Παρουσίαση μουσικής

383. Ragtime

ΟΝΕΙΡΟΓΡΑΦΙΑ

LEGEND, 2011

Ο Νίκος Πλατύραχος είναι επίτιμος δημότης της «Μενεστρέλλων Πολιτείας» από το «χτίσιμό της». Τι να κάνουμε, αδυναμίες είναι αυτές. Στον δίσκο αυτό για 1^η φορά περιέλαβε εκτός από ορχηστρικά κομμάτια και τραγούδια. Αντιγράφουμε από το MusicHeaven: «Πρόκειται για μια μυστική περιπλάνηση εμπνευσμένη από εικόνες και μουσικές του κόσμου, που άφησαν βαθύ το ίχνος τους, συγκίνησαν και τελετούργησαν το δικό τους μύθο μέσα στο χρόνο. Η προσωπική σφραγίδα του συνθέτη φαίνεται από την αναδυόμενη κινηματογραφική απόχρωση».

Στη ηχογράφηση συμμετέχουν η Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ υπό την διεύθυνση του συνθέτη και η Ορχήστρα των Χρωμάτων υπό την διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη. Το συγκεκριμένο ορχηστρικό κομμάτι έχει τίτλο «Rag Time» και το πρώτο του σφυριχτικό σόλο είναι του Κώστα Θωμαϊδη.

 

Παρουσίαση μουσικής

382. Η αλεπού κι ο κόρακας

ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΑΛΕΠΟΥ;

IANOS, CANTINI, 2014

Μια από τις καλλίτερες δουλειές στην παιδική μουσική-βιβλίο είναι και το έργο: «Τι λέει η αλεπού;». Η Ευανθία Ρεμπούτσικα, αγαπημένη συνθέτις της «Μενεστρέλλων Πολιτείας» έγραψε τη μουσική κάνοντας χρήση διαφορετικών μουσικών υφών και ρυθμών, πάνω σε πολύ καλούς στίχους της Ελένης Ζιώγα. Σωστή ενορχήστρωση Ρεμπούτσικα-Σταυρίδη και πολύ ενδιαφέρουσα απόδοση με σπάνιου ηχοχρώματος φωνές από τα παιδιά (Πρωτονοτάριο, Τζορμπατζάκη, Φραγκή, Τσιρκινίδη, Παπάζογλου, Σαρατσή, Γόρδιο κα) υπό την διεύθυνση της Αρτέμιδος Γκόνου. Τι καλή ιδέα να ασχολείται κανείς με τις σοφές και μεστές νοήματος ιστορίες του φτωχού εκείνου δούλου, του Αίσωπου, αντί για άλλα κενά θέματα, από τα οποία κατακλυζόμαστε πανταχόθεν. Το συγκεκριμένο κομμάτι σε ρυθμό χαρούμενο μαρς 4/4, έχει διδακτικούς στίχους και σε ξεσηκώνει θέλοντας και μη. Προτείνω να αντικαταστήσει τα εμβατήρια που παιανίζουν οι μπάντες στις παρελάσεις μπροστά στους αγαπημένους έλληνες πολιτικούς.

Η αλεπού κι ο κόρακας

Μια πεινασμένη αλεπού μέρες πολλές νηστική

που όσο κι αν έψαχνε δεν έβρισκε φαΐ

τον κόρακα κοιτάει σ’ ένα κλαδί.

Είχε στο στόμα κρεμασμένο ένα κομμάτι τυρί

κι ετοιμαζόταν μόλις να το καταπιεί

μ’ακούστε τι της ήρθε να του πει, η πονηρή.

«Τι κούκλος που είσαι κύριε κόρακα

θα πω να σε κάνουν βασιλιά.

Πες «κρα»να μάθουνε τα κόμματα

τι λες πάνω στα πολιτικά».

Τ’ακούει εκείνος και φουσκώνει σαν γεμάτο ασκί.

Μέσα του νοιώθει μια λαχτάρα δυνατή

κυρίαρχος να γίνει μες στη Γη.

Τα μαύρα πούπουλα του βλέπει μες της δόξας το φως

κι όλος μπροστά του να υποκρίνεται ο λαός.

Πετάει το τυρί και κράζει «Κρα! Είμαι αρχηγός!»

«Τι βλάκας που είσαι κύριε κόρακα.

Τι χάχας, τι ανόητο πουλί.

Σου πέταξε η αλεπού δολώματα

και τώρα σου τρώει το τυρί...»

Για να’ χεις δάφνες κι αξιώματα

δεν φτάνει να κάνεις «κρα» και «κρο».  

Να πείσεις θέλει κύριε κόρακα

πως έχεις και μια σταλιά μυαλό...

Παρουσίαση βιβλίου

Το βιβλίο των γάτων

Δήμου Νίκος

Εκδ. Νεφέλη, 1981

Το πιο γνωστό ποιητικό βιβλίο του Νίκου Δήμου είναι "Το βιβλίο των γάτων", που το 1985 κυκλοφόρησε αναθεωρημένο και συνοδευμένο από φωτογραφίες. Το βιβλίο έχει μεταφραστεί και στα ιταλικά, με τίτλο "La gatta di Corfu". Δώδεκα από τα ποιήματα μελοποιήθηκαν από την Μαριέλλη Σφακιανάκη με το μουσικό σύνολο της ΕΡΑ, και τον βαρύτονο Αντώνη Κοντογεωργίου.

«Ο συγγενής των γάτων»

Ποιός χάϊδεψε ποτέ τους γάτους

των νεκροταφείων;

Οι φύλακες τους κλοτσάνε

οι παπάδες το ίδιο

οι συγγενείς κλαίνε

και οι νεκροί –

οι νεκροί σιγολιώνουν σιωπηλοί μέσα στο χώμα.

Και οι γάτοι γυρίζουν, γυρίζουν

ανάμεσα στους τάφους

βρόμικοι, πειναλέοι

μακάβριοι

άγριοι

έχοντας εμπιστοσύνη μόνο στους νεκρούς

(μόνο αυτοί δεν κλοτσάνε).

Εγώ, αντί για κόλλυβα στους νεκρούς

(που δεν τρώνε)

πηγαίνω φαγητό στους γάτους

που καταβροχθίζουν.

Κι ανάμεσα στους συγγενείς των πεθαμένων

κυκλοφορώ

ο συγγενής των γάτων

που είναι άγριοι και μόνοι

και ποτέ δεν μάφησαν

να τους χαϊδέψω.

«Το άγχος του Νταγιάν»

Ο Νταγιάν -μαύρη βούλα στο μάτι-
τρώει τα νύχια του στα παράθυρα
φωνάζοντας: να μπει!
Βλάχος, στραβοκάνης, κοντοπόδαρος
με μια βραχνή φωνή σαν κόρνα
όλη μέρα κρέμεται στα τζάμια
φωνάζοντας: να μπεί!
Μα όταν μπεί, νιώθει ξαφνικά
να τον πλακώνουν τα ταβάνια, οι τοίχοι
και όλος άγχος ορμάει στο παράθυρο,
ουρλιάζοντας: να βγεί!
Βγαίνει, και στήνεται αμέσως στο περβάζι
φωνάζοντας: να μπεί!

«Η Κυρία της Νύχτας»
Μακρινή κι απρόσιτη
η γοητευτική άγνωστη
στέκεται στο παράθυρο
-βαθιά μεσάνυχτα-
κοιτάζοντας αχόρταγα
με χρυσές ίριδες.
Η Κυρία της Νύχτας.
Χάνεται μήνες,
έπειτα νιώθεις
πανίσχυρα μάτια
καρφωμένα στην πλάτη σου.
Η Κυρία της Νύχτας.
Δέχεται το χάδι
με συγκατάβαση
χωρίς οικειότητες.
Δεν τρώει ποτέ.
Άψογοι τρόποι
πειθαρχημένη περιέργεια
αυστηρό ινκόγκνιτο.
Η Κυρία της Νύχτας.

Γάτα ρομαντική;
Γάτα-Μποβαρύ
που δραπετεύει όταν μπορεί
από τη μικροαστική
ασφυξία;

«Ο γάτος Κρου»
Οι άλλοι λένε μιάο,
νιάου, ρνιάρρ,
αυτός κάνει μόνο: "κρού".
Έναν ήχο σαν λυγμό, σαν κρώξιμο
μοναχικού πουλιού.
Είναι μοναχικός.
Θύμα της κακής αγάπης.
-Ωραία τα γατάκια μικρά, μα, σαν μεγαλώσουν...
Έτσι ο Κρού έμεινε ορφανός.
Οι άλλοι ζητιανεύουν φαΐ
αυτός, σπίτι.
Μπαίνει αθόρυβα, κρύβεται
κι όταν πλησιάζεις κάνει πως δεν υπάρχει.
"Δεν υπάρχω-δεν υπάρχω", λέει μέσα του
και κλείνει σφιχτά τα μάτια, να μην τον δεις.
Να μείνει στο σπίτι.
Στο σπίτι.
Είδα το Χαμένο Παράδεισο,
ένιωσα τη Νοσταλγία του Γυρισμού
στην αγωνία του Κρού
κάτω από τον καναπέ,
στην κραυγή του Κρού
όταν τον διώχνουν,
στη λαχτάρα του Κρού
όταν κοιτάει
το σπίτι.

«Η γάτα ψίψη»
Εικόνα της υπομονής,
ήσυχη έξω απ’ το τζάμι.
Περίμενε.
Ήξερε από ανθρώπους, τρυφερή.
Ήταν κάποιου γάτα, την άφησε,
ήρθε σε μας.
.....
Τη βάλαμε στο πορτ-μπαγκάζ.
Την αφήσαμε σε μια μικρή πλατεία
στο Ψυχικό.
Φώναζε.
Έπειτα, πήγαμε εκδρομή.
Μια εκδρομή όλο σιωπές.
Το βράδυ δεν αντέξαμε.
Εικόνα της υπομονής,
ήσυχη στην πλατεία,
περίμενε.
Πήδηξε μόνη της στο πορτ-μπαγκάζ.
Κι από τότε είναι πάντα μαζί μας
η γάτα-Ψίψη,
η γάτα Τύψη.

Παρουσίαση μουσικής

381. Set in stone

PEELING APPLES

Minos-EMI, 2010

Το «Peeling Apples» είναι ο 2^ος δίσκος της Αθηνάς Ανδρεάδη της γνωστής Ελληνο-Αγγλίδας τραγουδοποιού που δραστηριοποιείται με βάση της το Λονδίνο. Η Αθηνά που επισκέφτηκε την Ελλάδα και τραγούδησε το καλοκαίρι στο Μέγαρο, συνθέτει, γράφει στίχους και ερμηνεύει τα κομμάτια της. Το συγκεκριμένο έχει τίτλο «Set in stone» και σε αδόκιμη μετάφραση θα μπορούσε να αποδοθεί ως εξής:

Set in stone

Εσύ κι εγώ αδελφές ψυχές εσύ κι εγώ  είμαστε φίλοι απ’ τη Δευτέρα ως τη Παρασκευή

και τα Σαββατοκύριακα μαζί

μπορεί να μας πείτε τρελούς μπορεί να μας πείτε χαζούς
μα στο μήνα του μέλιτος κουβάρι οι κανόνες. Σπασμένα τα φρένα

χαμένοι οι δρόμοι φυγής σαν πως δεν το ξέραμε

προδοθήκαμε μι εμείς,
που να χαράξουμε

πασχίζαμε το βράχο. Μισοάδειο το ποτήρι μα κοιτάμε μπροστά
«άσπρο πάτο» ας το πιούμε η μοίρα μας έφερε κοντά.

Ύπνος η ζωή μας

κοιμόμαστε και πέρασε
αναλαμπές από να τέλειο κόσμο
στα όνειρα μας που το σκάσανε.
Ποιος θα το φανταζόταν
ότι θα έπαιρνε τέτοια τροπή;
Τα σημάδια ήταν εκεί
μα δε τους δώσαμε σημασία
Άναψε τα φώτα
το σκοτάδι να χαθεί
δείξε την αγάπη που έχουμε μαζί.
Σαν τη γάτα με το σκύλο
με νύχια και με δόντια
τ’ είναι σκύλος χωρίς κόκαλο;
τ’ είναι γάτα χωρίς ουρά;
να το λύσουμε για να διορθώσουμε
να το λύσουμε για να μάθουμε
υπάρχει άνεση στην υποκρισία
ενώ η καλύτερες γέφυρες καίγονται.

Παρουσίαση μουσικής

380. Το ραδιόφωνο

Ανέκδοτο

Κι ενώ βαδίζεις διψασμένος στη μουσική έρημο του ελληνικού 21^ου αιώνα, έρχεται η απίστευτη Μαρία Βουμβάκη σαν όαση να σε ξεδιψάσει.

Από τυχαία ανάρτηση της ακριβοθώρητης αυτής φίλης της Μενεστρέλλων Πολιτείας, ανακαλύπτω ένα ανέκδοτο (σε δίσκο ακτίνας) κομμάτι, που γράφτηκε για το δια-δικτυακό ραδιόφωνο (http://www.toradiofono.gr/). Η μουσική της ως συνήθως είναι αυτή η έρπουσα σαν ομίχλη μελωδία πάνω από πεδιάδες, μικρές λίμνες και λοφίσκους. Η φωνή της ήρεμη δύναμη και μετρημένη, περιμένει το ρεφραίν για ν’ ανοίξει τα φτερά. Η ενορχήστρωση εξαιρετική με τα σωστά όργανα και την καλή αντίστιξη με «όσο πρέπει πιάνο» και ακορντεόν. Τέλος θα ήταν άδικο να μην υπογραμμιστεί ο πάρα πολύ καλός στίχος του «πρώην νεαρού» κυρίου Γεράσιμου Ευαγγελάτου που ωριμάζει καλά σαν κρασί. Το σύνολο είναι απολαυστικό.

Το ραδιόφωνο

Το ραδιόφωνο είναι αγάπη που φουντώνει μ’ ένα κλικ

Απ’ το μικρόφωνο φωνές που δε σε ξέρουν, σε γνωρίζουν

Απ’ τα βιολιά του Χατζιδάκι, στ’ οργανάκι του Αττίκ.

Κι απ’ τα σουξέ, στους εικοσάρηδες που ελπίζουν

Το ραδιόφωνο είναι αγάπη και τη νύχτα συντροφιά

Συνωμοσία μυστική από παλιά στο μαξιλάρι

Είναι λιακάδα το χειμώνα και φιλί στη συννεφιά

Ένας περίπατος μια νύχτα με φεγγάρι

Όσοι ζήσαμε τους πρώτους έρωτές μας

με τραγούδια που μας διάλεξαν τυχαία

στις αγάπες στις χαρές στις μοναξιές μας

παίζει πάντα ένα ραδιόφωνο παρέα.

Το ραδιόφωνο είναι σάουντρακ στα πρώτα μας φιλιά

Στη κουζίνα πιο παλιά είναι η μαμά να μαγειρεύει

Είναι η φωνή του Καζαντζίδη στα τραπέζια του μπαμπά

Κι ένα κορίτσι που ένα αγόρι το χορεύει

Παρουσίαση μουσικής

379. Ένα τραγούδι από τη Χίο

Three Suites for Oboe, Clarinet and Bassoon

LEGEND, 1998

Ο δίσκος περιέχει τρεις Σουίτες χορών γραμμένες το 1977 για τρία ξύλινα πνευστά, όμποε, κλαρινέτο και φαγκότο.

Οι δύο πρώτες σουίτες ονομάζονται «Ελληνικές», καθώς βασίζονται σε παραδοσιακούς Ελληνικούς σκοπούς (Μακεδονία, Κρήτη, Πελοπόννησος, νησιά). Η 3η Σουίτα έχει τα μέρη: March, Blues, Carillon, Nocturne, Polka. Ερμηνεύουν οι: Χρήστος Αργυρόπουλος (όμποε), Ηλίας Κολοβός (κλαρινέτο), Μιλτιάδης Οικονόμου (φαγκότο).

O Κωνσταντίνος Κυδωνιάτης (1908 - 1996) ήταν ένας διαπρεπής Έλληνας συνθέτης και παιδαγωγός. Γεννήθηκε στην Τρίπολη και σπούδασε στην Ελλάδα, στο Παρίσι (1933-1936) και στις Βρυξέλλες (1936-1939). Δούλεψε σε πολλές ορχήστρες και ωδεία της Ελλάδας, έγραψε μεταξύ άλλων 4 συμφωνίες και 9 κονσέρτα και δίδαξε πολλούς μελλοντικούς μουσικούς. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι το τρίτο μέρος από την 1η Ελληνική Σουίτα και βασίζεται σε παραδοσιακή μελωδία της Χίου.

Παρουσίαση βιβλίου

Αγριόκυκνοι - Τρεις κόρες της Κίνας

Γιούνγκ Τσανγκ

Εκδ. Εστία, 2006

Οι "Αγριόκυκνοι" της Γιούνγκ Τσανγκ συνδυάζουν τις προσωπικές αναμνήσεις της συγγραφέως από την Κίνα, όπου έζησε ως τα 26 χρόνια της, με υλικό 60 απομαγνητοφωνημένων ωρών με προφορικές αφηγήσεις της μητέρας της. Η συγγραφέας αποδίδει την οξεία μνήμη της μητέρας της στις φοβερές ανακρίσεις στις οποίες την υπέβαλαν ως ύποπτη για αντεπαναστατική δράση. Την είχαν ανακρίνει περί τα δεκαπέντε διαφορετικά πρόσωπα που την πίεζαν να θυμηθεί λεπτομερώς οτιδήποτε είχε κάνει ή πει.

Το αυτοβιογραφικό αυτό βιβλίο καταγράφει λοιπόν τη ζωή τριών γενεών Κινέζων γυναικών πριν και μετά την Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο, διατρέχοντας έτσι εκατό χρόνια από την πρόσφατη ιστορία της Κίνας.

Καθώς η ήρεμη και μετρημένη πρόζα της Γιούνγκ Τσανγκ μας ξεναγεί στον τρόμο και στα βάσανα στα οποία υποβάλλεται η οικογένειά της, παίρνουμε μια γεύση από τον τρόμο και τα βάσανα στα οποία υποβλήθηκαν εκατομμύρια ζωές. Εδώ αποδόθηκε η πρωτοφανής επιτυχία του κειμένου-μαρτυρία: στο ότι εγείρει έντονα τα συναισθήματα του αναγνώστη -οίκτο και φόβο και συμπάθεια- με αφορμή μια οικογενειακή ιστορία που είναι ταυτόχρονα η σύγχρονη ιστορία μιας τεράστιας χώρας.

Η Κίνα από τις αρχές του περασμένου αιώνα βρίσκεται σε συνεχή πολιτικό αναβρασμό. Η κατοχή από τις ξένες ευρωπαικές δυνάμεις, η πτώση του αυτοκράτορα, η εισβολή των Γιαπωνέζων στη Ματζουρία, ο απελευθερωτικός αγώνας του Τσάνγκ Και Τσέκ, η Μεγάλη Πορεία του Μάο, η νέα εισβολή των γιαπωνέζων, ο εμφύλιος και η επικράτηση των κομμουνιστών, το απολυταρχικό καθεστώς του Μάο Τσέ Τούνγκ.

Στις οκτακόσιες σελίδες του βιβλίου της η Τσάνγκ περιγράφει με μεγάλη λεπτομέρεια και διεισδυτική ματιά την ιστορία της Κίνας μέσα από τη ζωή αυτών των τριών γυναικών. Ούτε ιστορικό ανάγνωσμα, ούτε μυθιστόρημα. Κάτι ανάμεσα στα δύο, κάτι και από τα δύο. Η καταγγελία του καθεστώτος του Μάο γίνεται όχι άμεσα αλλά έμμεσα, από τα καθημερινά βιώματα της ίδιας και της οικογένειάς της. Απίστευτα βάρβαρες καταστάσεις όπου οι χτεσινοί κατέχοντες κατηγορούνται για κατασκοπεία, εσχάτη προδοσία κλπ., ανάλογα με το ποιές ομάδες στον περίγυρο του Μάο έχουν το πάνω χέρι. Τα νήματα τα κινεί ο ίδιος ο Μάο με σκοπό να μην επιτρέψει σε καμία ομάδα να γίνει τόσο ισχυρή που να αμφισβητήσει τη δική του εξουσία. Έτσι μέλη της οικογένειάς της καταλαμβάνουν σημαντικές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό, στη συνέχεια καθαιρούνται, και αναγκάζονται να κάνουν δημόσια «αυτοκριτική» (κάτι μας θυμίζει αυτό...) Βασανίζονται, ρίχνονται βορά στο πλήθος (η μητέρα της αναγκάζεται μπροστά στο έξαλλο πλήθος να περπατήσει γονατιστή πάνω σε σπασμένα γυαλιά), και στη συνέχεια κάποια στιγμή αποκαθίστανται και πάλι. Αυτό το σκηνικό επαναλαμβάνεται πάνω από μία φορά. Όπως λέει η ίδια, «όταν υπάρχει διάθεση για κατηγορία, υπάρχουν και τεκμήρια».

Ο αυταρχισμός και η βαρβαρότητα της διακυβέρνησης του Μάο δεν έχει όρια. Αλλά και η ευκολία με την οποία ο κινεζικός λαός χειραγωγείται (νά' ναι ο φόβος;) είναι εντυπωσιακός. Όταν το 1958 ο Μάο διακηρύσσει το Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός και αποφασίζει ότι η Κίνα πρέπει να αποκτήσει βαριά βιομηχανία, όλοι οι κάτοικοι των πόλεων και της επαρχίας, μαθητές, εργάτες, δημόσιοι υπάλληλοι, συγκεντρώνουν ό,τι μεταλλικό έχουν στα σπίτια τους ή στα χωράφια τους, ακόμα και σανίδες με καρφιά, και τα πηγαίνουν σε πρόχειρα χυτήρια-καμίνια που έχουν στήσει οι κομματικές οργανώσεις για να τη συλλογή του σιδήρου. Η αγροτική παραγωγή μειώνεται δραματικά και την επόμενη χρονιά (με τη βοήθεια κάποιας ξηρασίας) ξεσπά φονικός λιμός που αποδεκατίζει εκατομμύρια κινέζων. Το καθεστώς αποδίδει τον λιμό στα σπουργίτια! που έφαγαν τον σπόρο με συνέπεια να μην υπάρξει σοδιά. Με την προτροπή του καθεστώτος, οι κάτοικοι στις πόλεις και στην επαρχία όπου υπάρχουν συστάδες δέντρων με σπουργίτια, μαζεύονται και χτυπώντας κατσαρόλες αναγκάζουν τα σπουργίτια να πετούν με τις ώρες μέχρι που εξαντλημένα πέφτουν κάτω νεκρά! Δεν πρόκειται για "ιστορίες" αλλά για πραγματικά ιστορικά γεγονότα.

Οι Αγριόκυκνοι δεν είναι ένα ευχάριστο βιβλίο που χαϊδεύει. Είναι όμως ένα βιβλίο που σε συνεπαίρνει από την πρώτη του σελίδα μέχρι την τελευταία με το ρυθμό του και τον τεράστιο όγκο του ιστορικού του υλικού. Είναι ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει όποιος θέλει να γνωρίσει την πρόσφατη ιστορία της Κίνας χωρίς μύθους και παρωπίδες. (κείμενο Λασκαράτος Αλέκος, protagon.gr)

Ένα κείμενο που ξαφνιάζει με την σοβαρότητά του και την απουσία μισαλοδοξίας σε αντίθεση με τα πολλά ελληνικά κείμενα που σχετίζονται με τον δικό μας εμφύλιο.

Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσουν όλοι οι Έλληνες αριστεροί.

Παρουσίαση μουσικής

378. Χάθηκα μέσα στη ζωή μου

ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ – ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

ΕΜΙ, 1993

Το τραγούδι «Χάθηκα μέσα στη ζωή μου» ακουγόταν στο θεατρικό έργο της Λούλας Αναγνωστάκη "Διαμάντια και Μπλουζ" που παίχτηκε από την Τζένη Καρέζη την περίοδο 1990-91 στην τελευταία παράσταση της (πέθανε το 1992). Τους στίχους έγραψε η Λούλα Αναγνωστάκη.

(από τον φίλο «Θράσο» που επιμελείται το ιστολόγιο «Ιστός» http://istosingreece.blogspot.gr/)

Χάθηκα μέσα στη ζωή μου

Αύγουστος, φώτα στη παραλία

Τα πλοία φεύγουν για τα νησιά

Φεύγουν οι φίλοι, φεύγουν τα πλοία

Με γέλασες και είναι αργά

 Ήρθε ο Σεπτέμβρης, ήρθε ο χειμώνας

Στη παραλία τη σκοτεινή

Χάθηκα μέσα στη ζωή μου,

χάθηκες μέσα στη βροχή.  

Παρουσίαση μουσικής

377. Triviale Musik fur Blechblaser. Μέρος ΙΙΙ

LES DURS A CUIVRES 

Musica Viva, 1990

Στο σπάνιο αυτό δίσκο που κυκλοφορεί στην Γερμανία υπάρχει ένα σπάνιο έργο ενός σπάνιου έλληνα μουσουργού, του Στέλιου Κουκουναρά, ενός εκ των Ελλήνων της διασποράς.

Γεννημένος στην Αθήνα το 1936 από γονείς μικρασιάτες σπούδασε αρμονία με τον Μ. Βάρβογλη και από το 1957 συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Αμβούργου, όπου ζει έκτοτε.

Ύστερα από μια περιπλάνηση σε όλα τα ρεύματα της σύγχρονης μουσικής, κατέστρεψε όλα τα έργα του της 1^ης περιόδου και διάλεξε την σιωπή για 7 χρόνια, δουλεύοντας ως υπάλληλος. Ξαναγυρίζοντας στο μουσικό χώρο στις αρχές της 10ετίας του ’70, δήλωσε πως πρέπει κανείς να έχει το θάρρος να κάνει το σάλτο μορτάλε προς την τονικότητα...»

(Εύρημα του μουσικολόγου και φίλου της Μενεστρέλλων Πολιτείας Θωμά Ταμβάκου).

Παρουσίαση μουσικής

376. Η παπαδιά

ΤΡΕΝΟ ΣΤΟ ΡΟΥΦ

EROS MUSIC, 2006

Ο δίσκος περιλαμβάνει τα τραγούδια της παράστασης «Θέλετε δέντρ’ ανθίσετε θέλετε μαραθείτε», που μελοποιήθηκαν ειδικά για το «Τρένο στο Ρουφ» από 13 Έλληνες συνθέτες:

Μηνάς Αλεξιάδης, Γιώργος Ανδρέου, Μιχάλης Γρηγορίου, Βασίλης Δημητρίου, Γιώργος Κουρουπός, Νίκος Κυπουργός, Ηλίας Λιούγκος, Νότης Μαυρούδης, Θάνος Μικρούτσικος, Νίκος Ξυδάκης, Γιώργος Παπαδάκης, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Μιχάλης Χριστοδουλίδης

Σε ποίηση των: Σαπφώ, Σοφοκλή, Βιζυηνού, Σολωμού, Σουρή, Καβάφη, Εμπειρίκου, Σεφέρη, Ρίτσου, Γκανά, Κωσταβάρα, Δημητρούκα, Δημουλά, Καψάλη, Καλοκύρη

Ερμηνεύουν ο  Βασίλης Γισδάκη και της Καίτη Κουλλιά

Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι σύνθεση του Γιώργου Κουρουπού σε ποίηση Γεωργίου Σουρή και το ερμηνεύει ο Βασίλης Γισδάκης.

Η παπαδιά

Η κυρά ενός παπά

ένα διάκο αγαπά

και πολύ μ' αυτόν τα έχει...

και ο άντρας της κοιτά

τα πολλά της χωρατά

και για τούτον πέρα βρέχει.

Επερνούσαν μια χαρά

έως ότου μια φορά

έγινε παπάς βαρβάτος

και ο διάκος, ο αφράτος.

Κι ο παπάς της ο φτωχός

διόλου δεν εφθόνησε,

και ο ίδιος μοναχός

τον εχειροτόνησε.

Τίγκι, τούγκ!... μεγάλη σχόλη.

"Άξιος!" φωνάζουν όλοι

νέοι, γέροι και παιδιά.

Μα με όλο της το νάζι

"Υπεράξιος!" φωνάζει

Τρεις φορές κι η παπαδιά.

375. Παρουσίαση μουσικής

Τα χέρια

Ο ΜΙΜΗΣ ΠΛΕΣΣΑΣ ΠΑΙΖΕΙ PHILICORDA

Jazz & Tzaz, 2005

Ο δίσκος αυτός είναι μια επανέκδοση από το περιοδικό Jazz & Tzaz του συλλεκτικού δίσκου που εμφανίστηκε σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων στα μέσα της δεκαετίας του '60 με σκοπό την επίδειξη ενός μοντέλου ηλεκτρικού οργάνου, εκείνης της περιόδου, της philicorda.

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Τα χέρια» και είναι σύνθεση του Κώστα Καπνίση. Πρόκειται για μια bossa nova, μουσική υπόκρουση στην ομώνυμη ταινία με την οποία ο Κ. Καπνίσης κέρδισε το βραβείο στο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης το 1962. Η σπονδυλωτή ταινία δυο επεισοδίων μελοδραματικού χαρακτήρα, σε σκηνοθεσία και σενάριο Τζων Κόντες, απεικόνιζε συμβολικά τις δημιουργικές και καταστροφικές ικανότητες των ανθρώπινων χεριών.  

Παρουσίαση μουσικής

374. Η ζωή

ΑΣΤΡΑ ΠΟΥ ΨΙΧΑΛΙΖΟΥΝ ΦΩΣ

ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ, 2013

Ο δίσκος αυτός είναι προϊόν της μουσικής παρέας από την Κω, που ονομάζεται «Μικρές Περιπλανήσεις». Η ηχογράφηση έγινε στο σπίτι του Νίκου Παπάζογλου στα Νικεία της Νισύρου.

Παίζουν: Χρήστος Γαμβρέλης (ακορντεόν), Νίκος Αρμπιλιάς (μπουζούκι, μαντολίνο, τζουρά, μαντόλα), Μάνθος Αρμπελιάς (κιθάρα), Λεωνίδας Κουλίτσης (κιθάρα), Γιάννης Παπαστεργίου (βιολί, μαντολίνο), Γιάννης Κολοβός (κοντραμπάσο), Σταυρούλα Κουλίτση (κιθάρα, μπαγλαμά)

Τραγουδούν : Λεωνίδας Κουλίτσης, Ελένη Κολετζάκη, Χρήστος Γαμβρέλης, Μάνθος Αρμπελιάς, Νίκος Αρμπιλιάς, Γιάννης Παπαστεργίου, Αλέξανδρος Λαμπρίδης

Χορωδία (νηπιακή) : Αννα, Μάρθα, Κωνσταντίνα, Ειρήνη, Κατερίνα (του Κουλάκη), Θανάσης και Στεφανής (του Παπαστεργίου)

Ζωγραφικό εξωφύλλου και σκίτσα : Νίκος Αρμπιλιάς

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο: «Η ζωή». Τους στίχους έχει γράψει ο Γιώργος Χαρτοφίλης και τη μου μουσική ο Νίκος Αρμπιλιάς.

Η ζωή προχωράει σφυρίζοντας

σου κλείνει το μάτι.

Στ’ αδειανό σου κρεβάτι

πέφτει ο ήλιος κρυφά.

Η ζωή ταξιδεύει χορεύοντας,

σου γελάει και γνέφει.

Με ξεκούρδιστο ντέφι

στο ρυθμό της χτυπάς.

Η ζωή σκοτεινιάζει απότομα,

σε γερνάει και φεύγει.

Στο σπασμένο καθρέφτη

το είδωλό σου γελά.

Η ζωή μασουλάει αδιάφορα,

στο στρωμένο τραπέζι.

Στ’ άδειο πιάτο σου παίζει

με το φως η σκιά.

Η ζωή χαιρετάει κραδαίνοντας

τα φριχτά λάφυρά της.

Θλιβερός παραβάτης

μας κοιτάς και γελάς.

Η ζωή σ’ τη φυλάει περίεργα

στη γωνιά. Και ο χρόνος

σιωπηρός δολοφόνος,

τις στιγμές σου κεντά.

Η ζωή μπουσουλάει χαράματα

μ’ αδειανές τις κερκίδες.

Όσα πρόλαβες είδες

μα αν δεν είδες, αργά.

Παρουσίαση μουσικής

373. Selini

POINT TWO

 

Χρήστος Ραφαηλίδης: Κοζάνη-Βοστόνη-Νέα Υόρκη, βιμπραφωνίστας, συνθέτης, ιδρυτής του συγκροτήματος «Manhattan Vibes, που δεν είναι ένα συγκεκριμένο κουαρτέτο, με συγκεκριμένους ανθρώπους...

Πέτρος Κλαμπάνης  Ζάκυνθος-Αθήνα-Άμστερνταμ, κοντραμπασίστας, συνθέτης.

Το κομμάτι του Christos Rafalides αρχικά γνωστό με τον τίτλο «When the moon turns blue» συμπεριλαμβάνεται στον δίσκο «Point two» με την ονομασία “Selini”.

Παρουσίαση βιβλίου

Η κότα που ονειρευόταν να πετάξει

Hwang Sun-Mi

Εκδ Διόπτρα, 2013

Η Κορεάτισα συγγραφέας, Sun-Mi Hwang, έγραψε το 2000 την ιστορία της κότας Μπουμπουκίτσας. Η Μπουμπουκίτσας ζει σε μια φάρμα με μοναδικό προορισμό να γεννάει αυγά και κάθε μέρα που περνάει, μαραζώνει επειδή δεν μπορεί να κρατήσει ούτε ένα από τα αυγά της, να το κλωσήσει, να αποκτήσει ένα πουλάκι, και να το μεγαλώσει. Με τον καιρό εξασθενεί τόσο που δεν μπορεί να κάνει άλλα αυγά και τότε την πετάνε στον λάκκο να την φάει ο νυφίτσας. Όμως θα ζήσει.

Πάντα οι ιστορίες με πρωταγωνιστές ζώα τραβούσαν ιδιαίτερα το ενδιαφέρον μου. Άλλωστε «Η φάρμα των ζώων» του Όργουελ αποτελεί κατά την άποψή μου ένα κορυφαίο βιβλίο.

Έτσι δεν θα μπορούσα να μην είχα διαβάσει και την «Κότα που ονειρευόταν να πετάξει». Πρόκειται για ένα πάρα πολύ καλό κείμενο από πολλές πλευρές. Η πλοκή και η τροπή της ιστορίας είναι έξυπνη, τα μηνύματα πολλά και αξιόλογα, η οικονομία γραφής και το εύρος της ιστορίας σωστό. Ϊσως η λυρικότητα είναι υπερβολική σε κάποια σημεία, αλλά όχι τόσο όσο να ενοχλεί.

Τα αλληγορικά μηνύματα λοιπόν είναι ψυχολογικά και κοινωνικά: ρατσισμός, δυσανοχή στην διαφορετικότητα, συντηρητισμός και απαξίωση του νέου, αξία της θυσίας, δύναμη του ονείρου, επιτυχία της επιμονής, μητρική αγάπη, απελευθέρωση του παιδιού που ενηλικιώνεται από τους γονείς.

Απαραίτητο βοήθημα για κάθε Έλληνα γονιό που έχει μικρό παιδί μέχρι τα 30 (!) στο σπίτι...

Παρουσίαση μουσικής

372. Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα

ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ

LYRA, 1963

Τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη σε  ποίηση Οδυσσέα Ελύτη. Το ομώνυμο ποίημα ανήκει στον κύκλο «Μικρές Κυκλάδες», που ο Οδυσσέας Ελύτης έγραψε το 1963, ειδικά για να μελοποιηθούν από τον Θεοδωράκη. Ο Θεοδωράκης τα μελοποίησε αμέσως και πρωτοπαρουσιάστηκαν στην μπουάτ "Συμπόσιο", με τον Νότη Μαυρουδή στην κιθάρα και την Ντόρα Γιαννακοπούλου στην ερμηνεία.

Στις αρχές του '64 ηχογραφήθηκαν σε δύο εκτελέσεις, μία με την Ντόρα Γιαννακοπούλου και μία με την Σούλα Μπιρμπίλη.

Εδώ επιλέγουμε την 2^η εκτέλεση από την αγαπημένη μας φίλη, («Σουλέτ» για τους οικείους), της μεγάλης μουσικής οικογένειας (αδελφός Σώτος Κυριαζόπουλος, βιολιστής βιρτουόζος, αδελφή Ζωζώ Κυριαζοπούλου, τζαζ τραγουδίστρια, Δημήτρης Καψύλης τζαζ πιανίστας).

Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα,

βαθύ γαρούφαλο ακρωτήρι.

Το χέρι σου έφευγε με το νερό,

να στρώσει νυφικό το πέλαγο.

Το χέρι σου άνοιγε τον ουρανό.

Άγγελοι μ’ έντεκα σπαθιά

πλέανε πλάι στ’ όνομά σου,

σκίζοντας τ’ ανθισμένα κύματα.

Στους κόρφους σου έκρυβες μια χάρη,

που ήταν το ίδιο το φεγγάρι.

Φεγγάρι εδώ, φεγγάρι εκεί,

αίνιγμα διαβασμένο από τη θάλασσα.

Για το δικό σου το χατίρι

ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα,

βαθύ γαρούφαλο ακρωτήρι.

Παρουσίαση μουσικής

371. Η ιστορία της Μαρίας Νο 1

ΑΤΑΣΘΑΛΙΕΣ

LYRA, 1993

Ο φίλος Βασίλης Νικολαϊδης είναι μόνιμος κάτοικος της Μενεστρέλλων Πολιτείας και έχει ήδη προσφέρει δύο τραγούδια του το 2008 και το 2011. Όπως κάθε τρία χρόνια λοιπόν έτσι και φέτος φιλοξενούμε το πιο εμβληματικό, κατά την άποψή μας, έργο του, «την ιστορία της Μαρίας», που περιέχεται στον δίσκο «Ατασθαλίες». Πρόκειται βέβαια για το 1^ο μέρος της ιστορίας της περίφημης αυτής Μαρίας με την ευπροσάρμοστη ηθική, που της επέτρεψε να επιζήσει σε χρόνια δύσκολα. Το 2^ο μέρος υπάρχει στον ίδιο δίσκο και έχει μια πολύ πρωτότυπη τροπή. Ίσως το 2017... Μουσική, στίχοι, ερμηνεία Βασίλης Νικολαΐδης.

Η ιστορία της Μαρίας Νο 1

Σαν πρώιμο σταφύλι η Μαρία

Πριν πατήσει ακόμα καν τα δεκατρία

Τους άντρες έκανε τυφλά να την ποθούν

Σαν τα μυγάκια που πετούν γύρω απ’ τη φλόγα

Όταν αντίκριζαν τη ροδαλή της ρώγα

Γύρω της τρέχαν για να τσουρουφλιστούν

Κατεβαίνει απ’ το χωριό της στην Αθήνα

Γερμανοί παντού και λύσσαξε στην πείνα

Τι άλλο θα βρω για να σας πω ένα παραμύθι

Λόγω πείνας της αμβλύνθηκαν τα ήθη

Στην Αθήνα της Μαρίας η εμορφιά

Ξεπουλήθηκε στη μαύρη αγορά

Ένας δοσίλογος την έχει ερωτευτεί

Κι αυτή του δίνεται χωρίς να το σκεφτεί

Μία μέρα ένας άντρας την πλευρίζει

"Κακομοίρα μου", στ’ αυτί της ψιθυρίζει

"Μ’ αυτόν που είσαι το κεφάλι σου θα φας,

Γυρεύοντας κοπέλα μου το πας;"

Σηκώθηκε ένα βράδυ απ’ το κρεββάτι

"Προς νερού μου" λέει "πάω" στο συνεργάτη

Βιαζότανε αυτός να την πηδήσει

Μα τον πείθει πως αμέσως θα γυρίσει

Από κάτω περιμέναν οπλισμένοι

Δυο της Όπλα και στο κόμμα οργανωμένοι

Τους ανοίγει, ανεβαίνουνε επάνω

Και σκοτώνουν στο κρεββάτι τον ρουφιάνο

Φχαριστήθηκε ο κοσμάκης, κι η Μαρία

Άστε ντούε βγήκε στην παρανομία

Μα την ψάχνανε παντού οι Γερμανοί

Φεύγει εκείνη στο βουνό για να κρυφτεί

Με αντάρτες στο βουνό κάνει παρέα

Γνωρίζει κάποιονε ονόματι Αντρέα

Τα γένια του μυρίζανε θυμάρι

Μαυροσκούφης ήτανε του Άρη

Της υπόσχεται, μόλις λευτερωθούνε

Με το καλό θα ήθελε να παντρευτούνε

Ενώ μπαίναν στην Αθήνα οι Εγγλέζοι

Δως του εκείνος για παντριά να την πιέζει

Κάποιος βρέθηκε να την διαφωτίσει

Ο Φώτης, και τα μάτια της να ανοίξει

"Ο Αντρέας ήταν", λέει, "Τροτσκιστής,

Γι’ αυτό δεν πρέπει να τον ξαναδείς"

Του χώσανε λοιπόν μία παγίδα

Του αντάρτη κι αν τον είδατε, τον είδα

Πάει τον έφαγε το μαύρο το σκοτάδι

Κατά διαταγήν του Ζαχαριάδη

Και μια νύχτα σκοτεινή πάνω στο Γράμμο

Ο Φώτης την εζήτησε σε γάμο

Ο Φώτης βρέθηκε μετά στη Βουλγαρία

Κι αυτή να σέρνεται μες στα στρατοδικεία

Ο επίτροπος ζητά την εσχάτη των ποινών

Μα επεμβαίνει, ευτυχώς, κάποιος γιος εφοπλιστών

Την είχε δει σε μια εφημερίδα

"Την ερωτεύτηκα μπαμπά", του λέει, "μόλις την είδα"

Κι όταν σκότωσαν τον Νίκο Μπελογιάννη

Στη Μητρόπολη γινήκανε οι γάμοι

Ο φάκελός της σαν σκιά εξαφανίστηκε

Σε κολυμπήθρα εθνική ξαναβαφτίστηκε

Από τότε κολυμπάει στα πλούτη μέσα

Η Μαρία είναι τώρα ναυαρχέσα

Έχουν δίκιο της ζωής οι βετεράνοι

Στόλους σέρνει άμα θέλει το φουστάνι

Έχουν δίκιο όταν λένε οι παλιοί

Στόλους σέρνει άμα θέλει, (νανανα.. τιντιντιν....)