Παρουσίαση μουσικής
140. Αναστασία
ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΥ
LYRA 1996
4/10


Μουσικές συνθέσεις του Γιάννη Σπυρόπουλου-Μπάχ. Το συγκεκριμένο τραγούδι, σε στίχους Μπαχ, αποδίδει ο Άγγελος Σφακιανάκης με συνοδεία ορχήστρας δωματίου.

Πόσες φορές, πόσες φορές
τις μουσικές σου όταν παίζεις
πόσες φορές
με τις χορδές να μας πονούν
με τις φωνές μας να καταγγέλουν, να ξαγρυπνούν
πουν’ το φεγγάρι που βραδιάζει πια δεν ξέρω
απ’ όπου νάφυγα ακόμα μένω εδώ
ο Απρίλης άφησε στον Μάϊο να υποφέρω
ένα τραγούδι που μου φέρνει πυρετό
πόσες φορές, πόσες φορές
γύρω μου μάγια δεν βρίσκω λόγια
πόσες φορές
χρυσαφικά ηλιόλουστα
αναστασία, ίχνη από αστέρια
θεόπλαστα

Παρουσίαση μουσικής
139. Εισαγωγή
ΚΑΙΣΑΡ ΚΑΙ ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ
COLUMBIA 1962

16/17

Η υπέροχη μουσική που συνέθεσε ο Μάνος Χατζιδάκις για την μουσική κωμωδία «Καίσαρ και Κλεοπάτρα», βασισμένη στο θεατρικό έργο του George Bernard Shaw, που ανέβηκε στο Θέατρο Κοτοπούλη-Rex τον Οκτώβριο του 1962 με σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, σκηνικά και κοστούμια Νίκου Εγγονόπουλου και πρωταγωνιστές την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Τζαβαλά Καρούσο. Πως να μην θαυμάσει κανείς, εκτός από την έμπνευση της μουσικής μελωδίας, τις καταπληκτικές ενορχηστρωτικές ιδέες. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι η εισαγωγή.

Παρουσίαση μουσικής
138. Η Χιονένια και η Συννεφένια
ΛΑΧΑΝΑ ΚΑΙ ΧΑΧΑΝΑ
LEGEND 2008
4/24



Συλλογή παιδικών τραγουδιών του συνθέτη Τάσου Ιωαννίδη, που έγραψε ορμώμενος από την προσπάθεια αποστήθισης ποιημάτων παιδιών της 1ης δημοτικού. Τα στιχάκια είναι της Ελενης Καραντζολα, Καλλιόπης Κυρδη, Τατιάνας Σπανέλλη και Θεοδώρας Τσιαγκάνη. Το συγκεκριμένο κομμάτι ερμηνεύει η Μ. Φαραντούρη.

H Χιονένια και η Συννεφένια

Ταξιδεύει η Συννεφένια
με του Ανέμου τα φτερά.
Χίλια δάκρυα μεταξένια
στο ταξίδι της σκορπά.
Όταν δακρύζει η Συννεφένια,
ψιχάλες πέφτουν απαλά.
Ψηλά κοιτά τότε η Χιονένια,
στο σύννεφο χαμογελά.

Παρουσίαση βιβλίου
Η ιστορία του κόσμου
Από τους προϊστορικούς χρόνους ως τη σημερινή εποχή
Ζαν - Κλωντ Μπαρρώ, Γκιγιώμ Μπιγκό
Εκδ. ΕΣΤΙΑ 2008





Και είναι ποτέ δυνατόν να αντιληφθούμε την επικαιρότητα χωρίς τις απαραίτητες ιστορικές αναφορές, από τη στιγμή που και οι πιο πρόσφατες εξελίξεις έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν; Πού, παραδείγματος χάριν, να τοποθετήσουμε τους πολέμους του Ιράκ, αν δεν έχουμε ποτέ μιλήσει για τη Μεσοποταμία; Οι εικόνες μας σοκάρουν, αλλά δεν μας αφορούν. Βλέπουμε τα πάντα, αμέσως, σε απευθείας σύνδεση, αλλά δεν μας αφορούν. Βλέπουμε τα πάντα, σε απευθείας σύνδεση, αλλά δεν καταλαβαίνουμε τίποτα.
Πριν από έναν αιώνα, όσοι ήξεραν ανάγνωση ήξεραν και να τοποθετούνται στο χώρο και το χρόνο. Σήμερα δεν είναι πλέον το ίδιο. Οι Δυτικοί έχουν μετατραπεί, ως επί το πλείστον, σε ανθρώπους χωρίς παρελθόν, σε "αμνήμονες". Κατά μία παράδοξη ειρωνεία, το ζήτημα του "καθήκοντος προς τη μνήμη" δεν ήταν ποτέ τόσο έντονο όσο στους σημερινούς καιρούς της λήθης, εφόσον ένα προτέρημα δεν εκθειάζεται παρά μόνο όταν έχει ξεχαστεί. Αν προσθέσετε σε όλα αυτά και τη χρηματιστηριακή περιφρόνηση για το μακροπρόθεσμο, θα καταλάβετε ότι ο μοντερνισμός μας κατασκευάζει αναλώσιμους καταναλωτές, που με μανιώδη τρόπο επιδίδονται στο ζάπινγκ, παρά υπεύθυνους πολίτες με θέληση να κατανοήσουν και να οικοδομήσουν.
Από εδώ λοιπόν πηγάζει η απλή ιδέα, φιλόδοξη και ταπεινή ταυτόχρονα, να γράψουμε ένα συνοπτικό βιβλίο ιστορίας με χρονολογική αφήγηση, για όλους τους αναγνώστες που επιθυμούν να εντοπίσουν την προσωπική τους μοίρα στη μεγάλη συλλογική ιστορία, ηρωική και τραγική -λογική ή παράλογη- του ανθρώπινου γένους.
Ιδού λοιπόν μια σύνοψη της ιστορίας της ανθρωπότητας. Αληθινή διήγηση όπου ο αναγνώστης θα μπορέσει να βρει ερμηνείες γεγονότων που φαντάζουν αναμφισβήτητα. Απευθύνεται σε όλους, εκτός από τους επαγγελματίες ιστορικούς.
Άλλο ένα βιβλίο Ιστορίας; Βεβαίως.
Και μπορεί να χωρέσει η ιστορία ολόκληρου του κόσμου σε 365 σελίδες; Αυτό είναι η τέχνη του συγγραφέα.
Πρόκειται για ένα πόνημα πολύ χρήσιμο σε κάθε αναγνώστη, είτε γνωρίζει αρκετή ιστορία ήδη, είτε δεν γνωρίζει. Εκτός από ένα-δυό μικρά σημεία υστέρησης, η παρουσίαση είναι ψηλού επιπέδου, αλλά και εύληπτη, με αποτέλεσμα ένα κείμενο χωρίς χάσματα, που κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι τελευταίας σελίδας.
Μερικά σύντομα αποσπάσματα:
... «Πολλά θηλαστικά είναι κυνηγοί, τα πρωτεύοντα όμως είναι συλλέκτες, το κυνήγι δεν αποτελεί μέρος του γενετικού τους κώδικα... Κατά πάσα πιθανότητα η ομιλία επινοήθηκε για λόγους πρακτικούς: χρειάστηκε να μεταβιβαστούν προφορικές διαταγές που δεν ήταν εγγεγραμμένες στον γενετικό κώδικα, για να εκτελεστούν συγκεκριμένες κυνηγετικές πράξεις...
Ταυτόχρονα όμως η ομιλία προκάλεσε μια νεύρωση, που αφορά το μέλλον.
Τα ζώα δεν ξέρουν τι θα πει μέλλον. Θυμούνται το παρελθόν, αλλά δεν ανησυχούν για το μέλλον. Όταν του παρέχεται τροφή & αγάπη σε ικανοποιητικές ποσότητες, το ζώο ζει την απόλυτη ευτυχία. Δεν αγχώνεται & κρύβεται μονάχα όταν νοιώθει ότι απειλείται «εδώ και τώρα» από σαρκοβόρα θηρία, αρρώστια ή λιμό...
... Τι είναι ο άνθρωπος; Ένα ον που ξέρει πως θα πεθάνει & νοιώθει την ανάγκη να παρηγορείται με ιστορίες. Ιστορίες που θα τον βοηθήσουν να υπομείνει την ανυπόφορη ιδέα του τέλους, να ξορκίσει την αναπόφευκτη αναγκαιότητα του θανάτου...

Παρουσίαση μουσικής
137. Τι να σημαίνει
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΛΟ
ΜΥΛΟΣ 010-ΚΙΝΗΣΙΣ 1997
10/12



Πάρα πολύ καλή συλλογή συνθέσεων της Μαρίας Θωίδου, εξαιρετικής τραγουδοποιού από την Βόρειο Ελλάδα. Συνθέτει και ερμηνεύει την μουσική της από το 1987 με έντονο προσωπικό ύφος. Έχει αναπτύξει επίσης μουσικοπαιδαγωγική δράση σε σχολεία, ωδεία και πολιτιστικά κέντρα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η ίδια γράφει : «Η Γυναίκα περπάτησε μέσα στο χρόνο μαζεύοντας στιγμές, όπως κοχύλια ή βότσαλα. Στις μέρες που πέρασαν, οι στιγμές ξεθώριασαν. Έμειναν μόνο τα λόγια και η μουσική τους. Έμεινε μόνο το τραγούδι σαν ένα ολοστρόγγυλο μήλο στη χούφτα της...» Ένα-ένα τα κομμάτια είναι διαλεχτά (υψηλό κλάσμα!), καθιστώντας την επιλογή εξαιρετικά δύσκολη. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει τίτλο: «Τι να σημαίνει» και το ερμηνεύει όπως και τα περισσότερα η ίδια η συνθέτης.

Μες στον ύπνο μου ένα βράδυ
είδα όνειρο σαν χάδι
τρεις φωλιές με χελιδόνια
στου σπιτιού μου τα μπαλκόνια
Και ρωτώ τι να σημαίνει
κείνον που’ μουνα κοντά του
και με το ζεστό του χέρι
με τραβάει στην αγκαλιά του.
Μες στη μέρα που κυλούσε
τ’ όνειρο με συναντούσε
μα νυχτώνει και μ’ αφήνει
σα φτερούγισμα που σβήνει.
Και ρωτώ τι να σημαίνει
κείνον που’ μουνα κοντά του
με κοιτάει αλλά σωπαίνει
κι έχω μείνει μακρυά του...

Παρουσίαση μουσικής
136. Εν κατακλείδι
ΦΛΟΥ
ΕΜΙ-ΗΑRVEST 1976
4/10

Το συγκρότημα "Σπυριδούλα" κυκλοφόρησε το 1976 τον δίσκο "Φλού", που θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους δίσκους στην ιστορία του Ελληνικού ροκ. Οι συνθέσεις και οι στίχοι είναι του Παύλου Σιδηρόπουλου, που ξεγελάστηκε από την ηρωίνη και ταξίδεψε το 1990, 42 ετών. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Εν κατακλείδι» και το ερμηνεύει, όπως και όλα ο συνθέτης.

Εν κατακλείδι
Και τώρα φίλοι μου είν’ αργά
μια καληνύχτα στη μαμά
και λίγη στάχτη στα μαλλιά
καιρός να πούμε αντίο
Σκεπάσαμε όλους τους νεκρούς
με αρρωστιάρικους ψαλμούς
κλόουν με σοβαρούς σκοπούς
γυμνοί μέσα στο κρύο
Κατά τ' άλλα εσείς
που 'σαστε υγιείς και αξιοπρεπείς
βοηθήστε μας και λίγο
δώστε μας πνοή, στέγη και τροφή
μια ιδέα στεγανή
που να μη μπάζει κρύο
Πουλάμε σώμα και ψυχή
δώστε μας λίγη προσοχή
στα υπόγεια μαύροι ποντικοί
λουφάζουνε δύο-δύο
Παίρνουμε σβάρνα τους γιατρούς
αδύνατοι μπροστά στους δυνατούς
και συναντάμε ξέμπαρκους θεούς
που χάσανε το πλοίο
Κατά τ' άλλα εσείς
που 'σαστε υγιείς και αξιοπρεπείς
βοηθήστε μας και λίγο
δώστε μας πνοή στέγη και τροφή
μια ιδέα στεγανή
που να μη μπάζει κρύο

Παρουσίαση μουσικής
135. Θα σε περιμένω
ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ Της ΚΥΡΙΑΚΗΣ
POLYGRAM 1987


8/15

Κύκλος λυρικών τραγουδιών του συνθέτη Μιχάλη Τερζή σε ποίηση Μπέρτολ Μπρεχτ, Πωλ Ελυάρ, Έριχ Χάϊνε, Κώστα Χατζόπουλου, Βασίλη Ρώτα, Φώντα Λάδη, Δήμητρας Mπιθικώτση. Τραγουδούν: Νένα Βενετσάνου, Σοφία Μιχαηλίδη και ο Κώστας Σμοκοβίτης. Το συγκεκριμένο τραγούδι πάνω σε ένα ποίημα του Κώστα Χατζόπουλου ερμηνεύει η Σοφία Μιχαηλίδου.


Στ’ ουρανού τα κύμματα και στα περιβόλια,
με φωνές με μουσικές, σαν έναν καιρό
θα σε περιμένω.
Στα λιοπύρια της χαράς, στις κραυγές του ύπνου,
στων βυθών τα ρεύματα και στις ηδονές
θα σε περιμένω.
Στην ηχώ της αγοράς, στην παλιά στρατώνα,
με βροχή, με ξαστεριά σαν έναν καιρό
θα σε περιμένω.
Μα μες στου φθινόπωρου το μουρμουρητό,
το συννεφιασμένο
θάρθω να σε βρω.
Δεν θα περιμένω

Παρουσίαση μουσικής
134. Νανούρισμα
Ο ΑΓΗΣΙΛΑΓΟΣ
SONY 2007

6/7
Ένα εξαιρετικό μουσικό παραμύθι γεμάτο γεύσεις του πολυτάλαντου συνθέτη και κοντραμπασίστα Δημήτρη Μπασλάμ (Πασλαμούσκα). Μουσική πρωτότυπη, με ενορχηστρώσεις γεμάτες φαντασία και τον συνθέτη να παίζει τα περισσότερα όργανα από κιθάρες και μαντολίνο, μέχρι πιάνο και φυσικά, κοντραμπάσο. Ο πρωταγωνιστής μάγειρας λαγός Αγησίλαγος (ο ίδιος ο Μπασλάμ στο ρόλο), αγαπάει τη μαγειρική, τη παρέα, και τα ωραία γεύματα. Όμως μια μέρα ένα πρωί κοιτώντας στον καθρέφτη βλέπει ότι έχει βγάλει μαγουλάδες. Ζητά τη γνώμη του γιατρού πελεκάνου (Σωκράτης Μάλαμας) ο οποίος τον συμβουλεύει να τρώει το κάτι άλλο. Ο Αγησίλαγος όμως παρερμηνεύοντας τα λόγια του γιατρού καταλήγει να επιδιώκει να τρώει μόνο το... κάτι άλλο. Αποτέλεσμα αυτού; Το δέρμα του παίρνει το ίδιο χρώμα με αυτό. Τρώει πιπεριές; Γίνεται και αυτός πράσινος. Τρώει συνέχεια ντομάτες; Γίνεται και αυτός ολόκληρος κόκκινος. Κατά την διάρκεια της αναζήτησης όμως "του κάτι άλλου" στο δάσος, ο Αγησίλαγος θα συναντήσει πολλούς ήρωες με αποτέλεσμα αρκετά απολαυστικά περιστατικά. Ο Αντώνης Καφετζόπουλος στον ρόλο του αφηγητή. Τραγουδούν ο Γιάννης Χαρούλης, ο Φώτης Σιώτας, ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Αργύρης Μπακιρτζής και το κομμάτι «Νανούρισμα» η Μάρθα Φριντζήλα.

Νανούρισμα
Πέτα χαρά μου ν’ ανεβείς
Πέτα ψηλά να φτάσεις
Ψηλά πούναι δυο σύννεφα
Κι εκεί να ξεκουράσεις
Να τους το πεις να σμίξουνε
Μαζί να γίνουν ένα
Στρώμα να γίνουν κάτασπρο
Νάναι μόνο για σένα

Παρουσίαση βιβλίου
Υπατία
Η γυναίκα που αγάπησε την επιστήμη
Πέδρο Γκάλβεθ
Εκδ. Μεταίχμιο 2006






Η Υπατία, κόρη του μαθηματικού και αστρονόμου Θέωνα, του τελευταίου διευθυντή του μουσείου της Αλεξάνδρειας, γεννήθηκε στα μέσα του 4ου αιώνα μ.Χ. Γρήγορα ξεπέρασε σε γνώσεις τον Θέωνα και δίδαξε μια εκλεκτή ομάδα σπουδαστών, που μετέβαλαν την Αλεξάνδρεια σε ένα από τα πιο γνωστά κέντρα ερευνών της αρχαιότητας. Το 415, η Υπατία έπεσε θύμα αλλεπάλληλων βιασμών, βασανίστηκε και διαμελίστηκε από μια ομάδα φανατικών χριστιανών που δρούσαν υπό τις διαταγές του πατριάρχη της πόλης. Ωστόσο, το όνομά της διέτρεξε την Ιστορία και τη θυμόμαστε μέχρι σήμερα ως σύμβολο μιας προνομιακής ευφυΐας που αποτέλεσε πρόκληση για το σκοταδισμό της εποχής της. Ο Πέδρο Γκάλβεθ, που κληρονόμησε από τον πατέρα του το πάθος για την επιστήμη και το θαυμασμό για την Υπατία, μας προτείνει τώρα αυτό το θαυμάσιο πορτρέτο μιας έξοχης γυναίκας, η οποία καταδικάστηκε να ζήσει σε μιαν εποχή που ούτε οι θεοί θέλουν να θυμούνται.
Με αφορμή την πρόσφατη σκανδαλώδη παρέμβαση της Ιεράς Συνόδου στα δρώμενα του Μουσείου της Ακρόπολης, όπως αναδείχτηκαν από την ιστοσελίδα Freecity.gr http://www.freecity.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=172:2009-07-24-12-59-30&catid=5:2009-07-02-05-33-01&Itemid=10#commentID37, παρουσιάζουμε αυτό το ιστορικό μυθιστόρημα. Μυθιστόρημα μεν, αλλά ιστορικό δε, και βασισμένο στην τραγική περίπτωση της μεγάλης αυτής Αλεξανδρινής. Η Υπατία είναι απλώς ένα επώνυμο θύμα, αντιπροσωπευτικό των χιλιάδων αφανών νεκρών της εξάπλωσης του Χριστιανισμού. Η ιστορία δεν παραγράφεται.

Παρουσίαση μουσικής
133. Διαδρομή στα σύννεφα
10 ΠΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ
ΚΙΝΗΣΙΣ 2006

10/10

Η 2η δισκογραφική δουλειά του Γιώργου Βαρσαμάκη, συνθέτη και στελέχους του μουσικού τμήματος του ΕΜΠ. Ένα ορχηστρικό έργο γραμμένο για μικρή ορχήστρα, (πιάνο, βιολί, βιόλα, βιολοντσέλλο, κόντρα μπάσο, φλάουτο, φαγκότο, κλαρινέτο, αγγλικό κόρνο, κιθάρα και κρουστά). Ο ίδιος γράφει : «Πάντα ήθελα να ταξιδέψω με ένα αερόστατο και τώρα μου δίνεται η ευκαιρία να το κάνω συνθέτοντας μουσική για 10 μικρές περιπέτειες στον ουρανό. 10 πτήσεις με αερόστατο, το παιδικό όνειρο που έγινε διαδρομή στα σύννεφα... συναισθήματα και εικόνες στον αέρα. Η επιστροφή στα όνειρα που ίσως να πρέπει να παραμένουν παιδικά για να τολμούν να πετάξουν».

Παρουσίαση μουσικής
132. Παυσίλυπον
ΠΑΥΣΙΛΥΠΟΝ
ΕΜΙ 1997

4/11

Δίσκος του κοινωνικά συνειδητοποιημένου και μάχιμου ροκά Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Ο ίδιος απαντάει σε συνέντευξη στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης»: "Παυσίλυπον", για να παύσει η λύπη ... που μας προκαλούν τα πράγματα γύρω μας. Η λύπη που αναζητά διεξόδους"... Μόνο αν δεις την αλήθεια των πραγμάτων, μόνο τότε μπορείς να τα αλλάξεις. Αν παραδεχτείς ότι βρίσκεσαι σε κατάσταση ήττας, μόνο τότε μπορείς να κάνεις αγώνα, για να το ανατρέψεις αυτό... Πάντως, η μοναξιά είναι μια πραγματικότητα τόσο σκληρή που είναι πολυτέλεια να περιχαρακωνόμαστε πίσω από τον εαυτό μας. Το συγκεκριμένο κομμάτι σε στίχους Νίκου Τσακνή ερμηνεύει ο συνθέτης.

Παυσίλυπον
Ήταν ένας άνθρωπος με όψη ταπεινή
η καταγωγή του λαϊκή
Το '65 υπερέβαλε εαυτόν
Μήνυμα οι καμπάνες του για κάθε μικροαστόν
Μα κι οι άνθρωποι αυτοί βλέπαν έναν φασουλή
ήταν η εποχή πολύ σκληρή
Δεν είχε του μάγκα μπόι, ούτε ήταν από σόι
Βρε καλώστηνε την ατραξιόν, καραγκούν μπόι
Βρήκε μια παρέα των καμπάνων και τριχών
έγινε βορά σαπιοκοιλιών
Που κρατούσαν για την πάρτη τους την κριτική
δεν υπήρχε τότε η εξουσία της τιβί
Και νοσταλγώ, και νοσταλγώ πώς να στο πω
τα γλυκά μας σ’ αγαπώ
Το 75 ξεχαστήκαν όλα αυτά, πλάνες πανωραίες
και ακτίφ κομματικά
Είχε κι ένα μπάρμπα, απ’ την Αμέρικα αυτός
Βρε παιδί μου είχε γένει, ο δικτάτωρ Παττακός
Τότε πέσαν πάνω του, βρίζανε τη μάνα του
μια επαρχία θάνατου
Μαρξ και ήλιος πρασινί, αριστερά καράν κουνεί
μπόι, στα κάτεργα στον κάμπο, να τραβάς κουπί
Δεκαπέντε χρόνια η προσγείωση διαρκεί
μα είναι ανώμαλη πολύ
Τώρα όλοι ψάχνουν και μιλούν για αισθητική
βρήκαν και το κιτς από του Κίτσου τη στολή
Κι όσο για τον Κίτσο μας, άλλοι από τον κάμπο μας
Τζίμυ τον εβγάλαν και κεντούν
Του ’βαλαν μετάλλια, μα κάτι βουβάλια
θέλουν στην μπερλίνα μονοπώλιο να ασκούν
Τώρα που ξεμείναμε, στην κόψη του εικοστού
με ούτε καν πτυχίο παυσίλυπου
Μόνο σαν ημίθεοι του παιδικού μας εαυτού
γράφουμε τραγούδια για την τύχη ενός παιδιού
Και νοσταλγώ, και νοσταλγώ πώς να στο πω
τα γλυκά μας σ’ αγαπώ

Παρουσίαση μουσικής
131. Σουίτα σε παλιό στυλ
ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΠΑΛΛΑΝΤΙΟΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ
ΣΕΙΡΙΟΣ 1993
3/4


Ζωντανή ηχογράφηση (1990) με την Ορχήστρα των Χρωμάτων σε τρία έργα (Σουίτα σε παλιό στυλ, Προσευχή στην Ακρόπολη, Ντιβερτιμέντο) του Μενέλαου Παλλάντιου. Η Σονάτα για πιάνο και βιολί, προέρχεται από το αρχείο του συνθέτη. Διεύθυνση Ορχήστρας: ο μαθητής του, Μάνος Χατζιδάκις.
Ο Μενέλαος Παλλάντιος γεννήθηκε στον Πειραιά τον Ιανουάριο του 1914. Σπούδασε πιάνο και ανώτερα θεωρητικά στα Ωδεία Πειραιώς και Αθηνών και στη συνέχεια στη Ρώμη. Υπήρξε διευθυντής του Ωδείου Αθηνών, της Χορωδίας Αθηνών. Και την περίοδο 1964-1967 διετέλεσε γενικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και αργότερα αρχιμουσικός του Εθνικού Θεάτρου. Έγραψε συμφωνικά έργα για πιάνο σόλο, κοντσέρτα για πιάνο και ορχήστρα, μουσική δωματίου, διάφορα τραγούδια, μουσική μπαλλέτου, μουσικές υποκρούσεις σε οκτώ αρχαίες τραγωδίες, καθώς επίσης και μουσική για ελληνικές και αμερικανικές κινηματογραφικές ταινίες. Το 1969 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Εδώ παρατίθενται τα δυο πρώτα μέρη: Sarabande και Gavotte της Σουίτας σε παλιό στυλ. Μέτρια προς δυνατά ο ήχος των ηχείων για πλήρη απόλαυση της υπέροχης ηρεμίας που αποπνέει το πρώτο θέμα.

Παρουσίαση μουσικής
130. Με την αγάπη μου βάλε φτερά
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΣΚΙΑΧΤΡΟΥ
ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΕΡΓΟ

12/19

Το κομμάτι αυτό αποτελεί μέρος του έργου του συνθέτη Σάκη Τσιλίκη «Το όνειρο του σκιάχτρου» πάνω σε ένα παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά. Η εξαιρετική αυτή παιδική ροκ όπερα, που γράφτηκε και παρουσιάστηκε το 1993-94, παραμένει δυστυχώς ανέκδοτη. Η σκηνοθεσία ήταν του Νίκου Δαφνή, οι χορογραφίες της Μάτας Μάρρα και το συγκεκριμένο τραγούδι ερμηνεύει η Μάρθα Φριντζήλα.

Τι μοναχό πλάσμα και τρυφερό,
γράφεις τ’ όνειρο στον ουρανό,
θέλω φίλε μου να σου μιλήσω.
Τι κι αν κρυμμένα κρατάς μυστικά
στον αγέρα τη νύχτα μιλάς,
θέλω φίλε μου να σ’ αγαπήσω.
Τιπ τοπ τιπ τοπ τιπ τοπ πιπιέ.
Με την αγάπη μου βάλε φτερά,
να πετάξεις, να βρεις τη χαρά,
μη μου κλαις, κοίταξέ με, πονάω.
Θέλεις τον κόσμο να δεις στα ψηλά,
ένα αστέρι να παίρνει φωτιά,
μη φοβάσαι ! Για δες ! Σου γελάω.
Τιπ τοπ τιπ τοπ τιπ τοπ πιπιέ.

Παρουσίαση βιβλίου
Το οριζόντιο ύψος
Χιόνης Αργύρης
Εκδ. Κίχλη 2008







Επιτέλους ένα μικρό αριστούργημα ! Μετά από πολύ καιρό αισθάνθηκα πάλι την σπάνια συγκίνηση του ΒΙΒΛΙΟΥ. Να το κρατάς στα χέρια σου και να φοβάσαι να γυρνάς πολύ γρήγορα τις σελίδες, μη σου τελειώσει. Να το διαβάζεις και να μη σβήνεις το φως να κοιμηθείς. Να γελάς πνιχτά, για να μην ξυπνήσεις τον άλλον. Να ζηλεύεις που δεν το σκέφτηκες να γράψεις εσύ τούτο ή κείνο.
Ο ίδιος ο ευπροσήγορος, σεμνός και «ερημιτικός» συγγραφέας γράφει:
Το παρόν βιβλίο είναι γραμμένο για μικρομέγαλα παιδιά και μεγαλόμικρους ενήλικες, φιλοδοξεί δε να προσφέρει παραμυθία τόσο σ' αυτούς όσο και στους άνευ ηλικίας, δηλαδή σε όσους δεν έχουν ακόμη εγκαταλείψει την ανυπαρξία και σε εκείνους που έχουν προσωρινά εγκατασταθεί σ' αυτήν. Λέω "προσωρινά", γιατί ακράδαντα πιστεύω πως είμαστε ανακυκλώσιμο υλικό και, ως εκ τούτου, θα έχουμε αενάως ένα ρόλο σ' αυτό το όνειρο που λέγεται ζωή.
"Η γιαγιά Ειρήνη είχε την ικανότητα να φτιάχνει και δικά της παραμύθια, από ένα τίποτε. Δίνοντας ανθρώπινες ιδιότητες σε ένα αντικείμενο, σε ένα ζώο, ακόμη και σε ένα όσπριο, έστηνε έναν ολόκληρο κόσμο, όπου, μέσα του, διαδραματίζονταν συγκλονιστικά γεγονότα. Αν έχω κάποιο χάρισμα να χτίζω, με εντελώς παράταιρα υλικά, απίστευτες ιστορίες και να τις αφηγούμαι με πειστικό τρόπο, αυτό το οφείλω στη γιαγιά Ειρήνη, καθώς και στην εκ μητρός καταγωγή μου από την Κρήτη, αφού ως γνωστόν, οι Κρητικοί είναι μεγάλοι ψωματάρηδες, δηλαδή υπερόχως μυθομανείς".
Ακολουθεί μία από τις ιστορίες του βιβλίου (αντιγεγραμμένη από τον συγγενικό χώρο του ιστολογίου - Επιθεώρησης Ποιητικής Τέχνης «poiein.gr», που ευχαριστούμε)
ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΙΠΟΤΕ ΝΑ ΧΑΣΕΙ,
ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ
ΕΝΑΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΧΑΣΕ
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ, στη μέση ενός χωματόδρομου, τότε πού υπήρχανε ακόμα χωματόδρομοι, ζούσε μια πέτρα. Μάνα, πατέρα δεν γνώρισε κι ούτε ήξερε πότε γεννήθηκε. Οι πέτρες, όπως ξέρετε, ζούνε τόσα πολλά χρόνια, που ξεχνούν την ηλικία τους. Πολλές απ’ αυτές μάλιστα είναι τόσο αρχαίες όσο κι η πέτρινη εποχή, αν έχετε ακουστά. Μια πέτρα όμως, ακόμα κι αν είναι τόσο αρχαία, μπορεί να είναι ασήμαντη. Ή, για να το πω καλύτερα, όλες οι πέτρες είναι ασήμαντες, έκτος από εκείνες που γινήκανε αγάλματα ή ναοί ή άπο εκείνες που τις λεν λίθους, πολύτιμους και που τις κρύβουν μέσα σε κουτιά από σίδερο.
H δική μας πέτρα ήταν εντελώς ασήμαντη-δεν άξιζε ούτε για να την κλοτσήσει κανείς. Μικρή κι ασουλούπωτη, δεν ήταν ούτε στρογγυλή ούτε τετράγωνη ούτε μακρόστενη. Το χρώμα της, ξέθωρο γκρίζο, την έκανε ακόμα πιο ασήμαντη, γιατί κι ο δρόμος είχε το ίδιο χρώμα και με δυσκολία την ξεχώριζες. Η ασημαντότητα της αυτή είχε βέβαια και τα καλά της. Ένα απ’ αυτά το ‘παμε κιόλας: κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να την κλοτσήσει. Εν’ άλλο ήταν ότι κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε με τη βαριά του να την κομματιάσει ή να τη μεταφέρει έξω απ’ το δρόμο, γιατί, έτσι μικρή που ήτανε, τόπο δεν έπιανε κι ο δρόμος έμενε ελεύθερος.
Ζούσε, λοιπόν, ειρηνικά την πέτρινη ζωή της, που ήταν βέβαια λίγο μονότονη, αλλά αυτό κα θόλου δεν την ενοχλούσε, γιατί, αφού δεν ήξερε τί δεν είναι μονοτονία, δεν ήξερε ούτε τί είναι. Μια μέρα όμως έμαθε.
Εκείνη τη σημαδιακή, για τη ζωή της πέτρας, μέρα, εν’ αγόρι, που ήθελε να σκοτώσει ένα σπουργίτι ή να σπάσει κάποιο γλόμπο και δεν έβρισκε άλλη πέτρα, πιο κατάλληλη, τη μάζεψε απ’ το δρόμο, την έβαλε στη σφεντόνα του και την τίναξε στον αέρα, ψηλά και μακριά. Ευτυχώς, επειδή ήταν ατζαμής, δεν πέτυχε τον στόχο του, πέτυχε όμως, δίχως να το ξέρει, ν’ αλλάξει τη ζωή της πέτρας. Δίχως να το ξέρει, της έδειξε πως δεν ήταν πλασμένη μόνο για να σέρνεται στον δρόμο, μα πώς μπορούσε και να πετάξει, κι ακόμη πώς ο δρόμος δεν ήτανε ο κόσμος όλος αλλά μονάχα ένα μέρος του, και μάλιστα όχι το πιο ωραίο, γιατί η πέτρα, όταν τέλειωσε το πέταγμα της, βρέθηκε μέσα σ’ έναν κήπο.
Ο κήπος αυτός, τώρα, αν και δεν ήτανε καθόλου μαγεμένος, όπως συμβαίνει συνήθως με τους κήπους των παραμυθιών, ήταν χαρά των ματιών να τον βλέπεις. Και τί δεν ήταν φυτεμένο εκεί!
Κρεμμύδια και ντομάτες και φασολάκια πράσινα κι αγγούρια, αλλά και λουλούδια, πολλά λουλούδια και διάφορα, γαρίφαλα και τριαντάφυλλα (τριαντάφυλλα και εκατόφυλλα) και κρίνα και βιολέτες και ντάλιες και γεράνια, πολλά γεράνια. Άσε πια τα μυριστικά, βασιλικούς και δυόσμους κι αρμπαρόριζες και δεντρολιβανιές και μαντζουράνες. Μ’ άλλα λόγια, ό κήπος ήταν κήπος κι όχι ποδοσφαιρικό γήπεδο, όπως εκείνοι οι κήποι με το κουρεμένο σύρριζα γρασίδι.
Φανταστείτε τώρα το ξάφνιασμα της πετρούλας, πρώτα απ’ το ταξίδι της στον αέρα κι ύστερα απ’ τον καινούργιο αυτόν κόσμο, πού τόσο ξαφνικά ανακάλυψε. Όσο για το πέσιμο της, αυτό δεν είχε διόλου άσχημες συνέπειες, γιατί, όπως οι πέτρες δεν έχουν ούτε χέρια ούτε πόδια ούτε κεφάλι, δεν κινδυνεύουνε να σπάσουν τίποτε πέφτοντας στο χώμα, όταν μάλιστα αυτό είναι το αφράτο χώμα ενός κήπου.
Το μεγάλο ξάφνιασμα της κράτησε βέβαια πολύ λίγο, όσο βρισκότανε ακόμη στον αέρα, πάνω απ’ τον κήπο, γιατί μόνο από κει μπόρεσε να δει όλο το θαύμα πού απλωνόταν από κάτω της. Απ’ τη στιγμή πού βρέθηκε στο χώμα και μετά, μπορούσε να βλέπει μόνο ό,τι βρισκότανε πολύ κοντά της, δηλαδή μια ντοματιά, μια γαριφαλιά και δυο ρίζες βασιλικό. Σιγά σιγά όμως γνώρισε κι άλλα πράματα, σπουδαία, πού ποτέ πριν δεν είχε φανταστεί την ύπαρξη τους. Γνώρισε τις μέλισσες και το ατέλειωτο παιχνίδι τους μέ τον ήλιο και τα λουλούδια, τα μακριά κοκκινοσκούληκα, πού βγάζαν πότε πότε το κεφάλι έξω απ’ τις τρύπες τους για να δουν πώς παν τα πράγματα στο φώς, τα μερμήγκια, πού σκαρφάλωναν πάνω της αγκομαχώντας, κουβαλώντας
τεράστια ψίχουλα, κάτι περίεργα μυγιάγγιχτα ζουζούνια, πού, στο παραμικρό άγγιγμα, μαζεύονταν και γίνονταν μικρά σκληρά μπαλάκια…
Η πετρούλα πέρασ’ εκεί μιαν άνοιξη κι ένα καλοκαίρι, και στις αρχές του φθινοπώρου, με τα πρωτοβρόχια, ανακάλυψε με χαρμόσυνη ανατριχίλα, πού έφτανε ως τα βάθη της πέτρινης καρδίας της, ότι είχε αρχίσει ν’ αλλάζει χρώμα και, από γκρίζα κι αναιμική πού ήτανε, ν’ αποκτά μια πρασινωπή, όλο υγεία όψη. Ή χαρά της όμως αυτή δεν κράτησε πολύ. Ένα φθινοπωριάτικο απογευματάκι, από κείνα πού ή γλύκα τους μεθάει τα χρυσάνθεμα και τα κάνει να θέλουν ν’ αποχωριστούν τις ρίζες τους και να πετάξουνε στον ουρανό σαν χρυσορρόδινα συννεφάκια, ένα τέτοιο λοιπόν απογευματάκι, ενώ ήταν απορροφημένη απ’ τον αγώνα ενός μερμηγκιού πού προσπαθούσε να σηκώσει ένα σποράκι, ένιωσε μια δύναμη να τη σηκώνει σαν πούπουλο στον αέρα. Πριν καταλάβει καλά καλά τί της γινότανε, πριν ακούσει καν τον κηπουρό να μουρμουρίζει «μπα, μια πέτρα!)), βρέθηκε να κάνει τη δεύτερη πτήση στη ζωή της και, περνώντας πάνω απ’ τη μάντρα του κήπου, να προσγειώνεται στο σκληρό γκρίζο δρόμο, απ’ τον όποιο νόμιζε πώς είχε φύγει πια για πάντα.
Καταλαβαίνετε τώρα την απελπισία της” μετά από τόση ομορφιά πού είχε ζήσει, να ξαναβρεθεί στη μέση της ίδιας της παλιάς, μονότονης ασκήμιας…
Στην αρχή ήθελε να πεθάνει και προσευχόταν να περάσει από πάνω της ό τροχός κανενός οδοστρωτήρα και να την κάνει σκόνη. Αργότερα, όταν της πέρασε ή πρώτη, μεγάλη πίκρα, άρχισε να ονειρεύεται ότι θα ξαναπερνούσε από κει ό μικρός πρίγκιπας, ό πιτσιρίκος με τη σφεντόνα, κι ότι θα την ξαναπέταγε μες στον παράδεισο της.
Τα χρόνια όμως περνούσαν κι ό μικρός πρίγκιπας, πού στο μεταξύ έγινε ένας μεγάλος μπακάλης, ποτέ δεν ξαναπέρασε από κει.
Η πέτρα, βέβαια, πού δεν ξέρει (κι ούτε θέλει να μάθει) από χρόνια, ηλικίες κι άλλα τέτοια, ποτέ δεν έπαψε, κι ούτε θα πάψει, να ονειρεύεται τον κήπο της, ακόμη και τώρα πού βρίσκεται θαμμένη κάτω από ένα παχύ στρώμα ασφάλτου κι ο παράδεισος της δόθηκε αντιπαροχή για πολυκατοικία.
Επιμύθιο I: Καλύτερα ν’ αποχτήσεις κάτι κι ας το χάσεις, παρά να μην αποχτήσεις ποτέ τίποτε.
Επιμύθιο II: Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους.

Παρουσίαση μουσικής
129. Τα λυκάκια
ΜΑΚΡΟΒΟΥΤΙ
YAFKA RECORDS 2008

6/15

Ο 1ος δίσκος του Θέμου Σκανδάμη είναι μια πολύ πρωτότυπη συλλογή τραγουδιών. Όπως λέει και ο ίδιος : « ... είναι μεμονωμένα τραγούδια, που γράφτηκαν σε διαφορετικές συγκυρίες το καθένα, αποτελούν όμως μια ενότητα όσο αποτελεί και η ζωή αυτού που τα έγραψε … Ο χαρακτήρας του άλμπουμ, λοιπόν, είναι πολύ προσωπικός και αντικειμενικός ταυτόχρονα, δηλαδή πλήρως αντιφατικός, ερωτικός και πεισιθανάτιος, μελοδραματικός και χαζοχαρούμενος, πολιτικός και αυτοαναφορικός, με μία λέξη ανθρώπινος. Τουλάχιστον αυτή είναι η φιλοδοξία του». Σε όλα τα κομμάτια την μουσική και τους στίχους έχει γράψει ο δημιουργός και το συγκεκριμένο τραγούδι ερμηνεύει η Σταυρούλα Παυλίκου.
Τα λυκάκια
Μες’ στη νύχτα μου φωλιάζουν τα λυκάκια,
που ελπίζουν στο φεγγάρι σου.
Αχ και νάνοιωθες τα άσπρα τους δοντάκια
μπηγμένα στο κορμάκι σου.
Μες στη νύχτα ένα άσπρο σεντονάκι
χορεύει στο κρεβάτι μου.
Της αγάπης μας είναι φαντασματάκι
και θέλει το κεφάλι μου.

Παρουσίαση μουσικής
128. Εχεμύθεια
ΟΙ ΤΡΟΒΑΔΟΥΡΟΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ
KAΜΠΑΝΑΚΙ-UNIVERSAL 2007

2/13



Συλλογή συνθέσεων πάνω σε στίχους Άλκη Αλκαίου. Μια παραγωγή των Μιχάλη Κουμπιού και του Γιώργου Νταλάρα στη σειρά δίσκων «Άξιος Λόγος». Ο κάθε συνθέτης προσέγγισε τους στίχους του Αλκαίου με το δικό του ξεχωριστό ύφος και το δικό του συνθετικό "τρόπο", με αποτέλεσμα μια ενδιαφέρουσα ποικιλία ρυθμών και αποχρώσεων. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει γράψει ο Νίκος Ζούδιαρης και ερμηνεύει η αγαπημένη Αρλέττα.

Εχεμύθεια
Το χώμα ξεδιψά η βροχή
και το θεό η προσευχή
κι εγώ όσα δίψασα δεν είδα
νιώθω πολλά μα ξέρω λίγα.
Περνώ απ τα στέκια τα παλιά,
δεσμοί που γίνανε θηλιά,
εσύ μια ιστορία φάρσα
κι εγώ μια μελωδία φάλτσα.
Στο μπαλκονάκι απόψε βγες
γλυκό φως μου και λυκαυγές,
το στεναγμό σου και το γέλιο
έχω απόκρυφο ευαγγέλιο.
Σοφοί το σύμπαν μελετούν,
τ’ άστρα εχεμύθεια ζητούν.
Κι αυτό το πορφυρό φεγγάρι,
στρείδι χωρίς μαργαριτάρι.
Θέλω τον κόσμο αλλιώς να δω,
μέσα στη νύχτα τραγουδώ
αυτά που λεν τα καλοκαίρια,
οι έρωτες κάτω απ’ τ’ αστέρια.

Παρουσίαση μουσικής
127. Ερωτική άσκηση για δυο
ΟΙ ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΑΘΗΝΑΣ
LYRA-NOTOS 1973

Στη μνήμη του Μάνου Χατζιδάκι, που έφυγε πριν από 15 χρόνια. Μουσική τελετουργία για τέσσερις φωνές. To συγκεκριμένο κομμάτι σε στίχους του συνθέτη, αποδίδει η Έλλη Πασπαλά και ο Βασίλης Λέκκας. Στίχοι απλοί, μα τολμηροί.

11/16

Μαζί θα κάνουμε εκατό παιδιά
Με δυο φεγγάρια στην καρδιά
Θα 'χεις τα χέρια σου σφιχτά
Θα 'χω τα πόδια μου ανοιχτά
Θα 'χω τα χέρια μου σφιχτά
Θα 'χεις τα πόδια σου ανοιχτά
Μαζί θα γίνουμε κι' εμείς παιδιά
Στου Ήλιου τη Βαλανιδιά

Παρουσίαση μουσικής
126. Καραμέλα
ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ
ΙΜPACT MUSIC 2008

14/14
Εξαιρετικός δίσκος με πολύ πρωτότυπα τραγούδια δύο εκπαιδευτικών, της Μέλπως Χαλκουτσάκη, που συνέθεσε τη μουσική και της Άλκηστης Χαλικιά που έγραψε τους στίχους. Οι ίδιες γράφουν: «Τα τραγουδάκια είναι τα «δώρα» που ανταλλάξαμε μεταξύ μας όταν γνωριστήκαμε, από χαρά που θα κάναμε παρέα βόλτες στη δημιουργία. Και από ανάγκη να έχουμε ένα φρέσκο «τραγουδάκι ημέρας» να δώσουμε στους μαθητές μας. Έτσι άρχισαν να πηγαινοέρχονται νότες και λόγια, αρκούδες, καναπέδες, βιολιά, ματζόρε και μινόρε… «Πάρε ένα στιχάκι» το ένα πρωί, «άκου τη μελωδία» το επόμενο. Αλλάζαμε το πρόγραμμα της ημέρας και στήναμε γιορτή με τα παιδιά. Συνάδελφοι και φίλοι πλησίαζαν να αφουγκραστούν το καινούριο που ετοιμάζαμε, αφήνοντας ένα γέλιο τους κοντά μας. Γι’ αυτό τους το πλησίασμα, γι’ αυτό το γέλιο, είναι εδώ το «ευχαριστώ» μας. Τα τραγούδια που γράψαμε είναι απ’ όλες τις παιδικές μας ηλικίες. Σε κάποια απ’ όλες θα γνωριστούμε… Με δυσκολία επιλέγουμε την «Καραμέλα» μεταξύ τόσων άλλων εξ ίσου καλών κομματιών, ίσως περισσότερο για τα υπέροχα λόγια. Τραγουδάει ο Χρήστος Θηβαίος και ο γιός του Νίκος.

Όταν κλαίει μια καραμέλα
μη κρατάς ποτέ ομπρέλα
μη κρατάς.
Έχει δάκρυα όλο γλύκα
θα σου πάρουνε τη πίκρα
αν πονάς.
Γιατί αντάμωσαν δυο φίλοι,
γιατί βγήκε το σταφύλι,
γιατί γύρισε τ’ αγόρι
και παντρεύτηκε τη κόρη
Όταν κλαίει μια καραμέλα
ειν’ τα δάκρυά της, δάκρυα χαράς.
Όταν κλαίει μια καραμέλα
μη κρατάς ποτέ ομπρέλα
μη κρατάς.
Ειν’ τα δάκρυα της γέλια
στάζουν ζάχαρη, κανέλλα
στη καρδιά.
Γιατί αντάμωσαν δυο φίλοι,
γιατί βγήκε το σταφύλι,
γιατί άνθισε απόψε
μεσ’ τα μάτια η πασχαλιά.

Παρουσίαση βιβλίου
Το όνειρο ενός γελοίου
Νοστογιέφσκι Φιοντόρ
Εκδ. Αρμός 1996



Ένα από τα όψιμα έργα του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα το 1877, προτελευταίο πριν από τους Αδελφούς Καραμαζώφ. Μικρό αλλά πρωτότυπο διήγημα.
Μερικά αποσπάσματα:
Είμαι ένας άνθρωπος γελοίος. Με λεν τρελό τώρα. Αυτό θα ήταν ένας τίτλος υπεροχής, αν δεν εξακολουθούσα να’ μαι για τους άλλους το ίδιο γελοίος... Θα γελούσα πρόθυμα μαζί τους, όχι τόσο για γούστο μου, όσο για να ευχαριστήσω αυτούς, αν δεν αισθανόμουν κάποια θλίψη κοιτάζοντάς τους. Θλίψη, γιατί βλέπω πως δεν γνωρίζουν την αλήθεια, εκείνη την αλήθεια που γνωρίζω εγώ. Τι σκληρό που είναι να ξέρει κανείς κάτι μοναχός του ! Αλλ’ αυτοί δε θα καταλάβουν. Όχι δε θα καταλάβουν.... όταν έγινα νέος, αν και από χρόνο σε χρόνο βεβαιωνόμουν όλο και πιο πολύ για την τρομερή μου ιδιορρυθμία, κατόρθωνα ... να καθησυχάζω. Κι αυτό εξάπαντος, γιατί αγνοούσα ως τότε το γιατί και το πως. Ίσως να προερχόταν από την απέραντη μελαγχολία που κυρίεψε την ψυχή μου, έπειτ’ από ένα συμβάν απεριόριστα υπέρμετρό μου, δηλαδή : την πεποίθηση που σχημάτισα από τότε πως όλα εδώ πέρα είναι χωρίς σημασία. Ένιωσα μονομιάς πως μου ήταν αδιάφορο αν υπήρχε κόσμος ή αν δεν ήταν τίποτε πουθενά....Σιγά-σιγά απόχτησα την πεποίθηση πως δεν υπήρχε ποτέ τίποτα. Έπαψα τότε να οργίζομαι για τους ανθρώπους και κατάληξα να μην τους προσέχω σχεδόν πια...

Παρουσίαση μουσικής
125. Adieu
DIALOGUE
LYRA 2003

10/10

Ο δίσκος αυτός είναι η ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας της ομάδας «Απόδραση» στο Muse Jazz Festival. Το συγκρότημα ΑΠΟΔΡΑΣΗ δημιουργήθηκε πριν από 12 χρόνια, στην αρχή με την ονομασία «Ομαδική Απόδραση» (ανάρτηση Νο 89). Λειτούργησε σαν ένα πολυσυλλεκτικό μουσικό εργαστήρι. Παρουσίασε 4 δισκογραφικές δουλειές, με ξεχωριστές αναφορές σε διαφορετικά μουσικά ιδιώματα. Σήμερα η ΑΠΟΔΡΑΣΗ μιλάει τη γλώσσα της τζαζ αλλά την μπολιάζει με τον μελωδικό λυρισμό της κλασικής παράδοσης, με minimal ρυθμικά σχήματα και με μεσογειακά αρώματα. Οι τζαζ αυτοσχεδιασμοί στο πιάνο, το σαξόφωνο και τη φωνή, ενώνονται με τις αντιστικτικές κινήσεις στο φλάουτο και στην κλασική κιθάρα για να δημιουργήσουν ένα ιδιαίτερο μουσικό τοπίο, με διαφορετικές εικόνες, απρόσμενες ενορχηστρώσεις και πολύχρωμες συνθέσεις. Μια Τζαζ βαμμένη με μεσογειακά, ιμπρεσιονιστικά χρώματα. Η ΑΠΟΔΡΑΣΗ αποτελείται τώρα από τους ακόλουθους (με αλφαβητική σειρά) μουσικούς:
Γιώργος Κατσάνος: πιάνο
Σοφία Μαυρογενίδου: φλάουτο
Δημήτρης Οικονομάκης: κοντραμπάσο
Στάθης Στουραΐτης: ντράμς
Τάσος Φωτίου: σαξόφωνο
Το συγκεκριμένο κομμάτι τιτλοφορείται «Adieu» και επελέγη με δυσκολία από την εξαιρετική αυτή συλλογή.

Παρουσίαση μουσικής
124. Γέλα ψυχή μου
ΤΑ ΜΕΤΑΞΩΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
LYRA 2003

3/12

Το τραγούδι «Γέλα ψυχή μου» βρίσκεται στον δίσκο «Τα μεταξωτά τραγούδια» της Μελίνας Κανά του 2003, αν και είχε πρωτοκυκλοφορήσει στον προσωπικό δίσκο «Μελίνα Κανά» της ίδιας εταιρίας το 2001. Η σύνθεση και οι στίχοι είναι του ταλαντούχου Κώστα Παρίση.
Γέλα ψυχή μου τα τρένα περνούν
τα μάτια αρπάζουν και μόνο έτσι ζουν
γέλα κυλάει ο καιρός
Γέλα ψυχή μου και βγες να σε δουν
σαν σβήνει η μέρα χαρές θες να 'ρθουν
γέλα κυλάει ο καιρός
Μη με προδώσεις δεν έχω μιλιά
μη μου φορτώσεις σκισμένα πανιά
σημάδια είν’ όλα το ξέρω καλά
σημάδια οι σκέψεις άγρια πουλιά
Γέλα ψυχή μου και κοίτα ψηλά
σαν έρθει η ώρα θα έρθει απλά
γέλα κυλάει ο καιρός
Γέλα ψυχή μου και πες δυνατά
δεν ήμουν μόνη σε βρήκα ξανά
γέλα κυλάει ο καιρός

Παρουσίαση μουσικής
123. Ταγκό Νο 1
ΜΕΡΕΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

6/13


Συλλογή συνθέσεων για κιθάρα του Κώστα Μυλωνά, ιδιαίτερα γνωστού για το μνημειώδες 3τομο έργο του «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ» από τις εκδόσεις Κέδρος, (ανάρτηση 20ης Μαρτίου 2008). Το συγκεκριμένο τραγούδι, όπως και όλα του δίσκου, αποδίδει ο Σπύρος Χριστογλου.

Παρουσίαση μουσικής
122. Ρένα
ΤΟ ΜΕΛΩΔΟΧΩΡΙΟ ΘΕΛΕΙ ΜΑΕΣΤΡΟ
Εκδ. Ε. Ρώσση

3/9



Ο δίσκος – βιβλίο με τον τίτλο αυτό περιλαμβάνει μια συμπαθητική ιστορία για μικρά παιδιά με τις νότες της οκτάβας προσωποποιημένες σε 8 κατοίκους ενός μικρού χωριού. Όλες παίζουν και τραγουδούν χωρίς συνεννόηση, με αποτέλεσμα μια απίστευτη κακοφωνία, μέχρις ότου καταφθάνει ο μαέστρος και βάζει τάξη. Ο Σταύρος Παπασταύρου (γνωστός και από την Φρουτοπία, Αναρτηση Νο 18), συνέθεσε την μουσική, η Δήμητρα Λαμπρέτσα ζωγράφισε και η Ακριβή Λαζαρίνη έγραψε το λιμπρέτο.
Ρένα όπως ΡΕ
Τ’ όνομά μου είναι Ρένα,
μα δεν το λέω σε κανένα.
Δεν είμαι τόσο κοινωνική,
ούτε και πάντα ευγενική.
Θέλω να έχω ησυχία,
δεν τη μπορώ τη φασαρία,
γιατί θυμώνω, κι όταν φωνάζω,
αυτά που λέω δεν λογαριάζω.
Θα φταίει το ΡΕ στο όνομά μου,
γι’ αυτή τη συμπεριφορά μου,
μα τι να κάνω; Αυτή είμαι εγώ
κι αν λέω «ΡΕ» δεν το εννοώ.

Παρουσίαση βιβλίου
Άπαντα τα καλύτερα ποίηματα
Σουρής Γεώργιος
Εκδ. Εκδοτική Θεσσαλονίκης 2002



Ένα φροντισμένο απάνθισμα από το τεράστιο έργο του Χιώτη Γεωργίου Σουρή, που γεννήθηκε το 1853 και πέθανε το 1919. Τα περισσότερα ποιήματα του κυκλοφόρησαν στην εφημερίδα «Ρωμηός», έμμετρη εβδομαδιαία σάτιρα, που εξέδιδε ο ίδιος για 36 χρόνια από το 1883 ως το 1918 (1.444 τεύχη). Το έργο του χαρακτηριζόταν από ποιητική γονιμότητα και την πληθώρα των στίχων. Έγραφε πάντα καλοπροαίρετα σχολιάζοντας το λαό, τους άρχοντες, τους Βασιλείς, χωρίς ωστόσο να βρίζει. Η γλώσσα του είναι μικτή. Χρησιμοποιεί πολύ τη δημοτική, αλλά συχνά στα ποιήματά του υπάρχουν αρκετές λόγιες λέξεις και φράσεις, για λόγους είτε μετρικούς είτε σατιρικούς.
Αποσπάσματα:
Η ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΜΟΥ
Μπόϊ δυό πήχες,
κόψη κακή,
γένια με τρίχες
εδώ κι εκεί.
Κούτελο θείο
λίγο πλατύ,
τρανό σημείο
του ποιητή...
ΣΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΜΟΥ
Εμπρός πεζοί μου στίχοι φανήτε τυπωμένοι,
ας σας διαβάσουν όλοι και ας σας τραγουδούν,
αλλ’ όμως ποιός γνωρίζει τι τύχη σας προσμένει.
Τι χέρια θα σας πιάσουν, τι μάτια θα σας δουν!...
ΠΑΠΑΔΕΣ
...Παπάδες, που ανδρίζεσθε στα τόσα μοναστήρια,
που φαίνεσθε παχύτατοι ωσάν τα χοιρομήρια,...
...Που είσθε οι διδάσκαλοι στο τρώγειν και το πίνειν,
που πάντοτε διδάσκετε στον κόσμον την ειρήνην,...
ΤΕΜΠΕΛΙΑ
...Σ' αυτόν τον κόσμο τον χαζό
ας ημπορούσα να μη ζω,
μα... δίχως ν' αποθάνω.

Παρουσίαση μουσικής
121. Ένα καρότσι
ΚΕΡΚΥΡΑ ’82 ΑΓΩΝΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ
ΜΙΝOS EMI 1982

18/25

Ζωντανή ηχογράφηση των 25 τραγουδιών που διαγωνίστηκαν στους αγώνες Ελληνικού τραγουδιού στην Κέρκυρα το 1982. Οι αγώνες διοργανώθηκαν από τον Μάνο Χατζιδάκι. Το συγκεκριμένο τραγούδι σε ποίηση Φ. Λάδη, συνέθεσε και ερμηνεύει η Μαίρη Δαλάκου και η ενορχήστρωση είναι του Τ. Καρακατσάνη.

Ένα καρότσι κύλαγε σε χωματένιο δρόμο
και κάθε τόσο έγερνε σαν εύρισκε λιθάρι.
Δεν ξέρω αν εκουβάλαγε ληστή στη λαιμητόμο,
δώρα φτωχών στη Ρήγισσα, για χόρτα στο παζάρι.
Ένα καρότσι θα κυλά μετά από χίλια χρόνια
Και θα φανεί στη δημοσιά δυό μίλια απ’ το φεγγάρι
Άχυρα πίσω θα σκορπά απ’ τουρανού τ’ αλώνια
Και κάθε τόσο θα πηδά σαν πέφτει σε λιθάρι.

Παρουσίαση μουσικής
120. Ιντερμέτζο
ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ
ALFA MI RECORDS 1992

2/12

Η Ηλέκτρα Παπακώστα είναι από τις σημαντικότερες μορφές του Νέου Κύματος. Ο δίσκος αυτός περιέχει μερικές από τις αναρίθμητες μουσικές δημιουργίες της για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Στο συγκεκριμένο ορχηστρικό κομμάτι, «Ιντερμέτζο», το μαντολίνο, το ακορντεόν και η φυσαρμόνικα, όργανα, που όλο και σπανιότερα απαντώνται στις ενορχηστρώσεις, «δένουν» αρμονικά με το βιολοντσέλο και το πιάνο. Το κομμάτι αυτό ακούγεται στο θεατρικό έργο του Νίκου Φώσκολου του 1978, «Μάρτυς Κατηγορίας».

Παρουσίαση μουσικής
119. Τα στρατιωτάκια
ΑΡΕΣ ΜΑΡΕΣ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΕΣ
MINOS EMI 1978-1996

4/12

Πρόκειται για τον μοναδικό παιδικό δίσκο του Κύπριου συνθέτη Μάριου Τόκα, που διέκοψε το γήινο ταξίδι του πριν από ένα χρόνο ακριβώς. Οι πολύ καλοί στίχοι είναι του Φώντα Λαδη και τα τραγούδια ερμηνεύει η Τάνια Τσανακλίδου. Εξαιρετικά δυσεύρετος δίσκος του 1978 ανατυπωμένος το 1996. Το συγκεκριμένο μελαγχολικό κομμάτι έχει σαφές αντιπολεμικό μήνυμα.
Τα στρατιωτάκια
Ένα μπλε στρατιωτάκι

έχει μόνο ένα χεράκι

κι ένα άλλο είναι πάλι

με κομμένο το κεφάλι.

Κι ένα τρίτο δίπλα κλαίει

με ψιλή φωνή και λέει

πως τους είπαν όλοι ψέμα,

όταν τα κλείσαν στο δέμα.

Ζήση όμορφη τους τάξαν,

μα στο χώμα τα πετάξαν

και σε δυο γραμμές τα βάλαν

τόνα να χτυπάει τ’ άλλα.

Για ακούστε στρατιωτάκια

τι σας φταίνε τα παιδάκια,

αν εσείς στολή φοράτε

και ντουφέκια κουβαλάτε;

Παρουσίαση μουσικής
118. Ψαλμός
Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ
MINOS-EMI 1972

3/13



Η Κόκκινη κλωστή, που κυκλοφόρησε το 1972 είναι ο 2ος δίσκος του Λουκιανού Κηλαηδόνη. Τους στίχους έχει γράψει ο Νίκος Γκάτσος και τα τραγούδια, καντάδες και όμορφες μπαλάντες, ερμηνεύουν ο Μητσιάς και η Γαλάνη. Το συγκεκριμένο κομμάτι τραγουδάει η Δήμητρα Γαλάνη.
Ψαλμός
Στάλα, στάλα, στάλα, στάλα,
πάνω στ’ ουρανού τη σκάλα
κοίτα κάποιος ανεβαίνει
πού πηγαίνει, πού πηγαίνει
ούτε εκείνος δεν το ξέρει
μόνο της αυγής τ' αστέρι
θάναι τώρα σύντροφός του
με τ' αγγελικό το φως του
Στάλα, στάλα, στάλα, στάλα
απ' τα μάτια τα μεγάλα
στης καρδιάς μου τον καθρέφτη
το ζεστό το δάκρυ πέφτει
γίνεται βροχή και χιόνι
μα η ελπίδα δεν τελειώνει
κι ό,τι εκείνος έχει αφήσει
κάποιος άλλος θα τ’ αρχίσει
Στάλα, στάλα, στάλα, στάλα
Παναγιά μου παρακάλα
κοίτα κάτω και λυπήσου
να σωθούν οι άνθρωποί σου
κι όποιου η γης μας δεν του φτάνει
φόρα του χλωρό στεφάνι
μείνε πλάι του ωσότου
νάβρει τον παράδεισό του

Παρουσίαση βιβλίου
Η Αντιγνώση, Τα Δεκανίκια του Καπιταλισμού
Λιλή Ζωγράφου
Εκδ. Αλεξάνδρεια 1974

Η «Αντιγνώση» θέτει το ερώτημα: «Πώς καταποντίστηκε ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός; Και γιατί θεωρήθηκε απαραίτητο να ξεριζωθεί η ελληνική παιδεία προκειμένου να επιβιώσει ο χριστιανισμός;» Οι πολιτισμοί που καταστράφηκαν ολοκληρωτικά και αφανίστηκαν από το πρόσωπο της γης δέχτηκαν επιδρομές από ορδές βαρβάρων. Η χριστιανική θρησκεία δε θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς την κατάλυση του ελληνικού ορθολογισμού. Μια άποψη ενδιαφέρουσα, που αποδίδεται βέβαια με αρκετό πάθος, κάτι που χαρακτηρίζει γενικά την Λιλή Ζωγράφου, πολυμαθέστατη δημοσιογράφο και συγγραφέα, αλλά όχι Ιστορικό... Η ανάγνωση χρειάζεται προσοχή και νηφαλιότητα.

Παρουσίαση μουσικής
117. Invitation to Kalli
ANIMA CORDA
SOULINCIDENT 2005

6/6

Οι συνθέσεις αυτής της δουλειάς, οι οποίες υπογράφονται από τους Μιχάλη Μπρούζο και Αρη Λαναρίδη, καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα των μουσικών επιρροών των δύο καλλιτεχνών, μεταξύ της κλασικής, της latin-jazz και της κινηματογραφικής μουσικής. Πρόκειται για εξαιρετικά μουσικά κομμάτια. Το συγκεκριμένο «Ιnvitation to Kalli» προκαλεί ρίγη συγκίνησης σε κάθε ακρόαση.

Παρουσίαση μουσικής
116. Μια μέρα στο Πεκίνο
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΑΠΟΔΑ
ΥΑFKA RECORDS 2009

13/13

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συλλογή παιδικών τραγουδιών του πρωτοεμφανιζόμενου στον χώρο, αλλά γνωστού πιανίστα Άγγελου Αγγέλου. Πολύ καλοί στίχοι της Έμης Σίνη και κεφάτη απόδοση από Δανάη Παναγιωτοπούλου, Παντελή Ραβδά, Τίμο Δασκαλόπουλο, Στράτο Αχλάτη, Σωκράτη Μάλαμα, Σπύρο Σακκά, Ευαγγελία Τσιάρα, Σωτηριά Ρουβολή, Μαρία Θωίδου, Κατερίνα Φωτεινάκη. Λίγοι ενήλικες ή παιδιά θα μπορούσαν να μείνουν αμέτοχοι μετά την 1η ακρόαση και να μην αρχίζουν να τραγουδούν χορεύοντας τα υπέροχα κομμάτια με Λιλιπουπολίτικη συγκίνηση. Με δυσκολία επιλέγω το «Μια μέρα στο Πεκίνο» εξ ού και το υψηλό κλάσμα.

Ένας Κινέζος περπατάει στη βροχή
Κρατάει κίτρινη ομπρέλα ανοιχτή
Και μια Κινέζα μ’ έναν μπέμπη αγκαλιά
Γυρνάει απ’ τη δουλειά

Οι καφετέριες γεμάτες Κινεζάκια
Πίνουν ζεστό καφέ και τρώνε κουλουράκια
Παρέες που τα λένε και χαμογελάνε
Και τη βροχή κοιτάνε

Κι όλος ο κόσμος στο Πεκίνο έχει βγει
Χίλιοι Κινέζοι τρέχουν μέσα στη βροχή
Ουράνιο τόξο όπου νάναι θα φανεί
Θα φανεί.

Βρέχει μα κανέναν δεν πειράζει
Όλοι τρέχουν στο Πεκίνο
Βρέχει κι όλοι μούσκεμα θα γίνουν
Όλοι τρέχουν στο Πεκίνο.

Φανάρια κόκκινα και πράσινα ανάβουν
Και όλοι τρέχουν να προλάβουν
Και τ’ αυτοκίνητα τους βρέχουν με νερά
Τους κάνουν παπιά !

Ένας Κινέζος που διαβάζει εφημερίδα
Και μια Κινέζα με βαρκούλα την ελπίδα
Ένα σκυλάκι σ’ ένα δένδρο ξαλαφρώνει
Και ξανανιώνει.

Έχει βραδιάσει και τα φώτα όλα ανάβουν
Και τα πολλά τα σούρτα-φέρτα τώρα παύουν
Όλοι στα σπίτια τους μαζεύονται γιατί
Πέφτει ασταμάτητη βροχή

Τα Κινεζάκια στα κρεβάτια τους φωλιάζουν
Κλείνουν τα μάτια και σε όνειρο βουλιάζουν
Μια μέρα βλέπουν το Πεκίνο με βροχή
Και βγαίνουν έξω εκεί !

Παρουσίαση μουσικής
115. Απόψε
ΟΙ ΦΟΒΟΙ ΤΟΥ ΜΕΣΗΜΕΡΙΟΥ
MINOS 1986

5/16

Η 3η δισκογραφική δουλειά του Γιώργου Σταυριανού περιλαμβάνει και αυτό το εναρκτήριο λιτό τραγούδι σε στίχους Γ. Μητρόπουλου, που ερμηνεύει η Μαρία Αριστοπούλου.

Απόψε αύρα πυκνή
το ώμα οχλεί
πυξίδα τρελλή που μ’ οδηγεί
σ’ όνειρο πλάνο κι αρχαία πληγή.

Παρουσίαση μουσικής
114. Παναγία των Πατησίων
ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ
MINOS-EMI 1982


17/19


Κύκλος τραγουδιών προερχόμενος από το μουσικό θέαμα που ανέβηκε στο θέατρο Σούπερ Σταρ με τραγουδιστές, ηθοποιούς, χορωδούς, χορευτές και μικρή ορχήστρα, σε σκηνοθεσία Μάνου Χατζιδάκι. Το συγκεκριμένο τραγούδι σε στίχους, ιδιαίτερα περιπεχτικο-σατυρικούς, είναι του Νίκου Γκάτσου και το ερμηνεύει με καθαρή φωνή η Γιάννα Κατσαγιώργη.

Τη μέρα που γεννήθηκα με πήρανε τρεις γύφτοι
και στράτα-στράτα μ’ έφεραν εδώ στον Ποδονίφτη.
Τα σπίτια τότε φτωχικά, ξεσκέπαστο το ρέμα,
το γάλα ήταν όνειρο και παραμύθι κρέμα
Μα εμένα μούδωσε η ζωή λαχταριστές καμπύλες,
που για τους άντρες άνοιγαν των ουρανών τις πύλες.
Και μούλεγαν στενάζοντας ενώ μ’ έπαιρναν πρέφα:
εσύ κερδίζεις μάνα μου και κύπελλο Ουέφα.
Απ’ αριθμούς ς και γράμματα δεν σκπάμπαζα ούτε λέξη
κι ένα παιδί της γειτονιάς πούχα μαζί του μπλέξει,
έπαιζε με τ’ ακορντεόν σε μια μικρή ορχήστρα
και με το ζόρι μ’ έβαλε να γίνω τραγουδίστρα.
Βγήκα στο πάλκο μια βραδιά κι ω! θαύμα των θαυμάτων!
πάψαν των σκύλων οι φωνές κι οι τσαχπινιές των γάτων
Και μούλεγαν οι φίλοι μου, παιδιά του εργοταξίου:
εσύ μασάς τη Μοσχολιού και τρώς την Αλεξίου.
Με τον καιρό βαρέθηκα τον ακορντεονίστα,
τα λόγια του μου έφερναν και κούραση και νύστα,
έτσι λοιπόν παντρεύτηκα κάποιο συνταξιούχο
κ είχα σπιτάκι καθαρό, σιδερωμένο ρούχο.
Κι έμαθα σα λησμόνησα του τραγουδιού τα φάλτσα
να φτιάχνω φίνο μουσακά και μακαρόνια σάλτσα
κι όλοι μου λέγαν σε γιορτές, σε γάμους σε βαφτίσια:
εσύ θα γίνεις παναγιά μια μέρα στα Πατήσια.

Παρουσίαση βιβλίου
Τρεις παλιές ιστορίες
Πατρίκ Ζίσκιντ (Patrick Süskind )
Εκδ. Ψυχογιός 1998







Στο μικρό αυτό βιβλίο του Πατρίκ Ζίσκιντ, συγγραφέα του «Αρώματος», κρύβεται εκτός από τις τρεις αρκετά συμπαθητικές, αλλά όχι καταπληκτικές, νουβέλες και ένα μικρό διαμάντι ! Είναι ένα 4ο μικρό κείμενο με τίτλο: ΑΜΝΗΣΙΑ IN LITTERIS.
Πρόκειται για μια διήγηση 10 σελίδων, αληθινός καθρέφτης για πολλούς.
Μερικά αποσπάσματα:
Πως ήταν η ερώτηση; Α, ναι: Ποιο βιβλίο με εντυπωσίασε, με σφράγισε, με σημάδεψε, με συγκλόνισε, σηματοδότησε «μια νέα φάση στη ζωή μου» ή «με έβγαλε από την τροχιά μου»...
... όπως πολύ σωστά απέδειξε ένας Αυστριακός ψυχολόγος, του οποίου το όνομα αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει, σε ένα αξιολογότατο δοκίμιο, του οποίου τον τίτλο δεν θυμάμαι ακριβώς. Το μόνο σίγουρο είναι πως το εν λόγω δοκίμιο είχε συμπεριληφθεί σε έναν τόμο με τον γενικό τίτλο «Εγώ κι εσύ» ή «Αυτό κι εμείς» ή «Εγώ ο ίδιος» ή κάπως έτσι τέλος πάντων, και ξαναεκδόθηκε πρόσφατα, τώρα στις εκδόσεις Ρόβολτ, Φίσερ, Ζούρκαμπ; Θα σας γελάσω... Το εξώφυλλο πάντως ήταν πράσινο-άσπρο ή γαλάζιο-κίτρινο... εκτός αν ήταν γκρι-μπλε-πράσινο...

Παρουσίαση μουσικής
113. Γλυκειά ζωή
ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΕΙΟ ΠΑΡΘΕΝΑΓΩΓΕΙΟ
HEAVEN MUSIC 2008

2/16

O δίσκος περιέχει την μουσική και τα τραγούδια της τηλεοπτικής σειράς «Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο». Οι συνθέσεις είναι της ακορντεονίστριας Ζωής Τηγανούρια, ευφάνταστες μελωδίες, πλημμυρισμένες από συναίσθημα και λυρισμό.

Παρουσίαση μουσικής
112. Στου Μπαρμπαρίγο την αυλή
Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΣ
ΣΕΙΡΙΟΣ-ΕΜΙ 1988


5/12
Ο 2ος δίσκος του Γιώργου Δραμουντάνη ή Λουδοβίκου των Ανωγείων, εκδόθηκε το 1988 με την στήριξη του Μάνου Χατζιδάκι. Ο τελευταίος γράφει: " ‘Οπως και νάχει, το τραγούδι του Λουδοβίκου μπερδεύεται στα πόδια του έρωτα και χάνει θαυμαστά ... την ισορροπία του. Ο έρωτας στ’ Ανώγεια είναι μελαγχολικός γιατί τον τραγουδούν μοναδικά". Το συγκεκριμένο κομμάτι, αγνώστου ποιητή, ερμηνεύει όπως και όλα τα υπόλοιπα ο συνθέτης.
Ήλιε που βγαίνεις το πρωί
και βασιλεύγεις βράδυ
σ’ όλο το κόσμο ανάτειλε
σ’ όλο το κόσμο λάμψε.
Στου Μπαρμπαρίγο την αυλή
ήλιε μην ανατείλεις.
Κι αν ανατείλεις ήλιε μου
να γοργοβασιλέψεις
να μην βραχούν οι αχτίνες σου
απ’ των ρωμιών τα δάκρυα.

Παρουσίαση μουσικής
111. Επέστρεφε
ΠΟΙΗΣΗ ΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ
ΕΜΙ 1997

4/15

Συλλογή μουσικών συνθέσεων του Θάνου Μικρούτσικου πάνω σε ποίηση (ή εμπνευσμένες από ποιήματα) του Κων/νου Καβάφη και του Χριστόφορου Λιοντάκη. Τραγουδάει ο Κώστας Θωμαϊδης. Το συγκεκριμένο ορχηστρικό τμήμα της 1ης συνθέσεως με τίτλο «Επέστρεφε» υπήρξε επί σειρά ετών το σήμα του ραδιοφωνικού σταθμού "Μελωδία FM".

Παρουσίαση βιβλίου
Ο Θάνατος του Μέδικου
Πρεβελάκης Παντελής
Εκδ. Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης 1992

Ο θάνατος του Μέδικου διαδραματίζεται στην αυλή μιας από τις σημαντικότερες ηγεμονικές οικογένειες της Αναγέννησης, με πρωταγωνιστή τον Τζουλιάνο, νεότερο αδερφό του Λαυρέντιου του Μεγαλοπρεπούς. Η δράση επικεντρώνεται στη δολοφονία του Τζουλιάνο μέσα στον καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας, το Πάσχα του 1478. Όσο και αν ο τόπος και ο χρόνος της δραματικής αυτής ιστορίας είναι οικείος στον πεζογράφο, που ήταν συνάμα και ιστορικός της τέχνης, δεν παύει να προβληματίζει η επιλογή του θέματός του –και μάλιστα αν ληφθεί υπόψη ότι ο συγγραφέας δεν ακολουθεί πιστά τα ιστορικά δεδομένα. Πράγματι, ξεκινώντας από τους πρωταγωνιστές και τα αντικειμενικά γεγονότα, πλέκει την ιστορία του σύμφωνα με τις απαιτήσεις του προσωπικού του μύθου, που είναι λίγο ή πολύ άσχετος με τα περιστατικά της ζωής των πραγματικών προτύπων του. Ο θάνατος του Μέδικου γράφτηκε μέσα σε είκοσι μόνο μέρες. Και μέσα σε έξι εβδομάδες η έκδοση σχεδιάστηκε από τον Γιάννη Κεφαλληνό, φίλο και συνάδελφο του Πρεβελάκη στη Σχολή Καλών Τεχνών, στοιχειοθετήθηκε με το χέρι, χαράχτηκαν στο ξύλο οι εικόνες και τα κοσμήματα, και το βιβλίο τυπώθηκε με άκρα επιμέλεια στο θρυλικό τυπογραφείο του Στέφανου Ταρουσόπουλου. Παρουσιάστηκε στην 9η Έκθεση του Βιβλίου, που οργάνωσε στα τέλη Δεκεμβρίου του 1939 η Εταιρεία των Φιλοτέχνων, και απέσπασε το πρώτο βραβείο, ως το αισθητικά αρτιότερο βιβλίο της χρονιάς. Ωστόσο, η ωραία αυτή έκδοση, σχεδόν «ιδιωτική», που τυπώθηκε σε ελάχιστα αντίτυπα και εξαντλήθηκε γρήγορα χωρίς να ανατυπωθεί (ίσως λόγω του άκρως υποκειμενικού χαρακτήρα της μυθιστορίας), παρέμεινε σχεδόν άγνωστη. Γι' αυτό και το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης αποφάσισε να την ανατυπώσει, μισόν αιώνα μετά την πρώτη της εμφάνιση, ώστε να χαρεί και το σημερινό κοινό μια ισορροπημένη σύζευξη λόγου και τέχνης, τυπογραφίας και χαρακτικής, που συνδέει το ελληνικό βιβλίο με τα υψηλότερα πρότυπα των παλαιών διδασκάλων της Δύσης. Η ανατύπωση συνοδεύεται από Επίμετρο του Ε. Χ. Κάσδαγλη.
Ένα μικρό απόσπασμα με άρωμα μενεστρέλλου:
«... Λίγον καιρό πιό ύστερα, σ’ ένα χάνι κοντά στο Φιέζολε, ταγίζοντας το τζάκι με χοντρά κουτσούρια, ο Τζουλιάνο κι η Σιμονέτα ακούσαν το τραγούδι τους ταιριασμένο από έναν ποιητάρη ξενομερίτη, που ούτε Μέδικους ήξερε, ούτε τη δόξα τους, και δεν έβλεπε άλλο από τα νέα τους κορμιά που είτανε δοσμένα στον κίντυνο του έρωτα...»

Παρουσίαση μουσικής
110. Τι έχουμε εδώ;
ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ
ΝΑΚΑΣ 2008


4/12

Το Καρναβάλι των θαυμάτων και των τεράτων παιδικό (βιβλίο και δίσκος ακτίνας) είναι μια ελληνοκαναδική συμπαραγωγή, σε κείμενο του Μ. Μακρόπουλου και μου¬σική και στίχους του Γιάννη Γεωργαντέλη, με ερμηνευτές τον Δ. Ηλία, τη Μ. Διαμαντή, τη Συμφωνική Ορχήστρα Ποπ του Μόντρεαλ και 40μελή παιδική χορωδία από Ελληνόπου¬λα του Μόντρεαλ. Αυτή δεν είναι μια πόλη σαν τις άλλες! Είναι η μαγική πόλη του καρναβαλιού, η πόλη του τρομερού Βασιλιά της Νύχτας, με τους δαίμονες του, και της καλοσυνάτης Βασίλισσας της Μέρας με τη στρατιά της από ζώα και πουλιά. Ο δίσκος που συνοδεύει το βιβλίο περιέχει 12 μουσικά κομμάτια. Το συγκεκριμένο έχει τίτλο «Τι έχουμε εδώ;» και το ερμηνεύει ο εξαιρετικός τενόρος Δημήτρης Ηλίας.
Τι έχουμε εδώ
μικρό και τρομαγμένο
που μοιάζει αγοράκι
αλλόκοτα ντυμένο;
Τον ήλιο βλέπω ολόχρυσο, φεγγάρι ασημένιο
τον ουρανό ολόκληρο τριγύρω απλωμένο.
Θέλω να βρω το μυστικό που κρύβει η στολή σου
και λάμπει τόσο όμορφα στης νύχτας το σκοτάδι.
Τι έχουμε εδώ
μικρό και τρομαγμένο
που μοιάζει κοριτσάκι
παράξενα ντυμένο;
Τη γη βλέπω ολόκληρη, ολάνθιστα λιβάδια
και ζώα ολοζώντανα με μάτια από πετράδια
Θέλω να βρω το μυστικό που κρύβει η στολή σου
και μοιάζει τόσο όμορφη στης νύχτας το σκοτάδι.

Παρουσίαση μουσικής
109. Ξεχασμένοι ξεχαστήκαμε
ΠΑΝΤΩΣ ΗΤΑΝ NΥΧΤΑ-LA POUPE’
LYRA 2008

6/10

Η 6η προσωπική δουλειά της φλαουτίστα και συνθέτιδος Στέλλας Γαδέδη, περιλαμβάνει τη μουσική και τα τραγούδια που έγραψε για δύο παραστάσεις. Η παράσταση «Πάντως ήταν νύχτα», σε καλλιτεχνική επιμέλεια Ιουλίτας Ηλιοπούλου, δόθηκε τον Μάρτιο του 2003 στο Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη, παραγγελία της Ορχήστρας των Χρωμάτων. Τα 3 από τα κομμάτια είναι σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου. Τα υπόλοιπα είναι από τον θεατρικό μονόλογο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη «La poupe’», που σκηνοθετεί και ερμηνεύει η Α. Κοκκίνου, σε Β. Χατζηγιαννίδη. Το συγκεκριμένο κομμάτι του Γιάννη Ρίτσου ερμηνεύει
Ξεχασμένοι ξεχαστήκαμε
Πόσους μήνες κοιμηθήκαμε
Ξεχασμένοι ξεχαστήκαμε
Σ’ ένα θάμπος πυκνό
Από νύχτα κι από ήλιο
Δεν κλαίω γιατί ο ύπνος μ’ αρνήθηκε
πίσω από τον κήπο μας υπάρχουν κι άλλοι κήποι

Η Μενεστρέλλων Πολιτεία από την 1η μέρα της δημιουργίας της προάγει την Ελληνική Μουσική Τέχνης, περισσότερο γνωστή με τον όρο «έντεχνη». Θεωρούμε ότι η ονομασία «έντεχνη ελληνική μουσική» δεν αποδίδει αρκετά σωστά τον χώρο αυτό, και εξ άλλου χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον και καταχρηστικά από πολλούς. Μεγαλύτερη ίσως σημασία από την ονομασία έχει ο ορισμός αυτής της μουσικής. Η ιστοσελίδα για 1η φορά λοιπόν δέχεται προτάσεις. Το γραμματοκιβώτιο περιμένει τις επιστολές σας. Μην ξεχάσετε το γραμματόσημο να έχει δοντάκια...

Παρουσίαση μουσικής
108. Two
ΔΥΟ
LEGEND 2006

7/15


H εμπνευσμένη μουσική του Κωνσταντίνου Βήτα για την αξέχαστη παράσταση 2 του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Ο τελευταίος γράφει: Ο Κων/νος Β. έντυσε με μουσική το ταξίδι μέσα από την εικόνα και την ανθρώπινη κίνηση». Για την παραγωγή του δίσκου υιοθετήθηκε η ιδέα της μετατροπής των ήχων σε high definition format, που είναι μια νέα μορφή τεχνολογίας, η οποία χρησιμοποιείται μόλις τα τελευταία δύο χρόνια. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι το «Δύο».

Παρουσίαση βιβλίου
Ο κόσμος της Σοφίας
Jostein Gaarder
Εκδ. Λιβάνης 1994

Σίγουρα όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή έχουμε περάσει ή θα περάσουμε από μία περίοδο της ζωής μας κατά την οποία θα αναρωτηθούμε και θα θελήσουμε να ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε, από πού προήλθαμε, πώς και γιατί ....
Ο Νορβηγός συγγραφέας του βιβλίου «Ο Κόσμος της Σοφίας» Jostein Gaarder, είναι καθηγητής φιλοσοφίας. Γνωρίζοντας καλά την ανάγκη του ανθρώπου για γνώση και ιδιαίτερα τα επίμονα εφηβικά ερωτήματα, μας παρουσιάζει την ιστορία της φιλοσοφίας μέσα από ένα καταπληκτικό μυθιστόρημα. Πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό το μυθιστόρημα έχει ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι, η Σοφία. Όπως κάθε έφηβος, έτσι και εκείνη θεωρεί τη ζωή της ανιαρή μέχρι να αρχίσει να λαμβάνει ανώνυμες επιστολές με απλά ερωτήματα για την καθημερινότητά της, τα οποία θα αποδειχθεί ότι έχουν βαθύτατες έννοιες και θα την οδηγήσουν στο «παιχνίδι» της φιλοσοφίας. Σκοπός του «παιχνιδιού» είναι να βρει τις απαντήσεις που χρειάζεται, για να μάθει από πού και γιατί δημιουργήθηκε ο κόσμος στον οποίο ανήκει. Ταξιδεύει μέσα στο χρόνο από την εποχή της αρχαίας Ελλάδας ως το σήμερα. Συναναστρέφεται με φιλοσόφους, μαθαίνει απόψεις και γεγονότα, τα οποία ενώ τώρα θεωρούνται αυτονόητα, κάποτε υπήρξαν υπέρλογα. Μαθαίνει επίσης ότι υπήρξαν άνθρωποι που έδωσαν ακόμη και τη ζωή τους για να υποστηρίξουν τα «πιστεύω» τους, τα οποία ταυτίζονται με τα σημερινά δεδομένα και μας υπενθυμίζει ότι ο άνθρωπος εξελίσσεται μέρα με τη μέρα, καθώς και ότι αυτό θα συμβαίνει μέχρι να επέλθει το τέλος του είδους του.Πρόκειται για ένα υπέροχο βιβλίο που χαρίζει στον καθένα μας ένα τέτοιο ταξίδι γνώσης και φαντασίας με «ανοιχτό» εισιτήριο, έτσι ώστε να ταξιδέψουμε όποτε θέλουμε και όσες φορές επιθυμούμε. Επιπλέον, μας προσφέρει τη δυνατότητα να «συμφιλιωθούμε» με τον εαυτό μας σε επίπεδο αναγνώρισης, καθώς και να καταλάβουμε τα πολύ λεπτά σύνορα μεταξύ συνειδητού, υποσυνείδητου και ασυνείδητου. Θα μας δοθεί βοήθεια στο να επιλέξουμε το δρόμο που θα ακολουθήσουμε για να βρούμε τις δικές μας απαντήσεις.Γνωρίζοντας, λοιπόν, την ιστορία μας και, συνεπώς, όλα αυτά που έπραξαν κάποιοι, πριν τόσα χρόνια, για να ζούμε εμείς σε έναν καλύτερο κόσμο, μας δίνει σίγουρα δύναμη και θέληση για να αντιμετωπίσουμε το αύριο. Τέλος, αν υπάρχουν κάποιοι με τον απαραίτητο ζήλο για να ακολουθήσουν το παράδειγμα εκείνων που τόσο πάλεψαν, θα ήταν φρόνιμο να το πραγματοποιήσουν για να μπορέσουμε να αφήσουμε και εμείς κάτι σε αυτούς που θα μας «διαδεχθούν».
Κείμενο του «TheOne» από την «e-bibliothiki»
Ένα απόσπασμα:
Όταν ο Φάουστ πεθαίνει -και κοιτάζει πίσω, όλη του τη ζωή-, λέει θριαμβευτικά:
Μείνε λοιπόν, είσαι τόσο όμορφη!
Δεν μπορεί το χνάρι της ζωής μου στη γη
να χαθεί, να σβήσει μέσα στους αιώνες.
Είναι τόση η ευτυχία που με περιμένει,
που από τώρα νοιώθω τη γλύκα της στα χείλη μου.
.... Δεν προλαβαίνει καλά-καλά να ξεψυχήσει ο Φάουστ κι ο Μεφιστοφελής λέει:
Πάνε όλα! Περασμένα ξεχασμένα!
Τι κουταμάρες, όλα το ίδιο, όλα ένα!
Γιατί κοπιάζουμε χωρίς σταματημό,
γιατί συνέχεια δουλεύουμε και φτιάνουμε,
αφού στο τέλος, πάλι όλα τα χαλάμε,
τα σπάμε, τα πετάμε στον γκρεμό;
Πάνε όλα! Τι ψάχνει πια να βρει;
Έζησε; Μοιάζει πως όχι. Ποιός να θυμηθεί;
Κι όμως, όλα ζούνε και γυρίζουν στον καιρό,
γι αυτό κι εγώ διαλέγω το αιώνιο κενό.
Άλλο απόσπασμα:
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια σαρανταποδαρούσα που ήξερε να χορεύει υπέροχα με τα 40 ποδαράκια της. Κάθε φορά που χόρευε μαζεύονταν γύρω της όλα τα ζώα του δάσους για να τη θαυμάσουν. Κι όλα ήταν γοητευμένα από την τέχνη της. Μόνο ένα ζώο δεν άντεχε το χορό της, το βατράχι... Πως να κάνω να σταματήσει η σαρανταποδαρούσα το χορό; Σκεφτόταν. Δεν μπορούσε όμως να πει ότι ο χορός της δεν του άρεσε και δεν μπορούσε να ισχυριστεί ότι το ίδιο χόρευε καλύτερα, γιατί κανείς δεν θα το πίστευε. Με τα πολλά, σκέφτηκε ένα πραγματικά διαβολικό σχέδιο. Κάθισε και έγραψε στην σαρανταποδαρούσα ένα γράμμα. Ω ασύγκριτη χορεύτρια σαρανταποδαρούσα ... είμαι ένας ταπεινός θαυμαστής της εξαίσιας χορευτικής σου τέχνης και πολύ θάθελα να μάθω πως ακριβώς χορεύεις. Σηκώνεις πρώτα το αριστερό πόδι υπ’ αριθμόν 27 και ύστερα το δεξί πόδι υπ’ αριθμόν 12; Ή αρχίζεις το χορό σηκώνοντας το δεξί πόδι υπ’ αριθμόν 33 κι ύστερα το δεξί πόδι υπ’ αριθμόν 39; Περιμένω με ανυπομονησία την απάντησή σου. Με όλη μου την αγάπη το βατράχι. Μόλις η σαρανταποδαρούσα πήρε το γράμμα αυτό, άρχισε να σκέφτεται, για πρώτη φορά στη ζωή της, πως ακριβώς χόρευε. Ποιό πόδι σήκωνε πρώτο; Ποιό πόδι ερχόταν δεύτερο; Και τι φαντάζεσαι πως έγινε στη συνέχεια;
Νομίζω ότι δεν ξαναχόρεψε ποτέ πια
Ναι, αυτό ήταν το τέλος. Αυτό συμβαίνει όταν η σκέψη πνίγει την φαντασία...

Παρουσίαση μουσικής
107. Τα παπαγαλάκια
Η ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΧΑΡΙΤΩΝΑ
ODEON 2007

24/27

Ο Νίκος Πλατύραχος έγραψε την εξαιρετική μουσική της ταινίας του Γρηγόρη Καραντινάκη «Η Χορωδία του Χαρίτωνα». Η «Πολιτεία» πιστεύει πως ο συγκεκριμένος συνθέτης είναι αυτή τη στιγμή ο καλύτερος εκπρόσωπος εν ζωή αυτού που ονομάζουμε "Ελληνική μουσική τέχνης" (άλλο έργο του υπάρχει και στην ανάρτηση Νο 5 του περασμένου Δεκεμβρίου). Το συγκεκριμένο τραγούδι της χορωδίας «του σχολείου» απέσπασε το 1ο βραβείο στον διαγωνισμό χορωδιών στο έργο και είναι σε στίχους του ιδίου.
Τα παπαγαλάκια στην αυλή
πα-παπαγαλίζουν κάθε αυγή.
Κάνουν ότι λένε οι αρχηγοί τους
τρώνε κι όλο το φαΐ τους
κι όταν σουρουπώνει κρυφακούνε
τους γειτόνους τι θα πούνε.
Κι ένας παπαγάλος πιο χοντρός
που 'ν ο των αρχηγών ο αρχηγός
κάθε μέρα βάζει τα καλά του
βγάζει βόλτα την κυρά του
κι όλες κι όλοι τονε προσκυνάνε
και στα μάτια τον κοιτάνε.
Μια παπαγαλίνα στην αυλή
πα-παπαγαλίζει μοναχή της
Τον καλό της πήγαν μακριά της
κι όλο ζητάει τη μαμά της.
Θεέ μου βόηθα μας παντοτινά
να μην έχουμε αρχηγούς ξανά
να περνάει η ώρα μας σαν πρώτα
να περνάμε ελεύθερα την πόρτα
να μας δώσουν πίσω τα φτερά μας
το μπαμπά και τη μαμά μας.

Παρουσίαση μουσικής
106. Η Εν Πολλαίς Αμαρτίαις Περιπεσούσα
ΟΙΚΟΣ ΑΝΤΟΧΗΣ
Καθρέφτης ήχων αληθινών 2007

8/10

Ο 1ος προσωπικός δίσκος μιας εξαιρετικά ενδιαφέρουσας νέας δημιουργού, της Δανάης Παναγιωτοπούλου. Η ίδια λέει: « Έχω την εντύπωση πως οι βαθύτερες ρίζες αυτού που κάνω βρίσκονται στο θέατρο... Η δομή του δίσκου είναι δομή μονόπρακτου από την αρχή μέχρι το τέλος». Οι μελωδίες είναι πάρα πολύ καλές και οι στίχοι πολύ πρωτότυποι. Το συγκεκριμένο κομμάτι, όπως και όλα της συλλογής, ερμηνεύει η ίδια η Δανάη.
Η Εν Πολλαίς Αμαρτίαις Περιπεσούσα
Τα δάκρυα της Κασσιανής παγώσαν στην ποδιά μου
μ' όνειρα, πέτρες κι αλκοόλ τα ρίχνω στην κοιλιά μου
Τον ακριβό σου γυρισμό στο φούρνο μαγειρεύω
Τον καταπίνω δυο μπουκιές αγάπη μου και φεύγω
Θα ζούμε εσύ καλά κι εγώ καλύτερα
Με χάπια ηρεμιστικά, ματζούνια και ναρκωτικά
στομάχια κάναμε γερά που όλα τα χωνεύουν
Και ζούμε εσύ καλά κι εγώ καλύτερα
Τα δάκρυα της Κασσιανής κορίτσια τα πουλάνε
Μια θέση στην κουζίνα σου στα τέσσερα ζητάνε
Κι έτσι εσύ γίνεσαι Θεός κι εγώ φτηνή εταίρα
Κι όλοι στην κόλαση μαζί παίζουμε κάθε μέρα
Θα ζούμε εσύ καλά κι εγώ καλύτερα
Με χάπια ηρεμιστικά, με τέχνη και ναρκωτικά
στομάχια κάναμε γερά που όλα τα χωνεύουν
Και ζήσατε εσείς καλά κι εμείς καλύτερα

Παρουσίαση μουσικής
105. Ο τροβαδούρος
LYRA (2048)
45 στροφών δίσκος της 10ετίας του 1970


Σήμερα, πρωτοχρονιά 2009, και η Πολιτεία των Μενεστρέλλων και των Τρουβαδούρων παρουσιάζει ό,τι πιο σπάνιο διαθέτει: Από παλιό δίσκο 45 στροφών, μάλλον του 1965, μια από τις 4 μπαλάντες του Μίμη Πλέσσα. Τραγουδάει ο Νίκος Κούρκουλος. Ο δίσκος αυτός δεν περιέχεται στην ιστοσελίδα του κ Πλέσσα. Το συγκεκριμένο ποίημα είναι του Μιλτιάδη Μαλακάση.
Ο τροβαδούρος
Ήρθα τα τραγούδια μου να σου τραγουδήσω
μα το παραθύρι σου, το ’βρα σφαλιχτό.
Σκέφτηκα – με τι καρδιά να γυρίσω πίσω
που δεν είχα δύναμη, μήτε να σταθώ.
Όλη νύχτα πέρασα στο πεζούλι απ’ έξω
κι άφηνε η κιθάρα μου θλιβερό σκοπό.
Μάταια – δεν άνοιξες μια στιγμή να βρέξω
το πικρό τ’ αχείλι μου μ’ ένα ευχαριστώ.
Κι όταν τα χαράματα πήρα αργά τον δρόμο
τον μακρύ ανήφορο με βαριά καρδιά,
την κιθάρα σήκωνα σαν σταυρό στον ώμο
και σκυφτός ανέβαινα, σαν στον Γοργοθά.