Παρουσίαση μουσικής

330. Giovedi

COLOURS FROM HOME

Προσωπική έκδοση, 2013

9/9

O Ευάγγελος Σακκάς, νεαρός γιατρός στο Βέλγιο, εκτός από το να ξε-γεννάει παιδιά (δια της μαιευτικής) γεννάει και υπέροχες μελωδίες. Παίζοντας πιάνο, κλαρινέτο, κιθάρα και βιολοντσέλο, έχει και το θείο χάρισμα της συνθετικής μουσικής τέχνης. Πρόσφατα διέβη τον Ρουβίκωνα και αυτο-εξεδώθη δισκογραφικά.

Να τι έγραψε στην «Πολιτεία» από τις ψυχρές Βρυξέλλες:

ΟΞ: Δώσε μας μερικές πληροφορίες σχετικά με το θεατρικό, που ουσιαστικά υπήρξε και το έναυσμα αυτής της συνθετικής δράσης.

ΕΣ: Πριν περίπου ένα χρόνο, η σκηνοθέτις Χαλκιά Ειρήνη, η οποία πλέον ζει στις Βρυξέλλες, αποφάσισε να ερμηνεύσει διαφορετικά το έργο «Όρνιθες» του Αριστοφάνη και να του δώσει αρκετά οικολογικά αλλά και κοινωνικά μηνύματα. Τότε έτυχε να γνωριστούμε και μου ανέθεσε τη μουσική επένδυση. Έργο δύσκολο αν αναλογιστεί κανείς τις Χατζιδακικές μου καταβολές και την προσπάθεια να κάνω κάτι διαφορετικό.

ΟΞ: Θέλεις να εξηγήσεις την ονομασία της συλλογής; Το «from home» φυσικά εκφράζει το νόστο. Αλλά γιατί «colours»;

ΕΣ: Η ζωή σε μία πόλη όπως οι Βρυξέλλες, όπου ο κανόνας είναι η πολυπολιτισμικότητα αλλά και το καθημερινά γκρίζο τοπίο, συχνά καταλήγει να χάνει τις όμορφες αναμνήσεις, ήχους και χρώματα της χώρας καταγωγής. Όλα τελικά είναι χρώματα όταν κανείς αναπολεί την πατρίδα του και η μουσική μου μια προσπάθεια να χρωματίσει την καθημερινότητά μας με "έντονη διάθεση ερωτική" όπως λέει και ένας φίλος στιχουργός.

ΟΞ: Πόσα από τα κομμάτια προέρχονται από τη μουσική σου για τον έργο του Αριστοφάνη;

ΕΣ: όλα εκτός από το «December» και το «Giovedi».

ΟΞ: Γράψε μας πως επέλεξες τους τίτλους σε κάθε κομμάτι ένα-ένα.

ΕΣ: Λοιπόν, καταρχάς οι τίτλοι είναι σε διάφορες γλώσσες, απότοκο της προαναφερθείσας πολυ-πολιτισμικότητας.

1 Ballo dei ragazzi, ο χορός των παιδιών. Ουσιαστικά συνόδεψε το κλείσιμο της παράστασης όπου παιδιά και Θεοί χορεύουν σε ένα μοτίβο ελληνικό και αλέγκρο.

2 Drops. Οι σταγόνες μου ήρθαν ως ψηφιδωτό χρωμάτων. Σαν πολλές σταγόνες να πέφτουν και να χρωματίζουν τη σκηνή, άλλοτε χαρούμενα και άλλοτε πολύ μελαγχολικά

3 Rossignol. Είναι το θέμα που συνόδευσε την είσοδο της αηδόνας στη σκηνή. Γλυκό, νοσταλγικό γεμάτο πόνο, όπως άλλωστε & η ιστορία της αηδόνας.

4 Rossignol 2. Η αηδόνα έχει εισέλθει στο χώρο και πλέον - με την παραμυθένια φωνή της Δήμητρας Τσίγκα - μας ταξιδεύει στη χώρα της.

5 Giovedi. Καμία σχέση με το θεατρικό αν και ένα μοτίβο το χρησιμοποίησα (κάποια δευτερόλεπτα και για το θέατρο. Το όλον ξεκίνησε από μια προσπάθεια να μελοποιήσω ένα ποίημα του αγαπημένου Σεφέρη ονόματι «Πέμπτη». Η προσπάθεια άκαρπη αλλά η μελωδία καλή. Ένα μοντέρνο ζεϊμπέκικο εναλλασσόμενο με μία μελωδία εξωτική και όλα για ένα φινάλε απρόσμενο και δυναμικό. Δεν ξέρω, μου αρέσει πολύ αυτό το κομμάτι!

6 Valse des petits oiseaux, το αγαπημένο μου βαλς. Τα πουλιά χορεύουν «στήνοντας» την Νεφελοκοκκυγία και εγώ «στήνω» ένα βαλς.

7 Itys. Οι Λουκάς Πανουργιάς και Μαρία Βλαχοπούλου ερμηνεύουν τη θλιμμένη ιστορία του Ίτυ. Ο `Ιτυς ή `Ιτυλος ήταν γιος του Τηρέα, βασιλιά της Θράκης, και της Αηδόνας, σύμφωνα με μία από τις εκδοχές του μύθου της τελευταίας, κατά την οποία ήταν κόρη του Πανδίονα. Η Αηδόνα, που λεγόταν τότε Πρόκνη, για να εκδικηθεί τον σύζυγό της, επειδή είχε βιάσει την αδελφή της Φιλομήλα, σκότωσε τον Ίτυ και έδωσε στον Τηρέα να φάει το κρέας του παιδιού του! Ο Τηρέας αντιλήφθηκε το αποτρόπαιο έγκλημα και κυνήγησε τις δύο αδελφές, που έφθασαν ως τους πρόποδες του Παρνασσού. Τότε η Αηδόνα μεταμορφώθηκε από τους θεούς στο ομώνυμο πουλί και θρηνεί από τότε μετανιωμένη τον σκοτωμό του Ίτυ.

8 December. Άσχετο με το θεατρικό. Ο  ιταλός κλαρινετίστας μας Ciriolo Emanuele γιόρτασε πέρσι τα 40 του χρόνια τον Δεκέμβριο και προς τιμήν του έγραψα ένα βαλς που ερμηνεύσαμε στη γιορτή του.

9 Raccolta. Όλα ξεκίνησαν από ένα ποίημα-αριστούργημα της Καίτης Κανδηλώρου ονόματι «Λεύκωμα». Προσπάθησα να το μελοποιήσω. Στο τέλος θεώρησα ότι την αδικώ και θα χαλούσα το κείμενο. Αποφάσισα όμως να κρατήσω τη μουσική η οποία μου άρεσε πολύ. Περίεργες συγχορδίες και γενικά ένας «αχταρμάς» μουσικός, σαν ένα λεύκωμα!

ΟΞ: Ποιός έγραψε τους στίχους στο μοναδικό «τραγούδι» της συλλογής, τον Ίτυ;

ΕΣ: Η σκηνοθέτης Ειρήνη Χαλκιά

ΟΞ: Σε ποιό όργανο συνέθεσες τα κομμάτια;

ΕΣ: Σπάνια γράφω σε άλλο όργανο εκτός πιάνου.

ΟΞ: Υπήρξε ερωτισμός, ερωτική διάθεση, ή ερωτική έμπνευση σε κάποιο από αυτά;

ΕΣ: Η μουσική είναι έρωτας. Τελεία.

Αξίζει να αναφερθεί ότι το εξώφυλλο επιμελήθηκε η Ελένη Τριανταφυλλοπούλου και την πολύ εμπνευσμένη ενορχήστρωση έκανε ο ταλαντούχος αλλά σεμνός Ορέστης Ζαφειρόπουλος, γνωστός τσελίστας. Τραγούδησαν οι Λουκάς Πανουργιάς, Μαρία Βλαχοπούλου & Δήμητρα Τσίγκα. Έπαιξαν η μουσικοί: Ζαφειρόπουλος Ορέστης βιολοντσέλλο και φλογέρα, Ζαφειρόπουλος Οδυσσέας βιολί, Γιαννακάκης Παναγιώτης πιάνο, Γαλατσινός Μαρίνος κλαρινέττο & φλάουτο, Ντιμιτρίγιεβα Γιασμίνα ακκορντεόν.

Παρουσίαση μουσικής

329. Η μοναξιά

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ

Εκδ. Ύψιλον  2006

Το συγκεκριμένο κομμάτι, εξαιρετική σύνθεση του φίλου της «Μενεστρέλλων Πολιτείας» Τάσου Ρωσόπουλου, είναι ηχογραφημένο στον συμπαγή δίσκο ακτίνας που συνοδεύει το βιβλίο «Η μέθοδος των τριών».

Η έκδοση (βιβλίο + δίσκος) αναπτύσσει σε τρεις ενότητες το θέμα του Ορφέα και της Ευρυδίκης. Την φροντίδα του κειμένου επιμελείται ο ποιητής και μεταφραστής Γιώργος Κοροπούλης,

Στο 1^ο μέρος με αρχαίους Έλληνες ποιητές (Σαπφώ, Ήριννα, Θεόκριτος), με λατίνους & ιταλούς ποιητές (Οβίδιος, Βιργίλιος, Δάντη, Λεοπάρντι) και με στίχους του Σίλλερ, του Προπέρτιου και του Γκαίτε.

Στο δεύτερο υπάρχει το "Ρέκβιεμ για μια φίλη" του Ράινερ Μαρία Ρίλκε, το οποίο μετέφρασε και διαβάζει ο Γιώργος Κοροπούλης. Το ντύνει η μουσική σύνθεση του Τάσου Ρωσόπουλου με τίτλο "Νωρίς αύριο το πρωί".

Το έργο κλείνει με τη "Μοναξιά" ένα ποίημα του Ρίλκε σε μετάφραση Άρη Δικταίου, που ερμηνεύει η Ελευθερία Αρβανιτάκη.
Μοναξιά

Η μοναξιά, είναι σαν τη βροχή

από τη θάλασσα προς τα βράδια ανεβαίνει

από τους κάμπους που μακρινοί είναι και χαμένοι

πάει προς τον ουρανό, όπου πάντα κατοικεί

κι από τον ουρανό πέφτει στην πόλη σαν βροχή.

Μες στις αβέβαιες ώρες προς το πρωί

όταν οι δρόμοι όλοι στο σπίτι σε γυρίζουν

όταν τα σώματα που δεν βρήκαν τίποτα χωρίζουν

θλιμμένα κι απογοητευμένα

κι ακόμη όταν οι άνθρωποι ο ένας τον άλλονε μισούνε

πρέπει στο ίδιο κρεβάτι κι οι δυό να κοιμηθούνε

πάει τότε η μοναξιά που παν κι οι ποταμοί.

Παρουσίαση μουσικής

328. Με διώξαν με κλωτσιές απ’ το σχολειό

Ο ΜΙΧΑΛΗΣ Ο ΣΦΥΡΙΧΤΡΑΣ
CBS, 1979

Ο Νίκος Κυπουργός, αγαπημένος κάτοικος της «Μενεστρέλλων Πολιτείας» συνέθεσε το 1979 τη μουσική για την θεατρική παράσταση της παιδικής σκηνής της Ξένιας Καλογεροπούλου «Ο Μιχάλης ο σφυρίχτρας». Ήταν ο 4^ος δίσκος του, και από τότε διαφενόταν η μουσική ιδιοφυία του δημιουργού.  Τους στίχους των τραγουδιών έγραψε η Εύα Κυριαζή και έπαιζαν οι μουσικοί: Δημήτρης Βράσκος (βιολί, μαντολίνο), Σπύρος Καζιάνης (φαγκότο), Γιώργος Καραγιάννης (κλαρινέτο), Γεράσιμος Ρουμόνδης (τρομπέτα), Τάσος Σούτης (κοντραμπάσο), Αλέξανδρος Χρηστίδης (κρουστά). Το συγκεκριμένο τραγούδι θα μπορούσε να έχει τίτλο: «Με διώξαν με κλωτσιές απ’ το σχολειό» και αφιερώνεται σε όλα τα πιτσιρίκια που σε λίγο θα ξαναβρεθούν στα σχολεία.
Μας διώχνουν απ’ το σπίτι το παλιό

και πήραμε το έρμο μονοπάτι,

που βγάζει σ’ ένα δρόμο σκοτεινό

κι αφήσαμε στον νοικοκύρη το γινάτι.

Βαλίτσες, καναπέδες και κομό,

ζακέτα κρεμασμένη στην κρεμάστρα.

Κι οι τεντζερέδες λένε τον καϋμό

σ’ ένα κρεβάτι πούχει σκέπασμά του τ’ άστρα.

Θ’ αλλάξουν τα παιδιά τώρα σχολειό,

θα βρούμε και γειτόνους μ’ άλλη φάτσα,

μπακάληδες, μανάβηδες σωρό

και θάναι μακριά του ταξιδιού η πιάτσα.

Με διώξαν με κλωτσιές απ’ το σχολειό

και πήρα τα βιβλία μου στον ώμο

και κάνει θλιβερό το γυρισμό

το παιδομάνι που συνάντησα στον δρόμο.

Θρανία, κιμωλίες και στυλό,

σφενδόνα κρεμασμένη στο ζωνάρι

με χάσανε για πάντα και θρηνώ,

γιατί την τεμπελιά μου πήρανε χαμπάρι.

Ποιός δάσκαλος καλός θα με δεχτεί,

που δε θα συζητάει με χαστούκια,

που θάχει την καρδιά του ανοιχτή

κι όχι κλεισμένη σαν τα γέρικα σεντούκια;

Παρουσίαση βιβλίου

Πολύπους ίππος

Κανδηλώρου Καίτη

Προσωπική έκδοση, 2009

Η Καίτη Κανδηλώρου εξέδωσε δύο χρόνια πριν πεθάνει ένα μικρό βιβλίο που περιέχει επιλογή από ποιήματα και στιχάκια που έγραφε κατά καιρούς, από το 1947 ως το 2009.

Το βιβλίο δεν πωλείται επί χρήμασι, αλλά προσφέρεται.

Ακολουθούν μερικά κομμάτια, άλλα σκωπτικά, αλλά τραγικά, αλλά όλα μελαγχολικά.

«Εγώ, ο παλιάτσος».

Ένα θέατρο στήνω στις πλατείες, στους δρόμους,

αιωνόβια όντα με κρατάνε στους ώμους,

μια μάσκα σκεπάζει τον μεγάλο μου πόνο

κι ένα ψεύτικο γέλιο στην μορφή μου καρφώνω.

Δεν ακούγεται ήχος μιας γλυκιάς μελωδίας,

του χορού μόνο λόγια μιας παλιάς τραγωδίας.

Θεατές δεν υπάρχουν και ο χώρος αδειάζει

η δικιά μου η μάσκα τα παιδιά τα τρομάζει.

Παραδίδω τα όπλα και τα χέρια σηκώνω,

ίσως χρέη παλιά μου στα στερνά μου πληρώνω.

Σαν παλιάτσος γελάω, την παράσταση κλέβω,

το δικό μου το πτώμα απ’ την πίστα μαζεύω.

«Οργή λαού»

Στις σκοτεινές  μας μέρες τις φριχτές

Σαν ποδοβολητό αλόγων αφηνιασμένων

Καλπάζει η οργή των πεινασμένων

Στις σκοτεινές  μας μέρες τις φριχτές

Κραυγές και θρήνοι ακούγονταν παντού

Μένουν κλειστά τ’ αυτιά ενός σατράπη

Στον πόνο και τον μόχθο του εργάτη

Κραυγές και θρήνοι ακούγονταν παντού

Σ’ έναν αγώνα άδικο σκληρό

Τραβάει ο φτωχός τον Γολγοθά του

Σφίγγοντας την ελπίδα στη γροθιά του

Σ’ έναν αγώνα άδικο σκληρό

Μα δεν θ’ αργήσει ο ήλιος να φανεί

Κι η λευτεριά μαζί του θ’ ανατείλει

Στην λησμονιά τον τύραννο να στείλει.

Ναι ! Δεν θ’ αργήσει ο ήλιος να φανεί

1947

«Κλείνω τα μάτια και κοιτώ»

Κλείνω τα μάτια και κοιτώ

του κόσμου το σκοτάδι.

Απλώνω χέρια και ψυχή

μες’ στην απέραντη σιωπή

και βρίσκομαι στον Άδη.

Τώρα τη μάσκα μου πετώ,

στα δόντια το μαχαίρι,

σκίζω τους δείκτες του καιρού,

τον ήλιο του καλοκαιριού,

πηγαίνω σ’  άλλα μέρη.

Ζεσταίνετ’ η καρδιά

κι η πούλια βγαίνει.

Έναν παράδεισο

η μοίρα υφαίνει.

1958

«Τίποτα»

Στην άκρη του κενού εστάθηκα,

ξεχάστηκα.

Δεν είχα τίποτα να περιμένω.

Στο άδειο μου το σήμερα εχάθηκα,

Στοχάστηκα,

το αύριο πισθάγκωνα δεμένο.

2009

Παρουσίαση μουσικής

327. Paso Doppio Greco

ΕΡΓΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΘΕΤΩΝ ΓΙΑ ΧΑΛΚΙΝΑ ΠΝΕΥΣΤΑ
LEGEND, 2009

Στο διπλό δίσκο με τίτλο "Έργα Ελλήνων Συνθετών για Χάλκινα Πνευστά", το κουιντέτο χάλκινων πνευστών Melos Brass ερμηνεύει έργα Επτανησίων συνθετών, όπως ο Νικόλαος Μάντζαρος, ο Σπύρος Σαμάρας, ο Σπυρίδων Ξύνδας, ο Διονύσιος Λαυράγκας, ο Αντόνιο Λιβεράλης, ο Σπύρος Μαυρόπουλος κι ο Παναγιώτης Στέλιος. Την προσαρμογή στη φόρμα του κουιντέτου χάλκινων πνευστών για ορισμένα έργα έκανε ο συνθέτης, κιθαρίστας και διευθυντής ορχήστρας Βασίλης Τενίδης. Ερμηνεύουν οι μονωδοί: Ρόζα Πουλημένου (σοπράνο) και Παντελής Κοντός (βαρύτονος). Οι συνθέσεις είναι γραμμένες πάνω στα ποιήματα των Διονυσίου Σολωμού, Γεώργιου Δροσίνη, Ιωάννη Πολέμη, Ιωάννη Τσοκόπουλου και Γεράσιμου Μαρκορά. Το κουιντέτο χάλκινων πνευστών αποτελείται από τους εξής σολίστες: Σωκράτη Άνθη (τρομπέτα), Παναγιώτη Καίσαρη (τρομπέτα, πίκολο τρομπέτα), Αντώνη Λάγο (κόρνο), Σπύρο Φαρούγγια (τρομπόνι, ευφώνιο), Νίκο Ζερβόπουλο (τούμπα). Ιδρύθηκε το 1989 στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του Ωδείου Φίλιππος Νάκας. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι ένα μαρς και έχει τίτλο: «Paso Doppio Greco». Πρόκειται για σύνθεση του κερκυραίου Ιωσήφ Λιβεράλη. Στον δίσκο αναγράφεται το όνομα του αδελφού του Αντώνιου Λιβεράλη, αλλά πρόκειται μάλλον για μικρό λάθος. Ο Ιωσήφ ήταν μουσικοσυνθέτης δάσκαλος μουσικής, ιμπρεσάριος, σκακιστής και συνθέτης σκακιστικών προβλημάτων. Γεννήθηκε στην Ζάκυνθο το 1820 από πατέρα Ιταλό και μητέρα Ελληνίδα, και πέθανε το 1899.  Πήρε τα πρώτα του μαθήματα μουσικής από τον αδελφό του Αντώνιο & στην συνέχεια από τον Νικόλαο Μάντζαρο. (άλλη μια ανακάλυψη του αγαπητού «Δισκοβόλου» Γιώργου Κωστούλα).

Παρουσίαση μουσικής

326. Ο έρωτας σκοτώνει και του πάει

Η ΑΥΛΗ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ
SONY MUSIC, 2012

Ο Μπάμπης Στόκας είναι Έλληνας τραγουδοποιός και ερμηνευτής, ιδρυτικό μέλος των Πυξ Λαξ (1989-2004), μαζί με τον Μ. Ξυδού και τον Φ. Πλιάτσικα. Στον δίσκο αυτό ερμηνεύει συνθέσεις του σε στίχους Άλκη Αλκαίου.
Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο: «Ο έρωτας σκοτώνει και του πάει»

Ασάλευτα ταξίδια
στο λάκκο με τα φίδια
κάθε κορμί μια γη κι εφτά ουρανοί.
Ο ουρανός τη βρέχει
κι η γη δεν το αντέχει
θα 'μαστε είπες σ' ανοιχτή γραμμή.
Φιγούρες μες στη νύχτα,
που καίγονται σα σπίρτα.
Πώς δένουνε καινούργια και παλιά.
Στο μπαρ με ταλαράκι
θα κάψω το σαράκι
τη μοναξιά θα πιω γουλιά-γουλιά.
Δε τα διαλέγεις άστρο μου όλα τα ταξίδια
σε βλέπω πάλι στου καπνού τα δαχτυλίδια,
πώς ό,τι μας ενώνει μας σκορπάει
ο έρωτας σκοτώνει και του πάει.

Τα φώτα του ανάβει
του πόθου το καράβι.
Σημαία μαύρη σε λευκό ιστό.
Κολλάω σαν το στρείδι
στο τρύπιο το σανίδι,
ανώφελα κι ωραία να σκορπιστώ.

Παρουσίαση μουσικής

325. Θυμωμένο Βάλς

ΓΛΥΚΟ ΠΡΩΙ

2013, Phonograph

Τραγούδια που φλερτάρουν με τη φωτεινή πλευρά της τζαζ, η Μαρίζα Ρίζου στο νέο της δίσκο αναμειγνύει όσα αγαπάει ... και καταλήγει με ένα προσωπικό ... κοκτέιλ που σε παρασύρει στον ... ρυθμό του... σου δίνει χαρά και σε γεμίζει αισιοδοξία. Με έναν κρυστάλλινο ήχο από κιθάρες, πιάνο, μπάσο, τύμπανα και 5 πνευστά, σε ενορχήστρωση του Δημήτρη Σιάμπου... τα τραγούδια της Μαρίζας Ρίζου πάλλονται από κέφι κι από ζωντάνια.

(Αποσπάσματα κειμένου του Θωμά Μητσόπουλου music corner).

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Θυμωμένο Βάλς» σε μουσική, στίχους και ερμηνεία της Μαρίζας. Πολύ ενδιαφέρον έχουν τα λόγια, που σίγουρα κρύβουν πολλά (δύσκολα ίσως βήματα που έκανε η καλλιτέχνις πριν καταφέρει να επιπλεύσει της μετριότητας που σκεπάζει το σύμπαν; Ποιός ξέρει...)

Κάπου ξέχασα, κάπου θυμάμαι

κάπου πιο κοντά σε όσα θα θελα

ό,τι ονειρεύομαι θα 'μαι

Μέσα στο χάος του αγώνα σωπαίνω.

Δεν θα γίνω άλλος, για να βγω μπροστά,

διαλέγω πιο πίσω να μένω.

Τρέχω να βρω κάτι άλλο απ' αυτό που μου δίνεις.

Ό,τι με ήθελες δε θα 'μαι.

Σ' όσους μου είπανε μην προσπαθείς δε θα γίνεις,

γυρνάω την πλάτη, μη με δουν να τους λυπάμαι.

Είπες πολλά, κράτησα λίγα

κι όλα τα υπόλοιπα ξεμείνανε

μαζί σου στην πίσω σελίδα.

Μάλλον χαζεύω από άλλη γωνία

κι ό,τι εσύ το βρίσκεις τόσο ιδανικό

το λέω θλιβερή παρωδία.

 
















Παρουσίαση μουσικής

324. Μ’ ένα καλάμι φλαμουριάς

ΕΛΛΑΣ Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

POLYGRAM, FONTANA 1964

Μουσική και τραγούδια γραμμένα από τον Μάνο Χατζιδάκι για το ομώνυμο Γερμανικό Ντοκιμαντέρ του Wolfgang Mueller-Sehn.
Αυτή είναι η τελική μορφή του έργου, αναθεωρημένη από το συνθέτη (βασισμένη στο ποίημα του Νίκου Γκάτσου: ΑΜΟΡΓΟΣ), γιατί το συνολικό μουσικό αποτέλεσμα της ταινίας δεν ικανοποίησε τον συνθέτη.

Ο ίδιος έγραφε στο οπισθόφυλλο: «Ευτύχημα είναι ότι η FONTANA, κατενόησε την ιδιαίτερη σημασία της μουσικής μου και μου ΄δωσε τελευταία την ευκαιρία να ξανασυνδέσω τα μέρη της σε μια οριστική και διάφορη σειρά απ΄ αυτή που είχε στην ταινία, έτσι που να δημιουργηθεί μια ανεξάρτητη κι ολοκληρωμένη μορφή μουσικού έργου». Το συγκεκριμένο κομμάτι με τίτλο «Μ’ ένα καλάμι φλαμουριάς» είναι και η εισαγωγή του έργου.

Παρουσίαση βιβλίου

Δον Κιχώτης

Θερβάντες Μιγκουέλ

Εκδ. Μίνωας, 1998

Εκδόθηκε σε δυο μέρη, το 1605 και το 1615 και είναι ένα από τα μυθιστορήματα που επηρέασαν σημαντικά την ισπανική λογοτεχνία. Είναι ένα από τα πιο εμπνευσμένα έργα της νεότερης δυτικής λογοτεχνίας. Το έργο περιγράφει τις περιπέτειες του Αλόνσο Κιχάνο, ενός ιδάλγου (τίτλος κατώτερης ευγενείας, από καλή οικογένεια σα να λέμε), ο οποίος έχοντας διαβάσει πολλά βιβλία για τον ιπποτισμό, πιστεύει ότι είναι ιππότης παίρνει το όνομα Δον Κιχώτης και αυτοαποκαλείται μάλιστα «ο ιππότης της ελεεινής μορφής».

Ξεκινάει τα ταξίδια και τις περιπέτειες του μόνος, μαζί με το κοκαλιάρικο άλογο του που το ονομάζει Ροσινάντε φορώντας μια παλιά μεταλλική πολεμική στολή που βρήκε. Κατά την διάρκεια των περιπετειών του τραυματίζεται και τον μεταφέρουν πάλι πίσω στο σπίτι του όπου τον φροντίζουν η ανιψιά και η οικονόμος του. Λίγο καιρό αργότερα βρίσκει τον γείτονα του Σάντσο Πάντσα και τον πείθει να τον ακολουθήσει. Ο Δον Κιχώτης είναι ερωτευμένος με μια νεαρή κοπέλα, που από μόνος του την ονομάζει Δουλτσινέα και προσπαθεί να την σώσει γιατί έχει πείσει τον εαυτό του ότι βρίσκεται κάτω από την επήρεια μαγικών. Η Δουλτσινέα δεν γνωρίζει τίποτα από όλα αυτά και δεν εμφανίζεται ποτέ. Τα ταξίδια του Δον μαζί με τον πιστό σύντροφο τις περισσότερες φορές δεν έχουν καλή κατάληξη. Συνήθως γίνονται αντικείμενα χλευασμού και γέλιου.

Υπάρχουν μέσα στο κείμενο ιδέες και σκέψεις εξαιρετικά υψηλές και ευγενικές, όσο και σουρεαλιστικές και ρηξικέλευθες, που αν και γραμμένες τον 17ο αιώνα είναι και σήμερα πρωτότυπες και επίκαιρες.

Μερικά αποσπάσματα:

...Πάνω στην ώρα είδαν από μακριά κάπου τριάντα ανεμόμυλους στον κάμπο της Μοντίλ. Μόλις τους αντίκρυσε ο Δον Κιχώτης, είπε στον ιπποκόμο του:

-... Νάτοι μπροστά μας το πιο λίγο τριάντα γίγαντες. Λογαριάζω να τους πολεμήσω και να τους πάρω τη ζωή...

-Ποιοί γίγαντες, ρώτησε ο Σάντσο Πάντσας.

... Αυτοί με τις μακριές χερούκλες...

-Μα, για πρόσεξε, αυτά που βλέπομε δεν είναι γίγαντες παρά ανεμόμυλοι...

-Καταλαβαίνω, πραγματικά δεν ξέρεις από τέτοιες περιπέτειες εσύ...

... και με τούτα τα λόγια σπιρούνισε τον Ροσινάντε...

-Μη φεύγετε, άναντρα και άθλια πλάσματα! Ένας και μόνος ιππότης σας χτυπάει

Σηκώθηκε τότε λίγο αεράκι. Τα μεγάλα φτερά άρχισαν να σαλεύουν...

... χύμηξε με το πιο δυνατό τριπόδισμα του Ροσινάντε καταπάνω στον πρώτο μύλο που βρέθηκε μπροστά του και τρύπησε το φτερό με μια γερή λογχιά του κονταριού του. Μα ο άνεμος γύριζε το φτερό και το κοντάρι γίνηκε κομμάτια συνεπαίρνοντας άλογο μαζί και καβαλάρη. Ο ιππότης τινάχτηκε, έπεσε και κυλίστηκε στο χώμα, στα κακά του χάλια...

... Πάνω στην ώρα ο ιππότης μας ξεχώρισε από μακριά ένα μεγάλο σύννεφο σκόνη:

-Σάντσο, είπε, για ιδές! ... Είναι στρατός αμέτρητος απ’ όλα τα έθνη του κόσμου.

- Αν κάνω καλά τον λογαριασμό, είπε ο Σάντσος, τα φουσάτα είναι δύο...

Γυρίζοντας το κεφάλι ο Δον Κιχώτης βεβαιώθηκε πως ο Σάντσος έλεγε την αλήθεια και δεν είχε καμιά αμφιβολία πως ο ένας στρατός βάδιζε κατά πάνω στον άλλο. Ήτανε δυο κοπάδια πρόβατα που έρχονταν από αντίθετος δρόμους και σηκώνανε σκόνη πυκνή...

... Ο Δον Κιχώτης άρχισε να βγάζει λόγο, ... δείχνοντας με το χέρι στον Σάνστο όσα έβλεπε ο νους του.

-Τόνε βλέπεις κείνον εκεί τον ιππότη με την κίτρινη κορμοστασιά.. είν’ ο γενναίος Λαυροκάλκος, άρχοντας της Αργυρής Γέφυρας... Ο άλλος με το γαλάζιο σκουτάρι ... είναι ο φοβερός Μικοκολέμπο, δούκας της μεγάλης Κιρόσιας... στα δεξιά ο περίφημος Μπρανταμπαρμπαράν, εξουσιαστής στις τρεις Αραβίες, φοράει αντί για πανοπλία δέρμα φιδιού και κρατάει για ασπίδα του μια πόρτα... μια από τις πύλες του ναού των Φιλισταίων... και κείνος είναι ο Τομονέλ της Καρκασόνας... κι έχει στο κοντάρι του μια γάτα... κι από κάτω γράφει Μιάου, την πρώτη συλλαβή από το όνομα της κυράς του, της γοητευτικής Μιαουλίνας, κόρης του Δούκα των Αλγάβρων... Παρακάτω, αυτός με τα σιδερένια σπιρούνια είναι ο Δούκας της Ναρβίας, ο Εσπαρταφιλάρντο ... με το σπαράγγι στην ασπίδα του και από κάτω γραμμένο το ρητό «Ξαναγεννιέμαι μονάχος μου»...

... Απάνω που κουβεντιάζανε πρόβαλε στο δρόμο ένα μεγάλο κάρο ... φορτωμένο με τις πιο παράξενες μορφές που μπορούσε κανείς να φανταστεί. Ήταν ο θίασος Άγκουλο Ελ Μάλο που έκανε τουρνέ σε διάφορες πολιτείες. Οι ηθοποιοί για να μη χάσουνε καιρό μια και το χωριό όπου θα δίνανε παράσταση βρισκότανε κοντά σ’ αυτό που αφήκανε, ταξιδεύανε με τα κουστούμια που φορούσανε στο έργο «Ο θάνατος κι η ακολουθία του»... έτσι ο Διάβολος οδηγούσε τα μουλάρια, ο θιασάρχης τον αυτοκράτορα, η γυναίκα του την βασίλισσα, ένας ηθοποιός τον θάνατο, ένας άλλος τον άγγελο...

-... Σάντσο ν’ αγαπάς το θέατρο και τους ηθοποιούς και τους συγγραφείς των έργων... γιατί είναι όργανα που κάνουνε μεγάλο καλό στην κοινωνία. Μας δείχνουνε πάσα στιγμή έναν καθρέφτη, που απεικάζει ζωηρά όσα γίνουνται στην ανθρώπινη ζωή... είδες ποτέ σου έργο με βασιλιάδες, αυτοκράτορες και Πάπες ... Μα όταν το έργο τελειώσει και βγάλουν οι ηθοποιοί τα κοστούμια τους, τότες όλοι οι ηθοποιοί γίνουνται ίσοι... Το ίδιο γίνεται ... σε τούτο τον κόσμο. Κι εδώ άλλοι κάνουνε τον αυτοκράτορα, άλλοι  τον Πάπα ... μα όταν φτάσουνε στο τέλος, όταν σωθεί η ζωή, τότες ο θάνατος τους γυμνώνει απ’ όλα τα ρούχα που τους ξεχωρίζανε και είναι ίσοι μέσα στο μνήμα.

-... θάναι κανένας ερωτευμένος ιππότης, είπε ο Σάνστος...

-Δεν υπάρχει περιπλανώμενος ιππότης που να μην είναι, είπε ο Δον Κιχώτης. Μ’ αν τραγουδήσει από τούτο το νήμα θα βρούμε το κλειδί για τους στοχασμούς του, μια κι η γλώσσα μιλάει απ’ της καρδιάς το ξεχείλισμα...

- ... όχι σου λέω δεν πολεμώ, είπε ο Σάντσος... Εμείς ας πιούμε κι ας φάμε. Γιατί ο καιρός φροντίζει αρκετά να μας ληστέψει τη ζωή μας δίχως να πηγαίνουμε εμείς γυρεύοντας τρόπους να την αποσώσουμε πριν έρθει η ώρα κι ο καιρός. Θα πέσει μονάχη η ζωή μας όπως ο γουρμασμένος καρπός απ’ το δέντρο.

 Και οι συμβουλές που έδωσε ο Δον Κιχώτης στον Σάντσο Πάντσα όταν θα πήγαινε τάχα να γίνει κυβερνήτης σε ένα νησί:

Να εξετάζεις συχνά τον εαυτό σου και να πασκίζεις να τον γνωρίσεις. Τούτη η σπουδή κρατάει πολύ, είναι δύσκολη μ’ απαραίτητη, για να μη μοιάσεις με τον βαθρακό που ήθελε να βγει στα ίσια με το βόδι...

Μην έχεις κανένα δισταγμό να μιλάς ανοιχτά για την καταγωγή σου... Η σεμνότη στολίζει την αρετή...

Μη ζηλέψεις τους πρίγκιπες τους τρανούς από σόϊ. Τούτα τα δώρα της τύχης που τους κάνουν να καυχιώνται, δεν αξίζουν τον κόπο να τα λαχταράς. Μην ξεχνάς πως τα έχουν κληρονομικά μα την αρετή μόνος του την αποχτάει ο άνθρωπος. Κρίνε ποιό είναι καλύτερο...

Νάσαι κουφός σ’ αυτά που σου τάζει ο πλούσιος μα να σε συγκινούν του φτωχού τα δάκρυα... να φέρεσαι όμως δίκαια και στους δύο...

Ποτέ να μη λυγίσει της δικαιοσύνης σου το ραβδί μπροστά στο χρυσάφι...

Αν τυχόν δικάζεις τον εχθρό σου, να χεις το νου σου μόνο στην υπόθεσή του...

Αν έρθει να σου ζητήσει δικαιοσύνη κάποια ωραία και νέα γυναίκα να την ακούς με τα μάτια κλειστά...

Νάσαι πάντα καθαρός μα ποτέ φανταχτερός, καλοντυμένος, αλλά χωρίς πολυτέλεια...

Απόφευγε την τσιγγουνιά, αγάπα την οικονομία...

Νάσαι λιγόφαγος... Τρώγε λίγο το μεσημέρι και καθόλου το βράδυ για να φυλάξεις την υγεία σου...

Να μην παρακοιμάσαι. Τον χρόνο που παίρνουμε απ’ τον ύπνο τόνε κερδίζει η ζωή...

Να θυμάσαι τέλος παντοτινά πως το δυστυχισμένο ανθρώπινο γένος κλίνει από φυσικού του στο κακό...

Παρουσίαση μουσικής

323. Εισαγωγή

Η ΠΕΤΡΟΣΟΥΠΑ

SUBWΑYS ΜUSIC 2010

8/8

Το παραμύθι «Πετρόσουπα» είναι ένα λαϊκό παραμύθι που εμφανίζεται σε πολλές χώρες της Ευρώπης και της Ανατολής. Ο Στάθης Γυφτάκης βασίστηκε στην διασκευή του Τζον Τζ. Μουθ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Άγκυρα"
(2003) σε μετάφραση Μάνου Κοντολέων. Μιλά για την δύναμη και την σημαντικότητα της προσφοράς και πρωτοπαρουσιάστηκε στην Καλαμάτα τα Χριστούγεννα του 2010 με την συμμετοχή της Τρίφωνης παιδικής Χορωδίας του
Δημοτικού Ωδείου της πόλης.

Πρόκειται για τον πρώτο δίσκο της Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων & της Παιδικής Χορωδίας του Δημοτικού Ωδείου Καλαμάτας, τον οποίο οργάνωσε και στήριξε ο Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων των σπουδαστών. Μαέστρος είναι ο  Ιβάν Μάτζαρης. O φίλος της «Μενεστρέλλων Πολιτείας» Στάθης Γυφτάκης είναι ένα από τα λίγα μουσικά συνθετικά ταλέντα που διαθέτει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι η εισαγωγή του έργου.

Παρουσίαση μουσικής

322. Προσωπογραφία

ΚΑΠΕΛΑ

ΣΕΙΡΙΟΣ 1989, MUSIC BOX 2008

Μουσική του Τάσου Καρακατσάνη σε στίχους & κείμενα Γιώργου Χρονά, για την παράσταση «Καπέλα» (Καλαμάτα, 1987) και για την τηλεοπτική παρουσίαση του μονόπρακτου του Σαρογιάν «Ε, Εσείς οι απέξω» (1988).
Τραγουδούν: Κώστας Ζαχαράκης, Χρήστος Στέργιογλου, Κατερίνα Γιαμαλή, Βιβή & Μαριάννα Γκέκα, Αννα Μιχαήλου, Θοδωρής Σκούρτας και η Μαρία Δημητριάδη.
Διεύθυνση παραγωγής: Μάνος Χατζιδάκις.

«O Καρακατσάνης έστησε μια πρωτότυπη μουσική ιστορία σε στιλ γερμανικού καμπαρέ. Η κυριαρχία του πιάνου σε συνδυασμό με τις θεατρικές ερμηνείες των ηθοποιών και της Κατερίνας Γιαμαλή, δημιουργούν μια ιδιαίτερη μουσική ατμόσφαιρα, εμπλουτισμένη με ηχοχρώματα της τζαζ και αρκετές δόσεις πειραματισμού, κυρίως μέσω της χρήσης συνθεσάιζερ. Μοναδικές στιγμές του δίσκου αποτελούν η ερμηνείες της Μαρίας Δημητριάδη σε δύο απ’ τα τραγούδια ...» (κείμενο του φίλου Μάκη Γκαρτζόπουλου από «Το άρωμα του τραγουδιού»)

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Προσωπογραφία» και το ερμηνεύει η Μαρία Δημητριάδη.

Προσωπογραφία

Στο σπίτι της λύπης
κρεβάτια και βάζα,
λουλούδια και κάδρα γυμνά...
Παντού ερημιά...
Τον είδα και ήταν
με χέρια λυμένα...
Τσιγάρο που λάμπει ξανά...
Παντού ερημιά...
Τον είδα και ήταν
μια λάμψη στη δύση,
αέρας και σκόνη παλιά...
Παντού ερημιά...
Εκείνος που είδες,
αυτός που περνάει,
αυτός που βαδίζει αργά
σα να `ναι σκιά...
τον είδες και ήταν
με χέρια λυμένα...
Τσιγάρο που λάμπει ξανά...
Παντού ερημιά...
Τον είδες και ήταν
μια λάμψη στη δύση,
αέρας και σκόνη παλιά...
Παντού ερημιά...

.

Παρουσίαση μουσικής

321. Σερσέ λα μαμ.

ΟΙ ΑΛΛΟΙ
LYRA 2000

Ο δίσκος περιλαμβάνει τη ζωντανή ηχογράφηση των παραστάσεων του κοντραμπασίστα & συνθέτη Μιχάλη Σιγανίδη και των «Φίλων του Μίλτου Σαχτούρη» που δόθηκαν τον Απρίλη του 2009 στη μουσική σκηνή «ΑΥΛΑΙΑ». Ερμηνεύουν οι: Αλκίνοος Ιωαννίδης, Σαβίνα Γιαννάτου, Βικτωρία Βελίκοβα και Λίνος Ιωαννίδης

Το δελτίο Τύπου που συνοδεύει το δίσκο ενημερώνει πως πρόκειται : «για ένα ηχητικό ντοκιμαντέρ … μια ιδιόρρυθμη “αποδομητική” τραγουδοποιία που χαρτογραφεί ένα λεπτομερέστατο ηχητικό τοπίο όπου συνυπάρχουν το συγκεκριμένο πλαίσιο και ο ελεύθερος αυτοσχεδιασμός»

Η μουσική είναι τζαζ, φολκ, δημώδης ... και κλασικότροπη αβανγκάρντ αλλά πιο αβανγκάρντ και σουρεάλ είναι τα κείμενα που δεν κείνται αλλά αντίκεινται σα πέη ολόστητα... τα υβριδικά αυτά σουρεαλιστικά παντρέματα είναι μια απτή απόδειξη ότι ο πολιτισμός και οι τέχνες προάγονται δια της σμίξεως (κείμενο Κ. Καρδερίνη MIC Music Portal).

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Σερσέ λα μαμ», είναι σε στίχους Γιώργου Σιγανίδη και το τραγουδούν οι Μιχάλης Σιγανίδης, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Κώστας Θεοδώρου & Θοδωρής Ρέλλος.

Μαρσάρουνε τη σκούπα οι νοικοκυρές

και τα χαλιά απλώνουν στα μπαλκόνια.

Μετά θα βάλουν το αιδοίο τους να σβήσει

σε αυγολέμονο της Χρύσας Παραδείση.

Παρουσίαση βιβλίου

Τα μουσικά όργανα των Αρχαίων Ελλήνων

Κοτσανάς Κώστας

Προσωπική έκδοση, 2009

Ο Κωνσταντίνος Κοτσανάς Μηχανολόγος του Πολυτεχνείου Πάτρας από την Αιγείρα Αχαΐας εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Έχει αφιερώσει τη ζωή του στη μελέτη του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού και ιδιαίτερα στο πεδίο της Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας.

Το συγκεκριμένο βιβλίο παρουσιάζει με συνοπτικό και απλό τρόπο τα μουσικά όργανα της αρχαιότητας. Η εικονογράφηση περιλαμβάνει φωτογραφίες ανακατασκευασμένων έργων με βάση τα αρχαία πρότυπα.

Παρουσίαση μουσικής

320. Η πικραγαπημένη

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ & ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Ηχογραφήση, EΡΤ, 1977

Ένα σπάνιο ντοκουμέντο από τον φίλο της «Μενεστρέλλων Πολιτείας» Δημήτρη Κωστούλα.

Ο Δημήτρης Χορν ερμηνεύει το δυσεύρετο τραγούδι "Η πικραγαπημένη" του λόγιου συνθέτη Δημήτρη Τερζάκη σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, από την ομώνυμη θεατρική παράσταση που ανέβηκε το 1962 στο Θέατρο Αθηνών. Το έργο έγραψε ο Ισπανός δραματουργός Jacinto Benavente (1866-1954), βραβευμένος με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1922.

Ο συνθέτης Δημήτρης Τερζάκης, γιός του συγγραφέα Άγγελου Τερζάκη γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα αλλά ζει και διδάσκει στη Λειψία.

Η Πικραγαπημένη.

Κοντά στην ακροποταμιά

που κλαίει τη νύχτα η καλαμιά

και το νερό σωπαίνει,

βγαίνει σαν άστρο λαμπερό

και καρτερεί και καρτερεί

η Πικραγαπημένη.

Σαν την οχιά στην ερημιά

αίμα βυζαίνει απ’ τα κορμιά

κι εκείνη δεν πεθαίνει,

μα σιγολιώνει σαν κερί

όποιος στα μάτια τη θωρεί

την Πικραγαπημένη.

Άλλη δε γνώρισα καμιά

με τόση λάσπη και βρωμιά

κι αγάπη ζυμωμένη,

μα θα γυρίσουν οι καιροί

κι αίμα να πιει δε θα μπορεί

η Πικραγαπημένη.

Παρουσίαση μουσικής

319. Το σήμα της ΕΡΤ

Ανέκδοτο

Όλοι έχουμε ακούσει το μουσικό σήμα της ΕΡ (2ο πρόγραμμα). Πολύ λίγοι όμως γνωρίζουν ότι το έχει συνθέσει ο Νίκος Πλατύραχος, ο σπουδαίος πλην διακριτικός αυτός δημιουργός, με το μεγάλο ταλέντο. Τώρα πια δεν θα ξανα-ακούσουμε από την τηλεόραση αυτή την μελωδία, αλλά θα πλανιέται στα σοκάκια της «Μενεστρέλλων Πολιτείας» τις νυχτερινές ώρες, συνοδεύοντας τα βήματα των καλών πνευμάτων που νυχτοπερπατούν εκεί.

Παρουσίαση μουσικής

318. Ανεμόπτερο

ΑΝΕΜΟΠΤΕΡΟ

MINOS EMI 2004

2/11

Μουσικές συνθέσεις του Στέφανου Κορκολή σε στίχους Ρεβέκκας Ρούσση. Αντίθετα από τις περισσότερες δουλειές του συνθέτη η συλλογή αυτή δεν γράφτηκε για πιάνο, αλλά για κιθάρα. Το συγκεκριμένο κομμάτι με ενδιαφέροντα λόγια, ομώνυμο του δίσκου, ερμηνεύει με την τρυφερή φωνή της η Αδριάνα Μπάμπαλη.

Σ `ένα δωμάτιο βρήκα χώρο ν’ απογειωθώ
κοίταξα μέσα μου ξανά,
πως μου πάνε τ’ άστρα, τα βουνά.
Από ‘κει ψηλά πετάω,
μ’ ανεμόπτερο γυρνάω.
Βλέπω αγάπες χαμηλά
αγκαλιά ν’ ανασαίνουν κρυφά.
Μη ρωτάς τι και πως
μεγάλη μου καρδιά
πάρε χρώμα στο φως
τα λίγα είναι πολλά
Τα πολλά που ζητάς
μη ψάχνεις να τα βρεις.
Πάρε χρώμα, ξεκίνησες να ζεις...
Σ’ ένα δωμάτιο μικρό
φτιάχνω γη, με χώμα και νερό
Εκεί απάνω περπατώ
και ταξιδεύω μ’ όνειρο καιρό
Μες στα σύννεφα πετάω,
μ’ ανεμόπτερο γυρνάω.
Βλέπω αγάπες χαμηλά,
χωριστά να παλεύουν κρυφά.

Παρουσίαση μουσικής

317. Ο χορός της πεταλούδας

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ ΜΕΤΑ

ΜΕΛΩΔΙΚΟ ΚΑΡΑΒΙ, 2012

«Λίγο πριν.. λίγο μετά» είναι ο τίτλος της 4ης δισκογραφικής δουλειάς του Γιώργου Βαρσαμάκη με οκτώ νέα ορχηστρικά μουσικά θέματα και δυο διασκευές παλαιότερων. Το έργο ηχογραφήθηκε  από μικρή ορχήστρα εγχόρδων και πνευστών, πιάνο, κιθάρες, μπάσο και κρουστά. Ο ίδιος γράφει: «Σε μια εποχή που ο,τιδήποτε εμπεριέχεται στο «πριν» είναι τόσο άμεσα συνδεδεμένο με ο,τιδήποτε θα εμπεριέχεται  στο «μετά», η μουσική προσπαθεί να υπογραμμίσει την αξία και τη σημασία της δεδομένης στιγμής στη ζωή μας.

Αυτή τη δεδομένη στιγμή του «λίγο πριν» και του «λίγο μετά» που το παρελθόν και το μέλλον διαπληκτίζονται, έρχεται η μουσική να τη σηματοδοτήσει, να την οριοθετήσει δίνοντάς της τη μέγιστη αξία. Η στιγμή έχει τη δύναμη να αναθεωρεί  την προηγούμενη άποψη για το σωστό  και το λάθος, το καλό και το κακό. Ανάμεσα στο «λίγο πριν» και στο «λίγο μετά», το τώρα, η στιγμή καθαρή, ανόθευτη, διψά τη δημιουργία πριν γίνει παρελθόν...»

Παίζουν: Γιώργος Βαρσαμάκης πιάνο και Γιώργος Τοσικιάν κιθάρα,  Κώστας Ιωαννίδης κλαρινέτο, Μυρτώ Χρυσανθακοπούλου φλάουτο, Νίκος Δημαράς  τρομπέτα, Άγγελος Τζαμαριάς τρομπόνι, Λάκης Χαλκιόπουλος μπάσο, Πέτρος Φατής κρουστά.

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο: «Ο χορός της πεταλούδας».