Παρουσίαση βιβλίου
Υπερρεαλιστικά υποκείμενα
Χάρης Κανδηλώρος
Εκδ.Οδός Πανός

Συλλογή 42 διηγημάτων με έντονο το χαρακτηριστικό τού χιούμορ, ή/και της συγκίνησης, αλλά και του παραλόγου. 
Όπως γράφει στο οπισθόφυλλο ο συγγραφέας: 
Το βιβλίο αυτό απαντά σε θεμελιώδη ερωτήματα του ανθρώπινου γένους.
Πώς και γιατί εξαφανίστηκαν τα μαμούθ.
Πώς απέκτησε η μονή Βατοπεδίου την λίμνη Κάρλα.
Γιατί η Μακρόνησος είναι σχισμένη στο μέσον της.
Πώς περιήλθε η διαπλανητική εξουσία στα ζώα.
Γιατί το σαράκι τρώει το χαρτί.
Πώς η Ιαπωνία νικήθηκε από την Ελλάδα στον πόλεμο.
Γιατί όλοι οι γιατροί είναι ψυχίατροι…
και άλλα πολλά.

Απομαγνητοφωνημένη συνέντευξη του συγγραφέα στον Οδυσσέα Ξένο
ΟΞ: Αυτό είναι το 3ο μη ιατρικό βιβλίο σας.
ΧΚ: Ναι, προηγήθηκαν το «Πέρασμα» από τις εκδ. Δωδώνη και τα «Αναπάντεχνα» από τις εκδ. Mabrida. Τώρα με φιλοξενεί ό συμπαθής και υπομονετικός Γιώργος Χρονάς από τις εκδόσεις «Οδός Πανός». Θαυμάζω το κουράγιο του. 
OΞ: Αλλάζετε τους εκδοτικούς οίκους σαν τα πουκάμισα. 
ΧΚ: Πολύ σπανιότερα, αν σκεφτείτε ότι αλλάζω πουκάμισο κάθε δύο μέρες. 
ΟΞ: Έχετε κάτι με τους εκδότες;
ΧΚ: Μάλλον δεν έχουν κάτι οι εκδότες με μένα.
ΟΞ: Αυτός ο τίτλος του βιβλίου τώρα, τι να πω…
ΧΚ: Είστε λογικός άνθρωπος, οπότε δεν μπορείτε να πείτε τίποτα.
ΟΞ: Δεν μπορούσατε να βρείτε κάποιον άλλο τίτλο;
ΧΚ: Πώς, αμέ. «Υπορεαλιστικά υπερκείμενα», αλλά θα παραήταν σουρεάλ δεν νομίζετε; 
ΟΞ: Συνεπώς αυτοπροσδιορίζεστε ως σουρεαλιστής. 
ΧΚ: Ναι, οπωσδήποτε και δια ροπάλου. 
ΟΞ: Με ποιους λογοτέχνες αισθάνεστε να «συγγενεύετε» περισσότερο; 
ΧΚ: Με τον Αργύρη Χιόνη, τον Μπορίς Βιάν, τον Ευγένιο Ιονέσκου. 
ΟΞ: Επιδιώκετε τα κείμενά σας να προκαλούν το γέλιο; 
ΧΚ: Αν τα καταφέρω να αποσπάσω ένα χαμόγελο, μου είναι αρκετό. Αλλά επίσης και ένα δάκρυ. Και αυτό θα με ικανοποιούσε. Θα αναλυόμουν σε γέλια ή θα έσκαγα στα δάκρυα αν συνέβαινε κάτι τέτοιο σε τουλάχιστον 1% των αναγνωστών μου.  
ΟΞ: Μερικά κείμενα σας είναι δυσνόητα, συμφωνείτε; 
ΧΚ: Έχετε δίκιο. Αλλά είναι προτιμότερο από το να είναι δυσάρεστα, ή δυσδιάκριτα, ή πάλι δυσπρόσιτα, ή δυσεύρετα, ή ακόμα χειρότερο δυσαπορόφητα, ή δυσλειτουργικά, η δυσλεξικά. 
ΟΞ: Σας αρέσουν εσάς τα διηγήματά σας; 
ΧΚ: Πάρα πολύ. Με συναρπάζουν. Είναι τα καλύτερα κείμενα λογοτεχνίας που έχω διαβάσει ποτέ. 

ΟΞ: Μήπως είστε λίγο υπερφίαλος; 
ΧΚ: Αυτό εξαρτάται πάντα από το μέγεθος της φιάλης.
ΟΞ: Θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας ως ανυπόφορο;
ΧΚ: Έτσι τον χαρακτηρίζει η σύζυγός μου.

Παρουσίαση Μουσικής
498. Ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα
Η ωραία μας άγνωστη, 1998 Minos-ΕΜΙ
 
 
Συμπίλημα συνθέσεων του Γιώργου Κουρουπού σε ποιήματα των Ο. Ελύτη, Γ. Σεφέρη, Α. Εμπειρίκου.
Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι του Οδυσσέα Ελύτη από το Σηματολόγιο και το τραγουδάει ο Σπύρος Σακκάς.
Ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα
Δυστυχώς και η Γη με δικά μας έξοδα γυρίζει.
Κείνο που σού προσάπτουνε τα χελιδόνια
είναι η Άνοιξη που δεν έφερες.
Θε μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε!

 

Παρουσίαση μουσικής
497. Ναι μεν αλλά δεν
Ταξίδι Αστρικό, Inner Ear 2020
 
 
Η Nalyssa Green η αλλιώς Νάσια Γκόφα είναι Ελληνίδα τραγουδοποιός γεννημένη  στην Αθήνα το 1986. Είναι αυτοδίδακτη μουσικός (πλήκτρα, κιθάρα, ακορντεόν και θέρεμιν).
 
Ναι Μεν Αλλά Δεν
Βγαίνεις μέσα απ’ το ποτάμι και τινάζεις τα νερά.
Βγαίνεις μέσα απ’ το ποτάμι και με παίρνεις αγκαλιά.
Βγαίνεις μέσα απ’ το ποτάμι, ξεσηκώνεις τα νερά.
Βγαίνεις μέσα απ’ το ποτάμι, δέρμα βράχια και φωτιά.
Ποιο λάθος σε προσκάλεσε να 'ρθεις;
Σε στάχτες και συντρίμμια να χωθείς,
που τρέμουν και φωνάζουν σιωπηλά.
Τις μέρες το μπορώ ναι μεν αλλά. Δεν.
Τις νύχτες προσπαθώ ναι μεν αλλά. Δεν.

Παρουσίαση Μουσικής
496 Ο πατέρας του έρωτά μου
Οι παιδικές συνήθειες του πατέρα μου.
B-Otherside, 2023
 
Ένας νεαρός τραγουδοποιός ο Σταύρος Τσαντές, κατά βάση μπουζουξής, με ευαισθησίες ταξικής πάλης και πρωτότυπες μουσικές μελωδίες, κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο το 2023
 
Ο πατέρας του έρωτά μου
έχει κάτασπρα μαλλιά
κι αν του πέσουν δεν τον νοιάζει,
έχει όμορφα παιδιά.
Ο πατέρας του έρωτά μου
είναι πλούσιος και φτωχός,
γιατί χάρισε στον κόσμο
όσα έχασε αυτός.
Ο πατέρας του έρωτά μου
είχε μια ιδέα χρυσή,
ν' αγαπήσει μια γυναίκα
και να γεννηθείς εσύ.

https://youtu.be/72d-sauYdX8?t=5

Παρουσίαση Μουσικής 
495 Ας μείνει ένα όνειρο
Νίτσα Μόλλυ
Legend 2008

Ο Κερκυραίος Γιώργος Καρδάμης έμαθε κλαρινέτο στην Φιλαρμονική Εταιρεία «Μάντζαρος», και μετά βιολί το 1938 στο Ωδείο Αθηνών. Έγινε γνωστός στο Αθηναϊκό κοινό με το «George Cardamis Sextet». Είχε σημαντική συμβολή στην προβολή της μουσικής τζαζ στη μεταπολεμική Ελλάδα σε σημείο που τον χαρακτήριζαν ως «Μπένυ Γκούντμαν της Ελλάδος». Εκτός από τις εμφανίσεις του στο Greenpark είχε εβδομαδιαία εκπομπή στο ραδιοφωνικό πρόγραμμα του Ε.Ι.Ρ. Το κομμάτι «Ας μείνει ένα όνειρο» είναι ένα ταγκό σε στίχους και μουσική δική του. Η εκτέλεση αυτή περιλαμβάνεται στον δίσκο της Νίτσας Μόλλυ. 
Ας μείνει ένα όνειρο η αγάπη πούχει σβήσει
εκείνη που πιστεύαμε ποτέ να μη θα χαθεί 
το θέλησες εσύ που μούφυγες μια μέρα
και την αγάπη έδιωξες που δεν θα ξαναρθεί.
Ας μείνει ένα όνειρο η αγάπη μας η τόση
σαν χίμαιρα που πέρασε μα δεν θα ξεχαστεί
Όνειρο μακρινό που είναι πια χαμένο
μα τόγραψε η μοίρα μας ποτέ να μη σβηστεί.

https://youtu.be/a_q1aqE8G9Y

 

Παρουσίαση Μουσικής
494 Καλημέρα
Ogdoo Music, 2020
 
 
Τρυφερό, φρέσκο, αισιόδοξο είναι το τραγούδι αυτό, σε μουσική Πέτρου Βαγιόπουλου και σε στίχους Μερόπης Γραμμένου. Το παίζουν και το τραγουδούν με παιγνιώδη διάθεση ο Ορφέας Περίδης και ο συνθέτης μαζί με το σύνολο «ΣΟΥΑΡέ» που περιλαμβάνει τον Αλκαίο Σουγιούλ (εγγονό του Μιχάλη Σουγιούλ), τον Γιάννης Δάφνο, τον Μιχάλη Δάρμα τον Κώστα Σπυράτο και τον Λευτέρη Βαγιόπουλο (γιο του Πέτρου). Όπως γράφει ο συνθέτης «Είναι μία αφύπνιση … μία υπόμνηση ότι η ζωή πάει μπροστά και έχουμε πολλούς λόγους, εμείς οι εραστές της, να ελπίζουμε ότι θα γίνει καλύτερη.»
 
Καλημέρα
Στο ξυπνητήρι το πρωί θα ρίξω μία σφαίρα,
θα διώξω και το σύννεφο που μου χαλάει τη μέρα,
να βγει ο ήλιος να με δει, να πει μιά «Kαλημέρα».
Ήλιε, πες μιά «Καλημέρα», έλα στο περβάζι μου.
Φεύγω, τρέχω να προλάβω και πατάω το γκάζι μου.
Έλα ήλιε… Xαμογέλα… πάρε το μαράζι μου.
Πρωί πρωί χαράματα ανοίγω το 'να μάτι,
ας ήταν να την έβγαζα για πάντα στο κρεβάτι,
σε όλα τα τρεχάματα να γύριζα την πλάτη.

493 Παρουσίαση Μουσικής 
Το τραγούδι των συντρόφων

Οδύσεια, Legend 2007

Υπέροχο τραγούδι από το έργο "Οδύσσεια" του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους Κώστα Κατρελιά με την Μαρία Φαραντούρη. Ενορχήστρωση Irina Valentinova.

Το 2006 σε ηλικία 81 ετών ο ΜΘ συνθέτει το τελευταίο από τα 14 τραγούδια της “Οδύσσειας”. Πρόκειται για ένα ταξίδι λυρισμού που μιλά για την αγάπη, τη μοναξιά, τα αδιέξοδα του σύγχρονου ανθρώπου. Ο ΜΟ μαγεύεται από το τραγούδι των Σειρήνων, τυλίγει ενοχές τη μάγισσα Κίρκη, συναντά στ’ ακρογιάλια τον έρωτα θεό. (απόσπασμα από την σελίδα ΟΔΗΓΟΣ ΜΘ)

Το τραγούδι των συντρόφων

Μονάχοι,

θα ταξιδέψουμε στον κίνδυνο

Η Θάλασσα η ανοιχτή μας περιμένει

Είναι στη μοίρα μας 

να μη χωράμε πουθενά

να μην υπάρχει μια στεργ(ι)ιά

ν' αράξουμε.

Για πάντα

αυτή η καρδιά μας η ασίγαστη

μας έβαλε τα χέρια στο τιμόνι

Με την ψυχή μας

να ανεμίζει στα πανιά

για έναν έρωτα εμείς

θα φύγουμε.

Ιθάκη

Για μας το πέλαγο το ξέσκεπο

γεμίσαν με μνηστήρες τα λιμάνια

Ο κόσμος πάντα

βρίσκει καινούργιο βασιλιά

κι εμείς μονάχοι ποιητές

θα μείνουμε

 

Παρουσίαση Μουσικής

492 Πειρατικό

 

Μουσικό θέμα για την τηλεοπτική σειρά «Αντίστροφη Μέτρηση», γραμμένο από τον συνθέτη Μάριο Στρόφαλη.

Παρουσίαση Μουσικής

491 Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο 

Philips, 1969

Τραγούδι του Σταύρου Ζώρα (Ουσταμπασίδη), ομογενή από την Ρωσία. Αναφέρεται ότι είχε κυκλοφορήσει σε 1η εκτέλεση το 1967 από την Τάμυ και το συγκρότημα Sounds. Ωστόσο εκείνη η ερμηνεία, έπασχε από το ότι η φωνή ακολουθούσε τον ρυθμό της μουσικής με μικρή υστέρηση στην 1η μουσική φράση και έτσι θεωρώ ότι η κλασική αυτή version με τον ίδιο τον Ζώρα είναι η άριστη. Το κομμάτι ακούγεται και στην ταινία «Ας με κρίνουν οι γυναίκες» του Αντώνη Τέμπου το 1968, σε μια σκηνή που τα ζευγάρια χορεύουν παθητικά ένα slow.

 
Μουσική, στίχοι, ερμηνεία Σταύρου Ζώρα. 
Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο
Εσένα που αγαπώ τόσο πολύ
Για πες μου θες να μείνω ή να φύγω
Για πες μου πριν μας έβρει το πρωί
Τ' αστέρια από ψηλά μας βλέπουν σιωπηλά
Τη νύχτα αυτή πως χάθηκε ο χρόνος
Τα μάτια σου φωτιά τα χείλη σου δροσιά
Αν φύγεις και μ' αφήσεις θα 'μαι μόνος

 

Παρουσίαση Μουσικής
490 Θα σου ψιθυρίζω την “Μαρκίζα”
Μνήμη
2016. Feelgood
 
 
Ο  Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης έχει σπουδάσει στα Τ.Ε.Ι Σερρών, στο τμήμα Πολιτικών Δομικών Έργων είναι συνθέτης, στιχουργός, κιθαρίστας. Το συγκεκριμένο τραγούδι φιλοξενείται στον δίσκο της Μαρίας Παπαγεωργίου «Μνήμη» και το ερμηνεύει η ίδια.
Θα σου ψιθυρίζω την “Μαρκίζα”
Όταν μεγαλώσουμε πολύ
και πια δεν θα 'χει τόση σημασία,
θα 'ρθω να σου πω πως σ' αγαπώ
στη ζωή σου θα 'θελα να ζω
κι αυτή θα είναι όλη μου η ουσία
Θα 'χεις δυο παιδιά και μια ζωή
και μια γυναίκα θα 'χεις στην κορνίζα
κι έτσι όπως θα πίνουμε καφέ,
θα λέω πως δεν σε φίλησα ποτέ
και θα μου ψιθυρίζεις την “Μαρκίζα”
Κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα
ούτε κουβέντα θα 'χεις να μου πεις.
Την θλίψη μες στα μάτια σου την είδα,.
Όχι! δεν έχω ανάγκη από ελπίδα.
Μόνο «ζωή χαμένη» μη μου πεις.
Σ' έχω τόσα βράδια ονειρευτεί.
Δεν ξέρω αν σου φανεί ανοησία.
Θα' ρθω να σε βρω και να στο πω,
στη ζωή σου θα 'θελα να ζω
χωρίς να σου ζητάω καμιά θυσία
Θα ρωτάς πως πάει η δουλειά,
τα μαλλιά μου θα 'ναι πλέον γκρίζα
κι όπως θα μιλάω για μια ζωή
που από μέσα έλειπες εσύ,
θα σου ψιθυρίζω την “Μαρκίζα”

 

Παρουσίαση μουσικής
489. Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου
Κώστας Χατζής
Τα πρώτα μου τραγούδια
 
Το τραγούδι αυτό, πασίγνωστο με την Τζάνη Βάνου, πρωτο-ακοούστηκε στην τανία του 1960 του Ορέστη Λάσκου «Φτωχαδάκια και λεφτάδες» από τον Κώστα Χατζή. Η σύνθεση είναι του Μίμη Πλέσσα, και οι στίχοι της Δανάης Στρατηγοπούλου.
Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου
κακό μεγάλο να ‘βρω,
να μη με θέλει ο ουρανός,
ήλιο να βλέπω μαύρο.
Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου,
να μ’ αρνηθούν οι φίλοι,
χάδι ποτέ μου να μη δω,
να μη φιλήσω χείλη.
Αν σ’ αρνηθώ φιλώ σταυρό
κι όρκο βαρύ σου κάνω,
αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου,
να πέσω να πεθάνω
να πέσω να πεθάνω.

 

Παρουσίαση βιβλίου

Η τελευταία μαύρη γάτα
Εκδ. Μεταίχμιο
 

Σε ένα νησί τα μέλη μιας μυστικής αδελφότητας προληπτικών πιστεύουν ότι οι μαύρες γάτες φέρνουν γρουσουζιά και αποφασίζουν να τις εξολοθρεύσουν με δηλητήρια, παγίδες κλπ απάνθρωπους τρόπους. Σύντομα έχουν σχεδόν επιτύχει τον σκοπό τους. Μόνο μια έχει απομείνει ζωντανή. Τα μέλη της αδελφότητας είναι αποφασισμένα να τη βρουν και να την εξοντώσουν. Αλλά και η γάτα είναι αποφασισμένη να επιζήσει. Αυτή είναι η ιστορία ενός ανελέητου διωγμού, ενός απελπισμένου έρωτα, μιας πικρής προδοσίας – αυτή είναι η ιστορία της τελευταίας μαύρης γάτας.
Η Tελευταία μαύρη γάτα του Ευγένιου Τριβιζά είναι άλλο ένα παραμύθι που διαβάζεται άνετα από ενήλικες. Επιμένω σε αυτό. Οι ενήλικες μπορούν να ψυχ-αγωγηθούν άριστα διαβάζοντας εμπνευσμένα παραμύθια, αντί για πληκτικά βιβλία-τούβλα με ηλίθια μυθιστορήματα. Εφόσον βέβαια συνεχίζουν ακόμα να … διαβάζουν βιβλία…

 

Παρουσίαση μουσικής

488 Η μάνα του Κωσταντή

Lyra, 2015

Εγκόλπιο

Ο Ανδρέας Ρούσσης δεν είναι πολύ γνωστός συνθέτης. Το λιτό αυτό κομμάτι θα μπορούσε να είναι ένα υπέροχο ελληνικό δημοτικό τραγούδι. Οι πολλοί καλοί στίχοι είναι του Μιχάλη Γκανά και το τραγουδάει ο συνθέτης.
Η μάνα του Κωσταντή 
Μια μάνα γύρευα να βρω
μ`εννιά μαχαίρια στο πλευρό
και με τη μιά της κόρη
γοργόνα σε βαπόρι
Τη βρίσκω στα βασιλικά
σε πέντε όνειρα κακά
και μες τα καρυοφύλλια
με την ψυχή στα χείλια
Να πιανε μια νεροποντή
να ξύπναγε τον Κωσταντή
να πάει βρεγμένος σπίτι
με το διπλό το σύρτη
Να του φορέσει τα στεγνά
να τον μαλώνει σιγανά
κι ας είναι η μιά της κόρη
γοργόνα σε βαπόρι

Παρουσίαση μουσικής
487 Μπαλάντα για μια τοποθεσία ανύπαρκτη
 
Το 2016 η Ένωση Ελλήνων Μουσουργών και το Πρόγραμμα Μουσικής (ΒΜ) του Hellenic American College (HAEC) σε συνεργασία με το Hellenic American University (Manchester, NH, USA), πραγματοποίησαν συναυλία με τίτλο «Ο Μάνος Χατζιδάκις εμπνέει» στο θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης στην Αθήνα με έργα ελλήνων συνθετών επηρεασμένα από το έργο του.
Η πιανίστρια και συνθέτρια Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου παρουσίασε μεταξύ άλλων και το έργο “Μπαλάντα για μια τοποθεσία ανύπαρκτη” σε στίχους του Μάνου Χατζιδάκι, μελοποιημένους από την ίδια. Το τραγούδησε η Δάφνη Πανουργιά.
Μπαλάντα για μια τοποθεσία ανύπαρκτη
Κοντά στο άγαλμα του Ράλλη
Εκεί που τρέχει ο Πηνειός
Υπάρχει ακόμα ένα κεφάλι
Που μας κοιτάζει σα θεός
Είν’ από μάρμαρο κι από ασήμι
Έχει καδένα στην καρδιά
Στης γειτονιάς το καλντερίμι
παίζει κρυφτό με τα παιδιά
Ότι του λενε πάει να γελάσει
Μα δε γελά και μας τυρανά
Φροντίζει πάντα να το σκάσει
Το πάθος δεν τον κυβερνά
Διαβάζει μύθους και διαγνώσεις
Ακούει τραγούδια ρυθμικά
Δεν έχει άγχη και απογνώσεις
Αρκείται στα προγνωστικά
Ακούει τραγούδια ρυθμικά
Κοντά στο άγαλμα του Ράλλη
Πέτρωσ’ εκείνο το κεφάλι
Κι έγινε ατάραχος θεός
Φρουρός στρατιώτης το φυλάει
Και μεσ’ στα μάτια του κυλάει
Σαν προσευχή κυλάει ο Πηνειός

Παρουσίαση Μουσικής

486. Tempus Fugit

Chronographies. 2021

 

Η Ρωξάνη Χατζηδημητρίου είναι Ελληνίδα συνθέτρια γεννημένη το 1992. Το συνθετικό της έργο περιλαμβάνει έργα για ορχήστρα, μουσικά σύνολα, ηλεκτροακουστική μουσική και μουσική για κινηματογράφο, θέατρο και σύγχρονο χορό. Το άλμπουμ της Chronographies, περιλαμβάνει εννέα συνθέσεις της που είναι επηρεασμένες από τη συνέργεια διαφορετικών μορφών τέχνης. Το συγκεκριμένο κομμάτι φέρει τον τίτλο «Tempus Fugit», που προέρχεται από ποίημα του ρωμαίου ποιητή Βιργίλιου. 

Παρουσίαση μουσικής 
485 Μνήμη Αμμοχώστου
Ανέκδοτο έργο
Μιχάλης Ανδρονίκου

Αυτό το τραγούδι με τίτλο "Μνήμη Αμμοχώστου" σε μουσική δική Μιχάλη Ανδρονίκου και ποίηση Νίκης Κατσαούνη ήταν αρχικά μια ανάθεση της Γιώργας Σολομώντος για ορχηστικό έργο για τσέλο και πιάνο, εμπνευσμένο από το ποίημα, για το φεστιβάλ Poetry Moves 2024, τον Οκτώβριο του 2024. Όπως εξομολογείται ο συνθέτης: «καθώς έγραφα αυτό το κομμάτι για τσέλο και πιάνο άρχισα να τραγουδώ το ποίημα και τελικά αποφάσισα να γράψω και το τραγούδι». 
Ο από παλιά φίλος της Μενεστρέλων Πολιτείας συνθέτης Μιχάλης Ανδρονίκου γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1977 και κατάγεται από την κατεχόμενη Αμμόχωστο. Ζει στον Καναδά και δραστηριοποιείται παγκοσμίως. Εκτός των πολλαπλών ιδιοτήτων και τίτλων του είναι και Πρέσβης Πολιτισμού του Ελληνικού Ινστιτούτου Πολιτιστικής Διπλωματίας Κύπρου.
Έχει πλούσια παραγωγή συνθετική, δισκογραφική και εκπαιδευτική, και μια ακόμη (ίσως η σημαντικότερη) πριν από 6 χρόνια που ακούει στο όνομα… Ανδρέας! 
Το κομμάτι τραγουδάει η Λουκία Γκαρδιακού και την συνοδεύει στο πιάνο η Κατιάνα Γεωργά.
Μνήμη Αμμοχώστου
Κι ύστερ’ ανοίγει τα παράθυρα και μπαίνει.
Αγκάλες ήλιου
και κλωνάρια φεγγαριού
μεσ’ στα σεντόνια τα σκορπάει
κι ευωδιάζουν σαν άστρα
σε λιβάδια τ’ ουρανού.
Κι ύστερα κλείνει τα παράθυρα
και μένει.
Μελτέμι μέντας
που ξεστράτισε γι’ αλλού
κι άλλαξε γνώμη, «εδώ μ’ αρέσει», λέει
μοιάζει σαν θάλασσα, σαν μύθος
του βυθού,
που κρύβονταν μες σ’ όστρακο αρχαίο
και δεν γινότανε να ειπωθεί
παρά για λόγο απόκοσμο, σπουδαίο
κρυφά, γλυκά, χωρίς να ακουστεί.
(Ανοίγει τα παράθυρα και μπαίνει.
Νάμα σαν νόημα που κάπου με καλεί
άκουσμα γνώριμο απ’ την Αγία Ζώνη
κιούλι μυρίζει και γιασεμί).

 

Παρουσίαση μουσικής
484 Καλωσορίζοντας τον Φεβρουάριο
Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ “Οι μήνες τραγουδούν”
 
Η Σοφία Καμαγιάννη, παλιά κάτοικος της Μενεστρέλων Πολιτείας ξαναχτυπά. Αυτή τη φορά με μια μαγική συλλογή τραγουδιών για παιδιά (προσοχή:  όχι παιδικών τραγουδιών). Οι 12 μήνες, πάνω σε 12 ποιήματα του Φώντα Λάδη. Μουσική υψηλής έμπνευσης, ποικιλίας και πρωτοτυπίας. Ακούγοντας το σύνολο του «έτους» βλέπεις στη φαντασία σου ένα μιούζικαλ.
Τραγούδια που ακούγονται με αγαλλίαση από ενήλικες που έχουν μπουχτίσει από λαϊκές συνθέσεις για σκύλους σε στίχους όπου η λέξη «αγάπη» ή το ρήμα «αγαπώ» επαναλαμβάνονται από 150 έως 200 φορές.
Η ίδια γράφει:
Οι 12 μήνες αποτελούσαν ενιαίο έργο από τον Φώντα Λάδη, εξαρχής. Και έτσι τα αντιμετώπισα και εγώ. Ένιωσα ότι οι στίχοι είναι τρυφεροί, ευφάνταστοι και δημιουργούν εικόνες με πολύ λίγες λέξεις που «ηχούν». Και το ιδιαίτερο επίσης είναι ότι διατηρούν και μεταφέρουν κάτι από την παράδοση και τα χαρακτηριστικά των μηνών και των εποχών του χρόνου όπως τις ξέραμε, σε αντίθεση με αυτό που ζούμε σήμερα με τη μεγάλη κλιματική αλλαγή. Κάποιες συνήθειες βέβαια παραμένουν αναλλοίωτες. Σκέφτηκα ότι θα είχε ενδιαφέρον να έχει κάθε μήνας μια διαφορετική διάθεση, ανάλογα και με τους στίχους. Φυσικά, αντικειμενικά, κανένας μήνας δεν έχει μόνο μία πλευρά και όλοι έχουμε τις προτιμήσεις μας. Απλά έτσι ένιωσα πως δημιουργείται μια ροή που συμπεριλαμβάνει πολλά διαφορετικά συναισθήματα, έτσι ακριβώς όπως ρέει και ο χρόνος μέσα μας».
Το συγκεκριμένο κομμάτι αναφέρεται στον μήνα Φεβρουάριο και το τραγουδάει η Θεοδοσία Σαββάκη.
Καλωσορίζοντας τον Φεβρουάριο
Δυό γιορτές παράξενες ο Φλεβάρης κρύβει
Του Άγιου τετράδιου και του Άη μολύβι
Γράφε και μουτζούρωνε κι άντε πάλι σβήνε
Οι χειρότερες γιορτές τούτες σα να είναι
Έχει όμως κι άλλες δυό έτσι δε με μέλει
Του Αγίου παίζουμε και του Άη τεμπέλη
Ούτε τρελλο διάβασμα ούτε τρέλλο πάρτυ
Φεύγει ο κουτσοφλέβαρος, σέρνοντας το Μάρτη

 

Παρουσίαση Μουσικής
483 Danza Della Bambola
Έργα Γεωργίου Αξιώτη
2023, SUBWAYS
 
Ο Γεώργιος Αξιώτης ήταν Έλληνας συνθέτης που γεννήθηκε στη Μαριούπολη της Ουκρανίας το 1875, δραστηριοποιήθηκε στην Αθήνα, και πέθανε στη Μύκονο. Θεωρείται ότι είχε ιδιόρρυθμο χαρακτήρα, αντιπαθούσε τον Καλομοίρη και επέκρινε τις μεθόδους διδασκαλίας του πιάνου και της αρμονίας ,θεωρώντας ότι προξενούν «γερμανοποίηση» της παιδαγωγικής διαδικασίας. Προκάλεσε αντιδράσεις και αποσύρθηκε από το 1905 έως τον πρόωρο θάνατό του 49ετών στην ιδιαιτέρα του πατρίδα το 1924.
Το συγκεκριμένο κομμάτι ερμηνεύει το κουαρτέτο εγχόρδων L’ Anima (Στέλλα Τσάνη βιολί, Μπρουνίλντα Μάλο, βιολί, Αντώνης Μανιάς βιόλα, Λευκή Κολοβού βιολοντσέλλο.

 

Παρουσίαση Μουσικής
482 Γελώ και τραγουδώ
Παράδοξη νύχτα
ΜΒΙ, 1998

Ο διακριτικός συνθέτης Νίκος Γεωργάκης έχει πεί: «Γράφω πάντα μουσική πάνω σε στίχους, είναι το σενάριό μου, και μπορεί να πάρει ώρες η σύνθεση μιας μελωδίας για έναν και μόνο στίχο».

Η ηχογράφηση του δίσκου “ Παράδοξη νύχτα“ έγινε στο σπίτι του Ν. Γεωργάκη στην Θεσσαλονίκη. Τους στίχους έχει γράψει o Γιάννης Περδίκης, και το συγκεκριμένο τραγούδι ερμηνεύει ο Γιάννης Κιριμκίρογλου. Πρόκειται για ιδιαίτερο κομμάτι με πρωτότυπη ενορχήστρωση, με εξαιρετικά ευχάριστη αντίστιξη φλάουτου και βιολοντσέλλου.

Γελώ και τραγουδώ
Αν ξέχασες κι αν πέταξες, την ομορφιά κρατώ
Στα ψέματα μπερδεύτηκα, το όνειρο ξεχνώ
Φίλο σε θέλω στη χαρά, στον πόνο έμαθα να ζω
Γελώ και τραγουδώ, ποιόν ξεγελώ;