Παρουσίαση βιβλίου
Sapiens-Μια σύντομη ιστορία του ανθρώπου
Yuval Noah Harari
Εκδ. Αλεξάνδρεια, 2015

Ένα βιβλίο που σε κάνει να σκέφτεσαι. 
Mια σαρωτική ιστορία του πολιτισμού από την καταγωγή των ειδών μέχρι τους υπερανθρώπους, γεμάτη απροσδόκητα δεδομένα, αιρετικές σκέψεις, παράξενες θεωρίες και συγκλονιστικές αφηγήσεις. Εκατό χιλιάδες χρόνια πριν τουλάχιστον έξι "ανθρώπινα" είδη κατοικούσαν στη γη. Σήμερα υπάρχει μόνο ένα. Ο Homo Sapiens, δηλαδή εμείς. Πώς τα κατάφερε το είδος μας στη μάχη για την κυριαρχία; Πώς βρέθηκαν οι τροφοσυλλέκτες πρόγονοί μας να στήνουν πόλεις και βασίλεια; Πώς φτάσαμε να πιστεύουμε σε θεούς, σε έθνη και σε ανθρώπινα δικαιώματα; Να εμπιστευόμαστε χρήματα, νόμους και βιβλία; Να υποδουλωνόμαστε σε γραφειοκρατίες, χρονοδιαγράμματα και καταναλωτικά μοντέλα; Και πώς θα είναι ο κόσμος μας στις χιλιετίες που θα έρθουν; Ο καθηγητής Γιουβάλ Νώε Χαράρι διατρέχει όλη την ανθρώπινη ιστορία, από τους πρώτους ανθρώπους που περπάτησαν στη γη μέχρι τις ριζοσπαστικές -και ενίοτε καταστροφικές- καινοτομίες της Γνωστικής, της Αγροτικής και της Επιστημονικής Επανάστασης. Αντλώντας από ένα τεράστιο φάσμα επιστημών (βιολογία και γενετική, παλαιοντολογία και ιστορία, ανθρωπολογία, κοινωνιολογία και οικονομικά), προσφέρει πρωτότυπες, αναπάντεχες και συχνά διασκεδαστικές απαντήσεις στα πιο κρίσιμα ερωτήματα: Γιατί μπόρεσαν οι άνθρωποι να συγκεντρωθούν σε εκπληκτικά μεγάλους πληθυσμούς, ενώ οι άλλες ομάδες πρωτευόντων δεν ξεπερνούν τα εκατόν πενήντα άτομα; Επειδή, λέει, το ταλέντο μας στο κουτσομπολιό μάς επιτρέπει να συγκροτούμε δίκτυα σε κοινωνίες που θα ήταν υπερβολικά μεγάλες για προσωπικές σχέσεις ανάμεσα σε όλα τα μέλη τους, ενώ οι "φαντασιακές πραγματικότητες" που διαμορφώνουμε και αποδεχόμαστε -όπως το χρήμα, η εκκλησία, οι Εταιρείες Περιορισμένης Ευθύνης- μας κρατάνε σε τάξη. Ποιος καλλιέργησε ποιον, ο άνθρωπος ή το σιτάρι; Το σιτάρι... Μολονότι οι έννοιες είναι ασυνήθιστες και περίπλοκες, η επιδέξια πρόζα και το πικρό, ανατρεπτικό χιούμορ του Χαράρι τα βγάζουν πέρα με ένα υλικό που μπορεί να προσφερόταν για ακαδημαϊκή πλήξη. Άλλωστε το βιβλίο επανέρχεται συχνά σ’ ένα άλλο ερώτημα: Όλη αυτή η πρόοδος κάνει άραγε τη ζωή μας πιο εύκολη κι εμάς πιο ευτυχισμένους; Η απάντηση μπορεί να σας απογοητεύσει.

Παρουσίαση μουσικής
402. Carousel
Harmony Within
Ανέκδοτο έργο

Συλλογή από 10 μουσικά έργα «μινιατούρες» του συνθέτη Μιχάλη Ανδρονίκου για νέους δεξιοτέχνες, με σκοπό να τους επιτρέψει να γνωρίσουν τον θαυμαστό κόσμο των μουσικών ιδιωμάτων και ρυθμών από την Αναγέννηση έως τις αραβικές μελωδίες, και από τα Βαλκάνια έως την Λατινική Αμερική. Ο συνθέτης και καθηγητής μουσικής Μιχάλης Ανδρονίκου είναι μόνιμος κάτοικος των υπερ-βορείων καταλυμάτων της «Μενεστρέλλων Πολιτείας». Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Carousel» και η επιλογή του ήταν δύσκολη υπόθεση, μεταξύ τόσων άλλων ίσης αξίας δημιουργιών του εξαιρετικά παραγωγικού αυτού Έλληνα συνθέτη του Καναδά Το ερμηνεύει στο πιάνο η Jinkyung (Alice) Kim.

Παρουσίαση μουσικής
401. ΙΙΙ Βουκολικό.
Αναμνήσεις από τη γη του Ορφέα
Εκδόσεις Cambia, 2015

Ο συμπαγής δίσκος ακτίνας που συνοδεύει το ομώνυμο βιβλίο περιέχει 8 έργα του συνθέτη Κώστα Μπραβάκη για πιάνο. Όπως γράφει ο ίδιος πρόκειται για ... «ασκήσεις μνήμης. Ήχοι, εικόνες, βιώματα, έτσι όπως θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια στην αθάνατη πεδιάδα του Έβρου». Ο Κώστας Μπραβάκης είναι μόνιμος κάτοικος των βορινών προαστείων της Μενεστρέλλων Πολιτείας. Το έργο είναι αφιερωμένο στον Θωμά Ταμβάκο, δημιουργό του αρχείου Ελλήνων Μουσουργών, ο οποίος και το παρήγγειλε. Στο πιάνο παίζει ο Χρήστος Νούλης. 

 

Παρουσίαση μουσικής

400. Αχ το φεγγάρι βάσανο

Δίσκος 45 στροφών, LYRA 1159

Για 400^ο τραγούδι της «Μενεστρέλλων Πολιτείας» επιλέγουμε ένα συλλεκτικό κομμάτι που προσφέρει ο καλός φίλος Μανώλης Τζιλιβάκης. Πρόκειται για ένα από τα νεανικά ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου, που γράφτηκε στις αρχές τις δεκαετίας του 30 και μελοποιήθηκε 30 χρόνια αργότερα από τον συνθέτη και προσωπικό φίλο του, ποιητή Σπήλιο Μεντή. Ο όχι πολύ γνωστός αυτός συνθέτης γεννήθηκε το 1912 και πέθανε το 1969. Ήταν Δημόσιος υπάλληλο, εφοριακός, αλλά και ικανός τραγουδοποιός, έγραφε μάλιστα στις περισσότερες περιπτώσεις και τους στίχους των τραγουδιών του.

Ο Κώστας Μυλωνάς, στην «Ιστορία του ελληνικού τραγουδιού», αναφέρει σχετικά: «Με μουσικό ύφος που δε θυμίζει τίποτα από τη δουλειά των προηγούμενων συναδέλφων του και δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τους χορευτικούς ρυθμούς και τις μελωδίες της ξένης μουσικής, ο Σπήλιος Μεντής κλείνει μέσα στα τραγούδια του το σπέρμα της ανανέωσης, που αργότερα θα ολοκληρωθεί στη δεκαετία του 60 με το Μάνο Χατζιδάκι και το Μίκη Θεοδωράκη... Η μουσική του γραφή κάνει μεγάλη εντύπωση, γιατί έχει μια παρθενικότητα, καθώς οι στρωτές και εμπνευσμένες μελωδίες του παντρεύονται ιδανικά με τους ελληνικούς ρυθμούς με τρόπο ευρηματικό και πρωτότυπο».
Η Αφροδίτη Μάνου στο ένθετο ενός δίσκου της με τραγούδια του Σπήλιου Μεντή γράφει:
«Η μελαγχολία της ελληνικής επαρχίας, όπως την έζησε ο ίδιος κι όπως την είδε σιωπηλή κι ακίνητη στις ποιητικές φωτογραφίες του Καρυωτάκη, τον άγγιξε βαθιά. Η ρουτίνα και η πλήξη στην πόλη ή το χωριό, αλλά και ο έρωτας και, εν τέλει, η αγάπη για τη ζωή μέσα στη ματαιότητα και την καθημερινότητά της ήταν τα προσφιλή του θέματα. Οι μελωδίες του στέρεες και καλοδουλεμένες, με μια ανάπτυξη που, πολλές φορές, ξαφνιάζει ακόμα και τον τραγουδιστή. Οι ρυθμοί του, άλλοτε καθαρά ελληνικοί, άλλοτε πιο ευρωπαϊκοί, πάντοτε απλοί και στρωτοί».

Το συγκεκριμένο τραγούδι, που αποτελεί ένα από τα δύο μοναδικά του συνθέτη σε λαϊκό στυλ, ερμηνεύουν οι αδελφές Μπέτυ και Μιράντα Δήμα με εξαιρετικά δροσερό τρόπο.

Αχ το φεγγάρι βάσανο

μικρός χρυσός αλήτης,

στο γιασεμί σκαρφάλωσε

και φέγγει τη μορφή της.

Στη στράτα τη μενεξελιά

διαβαίνει μια κοπέλα

και πέφτουν δυό ροδόφυλλα

κι ένα κρυφό λάλο έλα.

Αχ το φεγγάρι βάσανο

Κρυφά προβαίνει στη γωνιά

το δίβουλο φεγγάρι,

τ’ αστέρια σπέρνουν στη καρδιά

μαλαματένιο στάρι.

Αχ το φεγγάρι βάσανο

μικρός χρυσός αλήτης,

στο γιασεμί σκαρφάλωσε

και φέγγει τη μορφή της.

Στη στράτα τη μενεξελιά

διαβαίνει μια κοπέλα

και πέφτουν δυό ροδόφυλλα

κι ένα κρυφό λάλο έλα.

Παρουσίαση βιβλίου

Ο δειπνοσοφιστής

Ζουράρις Χρήστος

Εκδ. Ίκαρος, 1990

Ο Δειπνοσοφιστής, ψευδώνυμο του Χ. Ζουράρι, δεν γράφει διαλόγους αλλά αναλυτικά σχόλια ουσιαστικού χαρακτήρα που πολύ απέχουν απ’ το να είναι συνταγές ή κανόνες: το θέμα εδώ είναι η φιλοσοφία της γεύσης, η αισθητική της, η κοινωνιολογία της και, κυρίως, η τελετουργική της διάσταση. Στόχος: η σωστή χρήση της γεύσης ως εφεδρική μέθοδος για μια πιο υποδειγματική ζωή.

Στον "Δειπνοσοφιστή" περιέχονται τα κείμενα που δημοσιεύθηκαν από το 1989 στο περιοδικό "Κ" της Καθημερινής.

Αποσπάσματα:

«Συμπόσιο: ... το φαγητό δεν πρέπει να μετατραπεί σε κτηνώδη πολυφαγία, το κρασί δεν πρέπει να οδηγήσει σε μέθη και η κουβέντα δεν πρέπει να καταλήγει σε ακατάσχετη φλυαρία...»

«Μουσακάς: ... σε κάθε μπουκιά ο ευτυχής μουσακοφάγος πρέπει να αισθάνεται και να διακρίνει βαθμηδόν πρώτα την αιχμηρότητα (δηλαδή το τραγανιστό και την ελαφρά πικράδα) των λαχανικών, έπειτα τη λαγνεία του ψιμμιθιωμένου κιμά και τέλος τη μαλακότητα της κρέμας, που ως αποστολή έχει την άμβλυνση των γευστικών αντιθέσεων και την αποκατάσταση της τελικής ισορροπίας σε ένα υψηλότερο επίπεδο γευστικής αρμονίας...»

«Γλυκά: ... γιατί το αίσθημα του γλυκού και όχι του πικρού, του αλμυρού, ή του ξινού χαρίζει στον άνθρωπο μια κορυφαία εντύπωση ηδονής, χαράς και ελευθερίας; ... Κατεξοχήν «θύματα» της γοητείας των γλυκών, δηλαδή αυτής της περίεργης και ηδονικής πολυτέλειας, υπήρξαν ανέκαθεν τα παιδιά ... όντα ευάλωτα στη φαντασμαγορία του περιττού, ευεπίφορα στα παιχνίδια και επιρρεπή στην περιπέτεια της επιθυμίας...»

«Ο χρόνος: ... ο χρόνος στον τόπο μας μπορεί, ανάλογα με την ένταση της πλήξης που μας διακατέχει, είτε να φαγωθεί είτε ν’ αποτελέσει αντικείμενο ποινικώς κολάσιμου αδικοπραγίας... φάγαμε την ώρα μας... σκοτώσαμε την ώρα μας...»

«... η σημαντικότερη συνέπεια της εξάρτησης της κουζίνας από τις εποχές ήταν η δημιουργία ενός γαστρονομικού κύκλου... τρώγοντας τις ντομάτες και τα αγγούρια το καλοκαίρι και περιμένοντας να χειμωνιάσει για να φάνε τα λάχανα και τα πράσα, οι άνθρωποι ανήγαγαν τον γαστρονομικό κύκλο σ’ ένα σύμβολο ευτυχίας, που εμπλούτιζε το παρόν, αντλώντας κύρος και ισχύ από την σταθερότητα της μνήμης και την προσδοκία της βέβαιης επιστροφής...»

Παρουσίαση μουσικής

399. Γλυκιά Μαράτα

ΟΤΑΝ ΟΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΘΕΡΙΝΟΙ ΚΑΙ ΠΑΙΖΑΝ ΣΤΑ ΔΙΑΛΛΕΙΜΜΑΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

ΣΕΙΡΙΟΣ 1985

Ο συνθέτης Λεό Ραπίτης γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1906 από μεγαλοαστική οικογένεια του νησιού. Άρχισε τα πρώτα μαθήματα πιάνου σε ηλικία πέντε ετών. Έζησε στο Μάντσεστερ 20 χρόνια και επέστρεψε στην Ελλάδα κατά το 1930.  Συνέθεσε πολλά τραγούδια. Στην Κατοχή συναντήθηκε στη Μέση Ανατολή με το ζεύγος Τραϊφόρου-Βέμπο και συνεργάστηκαν στο ανέβασμα επιθεωρήσεων στην Αίγυπτο με ορχήστρα που άφησε εποχή. Μετά την απελευθέρωση επέστρεψε στην Αθήνα. Το 1948 ταξίδεψε στην Αμερική και έπαιζε πιάνο για ένα διάστημα σε κάποιο νυκτερινό κέντρο της Νέας Υόρκης. Το 1950 επέστρεψε στην Αθήνα όπου και έγραψε τα τελευταία του «αθηναϊκά» τραγούδια.

Μετά από μια περιοδεία στην Αφρική με τις αδελφές Καλουτά παρέμεινε στο τότε Βελγικό Κονγκό, όπου έπαιζε πιάνο και είχε κι ένα κατάστημα μέχρι το 1957, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ανιψιού του Φρέντυ Γερμανού.

Ο δίσκος αυτός του Σείριου περιέχει 12 παλιά ελαφρά τραγούδια για πιάνο και φωνή.

Στο πιάνο ο Γιώργος Κουρουπός. Τραγουδά η Στέλλα Γαδέδη.

Στο συγκεκριμένο κομμάτι τη μουσική έχει γράψει ο συνθέτης Λεό Ραπίτης και τους στίχους ο Κώστας Κοφινιώτης.

Γλυκειά Μαράτα

Παίζεις στην ακρογιαλιά

και το κύμα με φιλιά

σου γιομίζει τα μαλλιά

κι εγώ ζηλεύω.

Κοίταξέ με μια φορά

μες στα μάτια τρυφερά.

Σε λαχταρώ

και σ’ αγαπώ τόσον καιρό.

Γλυκιά Μαράτα

σαν ξωτικό λουλούδι μεθάς,

τρελή ζωγραφιά μου.

Πώς με θαμπώνεις!

Γλυκιά Μαράτα

μεταξωτά γοβάκια φοράς,

πατάς την καρδιά μου

και τη ματώνεις.

Λαχταρώ να σε κοιμίσω

μόλις σε γλυκοφιλήσω

κι απ’ τα χάδια σου να σβήσω,

όταν γι `αγάπη μου μιλάς.

Γλυκιά Μαράτα

σε τροπικά ταξίδια με πας

μ’ αυτό σου το βλέμμα.

Δεν είναι ψέμα.

Παρουσίαση μουσικής

398. Ξεγνοιασιά

Ζωντανή ηχογράφηση, Απρίλιος 2015

Ανέκδοτο       

Η γνωστή στους κατοίκους της πολιτείας των Μενεστρέλλων αγαπημένη φίλη συνθέτις Σοφία Καμαγιάννη, δροσίζει με την μουσική της τον θερμό Ελληνικό Αύγουστο. Η «Ξεγνοιασιά» είναι το καταλληλότερο τραγούδι για την γεμάτη έγνοιες σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Τους στίχους έγραψε η Κατερίνα Καναβούρα και το ερμηνεύει η Κλεονίκη Δεμίρη (γυναικεία υπόθεση). Η ενορχήστρωση δίνει τη δυνατότητα στον βιρτουόζο της φυσαρμόνικας Μάνο Αβαράκη να εκραγεί.

Ξεγνοιασιά

Έβαλε η θάλασσα φουρτούνα

Το πλοίο στέκει στη γραμμή

Φυσάει τ’ αγέρι στ’ ακρογιάλι

Στενάζει ο γλάρος και ριγεί

Από ψηλά σαν αγναντεύω

της θάλασσας τον λείο αφρό

σηκώνει άγκυρα ο νους μου

και τρέχει δίχως γυρισμό

Και γω ποθώ ένα ταξίδι

Μόνη σε τόπους μακρινούς

Δίχως ραδιόφωνο και φίλους

Και δίχως γόρδιους δεσμούς

Ένα ταξίδι όλο εικόνες

Που ημερεύουν την καρδιά

Βγαλμένο από παραμύθι

Γεμάτο από ξεγνοιασιά

Κι έγινε η θάλασσα μπουνάτσα

Το πλοίο φεύγει στη γραμμή

Όσα με κούρασαν αφήνω

Και γέρνω προς την κουπαστή.

Παρουσίαση μουσικής

397. Το τραγούδι του νερού

ΑΦΑΝΤΗ ΠΟΛΗ

LYRA 1970

Ο πολυτάλαντος άνθρωπος της τέχνης και του λόγου Νίκος Χουλιαράς πέθανε πρόσφατα. Ο 2^ος δίσκος του κυκλοφόρησε το 1970 σε ενορχήστρωση του καλού φίλου, γιατρού Γιώργου Κοντογιώργου. Στον δίσκο αυτό τραγουδούσε ο ίδιος αρκετά κομμάτια στα οποία είχε γράψει και τους στίχους και η Πόπη Στεριάδη με την γάργαρη φωνή της ερμήνευε τέσσερις μπαλάντες: ''Το τραγούδι του νερού'', ήταν μια από αυτές.

Το τραγούδι του νερού

Τις νύχτες που ξαγρύπναγες

κοιτώντας ένα αστέρι,

τι τάχα να σου είπανε

κι έγινες περιστέρι;

Μη σου’ πανε για το νερό,

μη σου’ παν για τον ήλιο;

Τις ώρες που ξαπόσταινες

από το χαμογέλιο,

τα μάτια σου ανοιγόκλεινες

στα ρόδα της αγάπης.

Παρουσίαση μουσικής

396. Ο βραχνάς

ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ

Μετρονόμος, 2014

Ο συνθέτης Δαμιανός Πάντας έχει πλούσια προϊστορία στο χώρο της μουσικής δημιουργίας (σονάτες για πιάνο, μουσική δωματίου, συμφωνικά ποιήματα, χορικά τραγωδιών, χορωδιακά με ορχήστρα, μουσική για θέατρο και κινηματογράφο) εξέδωσε έναν δίσκο με τραγούδια, που ερμηνεύει ο Βασίλης Γισδάκης.

Ο συνθέτης αναφέρει: «...αυτός ο κύκλος τραγουδιών είναι μια νυχτερινή λιτανεία... μια επίκληση που κάνουμε όλοι μας, όχι σε κάποιον άγνωστο Θεό, αλλά στον ίδιο τον άνθρωπο, προσμένοντας το πρώτο μετά από καιρό ξημέρωμα, αλλά κι αναζητώντας αέναα το φως εντός μας… … Με τραγούδια άλλοτε επιθετικά κι άλλοτε λυρικά, ετούτη η λιτανεία πάλλεται σαν μια ανθρώπινη καρδιά που χτυπά παθιασμένα από έρωτα κι από θυμό ή γαλήνια από στοχασμό και προσμονή...».

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Ο βραχνάς» και είναι σε στίχους Αντώνη Παπακωνσταντινίδη.

Ο Βραχνάς

Φύγαν τα πουλιά

ταξιδευτές για το Νοτιά.

Ήρθανε φουρτούνες και βροχές,

μα μια φωτιά έμεινε ολόρθη

στης καρδιάς το κατώφλι

μεσ’ στο κήπο με τις τριανταφυλλιές.

Έκοβα ένα και πνιγόμουν στο αίμα

δεν γυρνά το ποτάμι όσο κι αν θες.

Βγαίνω μες στους δρόμους,

στις παλιές τις γειτονιές.

Πάλι στο ίδιο ψέμα μ’ οδηγούν

λόγια απ’ το χθες.

Τα δίχτυα σκίζω,

να γλιτώσω, να φύγω

κι αν με βλέπεις, γιατί δεν με πονάς;

Ρίχνω το ζάρι

στης ζωής το παζάρι

και κληρώνει λαχνός ένας βραχνάς.

Παρουσίαση μουσικής

395. Δεκατρείς Καλικάντζαροι

... ΚΑΙ ΜΕ ΟΔΗΓΟ ΜΟΥ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ

LYRA 2006

Το «… και με Οδηγό μου ένα Παιδί» είναι ο πέμπτος δίσκος του συγκροτήματος, «Μικρές περιπλανήσεις» που αποτελούν οι: Νίκος Αρμπιλιάς (λαούτο, μαντολίνο, μπουζούκι, τραγούδι), Μάνθος Αρμπελιάς (κιθάρα, τραγούδι), Γιάννης Κολοβός (κοντραμπάσο), Γιάννης Παπαστεργίου (βιολί), Παναγιώτης Κουτσούρας (μπουζούκι, μπαγλαμά), Χρήστος Γαμβρέλλης (ακορντεόν). Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι σύνθεση του Νίκου Αρμπιλιά. Οι πολύ πρωτότυποι στίχοι είναι γραμμένοι από τον φίλο Στέργιο Πολύζο, που πρόσφατα μετακόμισε μόνιμα στη «Μενεστρέλλων Πολιτεία» με τα βιβλία του και τα τραγούδια του. Το μυστικό όπλο λοιπόν είναι το μέλι, αλλά όχι όποιο κι όποιο: πρέπει να είναι σε ποδιές κυράδων...

Δεκατρείς καλικαντζάροι

ξεσαλώσαν μια βραδιά.

Ήπιαν τέσσερα ποτάμια

με ανέρωτα πιοτά.

Τις καρδιές να λαγαρίσουν

απ’ αγάπη κι ενοχές,

πριν του κόσμου τα θεμέλια

ροκανίσουν με φωτιές.

Μες στο μέλι κολυμπήσαν

στων κυράδων τις ποδιές,

ώσπου γλύκανε η θωριά τους

στρογγυλέψαν οι κοιλιές.

Σαν γεμίσαν το κεφάλι

και φωνάξαν τα βιολιά,

το ροκάνισμα της ζήσης

γι’ άλλη ξέμεινε χρονιά.

Παρουσίαση μουσικής

394. Ο λύκος

ΕΝΑ ΚΑΠΕΛΟ ΜΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

LYRA, 1981

Ο 1ος δίσκος της Αρλέτας με δικά της τραγούδια. Μουσική σύνθεση, στίχοι, ερμηνεία, ζωγραφική εξωφύλλου όλα είναι Αρλέτα, η αγαπημένη μας.

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο: «Ο λύκος»

Είναι δώδεκα η ώρα

Είν’ η ώρα των τρελών

Κάπου θα σε συναντήσω

Κάπου θα σε βρω

Στα κελιά τους οι ανθρώποι

ύπνο κάνουν ελαφρό

Ειν’ ελεύθεροι οι δρόμοι

για κυνηγητό

Είναι δώδεκα η ώρα

Είν’ ώρα των τρελών

βραχνό γέλιο αν ακούσεις

κλείσε το ρολό

Λύκε -λύκε μου καλέ μου

Λύκε -λύκε μου είσ’ εδώ

Βγαίνω από τη φωλιά μου

και σε κυνηγώ

Λύκε - λύκε μου καλέ μου

Λύκε - λύκε μου είσ’ εδώ

Είσαι η μόνη μου ελπίδα

Και σ’ ακολουθώ

Όμορφο μου προβατάκι

Τι γυρεύεις μες το δρόμο

Είμαστ’ όλοι μπερδεμένοι

Στο δικό του νόμο

Δόντια βγάζουνε τα αστέρια

Νύχια φύτρωσαν στους δρόμους

Ξέφρενη η νύχτα παίζει

κλέφτες κι αστυνόμους

Όταν πέφτει το σκοτάδι

Βγαίνει ο λύκος στην πλατεία

Στη χαμένη πολιτεία

Και ζητά τροφή

Κλειδωμένα είναι τα αρνάκια

Ζαχαρένιο το κλειδί

Κάτι απόμερα παγκάκια

Θάμνοι και σιωπή

Λύκε - λύκε μου καλέ μου

Λύκε - λύκε είσαι εκεί

Είν’ η άγρια πλευρά σου

που με συγκινεί.

Παρουσίαση μουσικής

393. Playground

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Protasis Music, 2014

Ο πρώτος προσωπικός δίσκος του κιθαρίστα Σωτήρη Καστάνη. Με σπουδές ηλεκτιρκής κιθάρας, αλλά και Βυζαντινής μουσικής και πτυχίο Φούγκας, έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στα συγκροτήματα «Λευκή Συμφωνία» και «Ενοχο Λα» τη δεκαετία του ’90. Ο δίσκος περιλαμβάνει εννέα συνθέσεις, ορχηστρικές ως επί το πλείστον. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «παιδική χαρά».

Παρουσίαση μουσικής

392 Παραμυθένια ζωγραφιά

Το τραγούδι αυτό έγραψε ο συνθέτης Γεράσιμος Λαβράνος σε στίχους Γιάννη Αργύρη και το πρωτοτραγούδησε το τρίο μπελκάντο. Υπάρχει στον δίσκο “Latin” με μεταγενέστερη ερμηνεία του Γ. Νταλάρα. Ο Κερκυραίος Γεράσιμος Λαβράνος έμαθε από μικρός κόρνο και αργότερα πιάνο. Εντάχθηκε στην τζαζ ορχήστρα του Γ. Μουζάκη και σύντομα οργάνωσε το δικό του κουαρτέτο. Πέθανε στις 26 Μαρτίου του 2015.

Παραμυθένια ζωγραφιά

Παραμυθένια ζωγραφιά της αγκαλιάς μου συντροφιά

του πεπρωμένου μου πνοή γλυκιά μου αναπνοή

κοντά σου νιώθω βασιλιάς σαν μου γελάς σαν με φιλάς

εσύ δε μοιάζεις με καμιά παραμυθένια ζωγραφιά

Σαν ψίθυρος στ’ αστέρια μια νύχτα θ’ ακουστεί

ο θρύλος μιας αγάπης για μας που έχει γραφτεί

κι αν έρθει κάποια συννεφιά κι αν φέρει κλάμα μια βροχή

δε θα βουρκώσει την ψυχή παραμυθένια ζωγραφιά

Παρουσίαση μουσικής

391 Η μπαλάντα του Τσε

FACCIA DI SPIA

1975, ανέκδοτο

H ανέκδοτη μουσική υπόκρουση της ταινίας του G. Ferrara «Faccia di spia» (Το πρόσωπο της κατασκοπείας) του 1975. Ο Μάνος Χατζιδάκις έγραψε το 1975 την σουίτα αυτή για την ομώνυμη ταινία παραμένοντας για μεγάλο διάστημα στην Ιταλία. To θέμα της ταινίας είναι τα παιχνίδια συνομωσίας των κέντρων εξουσίας και η φυσική αντίδραση των λαών. Συμμετείχαν οι κορυφαίοι Έλληνες μουσικοί της εποχής, μεταξύ των οποίων οι: Νίκος Γκίνος (κλαρινέτο), Βαγγέλης Σκούρας (κόρνο), Σωκράτης Άνθης (τρομπέτα), Νίκος & Γεράσιμος Λαβράνος (κρουστά), Βασίλης Τενίδης (κιθάρα), Σωτήρης Ταχιάτης (βιολοντσέλο), Ανδρέας Ροδουσάκης (κοντραμπάσο), Αλίκη Κρίθαρη (άρπα), Δημήτρης Βράσκος (βιολί, μαντολίνο), Τάσος Διακογιώργης (σαντούρι). Την ορχήστρα διηύθυνε ο Μάνος Χατζιδάκις.

Το έργο ήταν αφιερωμένο στον νεαρότατο τότε συνεργάτη του συνθέτη Νίκο Κυπουργό.

(Ένα δώρο του καλού φίλου κρητικού δασκάλου και ηρωικού (!) πατέρα Μανώλη Τζιλιβάκη στην γηράσκουσα «Μενεστρέλλων Πολιτεία»).

Παρουσίαση βιβλίου

Μια κιθάρα και πολλές συγγνώμες

Μπαμπέτα Ιωάννα

Εκδ. Ψυχογιός

Μια κιθάρα ήταν η αφορμή για να γνωριστεί ο Κωνσταντίνος με τον Πέτρο. Δυο παιδιά εντελώς διαφορετικά, με κοινή αγάπη όμως τη μουσική. Ο Πέτρος, πάντα λιγομίλητος. Ο Κωνσταντίνος, ένα συνηθισμένο εντεκάχρονο αγόρι. Πότε μάγκας, πότε αστείος, πότε κακός αλλά πάντα μπερδεμένος. Όταν γνωρίζει τη Μαρίνα, όμως, η κατάσταση περιπλέκεται.
Μια ιστορία γεμάτη μουσική, παρεξηγήσεις, όνειρα, απογοητεύσεις, καρδιοχτύπια και συγγνώμες.

«Oι ήρωες της ιστορίας βρίσκονται στην άχαρη εκείνη ηλικία των 11-12 ετών που καλούνται να αφήσουν τον κόσμο των παιχνιδιών και της οικογενειακής υπερπροστασίας για να μπουν στη πραγματικότητα. Βέβαια τα χρονικά όρια ανάμεσα στους δυο αυτούς κόσμους δεν είναι ίδια για όλα τα παιδιά. Οι περιστάσεις είναι που αναγκάζουν κάποια από αυτά να μεγαλώσουν  νωρίτερα και κάποια άλλα να παρατείνουν την εποχή της ξενοιασιάς. Οι δυο κεντρικοί ήρωες της ιστορίας ο Πέτρος και ο Κωνσταντίνος ανήκουν σε δυο διαφορετικούς κόσμους. Αντιμετωπίζουν τη ζωή κάτω από διαφορετικά δεδομένα. Η φιλία τους ωστόσο δε στηρίζεται στις διαφορές αλλά σε κοινά ενδιαφέροντα που στην προκειμένη περίπτωση είναι η αγάπη για τη μουσική. Ο Κωνσταντίνος μπαίνοντας στην εφηβεία  έχει τις συνηθισμένες ανησυχίες και τα προβλήτα που έχουν  τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας του. Οι γονείς, η γιαγιά, ο περίγυρος, η ζεστασιά του σπιτιού και η εξασφαλισμένη κάλυψη των βασικών αναγκών του δίνουν τα περιθώρια για περαιτέρω προβληματισμούς που αφορούν  στην επιλογή  στόχων και ταυτότητας- όπως εξάλλου είναι λογικό και αναμενόμενο.  Ο Πέτρος έχει ήδη μπει στη βιοπάλη, αντιμετωπίζει μια σκληρή πραγματικότητα. Δυστυχώς η ζωή έχει διαφορετικά πρόσωπα για τον καθένα.

Μπορούν τα δυο αυτά άτομα να παραμείνουν φίλοι όταν μάλιστα ανάμεσά τους μπαίνει μια κοπέλα - ο πρώτος έρωτας για τον Κωνσταντίνο;

Ποιος είναι ο πρώτος εχθρός ενός εφήβου;  Μα ο ίδιος του ο εαυτός και κάποια συναισθήματα όπως η ζήλια! Τον εαυτό του προσπαθεί να αντιπαλέψει, να μάθει να τον συγκρατεί,  να αξιολογεί καταστάσεις και να βάζει προτεραιότητες. 

Ο κάθε άνθρωπος κάποιες στιγμές στη ζωή του θα φερθεί επιπόλαια, θα κάνει πράξεις για τις οποίες θα μετανιώσει. Και μετά; Σίγουρα δεν μπορεί να γυρίσει το χρόνο πίσω αλλά μια συγγνώμη ή ακόμα και περισσότερες μπορούν να  φτιάξουν κάπως τα πράγματα.

Και όπως γράφει κάπου στο κείμενο: «Δυστυχώς η ζωή δεν είναι όπως στις ταινίες που, όταν όλα σου πάνε χάλια, μπορείς να κλειστείς στο σπίτι και να τρως όλη μέρα σοκολάτες και πίτσες στον καναπέ βλέποντας τηλεόραση»

Στην πραγματική ζωή πρέπει να συνεχίσεις αναγνωρίζοντας τα λάθη και μαθαίνοντας από αυτά. (αποσπάσματα κειμένου της Γιώτας Φώτου).

Το βιβλίο αυτό της Ιωάννας Μπαμπέτα διαβάζεται με μεγάλη ευχαρίστηση και από ενήλικες. Θα έλεγα μάλιστα ότι ΠΡΕΠΕΙ να διαβάζεται και από ενήλικες. Περιέχει εξαιρετικές συγκινητικές σκηνές και διαλόγους, έχει πλοκή και ενδιαφέρον, δεν ψευτολογοτεχνίζει ψευτοκουλτουριάκα όπως μεγάλος αριθμός πληκτικών πονημάτων της μοντέρνας «παιδικής λογοτεχνίας».