Παρουσίαση βιβλίου

Ο δειπνοσοφιστής

Ζουράρις Χρήστος

Εκδ. Ίκαρος, 1990

Ο Δειπνοσοφιστής, ψευδώνυμο του Χ. Ζουράρι, δεν γράφει διαλόγους αλλά αναλυτικά σχόλια ουσιαστικού χαρακτήρα που πολύ απέχουν απ’ το να είναι συνταγές ή κανόνες: το θέμα εδώ είναι η φιλοσοφία της γεύσης, η αισθητική της, η κοινωνιολογία της και, κυρίως, η τελετουργική της διάσταση. Στόχος: η σωστή χρήση της γεύσης ως εφεδρική μέθοδος για μια πιο υποδειγματική ζωή.

Στον "Δειπνοσοφιστή" περιέχονται τα κείμενα που δημοσιεύθηκαν από το 1989 στο περιοδικό "Κ" της Καθημερινής.

Αποσπάσματα:

«Συμπόσιο: ... το φαγητό δεν πρέπει να μετατραπεί σε κτηνώδη πολυφαγία, το κρασί δεν πρέπει να οδηγήσει σε μέθη και η κουβέντα δεν πρέπει να καταλήγει σε ακατάσχετη φλυαρία...»

«Μουσακάς: ... σε κάθε μπουκιά ο ευτυχής μουσακοφάγος πρέπει να αισθάνεται και να διακρίνει βαθμηδόν πρώτα την αιχμηρότητα (δηλαδή το τραγανιστό και την ελαφρά πικράδα) των λαχανικών, έπειτα τη λαγνεία του ψιμμιθιωμένου κιμά και τέλος τη μαλακότητα της κρέμας, που ως αποστολή έχει την άμβλυνση των γευστικών αντιθέσεων και την αποκατάσταση της τελικής ισορροπίας σε ένα υψηλότερο επίπεδο γευστικής αρμονίας...»

«Γλυκά: ... γιατί το αίσθημα του γλυκού και όχι του πικρού, του αλμυρού, ή του ξινού χαρίζει στον άνθρωπο μια κορυφαία εντύπωση ηδονής, χαράς και ελευθερίας; ... Κατεξοχήν «θύματα» της γοητείας των γλυκών, δηλαδή αυτής της περίεργης και ηδονικής πολυτέλειας, υπήρξαν ανέκαθεν τα παιδιά ... όντα ευάλωτα στη φαντασμαγορία του περιττού, ευεπίφορα στα παιχνίδια και επιρρεπή στην περιπέτεια της επιθυμίας...»

«Ο χρόνος: ... ο χρόνος στον τόπο μας μπορεί, ανάλογα με την ένταση της πλήξης που μας διακατέχει, είτε να φαγωθεί είτε ν’ αποτελέσει αντικείμενο ποινικώς κολάσιμου αδικοπραγίας... φάγαμε την ώρα μας... σκοτώσαμε την ώρα μας...»

«... η σημαντικότερη συνέπεια της εξάρτησης της κουζίνας από τις εποχές ήταν η δημιουργία ενός γαστρονομικού κύκλου... τρώγοντας τις ντομάτες και τα αγγούρια το καλοκαίρι και περιμένοντας να χειμωνιάσει για να φάνε τα λάχανα και τα πράσα, οι άνθρωποι ανήγαγαν τον γαστρονομικό κύκλο σ’ ένα σύμβολο ευτυχίας, που εμπλούτιζε το παρόν, αντλώντας κύρος και ισχύ από την σταθερότητα της μνήμης και την προσδοκία της βέβαιης επιστροφής...»

Παρουσίαση μουσικής

399. Γλυκιά Μαράτα

ΟΤΑΝ ΟΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΘΕΡΙΝΟΙ ΚΑΙ ΠΑΙΖΑΝ ΣΤΑ ΔΙΑΛΛΕΙΜΜΑΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

ΣΕΙΡΙΟΣ 1985

Ο συνθέτης Λεό Ραπίτης γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1906 από μεγαλοαστική οικογένεια του νησιού. Άρχισε τα πρώτα μαθήματα πιάνου σε ηλικία πέντε ετών. Έζησε στο Μάντσεστερ 20 χρόνια και επέστρεψε στην Ελλάδα κατά το 1930.  Συνέθεσε πολλά τραγούδια. Στην Κατοχή συναντήθηκε στη Μέση Ανατολή με το ζεύγος Τραϊφόρου-Βέμπο και συνεργάστηκαν στο ανέβασμα επιθεωρήσεων στην Αίγυπτο με ορχήστρα που άφησε εποχή. Μετά την απελευθέρωση επέστρεψε στην Αθήνα. Το 1948 ταξίδεψε στην Αμερική και έπαιζε πιάνο για ένα διάστημα σε κάποιο νυκτερινό κέντρο της Νέας Υόρκης. Το 1950 επέστρεψε στην Αθήνα όπου και έγραψε τα τελευταία του «αθηναϊκά» τραγούδια.

Μετά από μια περιοδεία στην Αφρική με τις αδελφές Καλουτά παρέμεινε στο τότε Βελγικό Κονγκό, όπου έπαιζε πιάνο και είχε κι ένα κατάστημα μέχρι το 1957, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ανιψιού του Φρέντυ Γερμανού.

Ο δίσκος αυτός του Σείριου περιέχει 12 παλιά ελαφρά τραγούδια για πιάνο και φωνή.

Στο πιάνο ο Γιώργος Κουρουπός. Τραγουδά η Στέλλα Γαδέδη.

Στο συγκεκριμένο κομμάτι τη μουσική έχει γράψει ο συνθέτης Λεό Ραπίτης και τους στίχους ο Κώστας Κοφινιώτης.

Γλυκειά Μαράτα

Παίζεις στην ακρογιαλιά

και το κύμα με φιλιά

σου γιομίζει τα μαλλιά

κι εγώ ζηλεύω.

Κοίταξέ με μια φορά

μες στα μάτια τρυφερά.

Σε λαχταρώ

και σ’ αγαπώ τόσον καιρό.

Γλυκιά Μαράτα

σαν ξωτικό λουλούδι μεθάς,

τρελή ζωγραφιά μου.

Πώς με θαμπώνεις!

Γλυκιά Μαράτα

μεταξωτά γοβάκια φοράς,

πατάς την καρδιά μου

και τη ματώνεις.

Λαχταρώ να σε κοιμίσω

μόλις σε γλυκοφιλήσω

κι απ’ τα χάδια σου να σβήσω,

όταν γι `αγάπη μου μιλάς.

Γλυκιά Μαράτα

σε τροπικά ταξίδια με πας

μ’ αυτό σου το βλέμμα.

Δεν είναι ψέμα.

Παρουσίαση μουσικής

398. Ξεγνοιασιά

Ζωντανή ηχογράφηση, Απρίλιος 2015

Ανέκδοτο       

Η γνωστή στους κατοίκους της πολιτείας των Μενεστρέλλων αγαπημένη φίλη συνθέτις Σοφία Καμαγιάννη, δροσίζει με την μουσική της τον θερμό Ελληνικό Αύγουστο. Η «Ξεγνοιασιά» είναι το καταλληλότερο τραγούδι για την γεμάτη έγνοιες σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Τους στίχους έγραψε η Κατερίνα Καναβούρα και το ερμηνεύει η Κλεονίκη Δεμίρη (γυναικεία υπόθεση). Η ενορχήστρωση δίνει τη δυνατότητα στον βιρτουόζο της φυσαρμόνικας Μάνο Αβαράκη να εκραγεί.

Ξεγνοιασιά

Έβαλε η θάλασσα φουρτούνα

Το πλοίο στέκει στη γραμμή

Φυσάει τ’ αγέρι στ’ ακρογιάλι

Στενάζει ο γλάρος και ριγεί

Από ψηλά σαν αγναντεύω

της θάλασσας τον λείο αφρό

σηκώνει άγκυρα ο νους μου

και τρέχει δίχως γυρισμό

Και γω ποθώ ένα ταξίδι

Μόνη σε τόπους μακρινούς

Δίχως ραδιόφωνο και φίλους

Και δίχως γόρδιους δεσμούς

Ένα ταξίδι όλο εικόνες

Που ημερεύουν την καρδιά

Βγαλμένο από παραμύθι

Γεμάτο από ξεγνοιασιά

Κι έγινε η θάλασσα μπουνάτσα

Το πλοίο φεύγει στη γραμμή

Όσα με κούρασαν αφήνω

Και γέρνω προς την κουπαστή.

Παρουσίαση μουσικής

397. Το τραγούδι του νερού

ΑΦΑΝΤΗ ΠΟΛΗ

LYRA 1970

Ο πολυτάλαντος άνθρωπος της τέχνης και του λόγου Νίκος Χουλιαράς πέθανε πρόσφατα. Ο 2^ος δίσκος του κυκλοφόρησε το 1970 σε ενορχήστρωση του καλού φίλου, γιατρού Γιώργου Κοντογιώργου. Στον δίσκο αυτό τραγουδούσε ο ίδιος αρκετά κομμάτια στα οποία είχε γράψει και τους στίχους και η Πόπη Στεριάδη με την γάργαρη φωνή της ερμήνευε τέσσερις μπαλάντες: ''Το τραγούδι του νερού'', ήταν μια από αυτές.

Το τραγούδι του νερού

Τις νύχτες που ξαγρύπναγες

κοιτώντας ένα αστέρι,

τι τάχα να σου είπανε

κι έγινες περιστέρι;

Μη σου’ πανε για το νερό,

μη σου’ παν για τον ήλιο;

Τις ώρες που ξαπόσταινες

από το χαμογέλιο,

τα μάτια σου ανοιγόκλεινες

στα ρόδα της αγάπης.

Παρουσίαση μουσικής

396. Ο βραχνάς

ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ

Μετρονόμος, 2014

Ο συνθέτης Δαμιανός Πάντας έχει πλούσια προϊστορία στο χώρο της μουσικής δημιουργίας (σονάτες για πιάνο, μουσική δωματίου, συμφωνικά ποιήματα, χορικά τραγωδιών, χορωδιακά με ορχήστρα, μουσική για θέατρο και κινηματογράφο) εξέδωσε έναν δίσκο με τραγούδια, που ερμηνεύει ο Βασίλης Γισδάκης.

Ο συνθέτης αναφέρει: «...αυτός ο κύκλος τραγουδιών είναι μια νυχτερινή λιτανεία... μια επίκληση που κάνουμε όλοι μας, όχι σε κάποιον άγνωστο Θεό, αλλά στον ίδιο τον άνθρωπο, προσμένοντας το πρώτο μετά από καιρό ξημέρωμα, αλλά κι αναζητώντας αέναα το φως εντός μας… … Με τραγούδια άλλοτε επιθετικά κι άλλοτε λυρικά, ετούτη η λιτανεία πάλλεται σαν μια ανθρώπινη καρδιά που χτυπά παθιασμένα από έρωτα κι από θυμό ή γαλήνια από στοχασμό και προσμονή...».

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Ο βραχνάς» και είναι σε στίχους Αντώνη Παπακωνσταντινίδη.

Ο Βραχνάς

Φύγαν τα πουλιά

ταξιδευτές για το Νοτιά.

Ήρθανε φουρτούνες και βροχές,

μα μια φωτιά έμεινε ολόρθη

στης καρδιάς το κατώφλι

μεσ’ στο κήπο με τις τριανταφυλλιές.

Έκοβα ένα και πνιγόμουν στο αίμα

δεν γυρνά το ποτάμι όσο κι αν θες.

Βγαίνω μες στους δρόμους,

στις παλιές τις γειτονιές.

Πάλι στο ίδιο ψέμα μ’ οδηγούν

λόγια απ’ το χθες.

Τα δίχτυα σκίζω,

να γλιτώσω, να φύγω

κι αν με βλέπεις, γιατί δεν με πονάς;

Ρίχνω το ζάρι

στης ζωής το παζάρι

και κληρώνει λαχνός ένας βραχνάς.

Παρουσίαση μουσικής

395. Δεκατρείς Καλικάντζαροι

... ΚΑΙ ΜΕ ΟΔΗΓΟ ΜΟΥ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ

LYRA 2006

Το «… και με Οδηγό μου ένα Παιδί» είναι ο πέμπτος δίσκος του συγκροτήματος, «Μικρές περιπλανήσεις» που αποτελούν οι: Νίκος Αρμπιλιάς (λαούτο, μαντολίνο, μπουζούκι, τραγούδι), Μάνθος Αρμπελιάς (κιθάρα, τραγούδι), Γιάννης Κολοβός (κοντραμπάσο), Γιάννης Παπαστεργίου (βιολί), Παναγιώτης Κουτσούρας (μπουζούκι, μπαγλαμά), Χρήστος Γαμβρέλλης (ακορντεόν). Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι σύνθεση του Νίκου Αρμπιλιά. Οι πολύ πρωτότυποι στίχοι είναι γραμμένοι από τον φίλο Στέργιο Πολύζο, που πρόσφατα μετακόμισε μόνιμα στη «Μενεστρέλλων Πολιτεία» με τα βιβλία του και τα τραγούδια του. Το μυστικό όπλο λοιπόν είναι το μέλι, αλλά όχι όποιο κι όποιο: πρέπει να είναι σε ποδιές κυράδων...

Δεκατρείς καλικαντζάροι

ξεσαλώσαν μια βραδιά.

Ήπιαν τέσσερα ποτάμια

με ανέρωτα πιοτά.

Τις καρδιές να λαγαρίσουν

απ’ αγάπη κι ενοχές,

πριν του κόσμου τα θεμέλια

ροκανίσουν με φωτιές.

Μες στο μέλι κολυμπήσαν

στων κυράδων τις ποδιές,

ώσπου γλύκανε η θωριά τους

στρογγυλέψαν οι κοιλιές.

Σαν γεμίσαν το κεφάλι

και φωνάξαν τα βιολιά,

το ροκάνισμα της ζήσης

γι’ άλλη ξέμεινε χρονιά.

Παρουσίαση μουσικής

394. Ο λύκος

ΕΝΑ ΚΑΠΕΛΟ ΜΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

LYRA, 1981

Ο 1ος δίσκος της Αρλέτας με δικά της τραγούδια. Μουσική σύνθεση, στίχοι, ερμηνεία, ζωγραφική εξωφύλλου όλα είναι Αρλέτα, η αγαπημένη μας.

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο: «Ο λύκος»

Είναι δώδεκα η ώρα

Είν’ η ώρα των τρελών

Κάπου θα σε συναντήσω

Κάπου θα σε βρω

Στα κελιά τους οι ανθρώποι

ύπνο κάνουν ελαφρό

Ειν’ ελεύθεροι οι δρόμοι

για κυνηγητό

Είναι δώδεκα η ώρα

Είν’ ώρα των τρελών

βραχνό γέλιο αν ακούσεις

κλείσε το ρολό

Λύκε -λύκε μου καλέ μου

Λύκε -λύκε μου είσ’ εδώ

Βγαίνω από τη φωλιά μου

και σε κυνηγώ

Λύκε - λύκε μου καλέ μου

Λύκε - λύκε μου είσ’ εδώ

Είσαι η μόνη μου ελπίδα

Και σ’ ακολουθώ

Όμορφο μου προβατάκι

Τι γυρεύεις μες το δρόμο

Είμαστ’ όλοι μπερδεμένοι

Στο δικό του νόμο

Δόντια βγάζουνε τα αστέρια

Νύχια φύτρωσαν στους δρόμους

Ξέφρενη η νύχτα παίζει

κλέφτες κι αστυνόμους

Όταν πέφτει το σκοτάδι

Βγαίνει ο λύκος στην πλατεία

Στη χαμένη πολιτεία

Και ζητά τροφή

Κλειδωμένα είναι τα αρνάκια

Ζαχαρένιο το κλειδί

Κάτι απόμερα παγκάκια

Θάμνοι και σιωπή

Λύκε - λύκε μου καλέ μου

Λύκε - λύκε είσαι εκεί

Είν’ η άγρια πλευρά σου

που με συγκινεί.

Παρουσίαση μουσικής

393. Playground

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Protasis Music, 2014

Ο πρώτος προσωπικός δίσκος του κιθαρίστα Σωτήρη Καστάνη. Με σπουδές ηλεκτιρκής κιθάρας, αλλά και Βυζαντινής μουσικής και πτυχίο Φούγκας, έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στα συγκροτήματα «Λευκή Συμφωνία» και «Ενοχο Λα» τη δεκαετία του ’90. Ο δίσκος περιλαμβάνει εννέα συνθέσεις, ορχηστρικές ως επί το πλείστον. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «παιδική χαρά».

Παρουσίαση μουσικής

392 Παραμυθένια ζωγραφιά

Το τραγούδι αυτό έγραψε ο συνθέτης Γεράσιμος Λαβράνος σε στίχους Γιάννη Αργύρη και το πρωτοτραγούδησε το τρίο μπελκάντο. Υπάρχει στον δίσκο “Latin” με μεταγενέστερη ερμηνεία του Γ. Νταλάρα. Ο Κερκυραίος Γεράσιμος Λαβράνος έμαθε από μικρός κόρνο και αργότερα πιάνο. Εντάχθηκε στην τζαζ ορχήστρα του Γ. Μουζάκη και σύντομα οργάνωσε το δικό του κουαρτέτο. Πέθανε στις 26 Μαρτίου του 2015.

Παραμυθένια ζωγραφιά

Παραμυθένια ζωγραφιά της αγκαλιάς μου συντροφιά

του πεπρωμένου μου πνοή γλυκιά μου αναπνοή

κοντά σου νιώθω βασιλιάς σαν μου γελάς σαν με φιλάς

εσύ δε μοιάζεις με καμιά παραμυθένια ζωγραφιά

Σαν ψίθυρος στ’ αστέρια μια νύχτα θ’ ακουστεί

ο θρύλος μιας αγάπης για μας που έχει γραφτεί

κι αν έρθει κάποια συννεφιά κι αν φέρει κλάμα μια βροχή

δε θα βουρκώσει την ψυχή παραμυθένια ζωγραφιά

Παρουσίαση μουσικής

391 Η μπαλάντα του Τσε

FACCIA DI SPIA

1975, ανέκδοτο

H ανέκδοτη μουσική υπόκρουση της ταινίας του G. Ferrara «Faccia di spia» (Το πρόσωπο της κατασκοπείας) του 1975. Ο Μάνος Χατζιδάκις έγραψε το 1975 την σουίτα αυτή για την ομώνυμη ταινία παραμένοντας για μεγάλο διάστημα στην Ιταλία. To θέμα της ταινίας είναι τα παιχνίδια συνομωσίας των κέντρων εξουσίας και η φυσική αντίδραση των λαών. Συμμετείχαν οι κορυφαίοι Έλληνες μουσικοί της εποχής, μεταξύ των οποίων οι: Νίκος Γκίνος (κλαρινέτο), Βαγγέλης Σκούρας (κόρνο), Σωκράτης Άνθης (τρομπέτα), Νίκος & Γεράσιμος Λαβράνος (κρουστά), Βασίλης Τενίδης (κιθάρα), Σωτήρης Ταχιάτης (βιολοντσέλο), Ανδρέας Ροδουσάκης (κοντραμπάσο), Αλίκη Κρίθαρη (άρπα), Δημήτρης Βράσκος (βιολί, μαντολίνο), Τάσος Διακογιώργης (σαντούρι). Την ορχήστρα διηύθυνε ο Μάνος Χατζιδάκις.

Το έργο ήταν αφιερωμένο στον νεαρότατο τότε συνεργάτη του συνθέτη Νίκο Κυπουργό.

(Ένα δώρο του καλού φίλου κρητικού δασκάλου και ηρωικού (!) πατέρα Μανώλη Τζιλιβάκη στην γηράσκουσα «Μενεστρέλλων Πολιτεία»).

Παρουσίαση βιβλίου

Μια κιθάρα και πολλές συγγνώμες

Μπαμπέτα Ιωάννα

Εκδ. Ψυχογιός

Μια κιθάρα ήταν η αφορμή για να γνωριστεί ο Κωνσταντίνος με τον Πέτρο. Δυο παιδιά εντελώς διαφορετικά, με κοινή αγάπη όμως τη μουσική. Ο Πέτρος, πάντα λιγομίλητος. Ο Κωνσταντίνος, ένα συνηθισμένο εντεκάχρονο αγόρι. Πότε μάγκας, πότε αστείος, πότε κακός αλλά πάντα μπερδεμένος. Όταν γνωρίζει τη Μαρίνα, όμως, η κατάσταση περιπλέκεται.
Μια ιστορία γεμάτη μουσική, παρεξηγήσεις, όνειρα, απογοητεύσεις, καρδιοχτύπια και συγγνώμες.

«Oι ήρωες της ιστορίας βρίσκονται στην άχαρη εκείνη ηλικία των 11-12 ετών που καλούνται να αφήσουν τον κόσμο των παιχνιδιών και της οικογενειακής υπερπροστασίας για να μπουν στη πραγματικότητα. Βέβαια τα χρονικά όρια ανάμεσα στους δυο αυτούς κόσμους δεν είναι ίδια για όλα τα παιδιά. Οι περιστάσεις είναι που αναγκάζουν κάποια από αυτά να μεγαλώσουν  νωρίτερα και κάποια άλλα να παρατείνουν την εποχή της ξενοιασιάς. Οι δυο κεντρικοί ήρωες της ιστορίας ο Πέτρος και ο Κωνσταντίνος ανήκουν σε δυο διαφορετικούς κόσμους. Αντιμετωπίζουν τη ζωή κάτω από διαφορετικά δεδομένα. Η φιλία τους ωστόσο δε στηρίζεται στις διαφορές αλλά σε κοινά ενδιαφέροντα που στην προκειμένη περίπτωση είναι η αγάπη για τη μουσική. Ο Κωνσταντίνος μπαίνοντας στην εφηβεία  έχει τις συνηθισμένες ανησυχίες και τα προβλήτα που έχουν  τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας του. Οι γονείς, η γιαγιά, ο περίγυρος, η ζεστασιά του σπιτιού και η εξασφαλισμένη κάλυψη των βασικών αναγκών του δίνουν τα περιθώρια για περαιτέρω προβληματισμούς που αφορούν  στην επιλογή  στόχων και ταυτότητας- όπως εξάλλου είναι λογικό και αναμενόμενο.  Ο Πέτρος έχει ήδη μπει στη βιοπάλη, αντιμετωπίζει μια σκληρή πραγματικότητα. Δυστυχώς η ζωή έχει διαφορετικά πρόσωπα για τον καθένα.

Μπορούν τα δυο αυτά άτομα να παραμείνουν φίλοι όταν μάλιστα ανάμεσά τους μπαίνει μια κοπέλα - ο πρώτος έρωτας για τον Κωνσταντίνο;

Ποιος είναι ο πρώτος εχθρός ενός εφήβου;  Μα ο ίδιος του ο εαυτός και κάποια συναισθήματα όπως η ζήλια! Τον εαυτό του προσπαθεί να αντιπαλέψει, να μάθει να τον συγκρατεί,  να αξιολογεί καταστάσεις και να βάζει προτεραιότητες. 

Ο κάθε άνθρωπος κάποιες στιγμές στη ζωή του θα φερθεί επιπόλαια, θα κάνει πράξεις για τις οποίες θα μετανιώσει. Και μετά; Σίγουρα δεν μπορεί να γυρίσει το χρόνο πίσω αλλά μια συγγνώμη ή ακόμα και περισσότερες μπορούν να  φτιάξουν κάπως τα πράγματα.

Και όπως γράφει κάπου στο κείμενο: «Δυστυχώς η ζωή δεν είναι όπως στις ταινίες που, όταν όλα σου πάνε χάλια, μπορείς να κλειστείς στο σπίτι και να τρως όλη μέρα σοκολάτες και πίτσες στον καναπέ βλέποντας τηλεόραση»

Στην πραγματική ζωή πρέπει να συνεχίσεις αναγνωρίζοντας τα λάθη και μαθαίνοντας από αυτά. (αποσπάσματα κειμένου της Γιώτας Φώτου).

Το βιβλίο αυτό της Ιωάννας Μπαμπέτα διαβάζεται με μεγάλη ευχαρίστηση και από ενήλικες. Θα έλεγα μάλιστα ότι ΠΡΕΠΕΙ να διαβάζεται και από ενήλικες. Περιέχει εξαιρετικές συγκινητικές σκηνές και διαλόγους, έχει πλοκή και ενδιαφέρον, δεν ψευτολογοτεχνίζει ψευτοκουλτουριάκα όπως μεγάλος αριθμός πληκτικών πονημάτων της μοντέρνας «παιδικής λογοτεχνίας».

Παρουσίαση μουσικής

390 Η ουρά του αλόγου

ΜΑΓΓΑΝΕΙΕΣ

ΕΜΙ, 2012

Εξαιρετική μπαλάντα του συνθέτη Θανάση Παπακωνσταντίνου, που έχει γράψει και τους σπάνιους και πρωτότυπους στίχους. Ερμηνεύει ο Γιάννης Χαρούλης. Αξιοπρόσεκτες οι  πρωτότυπες ορχηστρικές ιδέες στα περάσματα ανάμεσα στα μέρη της συγκεκριμένης εκτέλεσης.

Η ουρά του αλόγου

Ο καβαλάρης τ’ άλογο τόχε για συντροφιά του.
Που να βρει φίλο πιο καλό να λέει τα μυστικά του.
Το τάιζε αγριοκρίθαρο, τετράφυλλο τριφύλλι,
στολίδια είχε στη σέλα του με λαμπερό κοχύλι.
Ήταν λευκό, ήταν κάτασπρο, ήταν γοργό και ξύπνιο,
κάλπαζε στα γυμνά βουνά και ξέφευγε απ' τον ίσκιο.
Μα ένα παλιομεσήμερο, σε μια συκιά από κάτω,
αστρίτης στραβογάμησε και δίνει δαγκωσιά του.
Δεν πέρασαν πέντε λεπτά μα πέρασαν αιώνες
ο καβαλάρης το θρηνεί, χαϊδεύει τους λαγώνες.
«Σύντροφε που ξανοίγεσαι, που χάνεσαι και φεύγεις;
Ας δώσουμε όρκο. Με καιρούς θα σ’ εύρω ή θα μ’ εύρεις».
Σκυφτός γυρνάει στο σπίτι του, σκυφτός την πόρτα ανοίγει,
καρφώνει τα παράθυρα και στο πιοτό το ρίχνει.
Το άλογο στο μεταξύ τα όρνια το τυλίξαν
το σκελετό και την ουρά μονάχα που τ’ αφήσαν.
Περνούσε κι ένας μάστορας που μαθε στην Κρεμόνα
να φτιάχνει βιόλες και βιολιά που να κρατάνε χρόνια.
Είδε την τρίχα της ουράς άσπρη και μεταξένια,
την πήρε κι έφτιαξε μ' αυτή δοξάρια ένα κι ένα.
Δυο μήνες έκανε ο νιος ν' ανοίξει παραθύρι
την Τρίτη την πρωτομηνιά βγαίνει στο πανηγύρι.
Εκεί 'ταν λαουτιέρηδες που θέλαν' παρακάλια
ήταν κι ένας βιολιτζής που έπαιρνε κεφάλια.
«Γεια και χαρά στου βιολιτζή. Χρήμα πολύ θα δώσω.
Θέλω ν' ακούσω απ' τα καλά, μήπως και ξαλαφρώσω».
Δέκα φορές το πέρασε ρετσίνι το δοξάρι,
ταιριάζει στο σαγόνι του, τ' όργανο με καμάρι,
και σαν αρχίζει δοξαριές, μια πάνω και μια κάτω,
τον κόσμο φέρνει ανάποδα, τη γη μέσα στο πιάτο.
Πετάει με χούφτες τα λεφτά, ο άντρας και χορεύει
ακούγεται χλιμίντρισμα και το μυαλό του φεύγει.

Παρουσίαση μουσικής

389. Ο ταχυδακτυλουργός

ΕΛΕΝΗ – ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΛΙΑΔΑ

1965, 2009, LYRA

Μουσική του συνθέτη Γιώργου Κουρουπού από τον πρώτο του δίσκο που κυκλοφόρησε το 1965. Οι στίχοι είναι του ποιητή  Ανδρέα Αγγελάκη. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει τίτλο : «Ο ταχυδακτυλουργός» και το αποδίδει με παιγνιώδη διάθεση ο Γιώργος Μούτσιος.

Ο ταχυδακτυλουργός

Τόπι ασημένιο και φλουρί

θα κάνω αμέσως την καρδιά μου

τασάκι τριανταφυλλί

πάνω στο μέτωπο του κάμπου.

φεγγάρι εδώ φεγγάρι εκεί

διαμαντωμένη Κυριακή

κλείστε τα μάτια σας σφιχτά

και μέσ’ στα χέρια σας θα στάξουν

δάκρυα από ξένη πασχαλιά

και περιστέρια θα πετάξουν

Παρουσίαση μουσικής

388. Η Μπόσα Νόβα του Ησαΐα

Η ΖΩΗ ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ

ΑΚΤΗ, 1995

Το γνωστό και αγαπημένο κομμάτι του τραγουδοποιού Φοίβου Δεληβοριά με τους πρωτότυπους στίχους. Το ερμηνεύει σε μια εξαιρετική τζαζ διασκευή με μπρίο η καταπληκτική Μαρία Ρίζου. Συνδυασμός επιτυχίας.

Αν ζούσαμε σ’ άλλη εποχή,

ίσως και να’ χαμε παντρευτεί,

ίσως και να’ χαμε ήδη παιδιά,

κουμπάρο, σπίτι, πεθερικά.

Ίσως να φόραγες μπικουτί

και μία ρόμπα μισάνοιχτη,

να μπαίνει ο ήλιος, να βλέπω το φως,

να παύει ο έρως να’ ναι τυφλός.

Θ’ άλλαζε νόημα κι η Κυριακή

δε θα’ ταν πια μελαγχολική

στην Κερατέα και στο Γραμματικό,

στις σούβλες, τα παλιά μας εγώ.

Μα εγώ, το’ χω περάσει αυτό το στάδιο

κι είναι το σπίτι μου άδειο,

βγαίνω νύχτα, κοιμάμαι πρωί.

Κι εσύ στ’ αστέρια βλέπεις μόνο ζώδια

και της καρδιάς τα επεισόδια

προτιμάς να τα δεις στην τιβί.

Μες στα στενά της Λιμνούπολης,

της Μέτρο Γκόλντουϊν, της Φίνος Φιλμς,

ο Ντόναλντ Ντακ, ο Κλαρκ Γκέιμπλ κι ο Βουτσάς

ματαίως θα περιμένουν για μας.

Τα είδη προικός, τα επιπλάδικα

θα διαφημίζονται άδικα,

τα photo albums θα μένουν λευκά,

ρύζι θα τρώμε μόνο λαπά.

Εμείς δεν ζούμε σ’ άλλη εποχή,

η μοίρα μας έταξε σ’ αυτή

που ο ουρανός δεν κρύβει από πάνω Θεό

κι εσύ είσαι εσύ, κι εγώ είμαι εγώ.