Παρουσίαση βιβλίου

Μια κιθάρα και πολλές συγγνώμες

Μπαμπέτα Ιωάννα

Εκδ. Ψυχογιός

Μια κιθάρα ήταν η αφορμή για να γνωριστεί ο Κωνσταντίνος με τον Πέτρο. Δυο παιδιά εντελώς διαφορετικά, με κοινή αγάπη όμως τη μουσική. Ο Πέτρος, πάντα λιγομίλητος. Ο Κωνσταντίνος, ένα συνηθισμένο εντεκάχρονο αγόρι. Πότε μάγκας, πότε αστείος, πότε κακός αλλά πάντα μπερδεμένος. Όταν γνωρίζει τη Μαρίνα, όμως, η κατάσταση περιπλέκεται.
Μια ιστορία γεμάτη μουσική, παρεξηγήσεις, όνειρα, απογοητεύσεις, καρδιοχτύπια και συγγνώμες.

«Oι ήρωες της ιστορίας βρίσκονται στην άχαρη εκείνη ηλικία των 11-12 ετών που καλούνται να αφήσουν τον κόσμο των παιχνιδιών και της οικογενειακής υπερπροστασίας για να μπουν στη πραγματικότητα. Βέβαια τα χρονικά όρια ανάμεσα στους δυο αυτούς κόσμους δεν είναι ίδια για όλα τα παιδιά. Οι περιστάσεις είναι που αναγκάζουν κάποια από αυτά να μεγαλώσουν  νωρίτερα και κάποια άλλα να παρατείνουν την εποχή της ξενοιασιάς. Οι δυο κεντρικοί ήρωες της ιστορίας ο Πέτρος και ο Κωνσταντίνος ανήκουν σε δυο διαφορετικούς κόσμους. Αντιμετωπίζουν τη ζωή κάτω από διαφορετικά δεδομένα. Η φιλία τους ωστόσο δε στηρίζεται στις διαφορές αλλά σε κοινά ενδιαφέροντα που στην προκειμένη περίπτωση είναι η αγάπη για τη μουσική. Ο Κωνσταντίνος μπαίνοντας στην εφηβεία  έχει τις συνηθισμένες ανησυχίες και τα προβλήτα που έχουν  τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας του. Οι γονείς, η γιαγιά, ο περίγυρος, η ζεστασιά του σπιτιού και η εξασφαλισμένη κάλυψη των βασικών αναγκών του δίνουν τα περιθώρια για περαιτέρω προβληματισμούς που αφορούν  στην επιλογή  στόχων και ταυτότητας- όπως εξάλλου είναι λογικό και αναμενόμενο.  Ο Πέτρος έχει ήδη μπει στη βιοπάλη, αντιμετωπίζει μια σκληρή πραγματικότητα. Δυστυχώς η ζωή έχει διαφορετικά πρόσωπα για τον καθένα.

Μπορούν τα δυο αυτά άτομα να παραμείνουν φίλοι όταν μάλιστα ανάμεσά τους μπαίνει μια κοπέλα - ο πρώτος έρωτας για τον Κωνσταντίνο;

Ποιος είναι ο πρώτος εχθρός ενός εφήβου;  Μα ο ίδιος του ο εαυτός και κάποια συναισθήματα όπως η ζήλια! Τον εαυτό του προσπαθεί να αντιπαλέψει, να μάθει να τον συγκρατεί,  να αξιολογεί καταστάσεις και να βάζει προτεραιότητες. 

Ο κάθε άνθρωπος κάποιες στιγμές στη ζωή του θα φερθεί επιπόλαια, θα κάνει πράξεις για τις οποίες θα μετανιώσει. Και μετά; Σίγουρα δεν μπορεί να γυρίσει το χρόνο πίσω αλλά μια συγγνώμη ή ακόμα και περισσότερες μπορούν να  φτιάξουν κάπως τα πράγματα.

Και όπως γράφει κάπου στο κείμενο: «Δυστυχώς η ζωή δεν είναι όπως στις ταινίες που, όταν όλα σου πάνε χάλια, μπορείς να κλειστείς στο σπίτι και να τρως όλη μέρα σοκολάτες και πίτσες στον καναπέ βλέποντας τηλεόραση»

Στην πραγματική ζωή πρέπει να συνεχίσεις αναγνωρίζοντας τα λάθη και μαθαίνοντας από αυτά. (αποσπάσματα κειμένου της Γιώτας Φώτου).

Το βιβλίο αυτό της Ιωάννας Μπαμπέτα διαβάζεται με μεγάλη ευχαρίστηση και από ενήλικες. Θα έλεγα μάλιστα ότι ΠΡΕΠΕΙ να διαβάζεται και από ενήλικες. Περιέχει εξαιρετικές συγκινητικές σκηνές και διαλόγους, έχει πλοκή και ενδιαφέρον, δεν ψευτολογοτεχνίζει ψευτοκουλτουριάκα όπως μεγάλος αριθμός πληκτικών πονημάτων της μοντέρνας «παιδικής λογοτεχνίας».

Παρουσίαση μουσικής

390 Η ουρά του αλόγου

ΜΑΓΓΑΝΕΙΕΣ

ΕΜΙ, 2012

Εξαιρετική μπαλάντα του συνθέτη Θανάση Παπακωνσταντίνου, που έχει γράψει και τους σπάνιους και πρωτότυπους στίχους. Ερμηνεύει ο Γιάννης Χαρούλης. Αξιοπρόσεκτες οι  πρωτότυπες ορχηστρικές ιδέες στα περάσματα ανάμεσα στα μέρη της συγκεκριμένης εκτέλεσης.

Η ουρά του αλόγου

Ο καβαλάρης τ’ άλογο τόχε για συντροφιά του.
Που να βρει φίλο πιο καλό να λέει τα μυστικά του.
Το τάιζε αγριοκρίθαρο, τετράφυλλο τριφύλλι,
στολίδια είχε στη σέλα του με λαμπερό κοχύλι.
Ήταν λευκό, ήταν κάτασπρο, ήταν γοργό και ξύπνιο,
κάλπαζε στα γυμνά βουνά και ξέφευγε απ' τον ίσκιο.
Μα ένα παλιομεσήμερο, σε μια συκιά από κάτω,
αστρίτης στραβογάμησε και δίνει δαγκωσιά του.
Δεν πέρασαν πέντε λεπτά μα πέρασαν αιώνες
ο καβαλάρης το θρηνεί, χαϊδεύει τους λαγώνες.
«Σύντροφε που ξανοίγεσαι, που χάνεσαι και φεύγεις;
Ας δώσουμε όρκο. Με καιρούς θα σ’ εύρω ή θα μ’ εύρεις».
Σκυφτός γυρνάει στο σπίτι του, σκυφτός την πόρτα ανοίγει,
καρφώνει τα παράθυρα και στο πιοτό το ρίχνει.
Το άλογο στο μεταξύ τα όρνια το τυλίξαν
το σκελετό και την ουρά μονάχα που τ’ αφήσαν.
Περνούσε κι ένας μάστορας που μαθε στην Κρεμόνα
να φτιάχνει βιόλες και βιολιά που να κρατάνε χρόνια.
Είδε την τρίχα της ουράς άσπρη και μεταξένια,
την πήρε κι έφτιαξε μ' αυτή δοξάρια ένα κι ένα.
Δυο μήνες έκανε ο νιος ν' ανοίξει παραθύρι
την Τρίτη την πρωτομηνιά βγαίνει στο πανηγύρι.
Εκεί 'ταν λαουτιέρηδες που θέλαν' παρακάλια
ήταν κι ένας βιολιτζής που έπαιρνε κεφάλια.
«Γεια και χαρά στου βιολιτζή. Χρήμα πολύ θα δώσω.
Θέλω ν' ακούσω απ' τα καλά, μήπως και ξαλαφρώσω».
Δέκα φορές το πέρασε ρετσίνι το δοξάρι,
ταιριάζει στο σαγόνι του, τ' όργανο με καμάρι,
και σαν αρχίζει δοξαριές, μια πάνω και μια κάτω,
τον κόσμο φέρνει ανάποδα, τη γη μέσα στο πιάτο.
Πετάει με χούφτες τα λεφτά, ο άντρας και χορεύει
ακούγεται χλιμίντρισμα και το μυαλό του φεύγει.

Παρουσίαση μουσικής

389. Ο ταχυδακτυλουργός

ΕΛΕΝΗ – ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΛΙΑΔΑ

1965, 2009, LYRA

Μουσική του συνθέτη Γιώργου Κουρουπού από τον πρώτο του δίσκο που κυκλοφόρησε το 1965. Οι στίχοι είναι του ποιητή  Ανδρέα Αγγελάκη. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει τίτλο : «Ο ταχυδακτυλουργός» και το αποδίδει με παιγνιώδη διάθεση ο Γιώργος Μούτσιος.

Ο ταχυδακτυλουργός

Τόπι ασημένιο και φλουρί

θα κάνω αμέσως την καρδιά μου

τασάκι τριανταφυλλί

πάνω στο μέτωπο του κάμπου.

φεγγάρι εδώ φεγγάρι εκεί

διαμαντωμένη Κυριακή

κλείστε τα μάτια σας σφιχτά

και μέσ’ στα χέρια σας θα στάξουν

δάκρυα από ξένη πασχαλιά

και περιστέρια θα πετάξουν

Παρουσίαση μουσικής

388. Η Μπόσα Νόβα του Ησαΐα

Η ΖΩΗ ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ

ΑΚΤΗ, 1995

Το γνωστό και αγαπημένο κομμάτι του τραγουδοποιού Φοίβου Δεληβοριά με τους πρωτότυπους στίχους. Το ερμηνεύει σε μια εξαιρετική τζαζ διασκευή με μπρίο η καταπληκτική Μαρία Ρίζου. Συνδυασμός επιτυχίας.

Αν ζούσαμε σ’ άλλη εποχή,

ίσως και να’ χαμε παντρευτεί,

ίσως και να’ χαμε ήδη παιδιά,

κουμπάρο, σπίτι, πεθερικά.

Ίσως να φόραγες μπικουτί

και μία ρόμπα μισάνοιχτη,

να μπαίνει ο ήλιος, να βλέπω το φως,

να παύει ο έρως να’ ναι τυφλός.

Θ’ άλλαζε νόημα κι η Κυριακή

δε θα’ ταν πια μελαγχολική

στην Κερατέα και στο Γραμματικό,

στις σούβλες, τα παλιά μας εγώ.

Μα εγώ, το’ χω περάσει αυτό το στάδιο

κι είναι το σπίτι μου άδειο,

βγαίνω νύχτα, κοιμάμαι πρωί.

Κι εσύ στ’ αστέρια βλέπεις μόνο ζώδια

και της καρδιάς τα επεισόδια

προτιμάς να τα δεις στην τιβί.

Μες στα στενά της Λιμνούπολης,

της Μέτρο Γκόλντουϊν, της Φίνος Φιλμς,

ο Ντόναλντ Ντακ, ο Κλαρκ Γκέιμπλ κι ο Βουτσάς

ματαίως θα περιμένουν για μας.

Τα είδη προικός, τα επιπλάδικα

θα διαφημίζονται άδικα,

τα photo albums θα μένουν λευκά,

ρύζι θα τρώμε μόνο λαπά.

Εμείς δεν ζούμε σ’ άλλη εποχή,

η μοίρα μας έταξε σ’ αυτή

που ο ουρανός δεν κρύβει από πάνω Θεό

κι εσύ είσαι εσύ, κι εγώ είμαι εγώ.

Παρουσίαση μουσικής

387. Οι κούκλες

ΕΛΙΖΑ

Ανέκδοτο έργο

Οι " Κούκλες" είναι από την μουσική που έγραψε ο Γιώργος Χριστιανάκης για την θεατρική παράσταση "Ελίζα" της Ξένιας Καλογεροπούλου , σε σκηνοθεσία Ισίδωρου Σιδέρη που ανέβασε το "Νέο Θέατρο Θεσσαλονίκης" το 2012. Οι πολύ καλοί στίχοι δεν εκπλήσσει ότι είναι της Μαριανίνας Κριεζή.

Οι κούκλες

Πάνω στο πράσινο πλατάνι

δυο κούκλες από πορσελάνη.

Τη μια την έσπασε ο αγέρας.

Κοιμήσου τώρα. Νάνι.

Κοιμήσου και θα προσπαθήσω

εγώ να μείνω ξυπνητή.

Πρέπει να ζήσω και θα ζήσω,

πρέπει ν’ αρχίσω απ’ την αρχή.

Κάτω απ’ το κόκκινο κοράλλι

δυό κούκλες από σιμιγδάλι.

Τη μια τη φάγανε τα ψάρια

κι απόμεινε η άλλη.

Κοιμήσου και θα προσπαθήσω

εγώ να μείνω ξυπνητή.

Πρέπει να ζήσω και θα ζήσω,

μόνο που ξέχασα γιατί. 

Παρουσίαση μουσικής

386. Εμπιστευτικόν

ΣΤΗΝ ΟΧΘΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ

ΕΝΜ, 1984

Από παλιό δίσκο του Νότη Μαυρουδή. Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι σε στίχους Άλκη Χριστοφέλλη και το ερμηνεύει ο Γιάννης Σαμσιάρης.

Εμπιστευτικόν

Ήρθα ποιος να ξέρει από που,

πήγαινα τροχάδην πουθενά.

Το τρένο με ξεφόρτωσε αλλού

και βρέθηκα μαζί σας εδώ να.

Έχω να σου δώσω ένα μπαλόνι,

να παίζεις όταν είσαι μόνη, Αντιγόνη.

Έχω να σου δώσω μια κουβέρτα

να μην κρυώνεις το χειμώνα, Δυσδαιμόνα.

Ήρθα κι ετοιμάζομαι να φύγω,

στο χαρτί τα δώρα μου τυλίγω,

έφερνα μαζί μου συμφορές

και μικρές ασήμαντες χαρές.

Τώρα και πάντα για τη Νίκη

βαδίζω με το δεκανίκι,

δυό βήματα πίσω κι ένα μπρος

τρέχω και γλιστράει ο καιρός.

Παρουσίαση βιβλίου

Αναπάντεχνα

Κανδηλώρος Χάρης

Εκδ. Mabrida, 2014

Τα «Αναπάντεχνα» είναι ένα βιβλίο ιδιαίτερο. Όπως λέει και ο υπότιτλος περιέχει «Μικροσκοπικά Διηγήματα». Είκοσι μία αλλόκοτες ιστορίες από το παρελθόν και το μέλλον!

Άδικα ψάχνουμε στη 2^η σελίδα τις συνηθισμένες συντεταγμένες για τον εκδότη, τα πνευματικά δικαιώματα, τον συγγραφέα, τον εικονογράφο και τον τυπογράφο. Το μόνο που υπάρχει είναι μια χειροποίητη σφραγίδα «χτυπημένη» στα 300 μοναδικά αντίτυπα της 1^ης και (μοναδικής;) αυτής έκδοσης.

Ο νομικός και συγγραφέας Κ. Λεϊμονής, στην βιβλιοκριτική του γράφει:

«... O Χάρης Κανδηλώρος ακροβατεί ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα. Πατά γερά και με αξιοπρόσεχτη τεχνική πάνω στο λεξιλογικό πλούτο της ελληνικής γλώσσας, χωρίς να απομονώνεται στη λογιότητα της γραφής του. Ο λόγος στα χέρια του δεν αποτελεί μονάχα το μέσο έκφρασης, αλλά και τον πηλό της δημιουργίας ή καλύτερα, επί το παιδικότερο, την πλαστελίνη των προβληματισμών του. Είναι αφηγήματα; Παραμύθια; Ανεκπλήρωτα παιδικά όνειρα; Ή μήπως εν τέλει η διαπίστωση ότι οι άνθρωποι δεν θα μεγαλώσουμε ποτέ; Σε όλους τους τομείς. Κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά, αλλά κυρίως ηθικά και ενδόμυχα...»

Ο ίδιος ο συγγραφέας όμως δεν συμφωνεί.

«Αυτό το βιβλίο περιέχει μόνον αλήθειες», λέει, και υποστηρίζει ότι «...Τίποτε από αυτά που γράφω δεν τα έβγαλα από το μυαλό μου. Είναι όλα εικόνες και ιστορίες από πρώτο χέρι. Ακούω φωνές... Ειδικά όταν είμαι μόνος. Ακούω φωνές και βλέπω εικόνες ξύπνιος. Αυτό που συμβαίνει σε μένα έχει ξαναγίνει μόνο μια φορά στην ιστορία, το 1425, σε μια παιδούλα, την Ιωάννα της Λωραίνης».

Η εικονογράφηση περιλαμβάνει 23 πρωτότυπα σχέδια και έγινε από τον ίδιο τον Χ. Κανδηλώρο. «Με πενάκι και σινική μελάνι σε ριζόχαρτο, αποθήκευση σε ηλεκτρονική μορφή και στη συνέχεια επεξεργασία στον Η/Υ.  Δεν έχω διδαχτεί σχέδιο, αλλά η εικονο-γράφηση μου δίνει μεγάλη χαρά».

Τέλος, προσοχή στο οπισθόφυλλο. Εκεί κρύβεται ένας σπουδαίος στίχος του Βιργίλιου, από τη «Elegiae in Maecenatem», που έγινε γνωστός χάρις στην ξυλογραφία του 1543 που υπάρχει στο έργο «De Humani Corporis Fabrica» (Libri Septem) του Andreas Vesalius.

Σημασία στη λεπτομέρεια από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα.

Ακολουθεί αυτούσιο ένα από τα «Μικροσκοπικά Διηγήματα» με τίτλο

“Δειλινό”

Καθισμένος στην ακτή απέναντι από τη μακρά νήσο, απολαμβάνει το δειλινό˙ είναι η στιγμή που βγαίνουν οι λύκοι πάνω στο νησί, και δικαίως ονομάστηκε λυκόφως. Το δειλινό όμως συμβαίνει και κάτι άλλο: τα δειλινά, ή αλλιώς mirabilis jalapa, αρχίζουν να μοσκοβολούν συγχρονισμένα. Το άρωμα τους, σε ευαίσθητες μύτες, οδηγεί σε λιποθυμία. Αλλά καλύτερα να λιποθυμάς από ένα δυνατό άρωμα, παρά από ένα δυνατό ξύλο. Η Μακρόνησος απέναντι δεν είχε ποτέ mirabilis jalapa, μα είχε άφθονο ξύλο. Ξύλο ανελέητο. Ξύλο σκληρό από αιωνόβιους κέδρους, που καλύπτουν το 98% του νησιού. Κέδρους ψηλούς που φθάνουν τα 980 μέτρα, καθιστώντας το μακρύ νησί το μεγαλύτερο, μετά τον Λίβανο, εθνικό πάρκο κέδρων της Μεσογείου. Κέδρους δεν έχει η Καζέρτα... έτσι ξεμπερδέψαμε.

Απολαμβάνει το δειλινό και τη μυρωδιά των δειλινών, χωρίς να σκέπτεται καθόλου το παρελθόν. Δεν έχει νόημα. Μπροστά του, ένα χαριτωμένο, κατάλευκο bungalow. Σαν να είναι φτιαγμένο από καθαρό, αγνό χιόνι. Όπως τα χαριτωμένα, κατάλευκα ιγκλού των Ινουίτ. Μόνο που σ’αυτό δεν κατοικεί Εσκιμώος, αλλά ένα γεροντάκι με στρογγυλή κοιλιά.

Το λυκόφως πέφτει και αυτός κοιτάζει το Μακρονήσι (βλέπει άραγε λύκους από τέτοια απόσταση;). Λίγο πριν, αυτός ο αγαθός παππούς τού εξομολογήθηκε ότι "ήταν με τους άλλους..." Σταύρωσε τα δάχτυλά του σε σχήμα Χ. Χ όπως Χίτης. Εκείνος παραμένει ασάλευτος, καθισμένος στα βράχια απέναντι από το νησί, ακούγοντας την εισαγωγή από την όπερα του Βάγκνερ. Οι θεοί όμως πέθαναν και έμεινε μόνο το λυκόφως...

Ένα ιστιοφόρο εισβάλλει στο οπτικό του πεδίο. Ξεκίνησε χρόνια πριν από την Βάρκιζα. Τώρα πια πλησιάζει στον προορισμό του. Η πλώρη του σημαδεύει το νησί. Ο νοτιοδυτικός άνεμος, ο Γαρμπής, το σπρώχνει απαλά, αλλά αποφασιστικά. Τίποτα δεν μπορεί να το σταματήσει, κανείς. Θα πέσει πάνω στα βράχια. Οι λύκοι ουρλιάζουν, τα δειλινά μοσκοβολούν, οι κέδροι γέρνουν με απορία και το κοιτούν. Το σκαρί πέφτει με ορμή πάνω στο νησί και αυτό... σκίζεται στα δύο. Το είδε με τα μάτια του και ας μην το πιστεύει. Το είδε και ο γεράκος-Χίτης. Το νησί σκίστηκε στα δύο! Το διαπέρασε η μυτερή πλώρη του μικρού ιστιοφόρου.

Παρουσίαση μουσικής

385. Τίτλοι τέλους

Λογοτεχνία Βιογραφίες

Ανέκδοτο

Ο συνθέτης Μιχάλης Αβραμίδης, με σπουδές πιάνου, μουσικής θεάτρου και κινηματογράφου παίρνει ερεθίσματα και συνθέτει για θεατρικές παραστάσεις, οπτικοακουστικές παραγωγές και ντοκιμαντέρ. Επίσης ειδικεύεται στην παραγωγή έκδοση ηχητικών βιβλίων (audio books) με τις εκδόσεις Studio Amid.

Το συγκεκριμένο πολύ καλό κομμάτι είναι η μουσική τίτλων στη σειρά «Βιογραφίες Σημαντικών Ελλήνων Δημιουργών» (ΥΠΠΟ).

>

Παρουσίαση μουσικής

384. Dead Liqueur Τίτλοι αρχής

MUSIC ON STAGE

FM RECORDS, 1993

Το πεθαμένο Λικέρ είναι μια εξαίσια μουσική σύνθεση του Νίκου Κυπουργού για την ομότιτλη ταινία του Νίκου Καρυπίδη, βασισμένη στο γνωστό μυθιστόρημα του Γιάννη Ξανθούλη. Έχει τιμηθεί με το Bραβείο μουσικής στο Φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσ/νίκης και της Βαλένθια.

Περιλαμβάνεται στον του 1992 «MUSIC ON STAGE».

Ο Νίκος Κυπουργός, εγκαταστάθηκε στη Μενεστρέλλων Πολιτεία, το 2007 από τους πρώτους και από τότε δεν την εγκαταλείπει παρά σπάνια. Άλλωστε μετά τον Μάνο έχει τις περισσότερες αναρτήσεις.

 

Παρουσίαση μουσικής

383. Ragtime

ΟΝΕΙΡΟΓΡΑΦΙΑ

LEGEND, 2011

Ο Νίκος Πλατύραχος είναι επίτιμος δημότης της «Μενεστρέλλων Πολιτείας» από το «χτίσιμό της». Τι να κάνουμε, αδυναμίες είναι αυτές. Στον δίσκο αυτό για 1^η φορά περιέλαβε εκτός από ορχηστρικά κομμάτια και τραγούδια. Αντιγράφουμε από το MusicHeaven: «Πρόκειται για μια μυστική περιπλάνηση εμπνευσμένη από εικόνες και μουσικές του κόσμου, που άφησαν βαθύ το ίχνος τους, συγκίνησαν και τελετούργησαν το δικό τους μύθο μέσα στο χρόνο. Η προσωπική σφραγίδα του συνθέτη φαίνεται από την αναδυόμενη κινηματογραφική απόχρωση».

Στη ηχογράφηση συμμετέχουν η Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ υπό την διεύθυνση του συνθέτη και η Ορχήστρα των Χρωμάτων υπό την διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη. Το συγκεκριμένο ορχηστρικό κομμάτι έχει τίτλο «Rag Time» και το πρώτο του σφυριχτικό σόλο είναι του Κώστα Θωμαϊδη.

 

Παρουσίαση μουσικής

382. Η αλεπού κι ο κόρακας

ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΑΛΕΠΟΥ;

IANOS, CANTINI, 2014

Μια από τις καλλίτερες δουλειές στην παιδική μουσική-βιβλίο είναι και το έργο: «Τι λέει η αλεπού;». Η Ευανθία Ρεμπούτσικα, αγαπημένη συνθέτις της «Μενεστρέλλων Πολιτείας» έγραψε τη μουσική κάνοντας χρήση διαφορετικών μουσικών υφών και ρυθμών, πάνω σε πολύ καλούς στίχους της Ελένης Ζιώγα. Σωστή ενορχήστρωση Ρεμπούτσικα-Σταυρίδη και πολύ ενδιαφέρουσα απόδοση με σπάνιου ηχοχρώματος φωνές από τα παιδιά (Πρωτονοτάριο, Τζορμπατζάκη, Φραγκή, Τσιρκινίδη, Παπάζογλου, Σαρατσή, Γόρδιο κα) υπό την διεύθυνση της Αρτέμιδος Γκόνου. Τι καλή ιδέα να ασχολείται κανείς με τις σοφές και μεστές νοήματος ιστορίες του φτωχού εκείνου δούλου, του Αίσωπου, αντί για άλλα κενά θέματα, από τα οποία κατακλυζόμαστε πανταχόθεν. Το συγκεκριμένο κομμάτι σε ρυθμό χαρούμενο μαρς 4/4, έχει διδακτικούς στίχους και σε ξεσηκώνει θέλοντας και μη. Προτείνω να αντικαταστήσει τα εμβατήρια που παιανίζουν οι μπάντες στις παρελάσεις μπροστά στους αγαπημένους έλληνες πολιτικούς.

Η αλεπού κι ο κόρακας

Μια πεινασμένη αλεπού μέρες πολλές νηστική

που όσο κι αν έψαχνε δεν έβρισκε φαΐ

τον κόρακα κοιτάει σ’ ένα κλαδί.

Είχε στο στόμα κρεμασμένο ένα κομμάτι τυρί

κι ετοιμαζόταν μόλις να το καταπιεί

μ’ακούστε τι της ήρθε να του πει, η πονηρή.

«Τι κούκλος που είσαι κύριε κόρακα

θα πω να σε κάνουν βασιλιά.

Πες «κρα»να μάθουνε τα κόμματα

τι λες πάνω στα πολιτικά».

Τ’ακούει εκείνος και φουσκώνει σαν γεμάτο ασκί.

Μέσα του νοιώθει μια λαχτάρα δυνατή

κυρίαρχος να γίνει μες στη Γη.

Τα μαύρα πούπουλα του βλέπει μες της δόξας το φως

κι όλος μπροστά του να υποκρίνεται ο λαός.

Πετάει το τυρί και κράζει «Κρα! Είμαι αρχηγός!»

«Τι βλάκας που είσαι κύριε κόρακα.

Τι χάχας, τι ανόητο πουλί.

Σου πέταξε η αλεπού δολώματα

και τώρα σου τρώει το τυρί...»

Για να’ χεις δάφνες κι αξιώματα

δεν φτάνει να κάνεις «κρα» και «κρο».  

Να πείσεις θέλει κύριε κόρακα

πως έχεις και μια σταλιά μυαλό...

Παρουσίαση βιβλίου

Το βιβλίο των γάτων

Δήμου Νίκος

Εκδ. Νεφέλη, 1981

Το πιο γνωστό ποιητικό βιβλίο του Νίκου Δήμου είναι "Το βιβλίο των γάτων", που το 1985 κυκλοφόρησε αναθεωρημένο και συνοδευμένο από φωτογραφίες. Το βιβλίο έχει μεταφραστεί και στα ιταλικά, με τίτλο "La gatta di Corfu". Δώδεκα από τα ποιήματα μελοποιήθηκαν από την Μαριέλλη Σφακιανάκη με το μουσικό σύνολο της ΕΡΑ, και τον βαρύτονο Αντώνη Κοντογεωργίου.

«Ο συγγενής των γάτων»

Ποιός χάϊδεψε ποτέ τους γάτους

των νεκροταφείων;

Οι φύλακες τους κλοτσάνε

οι παπάδες το ίδιο

οι συγγενείς κλαίνε

και οι νεκροί –

οι νεκροί σιγολιώνουν σιωπηλοί μέσα στο χώμα.

Και οι γάτοι γυρίζουν, γυρίζουν

ανάμεσα στους τάφους

βρόμικοι, πειναλέοι

μακάβριοι

άγριοι

έχοντας εμπιστοσύνη μόνο στους νεκρούς

(μόνο αυτοί δεν κλοτσάνε).

Εγώ, αντί για κόλλυβα στους νεκρούς

(που δεν τρώνε)

πηγαίνω φαγητό στους γάτους

που καταβροχθίζουν.

Κι ανάμεσα στους συγγενείς των πεθαμένων

κυκλοφορώ

ο συγγενής των γάτων

που είναι άγριοι και μόνοι

και ποτέ δεν μάφησαν

να τους χαϊδέψω.

«Το άγχος του Νταγιάν»

Ο Νταγιάν -μαύρη βούλα στο μάτι-
τρώει τα νύχια του στα παράθυρα
φωνάζοντας: να μπει!
Βλάχος, στραβοκάνης, κοντοπόδαρος
με μια βραχνή φωνή σαν κόρνα
όλη μέρα κρέμεται στα τζάμια
φωνάζοντας: να μπεί!
Μα όταν μπεί, νιώθει ξαφνικά
να τον πλακώνουν τα ταβάνια, οι τοίχοι
και όλος άγχος ορμάει στο παράθυρο,
ουρλιάζοντας: να βγεί!
Βγαίνει, και στήνεται αμέσως στο περβάζι
φωνάζοντας: να μπεί!

«Η Κυρία της Νύχτας»
Μακρινή κι απρόσιτη
η γοητευτική άγνωστη
στέκεται στο παράθυρο
-βαθιά μεσάνυχτα-
κοιτάζοντας αχόρταγα
με χρυσές ίριδες.
Η Κυρία της Νύχτας.
Χάνεται μήνες,
έπειτα νιώθεις
πανίσχυρα μάτια
καρφωμένα στην πλάτη σου.
Η Κυρία της Νύχτας.
Δέχεται το χάδι
με συγκατάβαση
χωρίς οικειότητες.
Δεν τρώει ποτέ.
Άψογοι τρόποι
πειθαρχημένη περιέργεια
αυστηρό ινκόγκνιτο.
Η Κυρία της Νύχτας.

Γάτα ρομαντική;
Γάτα-Μποβαρύ
που δραπετεύει όταν μπορεί
από τη μικροαστική
ασφυξία;

«Ο γάτος Κρου»
Οι άλλοι λένε μιάο,
νιάου, ρνιάρρ,
αυτός κάνει μόνο: "κρού".
Έναν ήχο σαν λυγμό, σαν κρώξιμο
μοναχικού πουλιού.
Είναι μοναχικός.
Θύμα της κακής αγάπης.
-Ωραία τα γατάκια μικρά, μα, σαν μεγαλώσουν...
Έτσι ο Κρού έμεινε ορφανός.
Οι άλλοι ζητιανεύουν φαΐ
αυτός, σπίτι.
Μπαίνει αθόρυβα, κρύβεται
κι όταν πλησιάζεις κάνει πως δεν υπάρχει.
"Δεν υπάρχω-δεν υπάρχω", λέει μέσα του
και κλείνει σφιχτά τα μάτια, να μην τον δεις.
Να μείνει στο σπίτι.
Στο σπίτι.
Είδα το Χαμένο Παράδεισο,
ένιωσα τη Νοσταλγία του Γυρισμού
στην αγωνία του Κρού
κάτω από τον καναπέ,
στην κραυγή του Κρού
όταν τον διώχνουν,
στη λαχτάρα του Κρού
όταν κοιτάει
το σπίτι.

«Η γάτα ψίψη»
Εικόνα της υπομονής,
ήσυχη έξω απ’ το τζάμι.
Περίμενε.
Ήξερε από ανθρώπους, τρυφερή.
Ήταν κάποιου γάτα, την άφησε,
ήρθε σε μας.
.....
Τη βάλαμε στο πορτ-μπαγκάζ.
Την αφήσαμε σε μια μικρή πλατεία
στο Ψυχικό.
Φώναζε.
Έπειτα, πήγαμε εκδρομή.
Μια εκδρομή όλο σιωπές.
Το βράδυ δεν αντέξαμε.
Εικόνα της υπομονής,
ήσυχη στην πλατεία,
περίμενε.
Πήδηξε μόνη της στο πορτ-μπαγκάζ.
Κι από τότε είναι πάντα μαζί μας
η γάτα-Ψίψη,
η γάτα Τύψη.

Παρουσίαση μουσικής

381. Set in stone

PEELING APPLES

Minos-EMI, 2010

Το «Peeling Apples» είναι ο 2^ος δίσκος της Αθηνάς Ανδρεάδη της γνωστής Ελληνο-Αγγλίδας τραγουδοποιού που δραστηριοποιείται με βάση της το Λονδίνο. Η Αθηνά που επισκέφτηκε την Ελλάδα και τραγούδησε το καλοκαίρι στο Μέγαρο, συνθέτει, γράφει στίχους και ερμηνεύει τα κομμάτια της. Το συγκεκριμένο έχει τίτλο «Set in stone» και σε αδόκιμη μετάφραση θα μπορούσε να αποδοθεί ως εξής:

Set in stone

Εσύ κι εγώ αδελφές ψυχές εσύ κι εγώ  είμαστε φίλοι απ’ τη Δευτέρα ως τη Παρασκευή

και τα Σαββατοκύριακα μαζί

μπορεί να μας πείτε τρελούς μπορεί να μας πείτε χαζούς
μα στο μήνα του μέλιτος κουβάρι οι κανόνες. Σπασμένα τα φρένα

χαμένοι οι δρόμοι φυγής σαν πως δεν το ξέραμε

προδοθήκαμε μι εμείς,
που να χαράξουμε

πασχίζαμε το βράχο. Μισοάδειο το ποτήρι μα κοιτάμε μπροστά
«άσπρο πάτο» ας το πιούμε η μοίρα μας έφερε κοντά.

Ύπνος η ζωή μας

κοιμόμαστε και πέρασε
αναλαμπές από να τέλειο κόσμο
στα όνειρα μας που το σκάσανε.
Ποιος θα το φανταζόταν
ότι θα έπαιρνε τέτοια τροπή;
Τα σημάδια ήταν εκεί
μα δε τους δώσαμε σημασία
Άναψε τα φώτα
το σκοτάδι να χαθεί
δείξε την αγάπη που έχουμε μαζί.
Σαν τη γάτα με το σκύλο
με νύχια και με δόντια
τ’ είναι σκύλος χωρίς κόκαλο;
τ’ είναι γάτα χωρίς ουρά;
να το λύσουμε για να διορθώσουμε
να το λύσουμε για να μάθουμε
υπάρχει άνεση στην υποκρισία
ενώ η καλύτερες γέφυρες καίγονται.

Παρουσίαση μουσικής

380. Το ραδιόφωνο

Ανέκδοτο

Κι ενώ βαδίζεις διψασμένος στη μουσική έρημο του ελληνικού 21^ου αιώνα, έρχεται η απίστευτη Μαρία Βουμβάκη σαν όαση να σε ξεδιψάσει.

Από τυχαία ανάρτηση της ακριβοθώρητης αυτής φίλης της Μενεστρέλλων Πολιτείας, ανακαλύπτω ένα ανέκδοτο (σε δίσκο ακτίνας) κομμάτι, που γράφτηκε για το δια-δικτυακό ραδιόφωνο (http://www.toradiofono.gr/). Η μουσική της ως συνήθως είναι αυτή η έρπουσα σαν ομίχλη μελωδία πάνω από πεδιάδες, μικρές λίμνες και λοφίσκους. Η φωνή της ήρεμη δύναμη και μετρημένη, περιμένει το ρεφραίν για ν’ ανοίξει τα φτερά. Η ενορχήστρωση εξαιρετική με τα σωστά όργανα και την καλή αντίστιξη με «όσο πρέπει πιάνο» και ακορντεόν. Τέλος θα ήταν άδικο να μην υπογραμμιστεί ο πάρα πολύ καλός στίχος του «πρώην νεαρού» κυρίου Γεράσιμου Ευαγγελάτου που ωριμάζει καλά σαν κρασί. Το σύνολο είναι απολαυστικό.

Το ραδιόφωνο

Το ραδιόφωνο είναι αγάπη που φουντώνει μ’ ένα κλικ

Απ’ το μικρόφωνο φωνές που δε σε ξέρουν, σε γνωρίζουν

Απ’ τα βιολιά του Χατζιδάκι, στ’ οργανάκι του Αττίκ.

Κι απ’ τα σουξέ, στους εικοσάρηδες που ελπίζουν

Το ραδιόφωνο είναι αγάπη και τη νύχτα συντροφιά

Συνωμοσία μυστική από παλιά στο μαξιλάρι

Είναι λιακάδα το χειμώνα και φιλί στη συννεφιά

Ένας περίπατος μια νύχτα με φεγγάρι

Όσοι ζήσαμε τους πρώτους έρωτές μας

με τραγούδια που μας διάλεξαν τυχαία

στις αγάπες στις χαρές στις μοναξιές μας

παίζει πάντα ένα ραδιόφωνο παρέα.

Το ραδιόφωνο είναι σάουντρακ στα πρώτα μας φιλιά

Στη κουζίνα πιο παλιά είναι η μαμά να μαγειρεύει

Είναι η φωνή του Καζαντζίδη στα τραπέζια του μπαμπά

Κι ένα κορίτσι που ένα αγόρι το χορεύει

Παρουσίαση μουσικής

379. Ένα τραγούδι από τη Χίο

Three Suites for Oboe, Clarinet and Bassoon

LEGEND, 1998

Ο δίσκος περιέχει τρεις Σουίτες χορών γραμμένες το 1977 για τρία ξύλινα πνευστά, όμποε, κλαρινέτο και φαγκότο.

Οι δύο πρώτες σουίτες ονομάζονται «Ελληνικές», καθώς βασίζονται σε παραδοσιακούς Ελληνικούς σκοπούς (Μακεδονία, Κρήτη, Πελοπόννησος, νησιά). Η 3η Σουίτα έχει τα μέρη: March, Blues, Carillon, Nocturne, Polka. Ερμηνεύουν οι: Χρήστος Αργυρόπουλος (όμποε), Ηλίας Κολοβός (κλαρινέτο), Μιλτιάδης Οικονόμου (φαγκότο).

O Κωνσταντίνος Κυδωνιάτης (1908 - 1996) ήταν ένας διαπρεπής Έλληνας συνθέτης και παιδαγωγός. Γεννήθηκε στην Τρίπολη και σπούδασε στην Ελλάδα, στο Παρίσι (1933-1936) και στις Βρυξέλλες (1936-1939). Δούλεψε σε πολλές ορχήστρες και ωδεία της Ελλάδας, έγραψε μεταξύ άλλων 4 συμφωνίες και 9 κονσέρτα και δίδαξε πολλούς μελλοντικούς μουσικούς. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι το τρίτο μέρος από την 1η Ελληνική Σουίτα και βασίζεται σε παραδοσιακή μελωδία της Χίου.

Παρουσίαση βιβλίου

Αγριόκυκνοι - Τρεις κόρες της Κίνας

Γιούνγκ Τσανγκ

Εκδ. Εστία, 2006

Οι "Αγριόκυκνοι" της Γιούνγκ Τσανγκ συνδυάζουν τις προσωπικές αναμνήσεις της συγγραφέως από την Κίνα, όπου έζησε ως τα 26 χρόνια της, με υλικό 60 απομαγνητοφωνημένων ωρών με προφορικές αφηγήσεις της μητέρας της. Η συγγραφέας αποδίδει την οξεία μνήμη της μητέρας της στις φοβερές ανακρίσεις στις οποίες την υπέβαλαν ως ύποπτη για αντεπαναστατική δράση. Την είχαν ανακρίνει περί τα δεκαπέντε διαφορετικά πρόσωπα που την πίεζαν να θυμηθεί λεπτομερώς οτιδήποτε είχε κάνει ή πει.

Το αυτοβιογραφικό αυτό βιβλίο καταγράφει λοιπόν τη ζωή τριών γενεών Κινέζων γυναικών πριν και μετά την Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο, διατρέχοντας έτσι εκατό χρόνια από την πρόσφατη ιστορία της Κίνας.

Καθώς η ήρεμη και μετρημένη πρόζα της Γιούνγκ Τσανγκ μας ξεναγεί στον τρόμο και στα βάσανα στα οποία υποβάλλεται η οικογένειά της, παίρνουμε μια γεύση από τον τρόμο και τα βάσανα στα οποία υποβλήθηκαν εκατομμύρια ζωές. Εδώ αποδόθηκε η πρωτοφανής επιτυχία του κειμένου-μαρτυρία: στο ότι εγείρει έντονα τα συναισθήματα του αναγνώστη -οίκτο και φόβο και συμπάθεια- με αφορμή μια οικογενειακή ιστορία που είναι ταυτόχρονα η σύγχρονη ιστορία μιας τεράστιας χώρας.

Η Κίνα από τις αρχές του περασμένου αιώνα βρίσκεται σε συνεχή πολιτικό αναβρασμό. Η κατοχή από τις ξένες ευρωπαικές δυνάμεις, η πτώση του αυτοκράτορα, η εισβολή των Γιαπωνέζων στη Ματζουρία, ο απελευθερωτικός αγώνας του Τσάνγκ Και Τσέκ, η Μεγάλη Πορεία του Μάο, η νέα εισβολή των γιαπωνέζων, ο εμφύλιος και η επικράτηση των κομμουνιστών, το απολυταρχικό καθεστώς του Μάο Τσέ Τούνγκ.

Στις οκτακόσιες σελίδες του βιβλίου της η Τσάνγκ περιγράφει με μεγάλη λεπτομέρεια και διεισδυτική ματιά την ιστορία της Κίνας μέσα από τη ζωή αυτών των τριών γυναικών. Ούτε ιστορικό ανάγνωσμα, ούτε μυθιστόρημα. Κάτι ανάμεσα στα δύο, κάτι και από τα δύο. Η καταγγελία του καθεστώτος του Μάο γίνεται όχι άμεσα αλλά έμμεσα, από τα καθημερινά βιώματα της ίδιας και της οικογένειάς της. Απίστευτα βάρβαρες καταστάσεις όπου οι χτεσινοί κατέχοντες κατηγορούνται για κατασκοπεία, εσχάτη προδοσία κλπ., ανάλογα με το ποιές ομάδες στον περίγυρο του Μάο έχουν το πάνω χέρι. Τα νήματα τα κινεί ο ίδιος ο Μάο με σκοπό να μην επιτρέψει σε καμία ομάδα να γίνει τόσο ισχυρή που να αμφισβητήσει τη δική του εξουσία. Έτσι μέλη της οικογένειάς της καταλαμβάνουν σημαντικές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό, στη συνέχεια καθαιρούνται, και αναγκάζονται να κάνουν δημόσια «αυτοκριτική» (κάτι μας θυμίζει αυτό...) Βασανίζονται, ρίχνονται βορά στο πλήθος (η μητέρα της αναγκάζεται μπροστά στο έξαλλο πλήθος να περπατήσει γονατιστή πάνω σε σπασμένα γυαλιά), και στη συνέχεια κάποια στιγμή αποκαθίστανται και πάλι. Αυτό το σκηνικό επαναλαμβάνεται πάνω από μία φορά. Όπως λέει η ίδια, «όταν υπάρχει διάθεση για κατηγορία, υπάρχουν και τεκμήρια».

Ο αυταρχισμός και η βαρβαρότητα της διακυβέρνησης του Μάο δεν έχει όρια. Αλλά και η ευκολία με την οποία ο κινεζικός λαός χειραγωγείται (νά' ναι ο φόβος;) είναι εντυπωσιακός. Όταν το 1958 ο Μάο διακηρύσσει το Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός και αποφασίζει ότι η Κίνα πρέπει να αποκτήσει βαριά βιομηχανία, όλοι οι κάτοικοι των πόλεων και της επαρχίας, μαθητές, εργάτες, δημόσιοι υπάλληλοι, συγκεντρώνουν ό,τι μεταλλικό έχουν στα σπίτια τους ή στα χωράφια τους, ακόμα και σανίδες με καρφιά, και τα πηγαίνουν σε πρόχειρα χυτήρια-καμίνια που έχουν στήσει οι κομματικές οργανώσεις για να τη συλλογή του σιδήρου. Η αγροτική παραγωγή μειώνεται δραματικά και την επόμενη χρονιά (με τη βοήθεια κάποιας ξηρασίας) ξεσπά φονικός λιμός που αποδεκατίζει εκατομμύρια κινέζων. Το καθεστώς αποδίδει τον λιμό στα σπουργίτια! που έφαγαν τον σπόρο με συνέπεια να μην υπάρξει σοδιά. Με την προτροπή του καθεστώτος, οι κάτοικοι στις πόλεις και στην επαρχία όπου υπάρχουν συστάδες δέντρων με σπουργίτια, μαζεύονται και χτυπώντας κατσαρόλες αναγκάζουν τα σπουργίτια να πετούν με τις ώρες μέχρι που εξαντλημένα πέφτουν κάτω νεκρά! Δεν πρόκειται για "ιστορίες" αλλά για πραγματικά ιστορικά γεγονότα.

Οι Αγριόκυκνοι δεν είναι ένα ευχάριστο βιβλίο που χαϊδεύει. Είναι όμως ένα βιβλίο που σε συνεπαίρνει από την πρώτη του σελίδα μέχρι την τελευταία με το ρυθμό του και τον τεράστιο όγκο του ιστορικού του υλικού. Είναι ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει όποιος θέλει να γνωρίσει την πρόσφατη ιστορία της Κίνας χωρίς μύθους και παρωπίδες. (κείμενο Λασκαράτος Αλέκος, protagon.gr)

Ένα κείμενο που ξαφνιάζει με την σοβαρότητά του και την απουσία μισαλοδοξίας σε αντίθεση με τα πολλά ελληνικά κείμενα που σχετίζονται με τον δικό μας εμφύλιο.

Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσουν όλοι οι Έλληνες αριστεροί.