Παρουσίαση βιβλίου

Πουλάμε τη ζωή, χρεώνουμε τον θάνατο

Δημητρούκα Αγαθή

Εκδ. Πατάκη, 2010

Βαρβαρότητα και ανθρωπιά, φτώχεια και μεγαλείο, ηρωισμός και όνειρο καθορίζουν τη μοίρα ενός μικρού κοριτσιού από κάποιο χωριό της Αιτωλοακαρνανίας, το οποίο, φτάνοντας στην εφηβεία, κατορθώνει να ξεφύγει από τον κλοιό της ελληνικής επαρχίας των δεκαετιών '60-'70 και να βρει τη ζωή στην Αθήνα, πλάι στον ποιητή Νίκο Γκάτσο και ανάμεσα σε προσωπικότητες που σηματοδοτούν την πνευματική και πολιτιστική ιστορία της νεώτερης Ελλάδας.

Η συγγραφέας, πενήντα δύο χρόνων σήμερα, προσπαθώντας να ανασυνθέσει την ταυτότητά της µε ποιητικό ρεαλισμό, αυτοαναλύεται χωρίς ίχνος μελοδραματισμού ή σκανδαλοθηρίας σ' ένα κείμενο γραμμένο µε μιαν ανάσα, για να διαβαστεί επίσης µε μιαν ανάσα, όπου ο πεζός λόγος εναλλάσσεται µε στίχους τραγουδιών, ποιήματα, θεατρικούς μονολόγους και διαλόγους προσώπων υπαρκτών, µη επινοημένων.

"Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο μου που απευθύνεται σε ενήλικες αναγνώστες, οι οποίοι εύκολα θα αντιληφθούν ότι χρησιμοποιώ τη ζωή μου, παρ' όλες τις τραγικές αντιθέσεις της, ως αφορμή για να μεταφέρω βιωμένες μνήμες καθώς και δανεισμένες, για να καταθέσω μαρτυρίες αλλά και συναισθήματα και για να αποδώσω ατμόσφαιρες χωρίς παραμορφώσεις απ' τον χρόνο. Το προσωπικό μου όφελος; Ώσπου να κλείσουν οι δύο μήνες της συγγραφής, αισθάνθηκα την ψυχή μου να μαλακώνει, την ανάσα μου να δυναμώνει και να βρίσκω το πολύτιμο σθένος να αντισταθώ, μαζί με όσους αντιστέκονται, σε όλα αυτά που μας κάνουν να πουλάμε τη ζωή και να χρεώνουμε τον θάνατο, χωρίς να μαθαίνουμε ποτέ τι μένει."

"Δεκαεννιά χρόνια μετά, η Αγαθή Δημητρούκα ακόμα δεν αναφέρεται σ' εκείνη τη μέρα (του θανάτου του Νίκου Γκάτσου). Προτιμά να γράψει δυο λόγια παρηγοριάς που της «είπε» ο Γκάτσος λίγους μήνες μετά, στο όνειρό της. Αλλά και όλα όσα γράφει για την κοινή ζωή τους, κοντά είκοσι χρόνια, επίσης δεν θυμίζουν συνηθισμένη βιογραφία. Αντί να παρουσιάσει ένα βιβλίο δηλωμένα αφιερωμένο στον Γκάτσο, η ποιήτρια και μεταφράστρια που ταυτίστηκε μαζί του προτίμησε μια δική της «μυθιστορηματική αυτοβιογραφία».

Είχε ρίσκο η επιλογή της. Αν και οι στίχοι του σε μουσική των κορυφαίων συνθετών μας έχουν τραγουδηθεί από εκατομμύρια Ελληνες κι έχουν ακουστεί από τη φωνή της Νάνας Μούσχουρη σ' όλο τον κόσμο, ο Γκάτσος παρέμεινε ηθελημένα ένας «άγνωστος». Δεν έδινε συνεντεύξεις, δεν εξήγησε ποτέ γιατί δεν εξέδωσε άλλο ποιητικό έργο μετά την «Αμοργό» κι ούτε ποιος ήταν «ο Γιάννης ο φονιάς» ή η «Περιμπανού». Ομως η Δημητρούκα διακινδύνευσε να μιλήσει για κείνον μεσ' από τη δική της ιστορία ξετυλίγοντας τα δύσκολα παιδικά της χρόνια σ' ένα χωριό της Αιτωλοακαρνανίας, την καταφυγή στα πρώτα διαβάσματα κι ακούσματα, από τα δημοτικά τραγούδια ώς τον «Επιτάφιο» του Ρίτσου και το κόκκινο βιβλιαράκι του Μάο. Ως τη στιγμή που, διαπιστώνοντας ότι τη μετάφραση του «Ματωμένου γάμου» και τους στίχους των αγαπημένων της τραγουδιών υπογράφει ο ίδιος άνθρωπος, τηλεφώνησε γεμάτη θαυμασμό στον Γκάτσο.

Μια επικοινωνία ξεκίνησε τότε. Μετά το τρίτο τηλεφώνημα, ο ποιητής έστειλε στη φιλομαθή μαθήτρια δίσκους, βιβλία, μια πένα και ελβετικές σοκολάτες και αργότερα επισκέφθηκε ο ίδιος την οικογένειά της. «Άργησες είκοσι χρόνια!» της είπε όταν εκείνη ήρθε στην Αθήνα να τον δει. «Μάλλον έπρεπε να ήμουν εγώ είκοσι χρόνια νεότερος». Όμως μια ιδιαίτερη σχέση είχε αρχίσει να στεριώνει.

Η Δημητρούκα αφηγείται με ειλικρίνεια, παραστατικότητα και χιούμορ πώς μπήκε στην ιστορική παρέα του «Φλόκα» προσπαθώντας να μιμηθεί τους άλλους για να μην εκτεθεί «ως ανίδεη και ανόητη χωριατοπούλα». Πώς παρακολουθούσε προσεκτικά αλλά κι αχόρταγα τις συζητήσεις με τον Ελύτη «για ποίηση, για ποιητές και για παλιές συνήθειες, κορίτσια και ρουλέτες», αλλά και τ' αθυρόστομα αστεία με τους νεότερους, τον Ξαρχάκο, τον Μούτση και τον Κηλαηδόνη, που ο Χατζιδάκις δήθεν κάθε τόσο επανέφερε στην τάξη. Αυτή η ασυνήθιστη καθημερινότητα περιείχε και ανεπιτήδευτα μαθήματα στιχουργικής που ήταν ουσιαστικά μαθήματα σκέψης και ζωής.

Τα χρόνια περνούσαν, το αγρίμι των πρώτων σελίδων είχε βρει ταυτότητα, αλλά ο χρόνος παίζει το δικό του παιχνίδι: στον νέο προσφέρει ωριμότητα, στον ώριμο επιφυλάσσει τη φθορά. Κι αυτή, ωστόσο, καταγράφεται εδώ με ειλικρίνεια. Οι ιστορίες για στίχους με παράξενη γοητεία και για γάτες με παράξενα ονόματα, τον Κούνελο, την Καλημέρα και τον Τουπαμάρος, εναλλάσσονται αρμονικά, όπως η βαρύτητα και η ελαφρότητα. Συναισθηματική, αλλά ποτέ μελοδραματική, αποκαλυπτική αλλά ποτέ αδιάκριτη, η Δημητρούκα κερδίζει το στοίχημα της επιλογής της εξομολογούμενη με αγάπη και σεβασμό τον τρόπο με τον οποίο έμαθε πλάι στον Γκάτσο να ζει ποιητικά την καθημερινότητα και καθημερινά την ποίηση". (κείμενο ΦΩΤΗ ΑΠΕΡΓΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).

Παρουσίαση μουσικής

312. Το τραγούδι της Έλσας

ΤΟ ΜΠΛΕ ΠΑΛΤΟ

ΦΙΛΙΠΠΟΣ, 1998

Σπάνιος δίσκος που εξεδόθη στην Βέροια το 1998 και περιέχει ένα συμπίλημα έργων γνωστών μουσουργών όπως οι Β. Βαλαβάνης, Β. Κουρτίδου, Ε. Ιεροπούλου, Κ. Μπραβάκης, Θ. Λιόλιος, Π. Παυλίδης. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Το τραγούδι της Έλσας» και είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Μάνου Χατζιδάκι. Τους στίχους έχει γράψει η Mαίpη Μωραϊτοπούλου, τη μουσική ο Κώστας Μπραβάκης και το ερμηνεύει η Ελένη Αναγνώστου.

Το τραγούδι της Έλσας

Aχ καϋμενούλα Έλσα καϋμένο μου παιδί

καιρός ωραίος σήμερα να μην τονε χαρεί.

Έτσι θα λένε αύριο οι φίλοι κι οι εχθροί,

όταν θα έχω πέσει στου δράκου το παχνί .

Για μένα θάναι θάνατος γι’ αυτούς γιορτή και σκόλη

και θα γελούνε ήσυχοι γιατί γλυτώσαν όλοι.

Μα ένας ιππότης ξένος για με θ’ αγωνιστεί,

το δράκο θα σκοτώσει και θα μ’ ερωτευτεί.

Όμως κανείς δε σώθη απ’ του δράκου την οργή

κι ο ιππότης σκοτωμένος θα σέρνεται στη γη.

Παρουσίαση μουσικής

311. Ήρωες και θύματα

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

ΣΕΙΡΙΟΣ, 1986

11/12

Οι «Μύθοι μιας γυναίκας» είναι η τελευταία ολοκληρωμένη δισκογραφική συνάντηση της Νανάς Μούσχουρη του ποιητή Νίκου Γκάτσου και του Μάνου Χατζιδάκι. Πρόκειται για ένα από τα πιο λυρικά και συμφωνικά έργα του μεγάλου συνθέτη... Σ’ αυτό συντελούν τόσο οι προσεγμένες ενορχηστρώσεις, που περιλαμβάνουν όργανα όπως βιολί, βιολοντσέλο, κόρνο, άρπα, φλάουτο, όμποε κ.ά., όσο και οι εξαιρετικές ερμηνείες της Μούσχουρη, η οποία αντιμετωπίζει με σεβασμό και συνέπεια το υλικό της: χωρίς να κάνει επίδειξη των φωνητικών της ικανοτήτων (παρόλο που τα τραγούδια είναι ιδιαιτέρως απαιτητικά) τραγουδάει με μία διακριτική μελαγχολία, χωρίς περιττό πάθος και θεατρινισμούς, τους ποιητικούς στίχους του Νίκου Γκάτσου..

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Ήρωες & θύματα». Πρόκειται για το μοναδικό τραγούδι του δίσκου που δεν είναι του Νίκου Γκάτσου. Όπως γράφει κι η ίδια η στιχουργός στο βιβλίο «Νίκος Γκάτσος: Όλα τα τραγούδια» (εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ) «αιτία γι’ αυτή τη σφήνα ήταν η μεγάλη κούραση που είχε νιώσει ο Νίκος Γκάτσος με τις συνεχείς αναθεωρήσεις και αλλαγές ιδεών του Μάνου Χατζιδάκι. Δεδομένου ότι γνώριζα τη μελωδία αρκετά καλά, του υποσχέθηκα ένα “δωράκι”. Όταν όμως έδωσε τους στίχους στο Μάνο Χατζιδάκι κι εκείνος τελικά συμφώνησε, είπε: «Μάνο, πρέπει να σου αποκαλύψω ότι τα λόγια αυτά τα έχει γράψει η Αγαθή».

(κείμενο Δημήτρη Βαγενά, Ιστοσελίδα Ορφέας)

Πίσω απ’ το φεγγάρι το γεμάτο

κρύβεται συχνά εν’ αδειανό.

Κάνει τις καρδιές μας άνω κάτω

και ξαναγυρνά στον ουρανό.

Πίσω απ’ την αλήθεια κάποιο ψέμα

κρύβεται συχνά φαρμακερό

κι όσο βαφτιζόμαστε στο αίμα

λέμε πως νικάμε τον καιρό.

Ήρωες και θύματα

πάμε χέρι-χέρι,

όλα τα νομίσματα

όλα έχουν δυο πλευρές.

Του Θεού τα μάτια στάζουν θειάφι

των ανθρώπων μένουνε κλειστά.

Πως να δουν η μοίρα τι τους γράφει

ποιος πηγαίνει πίσω, ποιος μπροστά.

Γκρέμισε τις στέγες και τους τοίχους,

θέλω απ’ τη βροχή σου να βραχώ.

Σάλπιγγα ψυχή μου βγάλε ήχους

κι έμπα στην καινούργια Ιεριχώ

Παρουσίαση μουσικής

310. Το ταγκό της αδικίας

Η ΡΟΖΑΛΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΚΟΤΣΙΔΕΣ

ΟΥΤΟΠΟΣ, 2011

Η γνωστή πολυτάλαντη θεατρικοπαραμυθοσυνθέτις Εύα Ιεροπούλου «ξαναχτύπησε» με τη βοήθεια των τριών κοτσίδων της Ροζαλίας. Ένας δίσκος με την αφήγηση και τη μουσική μιας ιστορίας που αρέσει σε όλους εκτός... από έναν κουρέα.

Παίζει το καλοκουρδισμένο σύνολο Family Sound Machine , που το αποτελούν η Νίκη Μπραβάκη (βιολί),η Νεφέλη Μπραβάκη (πιάνο), ο Κώστας Μπραβάκης (κιθάρα) και η Εύα Ιεροπούλου ( τσέλο). Το συγκεκριμένο κομμάτι που θα μπορούσε να αποτελεί έναν «παγκόσμιο ύμνο των αδικημένων» ερμηνεύει η Μαρία Θωίδου.

Το ταγκό της αδικίας

Αυτή είναι μια μεγάλη αδικία

απέναντι σε ένα μικρό παιδί,

που δεν θα την αφήσω να επαναληφθεί.

Με πνίγει το παράπονο, με πνίγει η ταραχή

για τούτη την απαίσια σκευωρία,

που όταν ακουστεί και μαθευτεί,

ούτ’ ένας θα βρεθεί στην πόλη να χαρεί.

Θα νοιώσουν όλοι πίκρα, θα νοιώσουνε οργή

γι’ αυτή την απερίγραπτη αδικία,

που έγινε σ’ ένα μικρό παιδί.

Παρουσίαση μουσικής

309. Οι στάχτες των Αθηνών

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ

LYRA, 1996

Μουσική που έγραψε η Ελένη Καραϊνδρου το 1979 για την ταινία του Χριστόφορου Χριστοφή «Περιπλάνη», όπου έπαιζε και ο Μίμης Φωτόπουλος.

«Η ιστορία της μουσικής της Ελένης Καραΐνδρου ξεκινά από τα βάθη της αρχαίας ελληνικής ύπαρξης και φθάνει στο σήμερα, το κοσμικό σήμερα. Μέσα από περιπλανήσεις, αναζητήσεις, οράματα, παλινδρομήσεις ανάμεσα στο πραγματικό όνειρο και την ονειρική πραγματικότητα, σχηματοποιείται (η μουσική της) με ηχητικές εικόνες που δεν αναφέρονται σε χώρο και χρόνο. Μοιάζουν να ίπτανται ανάμεσά μας. Έτσι... δεν έχουν τόση σημασία οι καταβολές και οι επιδράσεις, οι εκλεκτικές συγγένειες, οι διαλεκτικές σχέσεις, οι χρηστικές αξίες – το κέντρο της είναι πάντα το συναίσθημα και ο άνθρωπος» (κείμενο: Γιώργος Χαρωνίτης).

«Αν ο Όμηρος είχε συνθέσει μουσική, θα ήταν κάπως έτσι: σκοτεινή και μελαγχολική, αποπνέοντας τη γλυκιά αίσθηση του ζεστού κόκκινου κρασιού και την αρμύρα της θάλασσας. Θρηνητική και ερωτική συνάμα, η μουσική εκείνη θα τραγουδούσε την αγάπη και τον χαμό, το πάθος που σπρώχνει τον άνθρωπο να μεγαλουργεί.» (κείμενο: Michael Walsh)

Παρουσίαση βιβλίου

Μικρή ιστορία της φιλοσοφίας

Warburton Nigel

Εκδ. Πατάκη, 2012

Μπορεί η ιστορία της φιλοσοφίας να παρουσιαστεί με τρόπο άμεσο και διασκεδαστικό και έναν λόγο σχεδόν προφορικό; Το βιβλίο του Νάιγκελ Βάρμπουρτον «Μικρή ιστορία της φιλοσοφίας» δεν είναι το μοναδικό που απαντά καταφατικά σε μια τέτοια ερώτηση. Είναι όμως και ένα από τα πιο αξιόλογα βιβλία του είδους και τα τελευταία χρόνια δεν έχουν εκδοθεί και λίγα που έθεσαν ως στόχο την εξοικείωση με τη σκέψη των μεγάλων στοχαστών ενός βιαστικού και σε πολλές περιπτώσεις αδαούς κοινού. Ο Νάιγκελ Βάρμπουρτον που διδάσκει φιλοσοφία στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, έχοντας αφουγκραστεί τις ανάγκες των καιρών για διάβασμα «ελαφρύ» που όμως δεν είναι χάσιμο χρόνου, με το βιβλίο αυτό επιχειρεί μια ξενάγηση στους μεγάλους σταθμούς που καθόρισαν τη σκέψη της Δύσης. Για να το πετύχει μηχανεύεται πολλούς τρόπους: δίνει στοιχεία της βιογραφίας των σπουδαίων φιλοσόφων, επινοεί ιστορίες ώστε να αποκαλύψει στον αναγνώστη του τον κεντρικό πυρήνα της σκέψης τους, δίνει παραδείγματα για να ξεκαθαρίσει το τοπίο ενός κόσμου που έχει συνδεθεί με βασανιστικά ερωτήματα και διάβασμα υψηλών απαιτήσεων. Κι όμως, η αντίληψη αυτή, πως η φιλοσοφία είναι βαριά και απροσπέλαστη, δεν είναι παρά μια φήμη. Ο ίδιος ο Βάρμπουρτον αν και γράφει ένα βιβλίο σε απλή γλώσσα, δεν μπορεί να κρύψει την αγάπη του για τη φιλοσοφία, το ότι την βρίσκει έναν κόσμο συναρπαστικό, γεμάτο έντονες συγκινήσεις. Γι' αυτό και τελειώνοντας κανείς με την ανάγνωση δεν αποκλείεται να νιώσει την επιθυμία να στραφεί στις «πηγές», να επιχειρήσει μια άμεση γνωριμία με τους μεγάλους στοχαστές, ξεκαθαρίζοντας πως η φιλοσοφία δεν είναι ένα σύμπαν σκοτεινό που απευθύνεται σε εκείνους που είναι έτοιμοι για τις μεγάλες σκοτούρες, αλλά μια σπουδαία κληρονομιά ή καλύτερα μια πορεία προς τη γνώση, γραμμένη από ανθρώπους και προορισμένη να διαβαστεί από ανθρώπους. Επιπλέον, το στιλ της γραφής του, αλλά και η μέθοδός του, κάνουν το βιβλίο του προσιτό ακόμη και σε νέους ή πολύ νέους (μπορεί άνετα να το διαβάσει ένα παιδί των πρώτων τάξεων του γυμνασίου) που νιώθει τα πρώτα σκιρτήματα και αγωνίες και έχει θέσει τα πρώτα του ερωτήματα για τη ζωή, τον κόσμο, την πολιτική, την αισθητική, την ηθική.

Σαν παραμύθι

Ο Βάρμπουρτον αφιερώνει κάθε κεφάλαιο σε διαφορετικό στοχαστή επιλέγοντας ορθά τη χρονολογική σειρά. Ξεκινά από τον Πλάτωνα δίνοντας ένα πορτρέτο του Σωκράτη και παραθέτοντας στοιχεία για τη φανταστική, τέλεια κοινωνία της «Πολιτείας». Από τον Αριστοτέλη επιλέγει να εστιάσει στην αντίληψη της αληθινής ευτυχίας, ενώ από τον Επίκουρο στην άποψη για τη θεραπευτική διάσταση της φιλοσοφίας. Καταθέτει το σεβασμό του στη σκέψη του Αυγουστίνου, αναγνωρίζοντάς τον ως πρόδρομο της νεωτερικότητας, ξεκαθαρίζει τις συγχύσεις στην περίπτωση του Μακιαβέλι και γράφει ένα απολαυστικό, όσο και αποκαλυπτικό κεφάλαιο για τον Τόμας Χομπς. Στον Καντ αφιερώνει δύο κεφάλαια, στα οποία δεν κρύβει το δέος του για τον φιλόσοφο εκείνο που στην προσπάθειά του να κατανοήσει τη σχέση του ανθρώπου με την πραγματικότητα προχώρησε στη σύνθεση ενός ολόκληρου φιλοσοφικού συστήματος. Φτάνοντας στον 20ό αιώνα μας δίνει εξαιρετικά κεφάλαια για τον Ράσσελ, τον Βιτγκενστάιν αλλά και τη Χάνα Αρεντ, εστιάζοντας στην περίοδο που έγραψε το «Ο Αϊχμαν στην Ιερουσαλήμ». Η παρουσίαση του συγγραφέα, που φτάνει μέχρι τον Πίτερ Σίνγκερ, δεν είναι πλήρης. Ο Βάρμπουρτον επιλέγει, δίνει την άποψή του, ερμηνεύει. Η προσωπική ματιά χαρίζει στο βιβλίο αμεσότητα που δημιουργεί αμέσως κοινούς τόπους με τον αναγνώστη. Οι εύστοχες παρατηρήσεις του χαρίζουν στο βιβλίο εγκυρότητα και κύρος. (κείμενο της Εύης Καρκίτη)

Παρουσίαση μουσικής

308. Μικρέ μου βασιλιά

ΜΙΚΡΕ ΜΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ

STUDIO PAZL, 2011

3/4

Τέσσερα τραγούδια και ένα παραμύθι ανεξάρτητο στον πολύ καλό αυτό δίσκο του ακορντεονίστα Γιώργου Ζωγράφου και της Βίκυς Μωραΐτη.

Το συγκεκριμένο κομμάτι με την δροσερή μουσική και τους συγκινητικούς στίχους ερμηνεύει ο Δημήτρης Καρράς

Θα σου μάθω να γελάς όταν κλαις κι όταν πονάς.

Ν’ αγκαλιάζεις τη ζωή, που ναι τόσο δα μικρή.

Αχ μικρέ μου βασιλιά, σαν τα μάθεις όλα αυτά,

θα μου φύγεις μακριά. Αχ μικρέ μου βασιλιά.

Θα σου μάθω να κρατάς μια κιθάρα όπου πας,

για να βρεις στη μουσική ό,τι λείπει απ' τη ζωή.

Θα σου μάθω να κοιτάς με τα μάτια της καρδιάς

και θα βρίσκεις στις στιγμές χρώματα και μουσικές.

Αχ μικρέ μου βασιλιά, σαν τα μάθεις όλα αυτά,

θα μου φύγεις μακριά, μ' ανοιγμένα τα φτερά.

Παρουσίαση μουσικής

307. Κωλοέλληνες

ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ

POLYGRAM, 1989

Ο δίσκος αυτός  του Διονύση Σαββόπουλου χαρακτηρίστηκε ως ο πιο αμφιλεγόμενος & λιγότερο επιτυχημένος εμπορικά δίσκος της καριέρας του. Άραγε μετά από 13 χρόνια μήπως θάπρεπε οι πολυάριθμοι οργισμένοι μαζί του «κωλοέλληνες» να κάνουν λίγη αυτοκριτική και να παραδεχτούν ότι ήταν άλλη μια «δυνατή» στιγμή ενός διορατικού και ταλαντούχου δημιουργού;

Κωλοέλληνες.

Μελαμψές φυλές,

κοντοπόδαρες.

Σειλινοί του κράτους,

που ξερνάει και να `τους.

Τσιφτεντέλληνες,

με γονείς ληστές.

Των συντρόφων τους θύτες

για αμνηστία αλήτες,

τώρα διοικητές.

Κράτος ασυστόλων

και πεσμένων κώλων.

Κωλοέλληνες.

Η χάρτα αυτού του κράτους κρύβει απάτη,

που φτάνει στον γνωστό αγριορωμιό.

Στο ντάτσουν μιας φυλής που ζει φευγάτη

απ` ό,τι Ελληνικό στον κόσμο αυτό.

Κωλοέλληνες.

Μασκαρλίκια δες.

Στο Άλφα της Αξίας

της Αρχής της Μίας,

λουτροκαμπινές.

Τιμωρός καιρός.

Πέντε αιώνες δύσης

εθνικής θα ζήσεις

από δω και μπρος,

με αγγλικές αλφαβήτες

μαλλιαροί μου Ελλαδίτες

θλιβερές μου πορδές.

Πνεύμα αλήτικο,

Ελλαδίτικο.

Σε μικρά Ασία,

Κύπρο, Λευκωσία,

Βόρειο-Ήπειρο.

Δεν ακούει κανείς.

Στο χειρότερο

του Ελληνισμού κομμάτι

στην Ελλάδα ζούμε.

Μια φάουσα καταπίνει τον αέρα,

τη θάλασσα, την πόλη, το ιερό,

πλημμύρισε σκουλίκια η μητέρα

το ρόδο καταγής βγάζει καπνό.

Δεν υπάρχει ελπίς

στην Ελλάδα ζεις.

Σκαλιστές σκιές,

Μακρυχέρηδες.

Με το φως σπασμένο

Κρατικοποιημένο.

Αχ, οι Έλληνες!

Αλλά εκεί στην ξένη

στην οθόνη σκυμμένοι,

θεϊκά δεμένοι

με την οικουμένη.

Στους απέναντι τόπους

φωτοκολλημένοι

απ` τον εδώ ουρανό τους.

Κι ενώ εδώ θα ζούμε καταρρεύσεις,

ο έξω Ελληνισμός θα προχωρεί

και φως και μουσική μιας άλλης σκέψης

στη μείζονα Ελλάδα θα εκραγεί.

Στους Πανέλληνες.

Παρουσίαση μουσικής

306. Σε χάνω

ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΡΟΒΑ

COLUMBIA, 1991

5/11

Ο τελευταίος κύκλος τραγουδιών που έγραψε ο Δημήτρης Λάγιος κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό του με τον τίτλο «Ερωτική Πρόβα». Στο δίσκο συμμετείχαν οι Γιώργος Νταλάρας, Σαβίνα Γιαννάτου, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, ενώ την ορχήστρα αποτελούσαν ο Γιάννης Σπάθας, ο Νίκος Αντύπας, ο Νίκος Τουλιάτος, κ.α.

«Η “Ερωτική Πρόβα”, είναι ουσιαστικά ένα χορόδραμα όπου ο συνθέτης αναζητεί τη λύτρωση περιγράφοντας –με μουσική και ποίηση- την πορεία προς το τέλος. Έχοντας επίγνωση του δικού του τέλους που πλησιάζει, βρίσκει την τεράστια καλλιτεχνική δύναμη να γράψει αυτό το έργο, το 1989… Στις 11 Απριλίου του 1991, ο Δημήτρης Λάγιος πεθαίνει από καρκίνο. Ήταν μόλις τριάντα οκτώ χρονών. (κείμενο Δημήτρη Αβούρη, Ελευθεροτυπία).

Το συγκεκριμένο κομμάτι ερμηνεύει η Σαβίνα Γιαννάτου με την αιθέρια φωνή.

Σε χάνω

Εκεί που πάω να σε συνηθίσω σε χάνω

κι ενώ βρίσκεσαι μέσα μου δεν φαίνεσαι

στο πλάνο.

Εκεί που πάω να σε συνηθίσω σε χάνω,

χάθηκα στην οχλοβοή κι η θλίψη με παγώνει.

Κανάλια ψάχνω ύποπτα, το αλκοόλ με κάνει σκόνη.

Εκεί που πάω να σε συνηθίσω σε χάνω,

όλα γυρίζουν κουρδιστά σε άσχημο παιχνίδι

το κέρινό σου ομοίωμα στο λούνα-παρκ με πνίγει.

Εκεί που πάω να σε συνηθίσω σε χάνω,

σπιρτόκουτα στις τσέπες μου μπουκάλια στο τραπέζι,

είναι το φιλμ αρνητικό κι ένας μονάχος παίζει.

Εκεί που πάω να σε συνηθίσω σε χάνω.

Παρουσίαση μουσικής

305. Αναδρομές

ΕΡΓΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΘΕΤΩΝ ΓΙΑ ΠΙΑΝΟ

ΜΟΤΙVO, 1981

Η Έφη Αγραφιώτη είναι αξιόλογη Ελληνίδα πιανίστρια με πολυάριθμες εμφανίσεις εντός κι εκτός συνόρων και πλούσια ήδη κατατεθειμένη δισκογραφία εντοπισμένη κυρίως στο ελληνικό ρεπερτόριο. Χαρακτηριστικό δείγμα αποτελεί η παρούσα ηχογράφηση του 1981 για τη Motivo με επιλεγμένα έργα για πιάνο Ελλήνων συνθετών της παλιότερης γενιάς. Το υλικό είναι μάλλον ετερόκλητο, αλλά αρκετά αντιπροσωπευτικό των μουσικών τάσεων που αναπτύχθηκαν στην εγχώρια λόγια μουσική δημιουργία. Η ερμηνεία της Αγραφιώτη είναι στέρεη και ακριβής (κείμενο Γ. Κωστούλα).

Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι απόσπασμα από το έργο «Αναδρομές» του Δημήτρη Δραγατάκη (1914-2001).

Παρουσίαση μουσικής

304. Γοργόνα αστεράκι

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ

ΚΕΔΡΟΣ, 2003

Ο Τάσος Γκρους πολυγραφότατος, πλην όχι πολύ γνωστός συνθέτης έγραψε την μουσική για το βιβλίο "Τα Δώρα της Πανδώρας" της Ανθούλας Αθανασιάδου. Ερμηνεύουν οι: Κρίστη Στασινοπούλου, Λιζέτα Καλημέρη, Αργυρώ Καπαρού, Κώστας Μάντζιος, Δανάη Παπαδοπούλου, Ζάχος Χατζηλούκας και μικρή χορωδία από μαθήτριες του Μουσικού Λυκείου Παλλήνης. Το συγκεκριμένο κομμάτι, που ερμηνεύει η Κρίστη Στασινοπούλου, ξεχωρίζει τόσο από την σύνθεση που «μυρίζει» θαλασσινό αεράκι όσο και από τα εξαιρετικά λόγια, που είναι, αν και παιδικά, διακριτικά ερωτικά.

«Γοργόνα αστεράκι»

Είναι κάποια γοργόνα,

του βυθού ανεμώνα,

που γνωρίζει πολλά.

Την φωνάζουν αστέρι,

γιατί λένε πως ξέρει

φωτεινά μυστικά.

Ταξιδεύει και κλέβει

και καρδούλες πλανεύει

στα νερά του βυθού.

Κι όποιος την αντικρίσει

το ξεχνάει να γυρίσει

στη φωλιά του σπιτιού.

Και μια μέρα του Μάη,

που πολύ αγαπάει

να πλανεύει καρδιές,

η ουρά της γοργόνας

μπλέκεται κολυμπώντας

στων διχτυών τις πτυχές.

Ο ψαράς τραγουδάει

και τα δίχτυα τραβάει

με δυο μπράτσα γερά

κι γοργόνα αστεράκι

σπαρταράει σαν ψαράκι

σε ζεστή αγκαλιά.

Τώρα πως να ξεφύγει

που δε θέλει να φύγει,

να μαζεύει καρδιές;

Μια καρδούλα της φτάνει,

που χτυπάει καθώς πιάνει

του ψαρά τις ματιές.

Ο ψαράς κι η γοργόνα

ταξιδεύουν ακόμα

στου βυθού τα νερά.

Τραγουδάνε αντάμα

κι ευλογούν όσους πάντα

κολυμπούν αγκαλιά.

Παρουσίαση μουσικής

303. En garde

ΟΙΚΟΣ ΑΝΤΟΧΗΣ

YAFKA RECORDS, 2007

Στον εξαιρετικό δίσκο με τίτλο «Οίκος αντοχής» της γνωστής τραγουδοποιού Δανάης Παναγιωτοπούλου, το 1ο ορχηστρικό κομμάτι είναι σύνθεση του πιανίστα Άγγελου Αγγέλου. Εξ όσων γνωρίζουμε προς το παρόν είναι η μόνη καταγραφή δουλειάς του (εκτός από τον πολύ καλό παιδικό δίσκο του «Ο κόσμος ανάποδα»).

Παρουσίαση βιβλίου

Ο Μόγλης-Το βιβλίο της ζούγκλας

Ράντγιαρντ Κίπλινγκ

Εκδ. Ζαχαρόπουλος, 1990

O Ράντγιαρντ Κίπλινγκ γεννήθηκε στη Βομβάη της Ινδίας στις 30 Δεκεμβρίου το 1865. Έζησε για πολύ καιρό στην Ινδία, όπου αφοσιώθηκε στη δημοσιογραφία. Έκανε πολλά ταξίδια, στην Αυστραλία, στη Νότια Αφρική και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, όπου εγκαταστάθηκε στο Βερμόντ. Εκεί έγραψε "Το βιβλίο της ζούγκλας" το 1894. Το 1907, σε ηλικία 42 χρονών του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας (ο νεότερος σε ηλικία που κέρδισε ποτέ το βραβείο αυτό), και το 1926 πήρε το Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας. Πέθανε στο Λονδίνο στις 18 Ιανουαρίου 1936, σε ηλικία 70 ετών.

Οι ιστορίες του μικρού Μόγλη, του παιδιού της ζούγκλας, μας βοηθούν να μεταφερθούμε στον παράδεισο των παιδικών χρόνων μες στη μυστηριώδη και ανεξιχνίαστη ζούγκλα. Εκεί επικρατεί η πρωτόγονη φυσική ζωή και ό,τι γίνεται, γίνεται μόνο για την επιβίωση. Η δίψα για πλούτο και η εκδίκηση που επικρατούν ανάμεσα στους ανθρώπους είναι εντελώς άγνωστα. Γι' αυτό και ο Μόγλης ήταν αγαπητός στους κατοίκους της, και μισητός στους ανθρώπους.

Ο Φρόυντ θεωρούσε το βιβλίο ένα από τα διδακτικότερα βιβλία του κόσμου.

Παρουσίαση μουσικής

302. Μπαλάντα

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΒΟΥΒΗ ΤΑΙΝΙΑ

ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ, SEVEN GROUP, 2009

 7/12

Οι Σκηνές από βουβή ταινία είναι ο τέταρτος δίσκος του συνθέτη Δημήτρη Μαραμή, σε στίχους Σωτήρη Τριβιζά και ερμηνεία Κωνσταντίνου Κληρονόμου. Ο δίσκος περιλαμβάνει 11 τραγούδια και ένα ορχηστρικό. Συμπράτουν σημαντικοί μουσικοί: Ηρακλής Βαβάτσικας (ακορντεόν), Γιάννης Γρηγορίου (μπάσο), Στέλιος Γκόλγκαρης και Βασίλης Μαστοράκης (κιθάρες), Στάθης Ιωάννου (ηλ. κιθάρες), Θύμιος Παπαδόπουλος (σαξόφωνο), Γρηγόρης Συντρίδης (ντραμς), μαζί με το Jazz Trio του Γιώργου Φακανά σε ένα τραγούδι. Στο πιάνο ο συνθέτης. ...  ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της ροκ μπαλάντας. ... ο δίσκος συνιστά απόδειξη της συνθετικής και ενορχηστρωτικής δεινότητας του Μαραμή...

(Κείμενο Ηρακλής Οικονόμου από τα αγαπητά μας «Μουσικά Προάστια» και την Εφημερίδα ΕΠΟΧΗ - "Οι ακροάσεις της Εποχής")

Μπαλάντα

Σαν φύλλα πέφτουνε οι λέξεις,

ραγίζει απόψε ο ουρανός,

σφυρίζει ο άνεμος στη στέγη,

σαν κάποιος στίχος μακρινός.

Κοιμούνται όλοι μες στην πόλη,

πιάνει στα όνειρα βροχή,

βουρκώνουν λέξεις και εικόνες

γι` αυτούς που μένουν μοναχοί.

Στους άδειους δρόμους και στα πάρκα

γυρνούν αδέσποτα σκυλιά,

θάρθει ο καιρός και θα πλαγιάσουν

στου φεγγαριού την αγκαλιά.

Κοιμούνται όλοι μες στην πόλη,

πιάνει στα όνειρα βροχή,

βρέχει εφήμερους θανάτους

γι` αυτούς που φεύγουν μοναχοί.

Παρουσίαση μουσικής

301. Λιοπύρι

ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΠΛΕ

STUDIO PAZL, 2012

Ο δεύτερος δίσκος του τραγουδοποιού από την Βοιωτία, Νίκου Ζουρνή με τίτλο «Όλα Τα Χρώματα Του Μπλε» περιέχει οχτώ τραγούδια με καλές ενορχηστρώσεις.

Οι ομοιότητες του ύφους με αυτό του Σωκράτη Μάλαμα δεν αποτελούν πρόβλημα, αλλά αρετή. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι σε στίχους, μουσική και απόδοση του τραγουδοποιού.

Μες στου δρόμου το λιοπύρι
ποιο ταξίδι θα σε σύρει;
Ραντεβού στο καφενείο
για να πούμε το αντίο.
Θα σε βλέπω να μακραίνεις,
απ' το όνειρο να βγαίνεις
κι ένα μπλουζ του ραδιοφώνου
στο παράθυρο του μόνου.
Μη ξεχνάς και μη λυπάσαι,
όλα θα'ρθουν, μη φοβάσαι
και τα όρτσα και τα πρίμα
θα τα μάθουμε στο κύμα.
Μείνε λίγο, μη μ' αφήνεις,
την καρδούλα σου μην κλείνεις.
Μείνε λίγο να τα πούμε
κι αγκαλιά να κοιμηθούμε.
Οι ταμπέλες και τα φώτα
δε χαράζουνε τη ρότα.
Μόνη έγινες το Μάρτη
μια κουκκίδα μες στο χάρτη.

Παρουσίαση μουσικής

300. Επιτάφιος του Σεικίλου

MUSIQUE DE LA GRECE ANTIQUE

HARMONIA MUNDI, 1979, 2000

Ο Σείκιλος έγραψε το τραγούδι του μετά το 200 π.Χ. σε επιτύμβια κυλινδρική στήλη που έχει ύψος 40 εκατοστά και περιέχει στην κοινή ελληνική της ελληνιστικής εποχής ένα επίγραμμα δώδεκα λέξεων και ένα μέλος (τραγούδι) δεκαεφτά λέξεων μαζί με τη μουσική του. Στην κορυφή της στήλης, το επίγραμμα αναφέρει τον άνθρωπο που το έγραψε, καθώς και το σκοπό για τον οποίο το έγραψε:

ΕΙΚΩΝ Η ΛΙΘΟΣ ΕΙΜΙ. ΤΙΘΗΣΙ ΜΕ ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΝΘΑ ΜΝΗΜΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥ ΣΗΜΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΝ (Εγώ η πέτρα είμαι μια εικόνα. Με έβαλε εδώ ο Σείκιλος ως διαχρονικό σήμα αθάνατης μνήμης).

Στη μέση υπάρχουν οι στίχοι του τραγουδιού μαζί με τα σύμβολα της μελωδίας, η οποία είναι του λεγόμενου φρυγικού τύπου:

ΟΣΟΝ ΖΗΣ ΦΑΙΝΟΥ, ΜΗΔΕΝ ΟΛΩΣ ΣΥ ΛΥΠΟΥ. ΠΡΟΣ ΟΛΙΓΟΝ ΕΣΤΙ ΤΟ ΖΗΝ, ΤΟ ΤΕΛΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙ (Όσο ζεις λάμψε, καθόλου μη λυπάσαι. Για λίγο διαρκεί η ζωή, ο χρόνος καθορίζει το τέλος).

Στο κάτω μέρος της στήλης αναγράφεται η αφιέρωση ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΥΤΕΡΠΗΙ (Ο Σείκιλος στην Ευτέρπη), αλλά δεν γίνεται κατανοητό εάν πρόκειται για τη σύζυγο, την ερωμένη, τη φίλη, την αδελφή ή την κόρη του, ή και απλώς την Μούσα της μουσικής. Το μήνυμα αυτό αντιστοιχεί στο επικούρειο απόφθεγμα «όσο ζούμε πρέπει να χαιρόμαστε όπως οι θεοί» γιατί ο θάνατος είναι το τέλος και δεν υπάρχει συνέχεια. Εμφανώς επικούρεια είναι όλα τα αναφερόμενα συστατικά του μέλους: η ηδονή της ζωής, η αταραξία, καθώς και το τελικό όριο της ζωής, ο θάνατος.

Η επιτύμβια στήλη ανακαλύφθηκε το 1883 στην τουρκική πόλη Αϊδίνιο, όπως είναι το σύγχρονο όνομα των αρχαίων Τραλλέων. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής καταστροφής του 1922 η στήλη χάθηκε και πολλά χρόνια αργότερα ξαναβρέθηκε σε έναν κήπο τουρκικού σπιτιού. Η ιδιοκτήτρια του σπιτιού είχε κόψει τη βάση της στήλης για να την χρησιμοποιήσει ως βάζο για λουλούδια. Σήμερα φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας στην Κοπεγχάγη. Πιστά αντίγραφά του υπάρχουν σε διάφορα μουσεία. (κείμενο από την wikipedia)

Παρουσίαση βιβλίου

Η αληθινή απολογία του Σωκράτη

Βάρναλης Κώστας

Εκδ. Κέδρος, 1974

Ο Κώστας Βάρναλης γεννήθηκε το 1884 στον Πύργο της Βουλγαρίας (τότε Ανατολική Ρωμυλία), όπου βίωσε το κλίμα του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897. Το 1898 τέλειωσε το Ελληνικό Σχολείο και σε ηλικία δεκαοχτώ ετών διορίστηκε δάσκαλος στο σχολείο του Πύργου. Πήρε μέρος στη διαμάχη για το Γλωσσικό Ζήτημα ως υποστηρικτής των δημοτικιστών. Το 1907 συμμετείχε στην ίδρυση του ποιητικού περιοδικού «Ηγησώ» από το οποίο κυκλοφόρησαν δέκα τεύχη. Συμμετείχε στον δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο με τους «απαλλαγέντας και αγυμνάστους του 1900-1902». Από το 1910 άρχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνική μετάφραση. Το 1919 έφυγε με υποτροφία για μετεκπαίδευση στην Αισθητική και τη Νεοελληνική Φιλολογία στο Παρίσι. Η εκεί παραμονή του σηματοδότησε την ιδεολογική προσχώρησή του στο μαρξιστικό διαλεκτικό υλισμό, καρπός της οποίας υπήρξε το ποίημα «Προσκυνητής». Το 1929 παντρεύτηκε την ποιήτρια Δώρα Μοάτσου. Το 1932 εξέδωσε την «Αληθινή απολογία του Σωκράτη». Παρέμεινε πιστός στην ιδεολογία του κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου και το 1956 τιμήθηκε από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, ενώ το 1959 τιμήθηκε με το βραβείο Λένιν. Πέθανε το Δεκέμβρη του 1974.

Το συγκεκριμένο βιβλίο ουσιαστικά είναι η εικόνα του Κώστα Βάρναλη για τη στιγμή που ο Σωκράτης βρισκόταν ενώπιον των δικαστών αγορεύοντας. Στον πρόλογο του έργου ο συγγραφέας δίνει μια σύντομη περιγραφή του σκηνικού και των δικαστών και παρουσιάζει ένα σύντομο προφίλ του σπουδαίου φιλοσόφου. Στο πρώτο μέρος ο Σωκράτης αρχίζει την απολογία του με σαρκασμό και ειρωνεία, αλλά και έντονο περιπαιχτικό ύφος. Στο δεύτερο μέρος βάλλει κατά της απόφασης, ενώ φέρνει στο φως στοιχεία από την καθημερινότητά του. Στο τρίτο μέρος σχολιάζει την κοινωνία και τους θεσμούς, καθώς και την προσωπική του στάση απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις. Κατά το τέταρτο μέρος ο Σωκράτης αναπτύσσει την φιλοσοφία του και επιμερίζει τις απόψεις του για τον άνθρωπο. Στο πέμπτο και τελευταίο μέρος ο Σωκράτης εκφράζει την πικρία του, όχι για τον επικείμενο θάνατό του, αλλά διότι αντιλαμβάνεται ότι πολύ λίγοι τον κατανόησαν πραγματικά, ενώ κάνει και ο ίδιος μια σύντομη αποτίμηση του έργου του.

Ο Κώστας Βάρναλης δημιούργησε ένα κείμενο ιδιαίτερο από πολλές απόψεις. Κατ’ αρχάς, η γλώσσα και οι λέξεις που επιλέγει ο συγγραφέας  για το μονόλογο του Σωκράτη είναι χυμώδεις και απαράμιλλα εκφραστικές. Η εικόνα του φιλοσόφου παρουσιάζεται απλή και ταπεινή και ακόμα, όταν ο κατηγορούμενος εξανίσταται, διαφαίνεται η λιτότητα της φιλοσοφίας του. Κύρια πρόθεση του Βάρναλη, όπως αναδύεται από το κείμενο, είναι να μεμφθεί τους ηθικούς φραγμούς, τους θεσμούς και τους νόμους της πολιτισμένης κοινωνίας, καθώς και να αποκαλύψει την αδυναμία, την ανάγκη για κοινωνική αποδοχή, την ελπίδα για ελεύθερη έκφραση, ως στοιχεία κάθε ανθρώπινου όντος. Η δομή του κειμένου (τα πέντε μέρη και ο πρόλογος) είναι εξαιρετική, αφού δίνει το χρονικό περιθώριο στον αναγνώστη να αφουγκραστεί τα λόγια του Σωκράτη, αλλά και να περιεργαστεί κάθε κομμάτι της απολογίας με τη δέουσα προσοχή.

«Η Αληθινή απολογία του Σωκράτη» είναι ένα βιβλίο όπου ο Βάρναλης χρησιμοποιεί ένα ιστορικό γεγονός για να εκφράσει τις απόψεις και τη δυσαρέσκειά του για την ελληνική κοινωνία και που μοιάζει εξαιρετικά σύγχρονο και στην εποχή μας. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί η πολύ καλή και ιδιαιτέρως επιμελημένη έκδοση του βιβλίου. Προηγούνται του κειμένου μια επιστολή του Κωστή Παλαμά, άρθρο του Δημήτρη Γληνού, δυο πρόλογοι του ίδιου του Βάρναλη, καθώς και ένα μικρό κείμενο του Γιάννη Ρίτσου, ενώ το βιβλίο εμπλουτίζεται από την εικονογράφηση του Γιάννη Ρίτσου. (κείμενο Στέφανου Ξένου http://www.diavasame.gr)

Μερικά αποσπάσματα:

(κρίνοντας το ποιόν των κατηγόρων & των δικαστών του)

... Μα κείνο που άκουσα καλύτερα είταν η θανατική σας απόφαση. Την ήξερα από τα πριν, γιατί χα πλέρια μπιστοσύνη στον ξεπεσμό του καιρού μας. Μα και να μην την ήξερα, δε θα τανε δύσκολο να την καταλάβω. Τα νυσταγμένα μάτια σας και τα χασμουρητά σας το μαρτυρούσανε καθαρά...

... Κοιτάχτε τους κατηγόρους ! Ωραίοι, πλούσια ντυμένοι, σπουδαία πρόσωπα ! Κοτσαμπάσηδες, ήλιοι της Δημοκρατίας !... Ποιός δε θαμπώνεται μπροστά στο μεγαλοδύναμο τον Άνυτο; Ο γενναίος στρατηγός ! Τονε στείλατε με τριάντα καράβια να σώσει το Νιόκαστρο κι αφτός κρύφτηκε δώθες από τον κάβο Μαλιά ώσπου να πέσει το κάστρο και να γλυτώσει το πετσί του... Αμ’ ο Λύκων ο ρήτορας; ... τον κάνατε στρατηγό και του μπιστεφτήκατε να φυλάξει τον Έπαχτο. Μα τούτος ... πούλησε το κάστρο στους οχτρούς «αντί αργυρίου»... είναι κι ο τρίτος ... ο Μυρωδάτος Μέλητος, άγνωστος ποιητής και διάσημος «τέτοιος»...

... Μα κι αν δεν είτανε τόσο μεγάλα τα μπόγια των κατηγόρων και τόσο μικρούλι το δικό μου, θα φτανε η δική σας σοφία κι αλαθοσύνη για να καταδικαστώ. Είσαστε διαλεμένοι με το κουκί – άσπρο, μάβρο ! Ένας κι ένας... Χωρίς φαντασία και ψιλολογήματα. Μια κι όξω ! Γι αφτό και βγάζετε τη θανατική απόφαση με την ίδια εφκολία που βγάζετε τη μύξα σας και την κολλάτε κει που κάθεστε.

(για τον θάνατό του)

... Σας χρωστάω και χάρη. Φέβγοντας με παράτα και σάλπιγγες από το να το Τίποτα για τ’ άλλο το πιο Τίποτα κάνω γούστο να κοροϊδέβω και σας και τον εαυτό μου...

... Αν με δικάζατε ένας ένας χωριστά, ώ άντρες Αθηναίοι, θα μ’ αθωώνατε. Τόσο πολλοί, δεν μπορείτε... Όσο πιότεροι κολλάνε συναμεταξύ τους και κάνουνε πλήθος, τόσο λιγότερη η κρίση τους και πιότερη η κάκητα...

(για τους ιερείς)

... φιλούσα το χέρι του παπά μπροστά στους άλλους, για να τόνε σκάσω: «Μπρε, με ξεπερνάει ο θεομπαίχτης, έλεγε (ο παπάς), στον Ταρτουφισμό!»

(για τους πολιτικούς)

... Να κι ο πολιτικός αριβάρει. Μπροστά πάνε τ’ αστραφτερά του μάτια και πίσου αφτός. Πριχού πατήσει το ποδάρι, δοκιμάζει τα γεφυροσάνιδα με τα μάτια του σαν το μουλάρι. Ξεροβήχει, για να γυρίσουμε να τον κοιτάξουμε. Μαζί μας είναι κάμποσοι φίλοι του... Σφίγγει τα χέρια μας πολύ γκαρδιακά και με δύναμη. Με τέτοιο δυνατό χέρι βαστάει το τιμόνι του Καραβιού. Μας αγαπάει και γίνεται θυσία για μας ! Για χατίρι μας βουτάει στο δημόσιο ταμείο, για να δίνει σ’ εμάς. Και για χατίρι μας τσαλαπατάει τους νόμους για να μας σώζει. Αφτός μας έμαθε να μην κρατάμε το λόγο μας στ’ αλισβερίσια μας....

Παρουσίαση μουσικής

299. Καστανή μου αηδόνα - Πουλιά

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ

POLYGRAM 1979, 1996

Μουσική του Γιάννη Ζουγανέλη για τις κωμωδίες του Αριστοφάνη που ανέβασε η παιδική σκηνή του Θεάτρου Έρευνας.

Περιέχονται : Ειρήνη, Αχαρνείς, Πλούτος, Πουλιά, Επίλογος. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι απόσπασμα από τα «Πουλιά». Τραγουδάει ο Δημήτρης Ποταμίτης. 
Καστανή μου αηδόνα

συντροφιά το χειμώνα,

άρχισε το λάλημα σου

το γλυκό κελάηδιμά σου.

Πες στους ξένους τραγούδια

των πουλιών στα λουλούδια.