπαρμένη
Ποιός την είδε, ποιός την ξέρει
την παπαδοπούλα του χωριού;
Στη βαριά συκιά, κοντά στη φτέρη
πώς χορεύουν οι νεράιδες του μεσημεριού!
Γω την ξέρω, γω την είδα
την παπαδοπούλα του χωριού!
Η ζωή της πάει και πάει, δροσοσταλίδα
μες στο κάμα του καλοκαιριού!
Α! το αξήγητο μαράζι
που την έλιωνε, και αργά και μυστικά!
Άργανα λαλάνε. Ποιός γιορτάζει;
Λαλητάδες, γιορταστές τα ξωτικά.
Μιας αγάπης, μιας απίστευτης μαγίστρας
το σαράκι την καρδούλα της τρυπά!
Α! του κάκου το μαντίλι της ξορκίστρας,
α! του κάκου κι η αγιαστούρα του παπά!
Από τα μικράτα της παρμένη
ζούσε με τη θλίψη πιστικιά.
Πόνος του σπιτιού, του κόσμου ξένη,
των ξωθιών αρρεβωνιαστικιά.
Τηνε ναναρίσαν άυλες γκάιδες,
κράτησε με τ’ άστρα συντυχιά…
Ας την πιούνε την ψυχή της οι νεράιδες,
ας χαρούνε το κορμί της τα στοιχειά!
Πέθανε; Τη ρούφηξε ποιό κύμα,
ποιός ανεμορούφουλας, ποιά οργή;
Το κορμάκι της δεν το ’λιωσε, ποιό κρίμα;
Δεν της έδωκε κρεβάτι καμιά γη.
Μα την είδαν προς το μεσημέρι
κάποιοι αλαφροΐσκιωτοι βοσκοί
στη βαριά συκιά, κοντά στη φτέρη
να χορεύει, ανάερη ξωτική.
Νέραϊδοι, και τη χαϊδολογούσαν,
νεροκόρες τής χτενίζαν τα μαλλιά,
μες στα κρίνα το νερό τής κουβαλούσαν,
και τηνε ταΐζαν τα πουλιά.
Μα και μέσα στο λιοστάλαχτο λαό της
η παπαδοπούλα του χωριού,
με γερμένο γνοιαστικά το μέτωπό της,
ήτανε καημός του φεγγαριού.
Πώς! Και στην πατρίδα την καινούρια
σα να ρεύει, σάμπως να πονεί;
Τρέμει στου αγερόκοσμου τη φούρια
μια σπιθούλα, μια ψυχούλα ανθρωπινή.
Για την παράσταση «Στα όνειρα των ποιητών» επέλεξα ερωτικά ποιήματα με τους ήχους από μπόσα νόβα και τζαζ, και με μια σαρκαστική ματιά. Οι θεατές θα γνωρίσουν την ποίηση με μια πιο δροσερή οπτική.
Από εκεί προέρχεται και αυτό μικρό μαργαριτάρι με το καταπληκτικό αυτό ποίημα του Κωστή Παλαμά την σύνθεση και ερμηνεία του οποίου έκανε η Φένια Χρήστου.
Η νεραϊδοπαρμένη
Ποιός την είδε, ποιός την ξέρει
την παπαδοπούλα του χωριού;
Στη βαριά συκιά, κοντά στη φτέρη
πώς χορεύουν οι νεράιδες του μεσημεριού!
Γω την ξέρω, γω την είδα
την παπαδοπούλα του χωριού!
Η ζωή της πάει και πάει, δροσοσταλίδα
μες στο κάμα του καλοκαιριού!
Α! το αξήγητο μαράζι
που την έλιωνε, και αργά και μυστικά!
Άργανα λαλάνε. Ποιός γιορτάζει;
Λαλητάδες, γιορταστές τα ξωτικά.
Μιας αγάπης, μιας απίστευτης μαγίστρας
το σαράκι την καρδούλα της τρυπά!
Α! του κάκου το μαντίλι της ξορκίστρας,
α! του κάκου κι η αγιαστούρα του παπά!
Από τα μικράτα της παρμένη
ζούσε με τη θλίψη πιστικιά.
Πόνος του σπιτιού, του κόσμου ξένη,
των ξωθιών αρρεβωνιαστικιά.
Τηνε ναναρίσαν άυλες γκάιδες,
κράτησε με τ’ άστρα συντυχιά…
Ας την πιούνε την ψυχή της οι νεράιδες,
ας χαρούνε το κορμί της τα στοιχειά!
Πέθανε; Τη ρούφηξε ποιό κύμα,
ποιός ανεμορούφουλας, ποιά οργή;
Το κορμάκι της δεν το ’λιωσε, ποιό κρίμα;
Δεν της έδωκε κρεβάτι καμιά γη.
Μα την είδαν προς το μεσημέρι
κάποιοι αλαφροΐσκιωτοι βοσκοί
στη βαριά συκιά, κοντά στη φτέρη
να χορεύει, ανάερη ξωτική.
Νέραϊδοι, και τη χαϊδολογούσαν,
νεροκόρες τής χτενίζαν τα μαλλιά,
μες στα κρίνα το νερό τής κουβαλούσαν,
και τηνε ταΐζαν τα πουλιά.
Μα και μέσα στο λιοστάλαχτο λαό της
η παπαδοπούλα του χωριού,
με γερμένο γνοιαστικά το μέτωπό της,
ήτανε καημός του φεγγαριού.
Πώς! Και στην πατρίδα την καινούρια
σα να ρεύει, σάμπως να πονεί;
Τρέμει στου αγερόκοσμου τη φούρια
μια σπιθούλα, μια ψυχούλα ανθρωπινή.
https://youtu.be/aZb0tyTIsSw
