Παρουσίαση μουσικής
154. Βούλιαξαν οι ώρες
ΣΤ’ ΟΥΡΑΝΟΥ ΤΑ ΠΕΡΙΒΟΛΙΑ
LYRA 1975

3/12

Ο συνθέτης Γιώργος Κοντογιώργος έχει στο ενεργητικό του έντονη δραστηριότητα ως ενορχηστρωτής και διευθυντής μουσικών συνόλων για ηχογραφήσεις σε στούντιο δισκογραφικών εταιρειών. Σημαντικές δουλειές του Μ. Χατζιδάκι και του Δ. Σαββόπουλου έχουν περάσει από τα χέρια του. Στον τελευταίο από τους 3 προσωπικούς του δίσκους, «Στ’ ουρανού τα περιβόλια», συνεργάζεται με τον Άκο Δασκαλόπουλο, τον Γ. Κακουλίδη, τον Θ. Γκαϊφίλια και την Βαρβάρα Τσιμπούλη.
Το καλαίσθητο εξώφυλλο έχει φιλοτεχνήσει ο ζωγράφος Χρήστος Καρράς. Το τραγούδι «Βούλιαξαν οι ώρες» του Άκου Δασκαλόπουλου ερμηνεύει ο Δημήτρης Ψαριανός.

Τ’ ουρανού τα ρόδα λάμπουν στον αέρα
Θάλασσα-θάλασσα μη με κοιτάς
Γαλανό κορίτσι κι έρχεσαι από πέρα
Θάλασσα-θάλασσα μη με πονάς
Βούλιαξαν οι ώρες της αγάπης μας
Καραβάκια μέσα στο θολό νερό
Οι βασανισμένοι τι γυρεύουν
Μες’ τη νύχτα μες’ τον άδικο καιρό
Πάρ’ τα δάκρυά μου πότισε τον Άδη
Θάλασσα-θάλασσα μη με ρωτάς
Όσοι αγαπούσα λιώνουν στο σκοτάδι
Θάλασσα-θάλασσα μη με πονάς.

Παρουσίαση μουσικής
153. Τα παιδάκια
ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ
POLYDOR 1969

4/12

Ο συνθέτης Πάνος Σαββόπουλος κυκλοφόρησε αυτόν τον δίσκο βινυλίου το 1969. Το ύφος παραπέμπει στον διάσημο συνονόματο του Διονύση. Ο ίδιος γράφει: «... η λιτότητα και το πρωτόγονο της παρουσίασης των τραγουδιών στο δίσκο, είναι για νάναι πιο κοντά στο όχι φτιαχτό της δικής μου ζωής...» Κιθάρα στο δίσκο παίζουν ο Ν. Μαυρουδής και ο Β. Τενίδης. Το συγκεκριμένο τραγούδι «Τα παιδάκια», είναι σε στίχους του ίδιου, όπως και όλα του δίσκου. Ερμηνευτής ο συνθέτης.

Δυό παιδιά στο δρόμο παίζουν μες στο κρύο μες στο χιόνι
και δε νοιάζονται σταλιά
κι ούτε δίνουν σημασία που το χνώτο τους παγώνει
στην ανάσα του βοριά.
Τα παιδάκια παίζουν μες στη παγωνιά
και δεν δίνουν σημασία στο χιονιά
Δυό παιδιά στο δρόμο παίζουν μες το παγωμένο αγέρι,
μες στη βαρυχειμωνιά,
χελιδόνια του χειμώνα, ζωντανεύουν τα δρομάκια
στη μικρή τη γειτονιά.

Παρουσίαση μουσικής
152. Τα κύματα
ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΠΑΡΟΥΝΕΣ
LYRA 1992

6/14


Το 1992 κυκλοφορεί ο πρώτος δίσκος της Ευανθίας Ρεμπούτσικα με τίτλο ''Στη λίμνη με τις παπαρούνες'', σε συνεργασία με τον Παναγιώτη Καλατζόπουλο και ερμηνεύτρια την Κρίστι Στασινόπουλου. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει τίτλο «Κύματα». Εντυπωσιακή μουσική προσαρμογή στο δύσκολο αυτό ποίημα της Α. Ραϊλα.

Δυο κύματα με πήραν, άλλα πίσω δεν με φέραν
Στενέψαν οι ορίζοντες πολύ
Σαν τη νυχτιά είσαι συ αγάπη μου γλυκιά
Σαν ήλιος η ματιά σου
Τα χέρια σου είναι σαν τα γιασεμιά
Μ’ αγγίζει η φλόγα.
Δυο κύματα με πήραν. Αχ, και πίσω δε με φέραν
κι απόμεινα μονάχη μου ξανά.
Στείλε μου σημάδια και θα βγώ ξανά
στην άκρη απ’ τ’ αεράκι
τα χείλη σου να ξαναδώ στη φλόγα τους να πέσω.

Παρουσίαση μουσικής
151. Χασάπικο των διδύμων
ΡΥΘΜΟΛΟΓΙΑ
LYRA 1971

2/6


Έργα για πιάνο του Μάνου Χατζιδάκι, ηχογραφημένα στην Νέα Υόρκη το 1971 και παιγμένα από τον ίδιο τον συνθέτη. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει υπότιτλο «Στο ύφος του Erik Satie»

Παρουσίαση βιβλίου
Το φεγγάρι κατέβηκε χαμηλά
Τζων Στάινμπεκ
Εκδ. Ζαχαρόπουλος 1985







Επιτέλους, άλλο ένα σπάνια συναρπαστικό βιβλιαράκι. Συναρπαστικό με τον κυριολεκτικό ορισμό. Σε συν-αρπάζει από τις πρώτες σελίδες. Σε αρπάζει και σε πηγαίνει εκεί, στο τόπο του ονείρου. Όχι μόνο με την πλοκή, δηλαδή την περιέργεια να μάθεις τι γίνεται στην επόμενη σελίδα. Αλλά και με το εκφραστικό μέσο, δηλαδή την καλή γραφή. Με τις όμορφες ιδέες : την αγάπη για την ελευθερία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τον σεβασμό του διαφορετικού, την αποστροφή για τον πόλεμο.
Ο Τζων Ερνστ Στάινμπεκ γεννήθηκε στην Καλιφόρνια το 1902. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, κύριος εκπρόσωπος του νατουραλισμού και της κοινωνικής πεζογραφίας στη χώρα του. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο Στάινμπεκ εργάστηκε ως πολεμικός ανταποκριτής. «Το φεγγάρι κατέβηκε χαμηλά» που γράφτηκε το 1943 δεν είναι από τα μείζονα έργα του. Το 1962 πήρε Νόμπελ λογοτεχνίας. Πέθανε το 1968.
Μερικά αποσπάσματα:
... Ο λοχαγός Λοφτ ήταν λοχαγός όσο περισσότερο μπορεί κανείς να το φανταστεί. Ζούσε και ανάσαινε για τον βαθμό του, του λοχαγού. Δεν είχε στιγμές μη στρατιωτικές. Μια ακατανίκητη φιλοδοξία τον έσπρωχνε ν’ ανεβαίνει τους βαθμούς... Χτυπούσε τις φτέρνες του τη μια με την άλλη τόσο τέλεια όσο κι ένας χορευτής. Ήξερε την κάθε στρατιωτική αβροφροσύνη κι επέμενε να τις χρησιμοποιεί όλες. Οι στρατηγοί τον φοβόντουσαν γιατί ήξερε καλύτερα από τους ίδιους, τους στρατιωτικούς κανόνες της διαγωγής. Θεωρούσε και πίστευε πως ένας στρατιωτικός είναι η ανώτατη εξέλιξη της ζωής. Αν σκεφτόταν ποτέ τον Θεό, τον θεωρούσε σαν ένα γέρο και τιμημένο στρατηγό, απόστρατο και γκριζομάλλη, που ζει ανάμεσα σε αναμνήσεις από παλιές μάχες... Ο λοχαγός Λοφτ πίστευε πως οι γυναίκες τον ερωτεύονται με την στολή του, και πως δεν ήταν δυνατόν να ‘ναι διαφορετικά...
... Στον πόλεμο οι περίγυροι είναι αόριστοι, οι πραγματικότητες γίνονται φανταστικές και μια ομίχλη θολώνει το μυαλό. Η ένταση, η έξαψη, η κούραση, η κίνηση, όλα συγχωνεύονται, σ’ ένα μεγάλο γκρίζο όνειρο, έτσι που όταν τελειώσει, δύσκολα θυμάσαι πως ήταν όταν σκότωνες ανθρώπους, ή όταν τους πρόσταζες να σκοτωθούν. Ύστερα, άλλοι άνθρωποι, που δεν ήταν εκεί, σου λένε σαν τι έμοιαζε, κι εσύ απαντάς αόριστα : «Ναι, υποθέτω πως έτσι ήταν».
… Αν τους πω να μην αγωνιστούν, θα λυπηθούν γι’ αυτό, αλλά θ’ αγωνιστούν. Αν τους πω ν’ αγωνιστούν, θα χαρούν, κι εγώ, που δεν είμαι και τόσο γενναίος, θα τους έχω κάνει λίγο γενναιότερους...
... Δεν αρέσει στο λαό να τον κατακτούν, κι έτσι δε θα κατακτηθεί. Οι ελεύθεροι άνθρωποι δεν αρχίζουν πόλεμο, αλλά μια κι έχει αρχίσει ο πόλεμος, τον συνεχίζουν, έστω και νικημένοι, ώσπου να νικήσουν. Οι αγελαίοι άνθρωποι που ακολουθούν έναν ηγέτη, δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο, κι έτσι πάντα οι αγελαίοι κερδίζουν τις μάχες και οι ελεύθεροι κερδίζουν πολέμους...

Παρουσίαση μουσικής
150. Finale-Η ζωή σαν παραμύθι
PETER PAN
MINOS-EMI 1998
6/22

Η μουσική του Μίνου Μάτσα από την παράσταση του έργου Πήτερ Παν, που παίχτηκε στο θέατρο Ριάλτο από τον «Θίασο ‘81» σε σκηνοθεσία Χρήστου Κελαντώνη Ο ίδιος γράφει: « Η περιπέτεια της μουσικής αντάμωσε με την ευαισθησία & τον δυναμισμό των ηρώων μας... Τι κι αν στο τέλος ο Πήτερ Παν γύρισε στη χώρα του Ποτέ- Ποτέ; Εμείς κάθε βράδυ τον περιμένουμε να ξετυλίξει το κουβάρι και να μας κλείσει το μάτι από το μέρος που τα παιδιά δε μεγαλώνουν ποτέ». Τα λόγια έχει γράψει η Νανά Νικολάου και το συγκεκριμένο κομμάτι ερμηνεύει η Αθηνά Μόραλη.

Η ζωή σαν παραμύθι ξετυλίγεται
σαν κουβάρι μπερδεμένο πότε-πότε
φαντασία που στο άπειρο ξανοίγεται
και μπερδεύει μια το τώρα μια το τότε.
Μα και έτσι κι αλλιώς
ένας είναι ο καϋμός
η ζωή τόση δα κι όχι άλλη
κι οι μικροί θα γίνουν κάποτε μεγάλοι
Η ζωή ένα καράβι που ξανοίγεται
σ’ άγρια πέλαγα πριν έλθει σε λιμάνι.
Σαν σκηνές από ταινία ξετυλίγεται
κοροϊδεύει και μας παίζει σαν αλάνι.

Παρουσίαση μουσικής
149. Βοσπορίδες
Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
LEGEND 2003

9/22

Μετά το τέλος της των εργασιών της Ζ' Συνόδου της Βουλής των Εφήβων το 2003 οργανώθηκε η βραδιά «Λόγος και Μέλος στο Ηρώδειο. Ο δίσκος αυτό περιέχει όλα τα κομμάτια που ερμηνεύτηκαν από την Μ. Φαραντούρη και το συγκρότημα «ΑVATON». Την εκτέλεση των έργων ανέλαβε η Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ υπό την διεύθυνση του μαέστρου Ανδρέα Πυλαρινού. Ποιήματα των: Σεικίλου, Σαπφούς, Ηράκλειτου, Επίκουρου, Κώστα Καβάφη, Γιώργου Σεφέρη, Οδυσσέα Ελύτη, Γιάννη Ρίτσου, Γεωργίου Βιζυηνού, Νίκου Καββαδία, Νίκου Γκάτσου ακούγονται μελοποιημένα από διάφορους συνθέτες. Το συγκεκριμένο ποίημα του Γ. Βιζυηνού μελοποίησε ο Γιώργος Παπαδάκης, που είχε και την καλλιτεχνική επιμέλεια της όλης παράστασης.

Βοσπορίδες
Εκεί στον ουρανό ψηλά
σε θέση διαλεχτή
με τα τραγούδια πολεμά,
να φτιάξει κάτι τι.
Διαβαίνει ο κόσμος κι ο Κοσμάς
και στέκει και ρωτά:
Με τα σωστά σου πολεμάς
ή κάμνεις χωρατά;

Παρουσίαση μουσικής
148. Τίτλοι αρχής
ΘΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΙΣ
ΜΙΚΡΗ ΑΡΚΤΟΣ 2003


3/19

Η μουσική που συνέθεσε η Δήμητρα Γαλάνη για την ταινία «Θα το μετανιώσεις» (Α' βραβείο καλύτερης ταινίας 43ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης). Τους στίχους έγραψε ο Παρασκευάς Καρασούλος. Τραγουδάει εκτός από την Δ. Γαλάνη και η Τάνια Τσανακλίδου.

Παρουσίαση μουσικής
147. Το φορτηγό
ΜΑΤΖΟΥΡΑΝΑ ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ
UNIVERSAL 1980, 1996


5/12



Μουσική του Χρήστου Λεοντή από την ομώνυμη θεατρική παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, που παίχτηκε το 1980. Οι στίχοι όλων των τραγουδιών είναι του ηθοποιού Γιώργου Αρμένη. Το συγκεκριμένο τραγούδι ερμηνεύει η Σοφία Βόσσου.

Έτρεχε, έτρεχε το φορτηγό
Έτρεχε, έτρεχε στο δημόσιο το δρόμο σαν τρελό
Πέρναγε πόλεις και χωριά
κι ο Γάκης στη καρότσα με τρία βόδια και μια κάσσα
που είχε δάσκαλο χωρίς ανάσα
Έτρεχε, έτρεχε το φορτηγό
Μ’ ένα όνειρο τρελό,
μ’ ένα κόμπο να το πνίγει στο λαιμό
μ’ ένα δάσκαλο μουγγό

Παρουσίαση μουσικής
146. Το πνεύμα της παπαρούνας
Η ΑΓΕΛΑΣΤΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ
SONY 1995

3/11
Μελοποιημένο παραμύθι των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα. Το έγραψαν και πρωτο- έπαιξαν, τα Χριστούγεννα του 1994, σε παιδιά δημοτικού σχολείου, στο Μπραχάμι. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πολιτεία όμορφη μα πάντα λυπημένη, οι άνθρωποι δεν ξέρανε χαμόγελο και αγάπη τι σημαίνει: Ποτέ δεν παίζανε τα παιδιά στους δρόμους στην πλατεία, (ποτέ δεν έγινε γιορτή, χορός και φασαρία) της βγήκε και το όνομα: Αγέλαστη Πολιτεία. Οι στίχοι και η μουσικοί είναι των αδελφών Κατσιμίχα. Το συγκεκριμένο κομμάτι ερμηνεύει η Τατιάνα Μανωλίδου και έχει τίτλο: «Το πνεύμα της παπαρούνας».
Από το αίμα του Χριστού κι απ’ το κρυφό του δάκρυ
στου Γολγοθά τους λόφους γεννήθηκα εγώ,
έρχομαι με την άνοιξη, Αγάπη τ’ όνομά μου,
από τους μύθους έρχομαι, βαθιά απ’ τον καιρό.
Από το αίμα του Χριστού κι απ’ το κρυφό του δάκρυ
κι απ’ των αθώων τα όνειρα είμαι πλασμένη εγώ.

Παρουσίαση βιβλίου
Ο ψαράς και η ψυχή του
Όσκαρ Ουάιλντ
Εκδ. ΗΡΙΔΑΝΟΣ



"Ο ψαράς και η ψυχή του" είναι το πιο βαθύ, πολύπλοκο και πολυσήμαντο από τα παραμύθια που έγραψε ο Ουάιλντ, με θέμα τη σύγκρουση της ομορφιάς με την ενοχή και τον πόνο. Η επιλογή μιας προσωρινής, φθαρτής ευδαιμονίας σε βάρος της αθάνατης ψυχής είναι ύβρις και τιμωρείται με αφάνταστη αγωνία. Ο προβληματισμός που διαπερνά το παραμύθι υπογραμμίζει την αντίφαση που σφράγισε και τον ίδιο το συγγραφέα : τη συνύπαρξη στη ζωή και στο έργο του μιας ρέμπελης αισθητικής φιλοσοφίας από τη μια, και από την άλλη ενός βαθύτατου προβληματισμού για την ηθική ευθύνη και την οδύνη της ύπαρξης.
Ο ίδιος έλεγε παρ’ όλα αυτά: «Το μεγάλο δράμα μου είναι ότι έβαλα όλη τη μεγαλοφυία μου στη ζωή μου. Δεν έβαλα παρά το ταλέντο μου μες στα έργα μου.»
Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης γράφει :
Ο Ουάιλντ μας θυμίζει τις λαμπρές τοιχογραφίες των ζωγράφων της Αναγέννησης, που, αν και ραγισμένες απ’ το χρόνο, είτε, εδώ κι εκεί, κηλιδωμένες, απ’ την εγκληματικότητα, την άγνοια, ή την απροσεξία των ανθρώπων, μένουν τ’ αριστουργήματα που ήσαν, και μάλιστα, σχεδόν, και πιο λαμπρά !
Μερικά αποσπάσματα:
... κι ένα βράδυ της φώναξε και είπε : Μικρή Γοργόνα, μικρή Γοργόνα ! Σ’ αγαπώ. Πάρε με για άντρα σου, γιατί σ’ αγαπώ. Μα η γοργόνα κούνησε το κεφάλι της. Έχεις ανθρώπινη ψυχή, απάντησε. Μόνο αν έδιωχνες την ψυχή σου θα μπορούσα να σ’ αγαπήσω. Κι ο νιος ψαράς είπε μέσα του: «Σε τι μου χρειάζεται η ψυχή μου; Μήπως μπορώ και τη βλέπω; Μήπως την αγγίζω; ... χωρίς άλλο θα τη διώξω από μένα... Μα πως θα διώξω την ψυχή μου από μένα;» φώναξε ο νιος ψαράς.... «Αλίμονο ! Δεν ξέρω», είπε η μικρή γοργόνα. Οι θαλασσογεννημένοι δεν έχουνε ψυχή...
... ο νιός ψαράς κατέβηκε στην αγορά ... οι έμποροι τον είδαν νάρχεται... «Τι έχεις να πουλήσεις;» «Θέλω να πουλήσω την ψυχή μου», αποκρίθηκε αυτός. Μα οι έμποροι τον περιγέλασαν και είπαν: «Σε τι θα χρησιμέψει σε μας η ψυχή ενός ανθρώπου; Ούτε ένα τριμμένο άσπρο δεν αξίζει. Πούλησέ μας το κορμί σου για σκλάβο, και θα σε ντύσουμε με θαλασσινή πορφύρα... μα μη μας μιλάς για την ψυχή σου γιατί για μας είναι σα να μην είναι...»

Παρουσίαση μουσικής
145. Πόσο σ’ αγαπώ
ΜΑΡΙΝΑ 70’S
LYRΑ 1994

4/14

Ένα πολύ αισθαντικό τραγούδι του συνθέτη Γιάννη Κιουρκτσόγλου που βρίσκεται μέσα στον προσωπικό δίσκο της τραγουδίστριας Μαρίνας, της Μαρίνας που πολύ αγαπήσαμε την 10ετία του 70, αλλά που χάθηκε στη συνέχεια. Ο Γ. Κιουρκτσόγλου υπήρξε ένα από τα τρομερά παιδιά του ελληνικού ροκ (συγκεκριμένα είναι ο «ΚΙΟΥ» των ΠΕΛΟΜΑΜΠΟΚΙΟΥ). Οι στίχοι του κομματιού είναι του Η. Ασβεστόπουλου.

Μια παλιά φωτογραφία συντροφιά από σένα μόνο
Πόσο σ’ αγαπώ
Χίλια δάκρυα σου στέλνω κει που θάσαι να θυμάσαι
Πόσο σ’ αγαπώ
Θέλω νάρθω να σε βρω τα δυο χείλη σου να κλέψω
στη ζεστή σου αγκαλιά να ταξιδέψω, να σου πω:
Πόσο σ’ αγαπώ
Της αγάπης τα σημάδια φυλακτά θα τα κρατήσω
Πόσο σ’ αγαπώ
Χίλια όνειρα θα πλέξω με χρυσή κλωστή κι αγάπη
Πόσο σ’ αγαπώ !

Παρουσίαση μουσικής
144. Αχ η καρδιά μου
ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ
EROS MUSIC 2005

7/15

Συλλογή συνθέσεων του πολύ καλού δημιουργού Μιχάλη Κουμπιού. Μελωδίες που μυρίζουν Μεσόγειο με ποικιλία οργάνων. Το συγκεκριμένο κομμάτι επελέγη γιατί ντύνει μουσικά ένα υπέροχο ποίημα της Μαρίας Πολυδούρη. Το ερμηνεύει η Κατερίνα Γιαμαλή.

Αχ η καρδιά μου νοσταλγεί, τώρα που φεύγει η μέρα
το ρόδινο ξημέρωμα, τον ήλιο, τον αιθέρα
τα παιδικά χαμόγελα, το κύμα που απαντούσε
στο φλοίσβημα της πρόσχαρης φωνούλας μας που αχούσε
τη βάρκα που λικνίζονταν στη μέθη μας του ονείρου
το αβρό τραγούδι που έσμιγε τη σιγαλιά του απείρου
τη χαραυγή που ρόδιζε τα σεντεφένια πλάτια
την πεθυμιά την άχραντη στ’ αγγελικά μας μάτια.
Αχ η καρδιά μου νοσταλγεί, τώρα που η μέρα σβήνει
της ομορφιάς το πέρασμα, τη νιότη που μ’ αφήνει.

Παρουσίαση μουσικής
143. Σ’ αγαπώ
SOLO PIANO
SYMPHONY RECORDS 2006

4/17

Ο Δίσκος περιέχει συνθέσεις του Γιώργου Χατζηνάσιου για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Σ’ αγαπώ».

Παρουσίαση μουσικής
142. Σοκολάτα
Ο ΜΑΓΟΣ ΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ
ΜΙΝΟΣ-ΕΜΙ 2000





Η μουσική του συνθέτη Γιώργου Κατσαρού για το θεατρικό έργο «Ο Μάγος με τα χρώματα», του Γιάννη Ξανθούλη, που ανέβασε το 1978 ο Δημήτρης Ποταμίτης στην παιδική σκηνή. Ο μάγος Σκορδάλευρος ζωντανεύει τα «Καλλιστεία Λιχουδιάς» με παιδιά που ψηφίζουν για την ανάδειξη της ομορφότερης λιχουδιάς. Το συγκεκριμένο «γλυκό» κομμάτι ερμηνεύει η Ιρένε Μαραντέϊ και μας ανοίγει την όρεξη.
Σοκολάτα
Μόλις το δόντι σου πατήσεις στο κορμί μου
Ανατριχιάζω και στενάζω από χαρά
Λέω πως η γλύκα που σκορπάει το φιλί μου
Θα φτάσει αμέσως στη μικρούλα σου καρδιά
Σοκολάτα, σοκολάτα
Για μεγάλους και μικρούς είμαι πειρασμός
Σοκολάτα, σοκολάτα
Τρώγομαι έτσι, δαγκώνομαι έτσι, τρώγομαι αλλιώς

Παρουσίαση βιβλίου
Φιοντόρ Κουζμίτς
Τολστόϊ Λέων
Εκδ. ΗΡΙΔΑΝΟΣ 1986







Ο ερημίτης Φεδόρ Κουζμίτς αναφάνηκε στη Σιβηρία στα 1836 και πέθανε στα 1864. Παράδοξες φήμες κυκλοφόρησαν στα περίχωρα με την εμφάνισή του. Έλεγαν πως ο άνθρωπος αυτός, που τόσο επίμονα έκρυβε το αληθινό του όνομα και την καταγωγή του, δεν ήταν παρά ο τσάρος Αλέξανδρος Ι, κι αυτό επιβεβαιώθηκε μετά το θάνατό του.
Ο Λέων Τολστόϊ, ο γίγαντας αυτός της ρωσικής λογοτεχνίας είναι κυρίως γνωστός για τα 2 μνημειώδη έργα του «Πόλεμος και ειρήνη» και «Άννα Καρένινα». Το μικρό αυτό πόνημα χωρίς τεράστια λογοτεχνική αξία περιέχει μερικά κομμάτια χαρακτηριστικά της γραφής και της σκέψης του Τολστόϊ, που αξίζει να διαβαστούν. Μερικά αποσπάσματα:
... Προσπάθησα να ξεχάσω τον θάνατο και να ζήσω ως να υπήρχε μονάχα η ζωή, κι έζησα έτσι ώσπου έφτασα στο σημείο να φοβάμαι το θάνατο...
... Πολλές φορές στοχάζουμαι πως ο άνθρωπος δε μπορεί να μην επιθυμεί. Και γω διαρκώς επιθυμώ... οι επιθυμίες μου μόλις πραγματοποιηθούν παύουν να με ενδιαφέρουν ... και τότε παύουν να είναι επιθυμίες... Να τώρα, ξάφνου πεθύμησα το χειμώνα – ήρθε, πεθύμησα τη μοναξιά – σχεδόν τη βρήκα, πεθύμησα να περιγράψω τη ζωή μου – γίνεται κι αυτό, κι όσο προχωράμε θα φυτρώνουν καινούργιες. Αυτή είναι η ζωή.
Και στοχάζουμαι πως αν όλη η ζωή δεν είναι παρά μια διαρκής εναλλαγή επιθυμιών κι η χαρά της ζωής η πραγματοποίησή τους, μήπως υπάρχει καμιά επιθυμία προσιτή για όλους τους ανθρώπους, που πάντα να πραγματοποιείται ή να πλησιάζει στην πραγματοποίησή της. Και βρήκα, πως την ευτυχία αυτή θα την έβρισκε ο άνθρωπος μόνο στο θάνατο. Όλη του η ζωή θα περνούσε πλησιάζοντας στην πραγματοποίηση ώσπου, αναμφισβήτητα θα πραγματοποιόταν η επιθυμία.
Στην αρχή η σκέψη αυτή μου φάνηκε λιγάκι παράδοξη. Μα, όταν καλοξέτασα το ζήτημα, είδα πως σ’ αυτό το κοντοζύγωμα του θανάτου έγκειται η λογική επιθυμία του ανθρώπου. Όχι ν’ αποβλέπει κανένας διαρκώς μόνο στο θάνατο, παρά στο πως θα κανονίσει τη ζωή του ώσπου να φτάσει σ’ αυτόν, απολυτρωμένος από τα πάθη και σύμφωνη στις πνευματικές αρχές που διέπουν κάθε άνθρωπο.

Παρουσίαση μουσικής
141. Απόσταση
ΖΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ;
LYRA 1983

6/13

Όλοι γνωρίζουμε την Σαββίνα Γιαννάτου από την Λιλιπούπολη και όχι μόνο. Η εξαιρετική αυτή τραγουδίστρια με τις ιδιαίτερες φωνητικές δυνατότητες, είναι και συνθέτρια. Στο δίσκο αυτό του 1983 ανακαλύπτουμε μια ενδιαφέρουσα συλλογή δικών της δημιουργιών. Το συγκεκριμένο τραγούδι, όπως και όλα του δίσκου είναι σε μουσική, στίχους και ερμηνεία Σαββίνας.
Απόσταση
Σε βλέπω να φεύγεις καθώς απαλά μ’ ακουμπάς.
Στα δάχτυλά σου τρέμει μια ανησυχία που σε πάει μακριά,
εκεί που ο κίνδυνος δεν σε απειλεί,
εκεί που η απόσταση είναι αρκετή
για μας.
Σε βλέπω τώρα να περνάς
μες στους ήχους του διαστήματος,
ν’ αναζητάς την επαφή με τη γη.

Παρουσίαση μουσικής
140. Αναστασία
ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΥ
LYRA 1996
4/10


Μουσικές συνθέσεις του Γιάννη Σπυρόπουλου-Μπάχ. Το συγκεκριμένο τραγούδι, σε στίχους Μπαχ, αποδίδει ο Άγγελος Σφακιανάκης με συνοδεία ορχήστρας δωματίου.

Πόσες φορές, πόσες φορές
τις μουσικές σου όταν παίζεις
πόσες φορές
με τις χορδές να μας πονούν
με τις φωνές μας να καταγγέλουν, να ξαγρυπνούν
πουν’ το φεγγάρι που βραδιάζει πια δεν ξέρω
απ’ όπου νάφυγα ακόμα μένω εδώ
ο Απρίλης άφησε στον Μάϊο να υποφέρω
ένα τραγούδι που μου φέρνει πυρετό
πόσες φορές, πόσες φορές
γύρω μου μάγια δεν βρίσκω λόγια
πόσες φορές
χρυσαφικά ηλιόλουστα
αναστασία, ίχνη από αστέρια
θεόπλαστα

Παρουσίαση μουσικής
139. Εισαγωγή
ΚΑΙΣΑΡ ΚΑΙ ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ
COLUMBIA 1962

16/17

Η υπέροχη μουσική που συνέθεσε ο Μάνος Χατζιδάκις για την μουσική κωμωδία «Καίσαρ και Κλεοπάτρα», βασισμένη στο θεατρικό έργο του George Bernard Shaw, που ανέβηκε στο Θέατρο Κοτοπούλη-Rex τον Οκτώβριο του 1962 με σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, σκηνικά και κοστούμια Νίκου Εγγονόπουλου και πρωταγωνιστές την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Τζαβαλά Καρούσο. Πως να μην θαυμάσει κανείς, εκτός από την έμπνευση της μουσικής μελωδίας, τις καταπληκτικές ενορχηστρωτικές ιδέες. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι η εισαγωγή.

Παρουσίαση μουσικής
138. Η Χιονένια και η Συννεφένια
ΛΑΧΑΝΑ ΚΑΙ ΧΑΧΑΝΑ
LEGEND 2008
4/24



Συλλογή παιδικών τραγουδιών του συνθέτη Τάσου Ιωαννίδη, που έγραψε ορμώμενος από την προσπάθεια αποστήθισης ποιημάτων παιδιών της 1ης δημοτικού. Τα στιχάκια είναι της Ελενης Καραντζολα, Καλλιόπης Κυρδη, Τατιάνας Σπανέλλη και Θεοδώρας Τσιαγκάνη. Το συγκεκριμένο κομμάτι ερμηνεύει η Μ. Φαραντούρη.

H Χιονένια και η Συννεφένια

Ταξιδεύει η Συννεφένια
με του Ανέμου τα φτερά.
Χίλια δάκρυα μεταξένια
στο ταξίδι της σκορπά.
Όταν δακρύζει η Συννεφένια,
ψιχάλες πέφτουν απαλά.
Ψηλά κοιτά τότε η Χιονένια,
στο σύννεφο χαμογελά.

Παρουσίαση βιβλίου
Η ιστορία του κόσμου
Από τους προϊστορικούς χρόνους ως τη σημερινή εποχή
Ζαν - Κλωντ Μπαρρώ, Γκιγιώμ Μπιγκό
Εκδ. ΕΣΤΙΑ 2008





Και είναι ποτέ δυνατόν να αντιληφθούμε την επικαιρότητα χωρίς τις απαραίτητες ιστορικές αναφορές, από τη στιγμή που και οι πιο πρόσφατες εξελίξεις έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν; Πού, παραδείγματος χάριν, να τοποθετήσουμε τους πολέμους του Ιράκ, αν δεν έχουμε ποτέ μιλήσει για τη Μεσοποταμία; Οι εικόνες μας σοκάρουν, αλλά δεν μας αφορούν. Βλέπουμε τα πάντα, αμέσως, σε απευθείας σύνδεση, αλλά δεν μας αφορούν. Βλέπουμε τα πάντα, σε απευθείας σύνδεση, αλλά δεν καταλαβαίνουμε τίποτα.
Πριν από έναν αιώνα, όσοι ήξεραν ανάγνωση ήξεραν και να τοποθετούνται στο χώρο και το χρόνο. Σήμερα δεν είναι πλέον το ίδιο. Οι Δυτικοί έχουν μετατραπεί, ως επί το πλείστον, σε ανθρώπους χωρίς παρελθόν, σε "αμνήμονες". Κατά μία παράδοξη ειρωνεία, το ζήτημα του "καθήκοντος προς τη μνήμη" δεν ήταν ποτέ τόσο έντονο όσο στους σημερινούς καιρούς της λήθης, εφόσον ένα προτέρημα δεν εκθειάζεται παρά μόνο όταν έχει ξεχαστεί. Αν προσθέσετε σε όλα αυτά και τη χρηματιστηριακή περιφρόνηση για το μακροπρόθεσμο, θα καταλάβετε ότι ο μοντερνισμός μας κατασκευάζει αναλώσιμους καταναλωτές, που με μανιώδη τρόπο επιδίδονται στο ζάπινγκ, παρά υπεύθυνους πολίτες με θέληση να κατανοήσουν και να οικοδομήσουν.
Από εδώ λοιπόν πηγάζει η απλή ιδέα, φιλόδοξη και ταπεινή ταυτόχρονα, να γράψουμε ένα συνοπτικό βιβλίο ιστορίας με χρονολογική αφήγηση, για όλους τους αναγνώστες που επιθυμούν να εντοπίσουν την προσωπική τους μοίρα στη μεγάλη συλλογική ιστορία, ηρωική και τραγική -λογική ή παράλογη- του ανθρώπινου γένους.
Ιδού λοιπόν μια σύνοψη της ιστορίας της ανθρωπότητας. Αληθινή διήγηση όπου ο αναγνώστης θα μπορέσει να βρει ερμηνείες γεγονότων που φαντάζουν αναμφισβήτητα. Απευθύνεται σε όλους, εκτός από τους επαγγελματίες ιστορικούς.
Άλλο ένα βιβλίο Ιστορίας; Βεβαίως.
Και μπορεί να χωρέσει η ιστορία ολόκληρου του κόσμου σε 365 σελίδες; Αυτό είναι η τέχνη του συγγραφέα.
Πρόκειται για ένα πόνημα πολύ χρήσιμο σε κάθε αναγνώστη, είτε γνωρίζει αρκετή ιστορία ήδη, είτε δεν γνωρίζει. Εκτός από ένα-δυό μικρά σημεία υστέρησης, η παρουσίαση είναι ψηλού επιπέδου, αλλά και εύληπτη, με αποτέλεσμα ένα κείμενο χωρίς χάσματα, που κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι τελευταίας σελίδας.
Μερικά σύντομα αποσπάσματα:
... «Πολλά θηλαστικά είναι κυνηγοί, τα πρωτεύοντα όμως είναι συλλέκτες, το κυνήγι δεν αποτελεί μέρος του γενετικού τους κώδικα... Κατά πάσα πιθανότητα η ομιλία επινοήθηκε για λόγους πρακτικούς: χρειάστηκε να μεταβιβαστούν προφορικές διαταγές που δεν ήταν εγγεγραμμένες στον γενετικό κώδικα, για να εκτελεστούν συγκεκριμένες κυνηγετικές πράξεις...
Ταυτόχρονα όμως η ομιλία προκάλεσε μια νεύρωση, που αφορά το μέλλον.
Τα ζώα δεν ξέρουν τι θα πει μέλλον. Θυμούνται το παρελθόν, αλλά δεν ανησυχούν για το μέλλον. Όταν του παρέχεται τροφή & αγάπη σε ικανοποιητικές ποσότητες, το ζώο ζει την απόλυτη ευτυχία. Δεν αγχώνεται & κρύβεται μονάχα όταν νοιώθει ότι απειλείται «εδώ και τώρα» από σαρκοβόρα θηρία, αρρώστια ή λιμό...
... Τι είναι ο άνθρωπος; Ένα ον που ξέρει πως θα πεθάνει & νοιώθει την ανάγκη να παρηγορείται με ιστορίες. Ιστορίες που θα τον βοηθήσουν να υπομείνει την ανυπόφορη ιδέα του τέλους, να ξορκίσει την αναπόφευκτη αναγκαιότητα του θανάτου...

Παρουσίαση μουσικής
137. Τι να σημαίνει
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΛΟ
ΜΥΛΟΣ 010-ΚΙΝΗΣΙΣ 1997
10/12



Πάρα πολύ καλή συλλογή συνθέσεων της Μαρίας Θωίδου, εξαιρετικής τραγουδοποιού από την Βόρειο Ελλάδα. Συνθέτει και ερμηνεύει την μουσική της από το 1987 με έντονο προσωπικό ύφος. Έχει αναπτύξει επίσης μουσικοπαιδαγωγική δράση σε σχολεία, ωδεία και πολιτιστικά κέντρα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η ίδια γράφει : «Η Γυναίκα περπάτησε μέσα στο χρόνο μαζεύοντας στιγμές, όπως κοχύλια ή βότσαλα. Στις μέρες που πέρασαν, οι στιγμές ξεθώριασαν. Έμειναν μόνο τα λόγια και η μουσική τους. Έμεινε μόνο το τραγούδι σαν ένα ολοστρόγγυλο μήλο στη χούφτα της...» Ένα-ένα τα κομμάτια είναι διαλεχτά (υψηλό κλάσμα!), καθιστώντας την επιλογή εξαιρετικά δύσκολη. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει τίτλο: «Τι να σημαίνει» και το ερμηνεύει όπως και τα περισσότερα η ίδια η συνθέτης.

Μες στον ύπνο μου ένα βράδυ
είδα όνειρο σαν χάδι
τρεις φωλιές με χελιδόνια
στου σπιτιού μου τα μπαλκόνια
Και ρωτώ τι να σημαίνει
κείνον που’ μουνα κοντά του
και με το ζεστό του χέρι
με τραβάει στην αγκαλιά του.
Μες στη μέρα που κυλούσε
τ’ όνειρο με συναντούσε
μα νυχτώνει και μ’ αφήνει
σα φτερούγισμα που σβήνει.
Και ρωτώ τι να σημαίνει
κείνον που’ μουνα κοντά του
με κοιτάει αλλά σωπαίνει
κι έχω μείνει μακρυά του...

Παρουσίαση μουσικής
136. Εν κατακλείδι
ΦΛΟΥ
ΕΜΙ-ΗΑRVEST 1976
4/10

Το συγκρότημα "Σπυριδούλα" κυκλοφόρησε το 1976 τον δίσκο "Φλού", που θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους δίσκους στην ιστορία του Ελληνικού ροκ. Οι συνθέσεις και οι στίχοι είναι του Παύλου Σιδηρόπουλου, που ξεγελάστηκε από την ηρωίνη και ταξίδεψε το 1990, 42 ετών. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Εν κατακλείδι» και το ερμηνεύει, όπως και όλα ο συνθέτης.

Εν κατακλείδι
Και τώρα φίλοι μου είν’ αργά
μια καληνύχτα στη μαμά
και λίγη στάχτη στα μαλλιά
καιρός να πούμε αντίο
Σκεπάσαμε όλους τους νεκρούς
με αρρωστιάρικους ψαλμούς
κλόουν με σοβαρούς σκοπούς
γυμνοί μέσα στο κρύο
Κατά τ' άλλα εσείς
που 'σαστε υγιείς και αξιοπρεπείς
βοηθήστε μας και λίγο
δώστε μας πνοή, στέγη και τροφή
μια ιδέα στεγανή
που να μη μπάζει κρύο
Πουλάμε σώμα και ψυχή
δώστε μας λίγη προσοχή
στα υπόγεια μαύροι ποντικοί
λουφάζουνε δύο-δύο
Παίρνουμε σβάρνα τους γιατρούς
αδύνατοι μπροστά στους δυνατούς
και συναντάμε ξέμπαρκους θεούς
που χάσανε το πλοίο
Κατά τ' άλλα εσείς
που 'σαστε υγιείς και αξιοπρεπείς
βοηθήστε μας και λίγο
δώστε μας πνοή στέγη και τροφή
μια ιδέα στεγανή
που να μη μπάζει κρύο

Παρουσίαση μουσικής
135. Θα σε περιμένω
ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ Της ΚΥΡΙΑΚΗΣ
POLYGRAM 1987


8/15

Κύκλος λυρικών τραγουδιών του συνθέτη Μιχάλη Τερζή σε ποίηση Μπέρτολ Μπρεχτ, Πωλ Ελυάρ, Έριχ Χάϊνε, Κώστα Χατζόπουλου, Βασίλη Ρώτα, Φώντα Λάδη, Δήμητρας Mπιθικώτση. Τραγουδούν: Νένα Βενετσάνου, Σοφία Μιχαηλίδη και ο Κώστας Σμοκοβίτης. Το συγκεκριμένο τραγούδι πάνω σε ένα ποίημα του Κώστα Χατζόπουλου ερμηνεύει η Σοφία Μιχαηλίδου.


Στ’ ουρανού τα κύμματα και στα περιβόλια,
με φωνές με μουσικές, σαν έναν καιρό
θα σε περιμένω.
Στα λιοπύρια της χαράς, στις κραυγές του ύπνου,
στων βυθών τα ρεύματα και στις ηδονές
θα σε περιμένω.
Στην ηχώ της αγοράς, στην παλιά στρατώνα,
με βροχή, με ξαστεριά σαν έναν καιρό
θα σε περιμένω.
Μα μες στου φθινόπωρου το μουρμουρητό,
το συννεφιασμένο
θάρθω να σε βρω.
Δεν θα περιμένω

Παρουσίαση μουσικής
134. Νανούρισμα
Ο ΑΓΗΣΙΛΑΓΟΣ
SONY 2007

6/7
Ένα εξαιρετικό μουσικό παραμύθι γεμάτο γεύσεις του πολυτάλαντου συνθέτη και κοντραμπασίστα Δημήτρη Μπασλάμ (Πασλαμούσκα). Μουσική πρωτότυπη, με ενορχηστρώσεις γεμάτες φαντασία και τον συνθέτη να παίζει τα περισσότερα όργανα από κιθάρες και μαντολίνο, μέχρι πιάνο και φυσικά, κοντραμπάσο. Ο πρωταγωνιστής μάγειρας λαγός Αγησίλαγος (ο ίδιος ο Μπασλάμ στο ρόλο), αγαπάει τη μαγειρική, τη παρέα, και τα ωραία γεύματα. Όμως μια μέρα ένα πρωί κοιτώντας στον καθρέφτη βλέπει ότι έχει βγάλει μαγουλάδες. Ζητά τη γνώμη του γιατρού πελεκάνου (Σωκράτης Μάλαμας) ο οποίος τον συμβουλεύει να τρώει το κάτι άλλο. Ο Αγησίλαγος όμως παρερμηνεύοντας τα λόγια του γιατρού καταλήγει να επιδιώκει να τρώει μόνο το... κάτι άλλο. Αποτέλεσμα αυτού; Το δέρμα του παίρνει το ίδιο χρώμα με αυτό. Τρώει πιπεριές; Γίνεται και αυτός πράσινος. Τρώει συνέχεια ντομάτες; Γίνεται και αυτός ολόκληρος κόκκινος. Κατά την διάρκεια της αναζήτησης όμως "του κάτι άλλου" στο δάσος, ο Αγησίλαγος θα συναντήσει πολλούς ήρωες με αποτέλεσμα αρκετά απολαυστικά περιστατικά. Ο Αντώνης Καφετζόπουλος στον ρόλο του αφηγητή. Τραγουδούν ο Γιάννης Χαρούλης, ο Φώτης Σιώτας, ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Αργύρης Μπακιρτζής και το κομμάτι «Νανούρισμα» η Μάρθα Φριντζήλα.

Νανούρισμα
Πέτα χαρά μου ν’ ανεβείς
Πέτα ψηλά να φτάσεις
Ψηλά πούναι δυο σύννεφα
Κι εκεί να ξεκουράσεις
Να τους το πεις να σμίξουνε
Μαζί να γίνουν ένα
Στρώμα να γίνουν κάτασπρο
Νάναι μόνο για σένα

Παρουσίαση βιβλίου
Υπατία
Η γυναίκα που αγάπησε την επιστήμη
Πέδρο Γκάλβεθ
Εκδ. Μεταίχμιο 2006






Η Υπατία, κόρη του μαθηματικού και αστρονόμου Θέωνα, του τελευταίου διευθυντή του μουσείου της Αλεξάνδρειας, γεννήθηκε στα μέσα του 4ου αιώνα μ.Χ. Γρήγορα ξεπέρασε σε γνώσεις τον Θέωνα και δίδαξε μια εκλεκτή ομάδα σπουδαστών, που μετέβαλαν την Αλεξάνδρεια σε ένα από τα πιο γνωστά κέντρα ερευνών της αρχαιότητας. Το 415, η Υπατία έπεσε θύμα αλλεπάλληλων βιασμών, βασανίστηκε και διαμελίστηκε από μια ομάδα φανατικών χριστιανών που δρούσαν υπό τις διαταγές του πατριάρχη της πόλης. Ωστόσο, το όνομά της διέτρεξε την Ιστορία και τη θυμόμαστε μέχρι σήμερα ως σύμβολο μιας προνομιακής ευφυΐας που αποτέλεσε πρόκληση για το σκοταδισμό της εποχής της. Ο Πέδρο Γκάλβεθ, που κληρονόμησε από τον πατέρα του το πάθος για την επιστήμη και το θαυμασμό για την Υπατία, μας προτείνει τώρα αυτό το θαυμάσιο πορτρέτο μιας έξοχης γυναίκας, η οποία καταδικάστηκε να ζήσει σε μιαν εποχή που ούτε οι θεοί θέλουν να θυμούνται.
Με αφορμή την πρόσφατη σκανδαλώδη παρέμβαση της Ιεράς Συνόδου στα δρώμενα του Μουσείου της Ακρόπολης, όπως αναδείχτηκαν από την ιστοσελίδα Freecity.gr http://www.freecity.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=172:2009-07-24-12-59-30&catid=5:2009-07-02-05-33-01&Itemid=10#commentID37, παρουσιάζουμε αυτό το ιστορικό μυθιστόρημα. Μυθιστόρημα μεν, αλλά ιστορικό δε, και βασισμένο στην τραγική περίπτωση της μεγάλης αυτής Αλεξανδρινής. Η Υπατία είναι απλώς ένα επώνυμο θύμα, αντιπροσωπευτικό των χιλιάδων αφανών νεκρών της εξάπλωσης του Χριστιανισμού. Η ιστορία δεν παραγράφεται.

Παρουσίαση μουσικής
133. Διαδρομή στα σύννεφα
10 ΠΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ
ΚΙΝΗΣΙΣ 2006

10/10

Η 2η δισκογραφική δουλειά του Γιώργου Βαρσαμάκη, συνθέτη και στελέχους του μουσικού τμήματος του ΕΜΠ. Ένα ορχηστρικό έργο γραμμένο για μικρή ορχήστρα, (πιάνο, βιολί, βιόλα, βιολοντσέλλο, κόντρα μπάσο, φλάουτο, φαγκότο, κλαρινέτο, αγγλικό κόρνο, κιθάρα και κρουστά). Ο ίδιος γράφει : «Πάντα ήθελα να ταξιδέψω με ένα αερόστατο και τώρα μου δίνεται η ευκαιρία να το κάνω συνθέτοντας μουσική για 10 μικρές περιπέτειες στον ουρανό. 10 πτήσεις με αερόστατο, το παιδικό όνειρο που έγινε διαδρομή στα σύννεφα... συναισθήματα και εικόνες στον αέρα. Η επιστροφή στα όνειρα που ίσως να πρέπει να παραμένουν παιδικά για να τολμούν να πετάξουν».

Παρουσίαση μουσικής
132. Παυσίλυπον
ΠΑΥΣΙΛΥΠΟΝ
ΕΜΙ 1997

4/11

Δίσκος του κοινωνικά συνειδητοποιημένου και μάχιμου ροκά Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Ο ίδιος απαντάει σε συνέντευξη στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης»: "Παυσίλυπον", για να παύσει η λύπη ... που μας προκαλούν τα πράγματα γύρω μας. Η λύπη που αναζητά διεξόδους"... Μόνο αν δεις την αλήθεια των πραγμάτων, μόνο τότε μπορείς να τα αλλάξεις. Αν παραδεχτείς ότι βρίσκεσαι σε κατάσταση ήττας, μόνο τότε μπορείς να κάνεις αγώνα, για να το ανατρέψεις αυτό... Πάντως, η μοναξιά είναι μια πραγματικότητα τόσο σκληρή που είναι πολυτέλεια να περιχαρακωνόμαστε πίσω από τον εαυτό μας. Το συγκεκριμένο κομμάτι σε στίχους Νίκου Τσακνή ερμηνεύει ο συνθέτης.

Παυσίλυπον
Ήταν ένας άνθρωπος με όψη ταπεινή
η καταγωγή του λαϊκή
Το '65 υπερέβαλε εαυτόν
Μήνυμα οι καμπάνες του για κάθε μικροαστόν
Μα κι οι άνθρωποι αυτοί βλέπαν έναν φασουλή
ήταν η εποχή πολύ σκληρή
Δεν είχε του μάγκα μπόι, ούτε ήταν από σόι
Βρε καλώστηνε την ατραξιόν, καραγκούν μπόι
Βρήκε μια παρέα των καμπάνων και τριχών
έγινε βορά σαπιοκοιλιών
Που κρατούσαν για την πάρτη τους την κριτική
δεν υπήρχε τότε η εξουσία της τιβί
Και νοσταλγώ, και νοσταλγώ πώς να στο πω
τα γλυκά μας σ’ αγαπώ
Το 75 ξεχαστήκαν όλα αυτά, πλάνες πανωραίες
και ακτίφ κομματικά
Είχε κι ένα μπάρμπα, απ’ την Αμέρικα αυτός
Βρε παιδί μου είχε γένει, ο δικτάτωρ Παττακός
Τότε πέσαν πάνω του, βρίζανε τη μάνα του
μια επαρχία θάνατου
Μαρξ και ήλιος πρασινί, αριστερά καράν κουνεί
μπόι, στα κάτεργα στον κάμπο, να τραβάς κουπί
Δεκαπέντε χρόνια η προσγείωση διαρκεί
μα είναι ανώμαλη πολύ
Τώρα όλοι ψάχνουν και μιλούν για αισθητική
βρήκαν και το κιτς από του Κίτσου τη στολή
Κι όσο για τον Κίτσο μας, άλλοι από τον κάμπο μας
Τζίμυ τον εβγάλαν και κεντούν
Του ’βαλαν μετάλλια, μα κάτι βουβάλια
θέλουν στην μπερλίνα μονοπώλιο να ασκούν
Τώρα που ξεμείναμε, στην κόψη του εικοστού
με ούτε καν πτυχίο παυσίλυπου
Μόνο σαν ημίθεοι του παιδικού μας εαυτού
γράφουμε τραγούδια για την τύχη ενός παιδιού
Και νοσταλγώ, και νοσταλγώ πώς να στο πω
τα γλυκά μας σ’ αγαπώ

Παρουσίαση μουσικής
131. Σουίτα σε παλιό στυλ
ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΠΑΛΛΑΝΤΙΟΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ
ΣΕΙΡΙΟΣ 1993
3/4


Ζωντανή ηχογράφηση (1990) με την Ορχήστρα των Χρωμάτων σε τρία έργα (Σουίτα σε παλιό στυλ, Προσευχή στην Ακρόπολη, Ντιβερτιμέντο) του Μενέλαου Παλλάντιου. Η Σονάτα για πιάνο και βιολί, προέρχεται από το αρχείο του συνθέτη. Διεύθυνση Ορχήστρας: ο μαθητής του, Μάνος Χατζιδάκις.
Ο Μενέλαος Παλλάντιος γεννήθηκε στον Πειραιά τον Ιανουάριο του 1914. Σπούδασε πιάνο και ανώτερα θεωρητικά στα Ωδεία Πειραιώς και Αθηνών και στη συνέχεια στη Ρώμη. Υπήρξε διευθυντής του Ωδείου Αθηνών, της Χορωδίας Αθηνών. Και την περίοδο 1964-1967 διετέλεσε γενικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και αργότερα αρχιμουσικός του Εθνικού Θεάτρου. Έγραψε συμφωνικά έργα για πιάνο σόλο, κοντσέρτα για πιάνο και ορχήστρα, μουσική δωματίου, διάφορα τραγούδια, μουσική μπαλλέτου, μουσικές υποκρούσεις σε οκτώ αρχαίες τραγωδίες, καθώς επίσης και μουσική για ελληνικές και αμερικανικές κινηματογραφικές ταινίες. Το 1969 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Εδώ παρατίθενται τα δυο πρώτα μέρη: Sarabande και Gavotte της Σουίτας σε παλιό στυλ. Μέτρια προς δυνατά ο ήχος των ηχείων για πλήρη απόλαυση της υπέροχης ηρεμίας που αποπνέει το πρώτο θέμα.

Παρουσίαση μουσικής
130. Με την αγάπη μου βάλε φτερά
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΣΚΙΑΧΤΡΟΥ
ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΕΡΓΟ

12/19

Το κομμάτι αυτό αποτελεί μέρος του έργου του συνθέτη Σάκη Τσιλίκη «Το όνειρο του σκιάχτρου» πάνω σε ένα παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά. Η εξαιρετική αυτή παιδική ροκ όπερα, που γράφτηκε και παρουσιάστηκε το 1993-94, παραμένει δυστυχώς ανέκδοτη. Η σκηνοθεσία ήταν του Νίκου Δαφνή, οι χορογραφίες της Μάτας Μάρρα και το συγκεκριμένο τραγούδι ερμηνεύει η Μάρθα Φριντζήλα.

Τι μοναχό πλάσμα και τρυφερό,
γράφεις τ’ όνειρο στον ουρανό,
θέλω φίλε μου να σου μιλήσω.
Τι κι αν κρυμμένα κρατάς μυστικά
στον αγέρα τη νύχτα μιλάς,
θέλω φίλε μου να σ’ αγαπήσω.
Τιπ τοπ τιπ τοπ τιπ τοπ πιπιέ.
Με την αγάπη μου βάλε φτερά,
να πετάξεις, να βρεις τη χαρά,
μη μου κλαις, κοίταξέ με, πονάω.
Θέλεις τον κόσμο να δεις στα ψηλά,
ένα αστέρι να παίρνει φωτιά,
μη φοβάσαι ! Για δες ! Σου γελάω.
Τιπ τοπ τιπ τοπ τιπ τοπ πιπιέ.

Παρουσίαση βιβλίου
Το οριζόντιο ύψος
Χιόνης Αργύρης
Εκδ. Κίχλη 2008







Επιτέλους ένα μικρό αριστούργημα ! Μετά από πολύ καιρό αισθάνθηκα πάλι την σπάνια συγκίνηση του ΒΙΒΛΙΟΥ. Να το κρατάς στα χέρια σου και να φοβάσαι να γυρνάς πολύ γρήγορα τις σελίδες, μη σου τελειώσει. Να το διαβάζεις και να μη σβήνεις το φως να κοιμηθείς. Να γελάς πνιχτά, για να μην ξυπνήσεις τον άλλον. Να ζηλεύεις που δεν το σκέφτηκες να γράψεις εσύ τούτο ή κείνο.
Ο ίδιος ο ευπροσήγορος, σεμνός και «ερημιτικός» συγγραφέας γράφει:
Το παρόν βιβλίο είναι γραμμένο για μικρομέγαλα παιδιά και μεγαλόμικρους ενήλικες, φιλοδοξεί δε να προσφέρει παραμυθία τόσο σ' αυτούς όσο και στους άνευ ηλικίας, δηλαδή σε όσους δεν έχουν ακόμη εγκαταλείψει την ανυπαρξία και σε εκείνους που έχουν προσωρινά εγκατασταθεί σ' αυτήν. Λέω "προσωρινά", γιατί ακράδαντα πιστεύω πως είμαστε ανακυκλώσιμο υλικό και, ως εκ τούτου, θα έχουμε αενάως ένα ρόλο σ' αυτό το όνειρο που λέγεται ζωή.
"Η γιαγιά Ειρήνη είχε την ικανότητα να φτιάχνει και δικά της παραμύθια, από ένα τίποτε. Δίνοντας ανθρώπινες ιδιότητες σε ένα αντικείμενο, σε ένα ζώο, ακόμη και σε ένα όσπριο, έστηνε έναν ολόκληρο κόσμο, όπου, μέσα του, διαδραματίζονταν συγκλονιστικά γεγονότα. Αν έχω κάποιο χάρισμα να χτίζω, με εντελώς παράταιρα υλικά, απίστευτες ιστορίες και να τις αφηγούμαι με πειστικό τρόπο, αυτό το οφείλω στη γιαγιά Ειρήνη, καθώς και στην εκ μητρός καταγωγή μου από την Κρήτη, αφού ως γνωστόν, οι Κρητικοί είναι μεγάλοι ψωματάρηδες, δηλαδή υπερόχως μυθομανείς".
Ακολουθεί μία από τις ιστορίες του βιβλίου (αντιγεγραμμένη από τον συγγενικό χώρο του ιστολογίου - Επιθεώρησης Ποιητικής Τέχνης «poiein.gr», που ευχαριστούμε)
ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΙΠΟΤΕ ΝΑ ΧΑΣΕΙ,
ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ
ΕΝΑΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΧΑΣΕ
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ, στη μέση ενός χωματόδρομου, τότε πού υπήρχανε ακόμα χωματόδρομοι, ζούσε μια πέτρα. Μάνα, πατέρα δεν γνώρισε κι ούτε ήξερε πότε γεννήθηκε. Οι πέτρες, όπως ξέρετε, ζούνε τόσα πολλά χρόνια, που ξεχνούν την ηλικία τους. Πολλές απ’ αυτές μάλιστα είναι τόσο αρχαίες όσο κι η πέτρινη εποχή, αν έχετε ακουστά. Μια πέτρα όμως, ακόμα κι αν είναι τόσο αρχαία, μπορεί να είναι ασήμαντη. Ή, για να το πω καλύτερα, όλες οι πέτρες είναι ασήμαντες, έκτος από εκείνες που γινήκανε αγάλματα ή ναοί ή άπο εκείνες που τις λεν λίθους, πολύτιμους και που τις κρύβουν μέσα σε κουτιά από σίδερο.
H δική μας πέτρα ήταν εντελώς ασήμαντη-δεν άξιζε ούτε για να την κλοτσήσει κανείς. Μικρή κι ασουλούπωτη, δεν ήταν ούτε στρογγυλή ούτε τετράγωνη ούτε μακρόστενη. Το χρώμα της, ξέθωρο γκρίζο, την έκανε ακόμα πιο ασήμαντη, γιατί κι ο δρόμος είχε το ίδιο χρώμα και με δυσκολία την ξεχώριζες. Η ασημαντότητα της αυτή είχε βέβαια και τα καλά της. Ένα απ’ αυτά το ‘παμε κιόλας: κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να την κλοτσήσει. Εν’ άλλο ήταν ότι κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε με τη βαριά του να την κομματιάσει ή να τη μεταφέρει έξω απ’ το δρόμο, γιατί, έτσι μικρή που ήτανε, τόπο δεν έπιανε κι ο δρόμος έμενε ελεύθερος.
Ζούσε, λοιπόν, ειρηνικά την πέτρινη ζωή της, που ήταν βέβαια λίγο μονότονη, αλλά αυτό κα θόλου δεν την ενοχλούσε, γιατί, αφού δεν ήξερε τί δεν είναι μονοτονία, δεν ήξερε ούτε τί είναι. Μια μέρα όμως έμαθε.
Εκείνη τη σημαδιακή, για τη ζωή της πέτρας, μέρα, εν’ αγόρι, που ήθελε να σκοτώσει ένα σπουργίτι ή να σπάσει κάποιο γλόμπο και δεν έβρισκε άλλη πέτρα, πιο κατάλληλη, τη μάζεψε απ’ το δρόμο, την έβαλε στη σφεντόνα του και την τίναξε στον αέρα, ψηλά και μακριά. Ευτυχώς, επειδή ήταν ατζαμής, δεν πέτυχε τον στόχο του, πέτυχε όμως, δίχως να το ξέρει, ν’ αλλάξει τη ζωή της πέτρας. Δίχως να το ξέρει, της έδειξε πως δεν ήταν πλασμένη μόνο για να σέρνεται στον δρόμο, μα πώς μπορούσε και να πετάξει, κι ακόμη πώς ο δρόμος δεν ήτανε ο κόσμος όλος αλλά μονάχα ένα μέρος του, και μάλιστα όχι το πιο ωραίο, γιατί η πέτρα, όταν τέλειωσε το πέταγμα της, βρέθηκε μέσα σ’ έναν κήπο.
Ο κήπος αυτός, τώρα, αν και δεν ήτανε καθόλου μαγεμένος, όπως συμβαίνει συνήθως με τους κήπους των παραμυθιών, ήταν χαρά των ματιών να τον βλέπεις. Και τί δεν ήταν φυτεμένο εκεί!
Κρεμμύδια και ντομάτες και φασολάκια πράσινα κι αγγούρια, αλλά και λουλούδια, πολλά λουλούδια και διάφορα, γαρίφαλα και τριαντάφυλλα (τριαντάφυλλα και εκατόφυλλα) και κρίνα και βιολέτες και ντάλιες και γεράνια, πολλά γεράνια. Άσε πια τα μυριστικά, βασιλικούς και δυόσμους κι αρμπαρόριζες και δεντρολιβανιές και μαντζουράνες. Μ’ άλλα λόγια, ό κήπος ήταν κήπος κι όχι ποδοσφαιρικό γήπεδο, όπως εκείνοι οι κήποι με το κουρεμένο σύρριζα γρασίδι.
Φανταστείτε τώρα το ξάφνιασμα της πετρούλας, πρώτα απ’ το ταξίδι της στον αέρα κι ύστερα απ’ τον καινούργιο αυτόν κόσμο, πού τόσο ξαφνικά ανακάλυψε. Όσο για το πέσιμο της, αυτό δεν είχε διόλου άσχημες συνέπειες, γιατί, όπως οι πέτρες δεν έχουν ούτε χέρια ούτε πόδια ούτε κεφάλι, δεν κινδυνεύουνε να σπάσουν τίποτε πέφτοντας στο χώμα, όταν μάλιστα αυτό είναι το αφράτο χώμα ενός κήπου.
Το μεγάλο ξάφνιασμα της κράτησε βέβαια πολύ λίγο, όσο βρισκότανε ακόμη στον αέρα, πάνω απ’ τον κήπο, γιατί μόνο από κει μπόρεσε να δει όλο το θαύμα πού απλωνόταν από κάτω της. Απ’ τη στιγμή πού βρέθηκε στο χώμα και μετά, μπορούσε να βλέπει μόνο ό,τι βρισκότανε πολύ κοντά της, δηλαδή μια ντοματιά, μια γαριφαλιά και δυο ρίζες βασιλικό. Σιγά σιγά όμως γνώρισε κι άλλα πράματα, σπουδαία, πού ποτέ πριν δεν είχε φανταστεί την ύπαρξη τους. Γνώρισε τις μέλισσες και το ατέλειωτο παιχνίδι τους μέ τον ήλιο και τα λουλούδια, τα μακριά κοκκινοσκούληκα, πού βγάζαν πότε πότε το κεφάλι έξω απ’ τις τρύπες τους για να δουν πώς παν τα πράγματα στο φώς, τα μερμήγκια, πού σκαρφάλωναν πάνω της αγκομαχώντας, κουβαλώντας
τεράστια ψίχουλα, κάτι περίεργα μυγιάγγιχτα ζουζούνια, πού, στο παραμικρό άγγιγμα, μαζεύονταν και γίνονταν μικρά σκληρά μπαλάκια…
Η πετρούλα πέρασ’ εκεί μιαν άνοιξη κι ένα καλοκαίρι, και στις αρχές του φθινοπώρου, με τα πρωτοβρόχια, ανακάλυψε με χαρμόσυνη ανατριχίλα, πού έφτανε ως τα βάθη της πέτρινης καρδίας της, ότι είχε αρχίσει ν’ αλλάζει χρώμα και, από γκρίζα κι αναιμική πού ήτανε, ν’ αποκτά μια πρασινωπή, όλο υγεία όψη. Ή χαρά της όμως αυτή δεν κράτησε πολύ. Ένα φθινοπωριάτικο απογευματάκι, από κείνα πού ή γλύκα τους μεθάει τα χρυσάνθεμα και τα κάνει να θέλουν ν’ αποχωριστούν τις ρίζες τους και να πετάξουνε στον ουρανό σαν χρυσορρόδινα συννεφάκια, ένα τέτοιο λοιπόν απογευματάκι, ενώ ήταν απορροφημένη απ’ τον αγώνα ενός μερμηγκιού πού προσπαθούσε να σηκώσει ένα σποράκι, ένιωσε μια δύναμη να τη σηκώνει σαν πούπουλο στον αέρα. Πριν καταλάβει καλά καλά τί της γινότανε, πριν ακούσει καν τον κηπουρό να μουρμουρίζει «μπα, μια πέτρα!)), βρέθηκε να κάνει τη δεύτερη πτήση στη ζωή της και, περνώντας πάνω απ’ τη μάντρα του κήπου, να προσγειώνεται στο σκληρό γκρίζο δρόμο, απ’ τον όποιο νόμιζε πώς είχε φύγει πια για πάντα.
Καταλαβαίνετε τώρα την απελπισία της” μετά από τόση ομορφιά πού είχε ζήσει, να ξαναβρεθεί στη μέση της ίδιας της παλιάς, μονότονης ασκήμιας…
Στην αρχή ήθελε να πεθάνει και προσευχόταν να περάσει από πάνω της ό τροχός κανενός οδοστρωτήρα και να την κάνει σκόνη. Αργότερα, όταν της πέρασε ή πρώτη, μεγάλη πίκρα, άρχισε να ονειρεύεται ότι θα ξαναπερνούσε από κει ό μικρός πρίγκιπας, ό πιτσιρίκος με τη σφεντόνα, κι ότι θα την ξαναπέταγε μες στον παράδεισο της.
Τα χρόνια όμως περνούσαν κι ό μικρός πρίγκιπας, πού στο μεταξύ έγινε ένας μεγάλος μπακάλης, ποτέ δεν ξαναπέρασε από κει.
Η πέτρα, βέβαια, πού δεν ξέρει (κι ούτε θέλει να μάθει) από χρόνια, ηλικίες κι άλλα τέτοια, ποτέ δεν έπαψε, κι ούτε θα πάψει, να ονειρεύεται τον κήπο της, ακόμη και τώρα πού βρίσκεται θαμμένη κάτω από ένα παχύ στρώμα ασφάλτου κι ο παράδεισος της δόθηκε αντιπαροχή για πολυκατοικία.
Επιμύθιο I: Καλύτερα ν’ αποχτήσεις κάτι κι ας το χάσεις, παρά να μην αποχτήσεις ποτέ τίποτε.
Επιμύθιο II: Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους.

Παρουσίαση μουσικής
129. Τα λυκάκια
ΜΑΚΡΟΒΟΥΤΙ
YAFKA RECORDS 2008

6/15

Ο 1ος δίσκος του Θέμου Σκανδάμη είναι μια πολύ πρωτότυπη συλλογή τραγουδιών. Όπως λέει και ο ίδιος : « ... είναι μεμονωμένα τραγούδια, που γράφτηκαν σε διαφορετικές συγκυρίες το καθένα, αποτελούν όμως μια ενότητα όσο αποτελεί και η ζωή αυτού που τα έγραψε … Ο χαρακτήρας του άλμπουμ, λοιπόν, είναι πολύ προσωπικός και αντικειμενικός ταυτόχρονα, δηλαδή πλήρως αντιφατικός, ερωτικός και πεισιθανάτιος, μελοδραματικός και χαζοχαρούμενος, πολιτικός και αυτοαναφορικός, με μία λέξη ανθρώπινος. Τουλάχιστον αυτή είναι η φιλοδοξία του». Σε όλα τα κομμάτια την μουσική και τους στίχους έχει γράψει ο δημιουργός και το συγκεκριμένο τραγούδι ερμηνεύει η Σταυρούλα Παυλίκου.
Τα λυκάκια
Μες’ στη νύχτα μου φωλιάζουν τα λυκάκια,
που ελπίζουν στο φεγγάρι σου.
Αχ και νάνοιωθες τα άσπρα τους δοντάκια
μπηγμένα στο κορμάκι σου.
Μες στη νύχτα ένα άσπρο σεντονάκι
χορεύει στο κρεβάτι μου.
Της αγάπης μας είναι φαντασματάκι
και θέλει το κεφάλι μου.

Παρουσίαση μουσικής
128. Εχεμύθεια
ΟΙ ΤΡΟΒΑΔΟΥΡΟΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ
KAΜΠΑΝΑΚΙ-UNIVERSAL 2007

2/13



Συλλογή συνθέσεων πάνω σε στίχους Άλκη Αλκαίου. Μια παραγωγή των Μιχάλη Κουμπιού και του Γιώργου Νταλάρα στη σειρά δίσκων «Άξιος Λόγος». Ο κάθε συνθέτης προσέγγισε τους στίχους του Αλκαίου με το δικό του ξεχωριστό ύφος και το δικό του συνθετικό "τρόπο", με αποτέλεσμα μια ενδιαφέρουσα ποικιλία ρυθμών και αποχρώσεων. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει γράψει ο Νίκος Ζούδιαρης και ερμηνεύει η αγαπημένη Αρλέττα.

Εχεμύθεια
Το χώμα ξεδιψά η βροχή
και το θεό η προσευχή
κι εγώ όσα δίψασα δεν είδα
νιώθω πολλά μα ξέρω λίγα.
Περνώ απ τα στέκια τα παλιά,
δεσμοί που γίνανε θηλιά,
εσύ μια ιστορία φάρσα
κι εγώ μια μελωδία φάλτσα.
Στο μπαλκονάκι απόψε βγες
γλυκό φως μου και λυκαυγές,
το στεναγμό σου και το γέλιο
έχω απόκρυφο ευαγγέλιο.
Σοφοί το σύμπαν μελετούν,
τ’ άστρα εχεμύθεια ζητούν.
Κι αυτό το πορφυρό φεγγάρι,
στρείδι χωρίς μαργαριτάρι.
Θέλω τον κόσμο αλλιώς να δω,
μέσα στη νύχτα τραγουδώ
αυτά που λεν τα καλοκαίρια,
οι έρωτες κάτω απ’ τ’ αστέρια.

Παρουσίαση μουσικής
127. Ερωτική άσκηση για δυο
ΟΙ ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΑΘΗΝΑΣ
LYRA-NOTOS 1973

Στη μνήμη του Μάνου Χατζιδάκι, που έφυγε πριν από 15 χρόνια. Μουσική τελετουργία για τέσσερις φωνές. To συγκεκριμένο κομμάτι σε στίχους του συνθέτη, αποδίδει η Έλλη Πασπαλά και ο Βασίλης Λέκκας. Στίχοι απλοί, μα τολμηροί.

11/16

Μαζί θα κάνουμε εκατό παιδιά
Με δυο φεγγάρια στην καρδιά
Θα 'χεις τα χέρια σου σφιχτά
Θα 'χω τα πόδια μου ανοιχτά
Θα 'χω τα χέρια μου σφιχτά
Θα 'χεις τα πόδια σου ανοιχτά
Μαζί θα γίνουμε κι' εμείς παιδιά
Στου Ήλιου τη Βαλανιδιά

Παρουσίαση μουσικής
126. Καραμέλα
ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ
ΙΜPACT MUSIC 2008

14/14
Εξαιρετικός δίσκος με πολύ πρωτότυπα τραγούδια δύο εκπαιδευτικών, της Μέλπως Χαλκουτσάκη, που συνέθεσε τη μουσική και της Άλκηστης Χαλικιά που έγραψε τους στίχους. Οι ίδιες γράφουν: «Τα τραγουδάκια είναι τα «δώρα» που ανταλλάξαμε μεταξύ μας όταν γνωριστήκαμε, από χαρά που θα κάναμε παρέα βόλτες στη δημιουργία. Και από ανάγκη να έχουμε ένα φρέσκο «τραγουδάκι ημέρας» να δώσουμε στους μαθητές μας. Έτσι άρχισαν να πηγαινοέρχονται νότες και λόγια, αρκούδες, καναπέδες, βιολιά, ματζόρε και μινόρε… «Πάρε ένα στιχάκι» το ένα πρωί, «άκου τη μελωδία» το επόμενο. Αλλάζαμε το πρόγραμμα της ημέρας και στήναμε γιορτή με τα παιδιά. Συνάδελφοι και φίλοι πλησίαζαν να αφουγκραστούν το καινούριο που ετοιμάζαμε, αφήνοντας ένα γέλιο τους κοντά μας. Γι’ αυτό τους το πλησίασμα, γι’ αυτό το γέλιο, είναι εδώ το «ευχαριστώ» μας. Τα τραγούδια που γράψαμε είναι απ’ όλες τις παιδικές μας ηλικίες. Σε κάποια απ’ όλες θα γνωριστούμε… Με δυσκολία επιλέγουμε την «Καραμέλα» μεταξύ τόσων άλλων εξ ίσου καλών κομματιών, ίσως περισσότερο για τα υπέροχα λόγια. Τραγουδάει ο Χρήστος Θηβαίος και ο γιός του Νίκος.

Όταν κλαίει μια καραμέλα
μη κρατάς ποτέ ομπρέλα
μη κρατάς.
Έχει δάκρυα όλο γλύκα
θα σου πάρουνε τη πίκρα
αν πονάς.
Γιατί αντάμωσαν δυο φίλοι,
γιατί βγήκε το σταφύλι,
γιατί γύρισε τ’ αγόρι
και παντρεύτηκε τη κόρη
Όταν κλαίει μια καραμέλα
ειν’ τα δάκρυά της, δάκρυα χαράς.
Όταν κλαίει μια καραμέλα
μη κρατάς ποτέ ομπρέλα
μη κρατάς.
Ειν’ τα δάκρυα της γέλια
στάζουν ζάχαρη, κανέλλα
στη καρδιά.
Γιατί αντάμωσαν δυο φίλοι,
γιατί βγήκε το σταφύλι,
γιατί άνθισε απόψε
μεσ’ τα μάτια η πασχαλιά.

Παρουσίαση βιβλίου
Το όνειρο ενός γελοίου
Νοστογιέφσκι Φιοντόρ
Εκδ. Αρμός 1996



Ένα από τα όψιμα έργα του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα το 1877, προτελευταίο πριν από τους Αδελφούς Καραμαζώφ. Μικρό αλλά πρωτότυπο διήγημα.
Μερικά αποσπάσματα:
Είμαι ένας άνθρωπος γελοίος. Με λεν τρελό τώρα. Αυτό θα ήταν ένας τίτλος υπεροχής, αν δεν εξακολουθούσα να’ μαι για τους άλλους το ίδιο γελοίος... Θα γελούσα πρόθυμα μαζί τους, όχι τόσο για γούστο μου, όσο για να ευχαριστήσω αυτούς, αν δεν αισθανόμουν κάποια θλίψη κοιτάζοντάς τους. Θλίψη, γιατί βλέπω πως δεν γνωρίζουν την αλήθεια, εκείνη την αλήθεια που γνωρίζω εγώ. Τι σκληρό που είναι να ξέρει κανείς κάτι μοναχός του ! Αλλ’ αυτοί δε θα καταλάβουν. Όχι δε θα καταλάβουν.... όταν έγινα νέος, αν και από χρόνο σε χρόνο βεβαιωνόμουν όλο και πιο πολύ για την τρομερή μου ιδιορρυθμία, κατόρθωνα ... να καθησυχάζω. Κι αυτό εξάπαντος, γιατί αγνοούσα ως τότε το γιατί και το πως. Ίσως να προερχόταν από την απέραντη μελαγχολία που κυρίεψε την ψυχή μου, έπειτ’ από ένα συμβάν απεριόριστα υπέρμετρό μου, δηλαδή : την πεποίθηση που σχημάτισα από τότε πως όλα εδώ πέρα είναι χωρίς σημασία. Ένιωσα μονομιάς πως μου ήταν αδιάφορο αν υπήρχε κόσμος ή αν δεν ήταν τίποτε πουθενά....Σιγά-σιγά απόχτησα την πεποίθηση πως δεν υπήρχε ποτέ τίποτα. Έπαψα τότε να οργίζομαι για τους ανθρώπους και κατάληξα να μην τους προσέχω σχεδόν πια...

Παρουσίαση μουσικής
125. Adieu
DIALOGUE
LYRA 2003

10/10

Ο δίσκος αυτός είναι η ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας της ομάδας «Απόδραση» στο Muse Jazz Festival. Το συγκρότημα ΑΠΟΔΡΑΣΗ δημιουργήθηκε πριν από 12 χρόνια, στην αρχή με την ονομασία «Ομαδική Απόδραση» (ανάρτηση Νο 89). Λειτούργησε σαν ένα πολυσυλλεκτικό μουσικό εργαστήρι. Παρουσίασε 4 δισκογραφικές δουλειές, με ξεχωριστές αναφορές σε διαφορετικά μουσικά ιδιώματα. Σήμερα η ΑΠΟΔΡΑΣΗ μιλάει τη γλώσσα της τζαζ αλλά την μπολιάζει με τον μελωδικό λυρισμό της κλασικής παράδοσης, με minimal ρυθμικά σχήματα και με μεσογειακά αρώματα. Οι τζαζ αυτοσχεδιασμοί στο πιάνο, το σαξόφωνο και τη φωνή, ενώνονται με τις αντιστικτικές κινήσεις στο φλάουτο και στην κλασική κιθάρα για να δημιουργήσουν ένα ιδιαίτερο μουσικό τοπίο, με διαφορετικές εικόνες, απρόσμενες ενορχηστρώσεις και πολύχρωμες συνθέσεις. Μια Τζαζ βαμμένη με μεσογειακά, ιμπρεσιονιστικά χρώματα. Η ΑΠΟΔΡΑΣΗ αποτελείται τώρα από τους ακόλουθους (με αλφαβητική σειρά) μουσικούς:
Γιώργος Κατσάνος: πιάνο
Σοφία Μαυρογενίδου: φλάουτο
Δημήτρης Οικονομάκης: κοντραμπάσο
Στάθης Στουραΐτης: ντράμς
Τάσος Φωτίου: σαξόφωνο
Το συγκεκριμένο κομμάτι τιτλοφορείται «Adieu» και επελέγη με δυσκολία από την εξαιρετική αυτή συλλογή.

Παρουσίαση μουσικής
124. Γέλα ψυχή μου
ΤΑ ΜΕΤΑΞΩΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
LYRA 2003

3/12

Το τραγούδι «Γέλα ψυχή μου» βρίσκεται στον δίσκο «Τα μεταξωτά τραγούδια» της Μελίνας Κανά του 2003, αν και είχε πρωτοκυκλοφορήσει στον προσωπικό δίσκο «Μελίνα Κανά» της ίδιας εταιρίας το 2001. Η σύνθεση και οι στίχοι είναι του ταλαντούχου Κώστα Παρίση.
Γέλα ψυχή μου τα τρένα περνούν
τα μάτια αρπάζουν και μόνο έτσι ζουν
γέλα κυλάει ο καιρός
Γέλα ψυχή μου και βγες να σε δουν
σαν σβήνει η μέρα χαρές θες να 'ρθουν
γέλα κυλάει ο καιρός
Μη με προδώσεις δεν έχω μιλιά
μη μου φορτώσεις σκισμένα πανιά
σημάδια είν’ όλα το ξέρω καλά
σημάδια οι σκέψεις άγρια πουλιά
Γέλα ψυχή μου και κοίτα ψηλά
σαν έρθει η ώρα θα έρθει απλά
γέλα κυλάει ο καιρός
Γέλα ψυχή μου και πες δυνατά
δεν ήμουν μόνη σε βρήκα ξανά
γέλα κυλάει ο καιρός

Παρουσίαση μουσικής
123. Ταγκό Νο 1
ΜΕΡΕΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

6/13


Συλλογή συνθέσεων για κιθάρα του Κώστα Μυλωνά, ιδιαίτερα γνωστού για το μνημειώδες 3τομο έργο του «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ» από τις εκδόσεις Κέδρος, (ανάρτηση 20ης Μαρτίου 2008). Το συγκεκριμένο τραγούδι, όπως και όλα του δίσκου, αποδίδει ο Σπύρος Χριστογλου.

Παρουσίαση μουσικής
122. Ρένα
ΤΟ ΜΕΛΩΔΟΧΩΡΙΟ ΘΕΛΕΙ ΜΑΕΣΤΡΟ
Εκδ. Ε. Ρώσση

3/9



Ο δίσκος – βιβλίο με τον τίτλο αυτό περιλαμβάνει μια συμπαθητική ιστορία για μικρά παιδιά με τις νότες της οκτάβας προσωποποιημένες σε 8 κατοίκους ενός μικρού χωριού. Όλες παίζουν και τραγουδούν χωρίς συνεννόηση, με αποτέλεσμα μια απίστευτη κακοφωνία, μέχρις ότου καταφθάνει ο μαέστρος και βάζει τάξη. Ο Σταύρος Παπασταύρου (γνωστός και από την Φρουτοπία, Αναρτηση Νο 18), συνέθεσε την μουσική, η Δήμητρα Λαμπρέτσα ζωγράφισε και η Ακριβή Λαζαρίνη έγραψε το λιμπρέτο.
Ρένα όπως ΡΕ
Τ’ όνομά μου είναι Ρένα,
μα δεν το λέω σε κανένα.
Δεν είμαι τόσο κοινωνική,
ούτε και πάντα ευγενική.
Θέλω να έχω ησυχία,
δεν τη μπορώ τη φασαρία,
γιατί θυμώνω, κι όταν φωνάζω,
αυτά που λέω δεν λογαριάζω.
Θα φταίει το ΡΕ στο όνομά μου,
γι’ αυτή τη συμπεριφορά μου,
μα τι να κάνω; Αυτή είμαι εγώ
κι αν λέω «ΡΕ» δεν το εννοώ.

Παρουσίαση βιβλίου
Άπαντα τα καλύτερα ποίηματα
Σουρής Γεώργιος
Εκδ. Εκδοτική Θεσσαλονίκης 2002



Ένα φροντισμένο απάνθισμα από το τεράστιο έργο του Χιώτη Γεωργίου Σουρή, που γεννήθηκε το 1853 και πέθανε το 1919. Τα περισσότερα ποιήματα του κυκλοφόρησαν στην εφημερίδα «Ρωμηός», έμμετρη εβδομαδιαία σάτιρα, που εξέδιδε ο ίδιος για 36 χρόνια από το 1883 ως το 1918 (1.444 τεύχη). Το έργο του χαρακτηριζόταν από ποιητική γονιμότητα και την πληθώρα των στίχων. Έγραφε πάντα καλοπροαίρετα σχολιάζοντας το λαό, τους άρχοντες, τους Βασιλείς, χωρίς ωστόσο να βρίζει. Η γλώσσα του είναι μικτή. Χρησιμοποιεί πολύ τη δημοτική, αλλά συχνά στα ποιήματά του υπάρχουν αρκετές λόγιες λέξεις και φράσεις, για λόγους είτε μετρικούς είτε σατιρικούς.
Αποσπάσματα:
Η ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΜΟΥ
Μπόϊ δυό πήχες,
κόψη κακή,
γένια με τρίχες
εδώ κι εκεί.
Κούτελο θείο
λίγο πλατύ,
τρανό σημείο
του ποιητή...
ΣΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΜΟΥ
Εμπρός πεζοί μου στίχοι φανήτε τυπωμένοι,
ας σας διαβάσουν όλοι και ας σας τραγουδούν,
αλλ’ όμως ποιός γνωρίζει τι τύχη σας προσμένει.
Τι χέρια θα σας πιάσουν, τι μάτια θα σας δουν!...
ΠΑΠΑΔΕΣ
...Παπάδες, που ανδρίζεσθε στα τόσα μοναστήρια,
που φαίνεσθε παχύτατοι ωσάν τα χοιρομήρια,...
...Που είσθε οι διδάσκαλοι στο τρώγειν και το πίνειν,
που πάντοτε διδάσκετε στον κόσμον την ειρήνην,...
ΤΕΜΠΕΛΙΑ
...Σ' αυτόν τον κόσμο τον χαζό
ας ημπορούσα να μη ζω,
μα... δίχως ν' αποθάνω.

Παρουσίαση μουσικής
121. Ένα καρότσι
ΚΕΡΚΥΡΑ ’82 ΑΓΩΝΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ
ΜΙΝOS EMI 1982

18/25

Ζωντανή ηχογράφηση των 25 τραγουδιών που διαγωνίστηκαν στους αγώνες Ελληνικού τραγουδιού στην Κέρκυρα το 1982. Οι αγώνες διοργανώθηκαν από τον Μάνο Χατζιδάκι. Το συγκεκριμένο τραγούδι σε ποίηση Φ. Λάδη, συνέθεσε και ερμηνεύει η Μαίρη Δαλάκου και η ενορχήστρωση είναι του Τ. Καρακατσάνη.

Ένα καρότσι κύλαγε σε χωματένιο δρόμο
και κάθε τόσο έγερνε σαν εύρισκε λιθάρι.
Δεν ξέρω αν εκουβάλαγε ληστή στη λαιμητόμο,
δώρα φτωχών στη Ρήγισσα, για χόρτα στο παζάρι.
Ένα καρότσι θα κυλά μετά από χίλια χρόνια
Και θα φανεί στη δημοσιά δυό μίλια απ’ το φεγγάρι
Άχυρα πίσω θα σκορπά απ’ τουρανού τ’ αλώνια
Και κάθε τόσο θα πηδά σαν πέφτει σε λιθάρι.

Παρουσίαση μουσικής
120. Ιντερμέτζο
ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ
ALFA MI RECORDS 1992

2/12

Η Ηλέκτρα Παπακώστα είναι από τις σημαντικότερες μορφές του Νέου Κύματος. Ο δίσκος αυτός περιέχει μερικές από τις αναρίθμητες μουσικές δημιουργίες της για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Στο συγκεκριμένο ορχηστρικό κομμάτι, «Ιντερμέτζο», το μαντολίνο, το ακορντεόν και η φυσαρμόνικα, όργανα, που όλο και σπανιότερα απαντώνται στις ενορχηστρώσεις, «δένουν» αρμονικά με το βιολοντσέλο και το πιάνο. Το κομμάτι αυτό ακούγεται στο θεατρικό έργο του Νίκου Φώσκολου του 1978, «Μάρτυς Κατηγορίας».

Παρουσίαση μουσικής
119. Τα στρατιωτάκια
ΑΡΕΣ ΜΑΡΕΣ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΕΣ
MINOS EMI 1978-1996

4/12

Πρόκειται για τον μοναδικό παιδικό δίσκο του Κύπριου συνθέτη Μάριου Τόκα, που διέκοψε το γήινο ταξίδι του πριν από ένα χρόνο ακριβώς. Οι πολύ καλοί στίχοι είναι του Φώντα Λαδη και τα τραγούδια ερμηνεύει η Τάνια Τσανακλίδου. Εξαιρετικά δυσεύρετος δίσκος του 1978 ανατυπωμένος το 1996. Το συγκεκριμένο μελαγχολικό κομμάτι έχει σαφές αντιπολεμικό μήνυμα.
Τα στρατιωτάκια
Ένα μπλε στρατιωτάκι

έχει μόνο ένα χεράκι

κι ένα άλλο είναι πάλι

με κομμένο το κεφάλι.

Κι ένα τρίτο δίπλα κλαίει

με ψιλή φωνή και λέει

πως τους είπαν όλοι ψέμα,

όταν τα κλείσαν στο δέμα.

Ζήση όμορφη τους τάξαν,

μα στο χώμα τα πετάξαν

και σε δυο γραμμές τα βάλαν

τόνα να χτυπάει τ’ άλλα.

Για ακούστε στρατιωτάκια

τι σας φταίνε τα παιδάκια,

αν εσείς στολή φοράτε

και ντουφέκια κουβαλάτε;

Παρουσίαση μουσικής
118. Ψαλμός
Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ
MINOS-EMI 1972

3/13



Η Κόκκινη κλωστή, που κυκλοφόρησε το 1972 είναι ο 2ος δίσκος του Λουκιανού Κηλαηδόνη. Τους στίχους έχει γράψει ο Νίκος Γκάτσος και τα τραγούδια, καντάδες και όμορφες μπαλάντες, ερμηνεύουν ο Μητσιάς και η Γαλάνη. Το συγκεκριμένο κομμάτι τραγουδάει η Δήμητρα Γαλάνη.
Ψαλμός
Στάλα, στάλα, στάλα, στάλα,
πάνω στ’ ουρανού τη σκάλα
κοίτα κάποιος ανεβαίνει
πού πηγαίνει, πού πηγαίνει
ούτε εκείνος δεν το ξέρει
μόνο της αυγής τ' αστέρι
θάναι τώρα σύντροφός του
με τ' αγγελικό το φως του
Στάλα, στάλα, στάλα, στάλα
απ' τα μάτια τα μεγάλα
στης καρδιάς μου τον καθρέφτη
το ζεστό το δάκρυ πέφτει
γίνεται βροχή και χιόνι
μα η ελπίδα δεν τελειώνει
κι ό,τι εκείνος έχει αφήσει
κάποιος άλλος θα τ’ αρχίσει
Στάλα, στάλα, στάλα, στάλα
Παναγιά μου παρακάλα
κοίτα κάτω και λυπήσου
να σωθούν οι άνθρωποί σου
κι όποιου η γης μας δεν του φτάνει
φόρα του χλωρό στεφάνι
μείνε πλάι του ωσότου
νάβρει τον παράδεισό του

Παρουσίαση βιβλίου
Η Αντιγνώση, Τα Δεκανίκια του Καπιταλισμού
Λιλή Ζωγράφου
Εκδ. Αλεξάνδρεια 1974

Η «Αντιγνώση» θέτει το ερώτημα: «Πώς καταποντίστηκε ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός; Και γιατί θεωρήθηκε απαραίτητο να ξεριζωθεί η ελληνική παιδεία προκειμένου να επιβιώσει ο χριστιανισμός;» Οι πολιτισμοί που καταστράφηκαν ολοκληρωτικά και αφανίστηκαν από το πρόσωπο της γης δέχτηκαν επιδρομές από ορδές βαρβάρων. Η χριστιανική θρησκεία δε θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς την κατάλυση του ελληνικού ορθολογισμού. Μια άποψη ενδιαφέρουσα, που αποδίδεται βέβαια με αρκετό πάθος, κάτι που χαρακτηρίζει γενικά την Λιλή Ζωγράφου, πολυμαθέστατη δημοσιογράφο και συγγραφέα, αλλά όχι Ιστορικό... Η ανάγνωση χρειάζεται προσοχή και νηφαλιότητα.

Παρουσίαση μουσικής
117. Invitation to Kalli
ANIMA CORDA
SOULINCIDENT 2005

6/6

Οι συνθέσεις αυτής της δουλειάς, οι οποίες υπογράφονται από τους Μιχάλη Μπρούζο και Αρη Λαναρίδη, καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα των μουσικών επιρροών των δύο καλλιτεχνών, μεταξύ της κλασικής, της latin-jazz και της κινηματογραφικής μουσικής. Πρόκειται για εξαιρετικά μουσικά κομμάτια. Το συγκεκριμένο «Ιnvitation to Kalli» προκαλεί ρίγη συγκίνησης σε κάθε ακρόαση.