Παρουσίαση μουσικής
240 Πρώτη ώρα
ΜΟΝΟ ΝΕΡΟ ΣΤΗ ΡΙΖΑ
LYRA 2003


5/11

«Μόνο νερό στη ρίζα» είναι ένας εξαιρετικός δίσκος του τραγουδοποιού Χρήστου Θηβαίου. Για την δουλειά του αυτή έχουν γραφεί τα ακόλουθα:
«...Ο λόγος του και σ' αυτή τη δουλειά, είναι ποιητικός, χειμαρρώδης και συχνά μελαγχολικός, με μια εξομολογητική διάθεση, αλλά κάποιες στιγμές και μ' ένα κέφι εφηβικό. Τα τραγούδια που περιέχει το cd, είχε αρχίσει να τα γράφει από το 2000... Όσο δούλευε πάνω σ' αυτά, διάβαζε τους αγαπημένους του ποιητές και συγγραφείς και άκουγε αγαπημένες του μουσικές και δουλειές συναδέλφων του. Είναι γνωστό πως ο Χρήστος, δεν γράφει εάν δεν διαβάσει, δε συνθέτει εάν δεν ακούσει. Η έμπνευση γι αυτόν, είναι το 1% , το ταλέντο είναι πως θα επεξεργαστεί κανείς, αυτό το ελάχιστο της έμπνευσης που έχει. Τα τραγούδια που επέλεξε... για να μπουν στο "Μόνο νερό στη ρίζα", εκτός από φόρος τιμής σε δυο αγαπημένους του λογοτέχνες (Νίκο Καρούζο και Erri De Luca, από τους οποίους, δανείζονται κάποιες φράσεις) έχουν μια μουσική, αλλά κυρίως, μια νοηματική συνοχή. Ολόκληρη η δουλειά, περιγράφει ουσιαστικά μια μέρα. Τη μέρα των ανθρώπων που ξεκινούν "στα χνώτα του πρωινού βαφτισμένοι" (Πρώτη ώρα) και καταλήγουν το βράδυ "με όλη τη σοφία του κόσμου, να χωρά στις αργασμένες παλάμες τους" (Ευχή της νύχτας), να έχουν περάσει τα πάντα... τον έρωτα, την πολιτική, τη φιλία, την έχθρα, το πως έρχεται σ' επαφή κανείς με τον υπόλοιπο κόσμο και με τον ίδιο του τον εαυτό, πόσο τον επηρεάζουν όλα όσα έζησε σε μια μέρα, αλλά και σε μια ζωή, από ποιες πλευρές μπορεί να τα προσεγγίσει, από που μπορεί να αντλήσει δύναμη, ώστε "κάθε βράδυ, να 'ναι σαν να ευλογεί απ' την αρχή τη νύχτα την ίδια". Εν κατακλείδι ... ό,τι μας ξεδιψάει, είναι μέσα στη δίψα... είναι η ίδια η δίψα».
Την επιλογή του τίτλου εξηγεί ο ίδιος:
«... Είμαι χάλια, γυρνάω ξημερώματα, έχω πιει ... συναντάω τη γιαγιά ... και τη ρωτάω: Κυρά Αργυρώ, που είναι ο καφές για να φτιάξω; Μου λέει ...γιε μου κάτι σε βασανίζει... Θα σου φέρω κάτι να σου γιατρέψει το βάσανο... Φεύγει, πάει στον κήπο της και κόβει κάτι πανάσχημα βερίκοκα ... και μου λέει: Φάε να γλυκάνεις το βάσανό σου ... για να μην την προσβάλω, πήρα ένα κι έφαγα. Ειλικρινά δεν έχω φάει ωραιότερα βερίκοκα στη ζωή μου. «Είναι τόσο νόστιμα, γιατί δεν έχουν ούτε λιπάσματα, ούτε φάρμακα, ούτε τίποτα... μόνο νερό στη ρίζα...».
Η ενορχήστρωση είναι της Βάσως Δημητρίου και η επιμέλεια παραγωγής του Αγγέλου Σφακιανάκη.
Το συγκεκριμένο κομμάτι ονομάζεται «Πρώτη ώρα» και ανοίγει την συλλογή.
Σαν λουλούδι η ανάσα μου ξυπόλητη αρχή
σ' ένα αρχαίο χορό έχει στη ρίζα μόνο νερό
Μέσα στη γλάστρα μου απλώνω κλαδιά
λες θ' αγγίξω του θεού τα μαλλιά
αν κάποιος ξοδέψει για μένα λίγο καιρό
Τι με ξεδιψάει, ρωτάω... κι ανθίζω
ν' αφουγκραστώ μια ξένη δροσιά να με ποτίσει
με μια γουλιά το χωρισμό μήπως γεμίσει
Κάθε πρωί όταν ξυπνάω με σπασμένα σχοινιά
μόνο οι χαρακιές στο στόμα του πηγαδιού
δείχνουν πως ήπια νερό
Στα χνώτα του πρωινού βαφτισμένος
λέω πως ο καθένας μας γεννιέται ποιητής
ζει σαν κλέφτης και πεθαίνει διψασμένος
Δεν θέλω ειδήσεις, όχι άλλα σκουπίδια
μόνο τη δύναμη του ανθρώπου που κάθε μέρα
σα να ευλογεί απ' την αρχή τα πάθη τα ίδια
Σ' ευχαριστώ ζωή μου διψασμένη κι ακριβή
που μ' έμαθες... πως μόνο ο εαυτός μου δεν μου αρκεί
Πριν με σπαράξει η δουλειά στο μαξιλάρι μου ψάχνω
του αστεριού μου το φως μια προσευχή να κρατηθώ ζωντανός
Στα χνώτα του πρωινού βαφτισμένος
λέω πως ο καθένας μας γεννιέται ποιητής
ζει σαν κλέφτης και πεθαίνει διψασμένος
Τι με ξεδιψάει, ρωτάω... κι ανθίζω
ν' αφουγκραστώ μια ξένη δροσιά να με ποτίσει
με μια γουλιά το χωρισμό μήπως γεμίσει
Σ' ευχαριστώ ζωή μου διψασμένη κι ακριβή
που μ' έμαθες... πως μόνο ο εαυτός μου δεν μου αρκεί.

Παρουσίαση μουσικής
239 Οι καπετάνιοι
Η ΕΛΕΝΗ ΤΟΥ ΜΑΗ
LYRA 1968





Από τον 1ο δίσκο του 1968 του συνθέτη Γιάννη Γλέζου, ξεχωρίζει το δροσερό αυτό κομμάτι σε στίχους Κώστα Κινδύνη. Αξίζει προσοχής το μεταλλόφωνο στα αντιστικτικά μέρη. Ερμηνευτής ο Μιχάλης Βιολάρης.

Ο Χαράλαμπος κι ο Διαμαντής
Δύο φίλοι καπετάνιοι
Σαν τύχαινε να σμίξουν σε λιμάνι
Θυμόντουσαν τα γλέντια τα παλιά
Αγάπες που δεν στέριωνε καμιά
Γρήγορη ζωή
Πιο πικρό το βράδυ απ’ το πρωί
Θάλασσα βαθιά
Μόλις προλαβαίνεις μια ματιά
Χάθηκε στα ξένα ο Διαμαντής
Χωρίς να βρει λιμάνι
Κι ο Χαράλαμπος τον όρκο έχει κάνει
Σαν του’ παν τα μαντάτα τα παιδιά
Το πόδι να μην βάλει στη στεριά

Παρουσίαση μουσικής
238 Ως εδώ
ΣΙΩΠΗ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΚΟΥΕΙ
FM RECORDS 1994






Ο δίσκος αυτός περιλαμβάνει δύο παιδικά μιούζικαλ γραμμένα από δύο σημαντικούς συνθέτες που κινούνται με άνεση μεταξύ λόγιας και λαϊκής μουσικής. Πρόκειται για τον Νίκο Κυπουργό και τον Γιώργο Κουρουπό, αμφότερους βγαλμένους μέσα από το πνεύμα της χατζιδακικής σχολής, της οποίας άλλωστε κι επίσημα είναι οι σπουδαιότεροι εκφραστές.
Το θέμα του έργου του Νίκου Κυπουργού "Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει" είναι παρμένο από σχετικό παραμύθι του Άντερσεν κατάλληλα διασκευασμένο από τον συνθέτη και τον Θωμά Μοσχόπουλο, που υπογράφει το λιμπρέτο. Το 2ο έργο (του Γ. Κουρουπού) είναι «Η κοκκινοσκουφίτσα».
Τα δύο έργα παρουσιάστηκαν αρχικά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 18-19 Ιανουαρίου 1994, ενώ αμέσως μετά ηχογραφήθηκαν με τους ίδιους συντελεστές και κυκλοφόρησαν σε δίσκο. Τα τραγούδια ερμήνευσαν εξαιρετικά ο βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος, η σοπράνο Τίνα Μαλακατέ κι ο τραγουδιστής Γιάννης Σαμσιάρης. Έπαιξε η Ορχήστρα ALEA III της Βοστώνης υπό τη διεύθυνση του Έλληνα συνθέτη και αρχιμουσικού Θόδωρου Αντωνίου (κείμενο & προσφορά του Δημήτρη Κωστούλα).
Το συγκεκριμένο κομμάτι αποτελεί απόσπασμα του μέρους «7» με την καταθλιπτική & υψηλής αισθητικής άρια του μουσικού.

Ως εδώ, τελειώνω εδώ.
Κουράγιο δεν έχω , να ζω δεν αντέχω.
Ως εδώ, δεν έχει οδό.
Κανείς πως να ζήσει αν έχει ξοφλήσει...
Ταλέντο, έμπνευση, ιδέες μ’ εγκατέλειψαν.
Τιμές που είδες, όνειρα κι ελπίδες, να που κατέληξαν.
Ως εδώ, δεν έχει οδό.
Ζωή ρημαγμένη, μια λύση μου μένει...

Παρουσίαση βιβλίου
Η Ελληνική τραγωδία
Από την απελευθέρωση ως τους συνταγματάρχες
Τσουκαλάς Κων/νος
Εκδ. Ολκός 1974





Ένα μικρό βιβλίο που καταφέρνει να δώσει συνοπτικά μια εικόνα της πορείας της χώρας από την Τουρκοκρατία μέχρι την προδικτατορική περίοδο, με ιδιαίτερη έμφαση βέβαια στην τελευταία.
Πάντως δεν πρόκειται για εγχειρίδιο ιστορίας, όπως και ο ίδιος ο συγγραφέας, καθηγητής Κοινωνιολογίας, υπογραμμίζει στον πρόλογό του.
«... αυτό το έργο δεν προτίθεται να παρουσιαστεί ως ιστορικό αφήγημα ... αλλά να δώσει ένα πλαίσιο που θα βοηθά στην ερμηνεία της. Γι’ αυτό το λόγο το βάρος έπεσε κυρίως σε μερικές πρόσφατες περιόδους, κατά τις οποίες μια ανακατάταξη των κοινωνικών δυνάμεων έδωσε αφορμή σε σημαντικές πολιτικές αλλαγές και βαθιές μεταβολές στην κοινωνική δομή. Αυτοί οι νέοι προσανατολισμοί βοηθού με τη σειρά τους, να γίνει κατανοητή η μεταγενέστερη εξέλιξη του συστήματος.... Περισσότερο παρά για οποιαδήποτε άλλη χώρα, είναι απαραίτητη η συσχέτιση μεταξύ των εθνικών και των διεθνών παραγόντων, προκειμένου να κατανοήσουμε τη σύγχρονη Ελλάδα...»

Παρουσίαση μουσικής
237 Old Photographs
CONSTANTINOPLE
ANALEKTA 2007




Το μέρος αυτό - «Παλιές φωτογραφίες» - του έργου «Κωνσταντινούπολη» του Χρήστου Χατζή είναι αμιγώς ορχηστρικό και δυτικότροπο σε αντίθεση με τα υπόλοιπα μέρη. Αρχίζει με σόλο πιάνο που θυμίζει ελαφρώς το ύφος του Σούμαν. Σταδιακά εισέρχονται το βιολί και το βιολοντσέλο και προσεγγίζει το ύφος του Άστορ Πιατσόλα. Ο συνθέτης Χρήστος Χατζής έχει σημαντική δημιουργική δράση στον Καναδά. Διδάσκει σύνθεση στο Παν/μιο του Τορόντο και έχει τιμηθεί επανειλημμένα για τα έργα του. Το συγκεκριμένο ηχητικό ντοκουμέντο αποδίδεται από το τρίο των αδελφών Jung (Elen βιολί, Julie τσέλο και Jennie πιάνο) και όχι από το Gryphon Trio, που έχει ηχογραφηθεί στον δίσκο.

Παρουσίαση μουσικής
236 Κατάδυση
ΑΧ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΦΑΝΤΑΣΜΕΝΗ
LYRA 1993




5/12


Ο συμπαθέστατος τραγουδοποιός Ορφέας Περίδης εμφανίζεται ήδη από το 1986, αλλά ο 1ος προσωπικός του δίσκος, που έγινε μάλιστα και χρυσός κυκλοφόρησε το 1993 με τίτλο: « Αχ ψυχή μου φαντασμένη». Το συγκεκριμένο κομμάτι με τους πολύ καλούς στίχους έχει τίτλο «Κατάδυση», και το ερμηνεύει ο ίδιος όπως και όλα τα τραγούδια της συλλογής.

Έκανα μια κατάδυση στο κέντρο της Αθήνας, καβάλα σε μια μηχανή
Πήρα μια ανάσα στη Βουλή
Δεύτερη Ακαδημίας
Ομόνοια τη τρίτη
Πνοές λιποθυμίας σα το δύτη
Και όμως βγαίνουνε καινούργιες, κάθε τόσο εφημερίδες
Μάρκες καινούργιων σιγαρέττων
Γεννιούνται ελπίδες
Κι όμως γίνονται νέες κάθε μέρα συμφωνίες
Νέα μοντέλα αυτοκινήτων, συναυλίες
Κι όλα σε πείθουν, ότι ακόμα προχωράμε
Ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί και κάπου πάμε
Μιας νύχτας οικοδόμημα παράνομο η Αθήνα, σταματημένη ανασκαφή
Θερμοπληξίας συγκοπή
Και η αρχαία πόλη
Θαμμένη, γκρι και μόνη
Θα περιμένει τους κληρονόμους ακόμη
Κι όλα σε πείθουν, ότι ακόμα προχωράμε
Ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί και κάπου πάμε...

Παρουσίαση μουσικής
235 Η αιχμάλωτη των βουνών
ΤΟ ΜΑΝΤΗΛΙ ΤΗΣ ΝΕΡΑΙΔΑΣ
LYRA 2000

6/15

Η Φένια Παπαδόδημα ηχογράφησε το 2000 τον παιδικό δίσκο "Το μαντήλι της νεράιδας" που περιλαμβάνει 15 τραγούδια - νεραϊδοπαραμύθια, γραμμένα από δέκα διαφορετικούς σύγχρονους συνθέτες μας, τους: Κώστα Βόμβολο, Χρήστο Τσιαμούλη, Μανώλη Φάμελλο, Θανάση Παπακωνσταντίνου, Μίλτο Πασχαλίδη, Λεωνίδα Μαριδάκη, Λουδοβίκος των Ανωγείων, Τάσο Ρωσόπουλο, Νίκο Ζιώγαλα, Ανδρέα Ρούσση, του οποίου είναι και το συγκεκριμένο κομμάτι «Η αιχμάλωτη των βουνών» σε εξαιρετικούς στίχους Θοδωρή Γκόνη. (ευγενική προσφορά του Δημήτρη Κωστούλα στην «Πολιτεία»)

Πλατομανδήλα του νερού
κανάβι μου λευκό
θα ξεκλειδώσω τα βουνά,
στον ύπνο σου θα μπω.
Θα στρώσω στ’ άσπρα φύλλα σου
πάνω να κοιμηθώ,
με μαξιλάρι το νερό
βουνό θα ονειρευτώ.
Βουνό που’ χει το χιόνι του
σκεπάσει το λωτό,
της λησμονιάς το βάλσαμο,
τον πιο γλυκό καρπό.

Παρουσίαση μουσικής
234 Αναμονή και όνειρο
ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
COLUMBIA 1964, MINOSEMI2004




18/18

Μουσική και τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι για την ταινία του Andrew Marton (1961-62) «ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ (IT HAPPENED IN ATHENS)» με την χυμώδη Jayne Mansfield και την Ξένια Καλογεροπούλου σε νεαρή ηλικία. Κωμωδία της εταιρίας «20th Century Fox» με θέμα τον Ολυμπιονίκη μαραθωνοδρόμο Σπύρο Λούη. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Αναμονή & όνειρο».

Παρουσίαση βιβλίου
Λεωφορείον ο πόθος
Τεννεσση Ουίλλιαμς
Εκδ. Καστανιώτης 2008







Η Μπλάνς μια καθηγήτρια από τις Νότιες Πολιτείες, επισκέπτεται μετά τον πλειστηριασμό της οικογενειακής περιουσίας της την αδερφή της Στέλλα, που ζει με τον άντρα της Στάνλευ Κοβάλσκυ στη Νέα Ορλεάνη. Ο Κοβάλσκυ, που ως Πολωνός μετανάστης και εργάτης αντιμετωπίζεται υποτιμητικά από την Μπλανς, καθηλώνει την Στέλλα με τον οξύθυμο και επιβλητικό χαρακτήρα του σε μία σχέση που κυριαρχείται από το ωμό πάθος. Η υπερευαίσθητη και κάπως υπερβολική Μπλανς, τονίζοντας την ευγενή καταγωγή και την καλή ανατροφή της, μπαίνει στο στόχαστρό του και ενδόμυχα γεννιέται ένας κρυφός πόθος. Όσο περνά ο καιρός, αποκαλύπτονται μυστικά του παρελθόντος της Μπλανς και λόγω της συγκατοίκησης δημιουργούνται εντάσεις και πολλαπλά ξεσπάσματα που αφαιρούν ένα ένα τα πέπλα από τους πολύπλοκους χαρακτήρες των ηρώων. Εν τέλει το όριο μεταξύ λογικής και παράνοιας γίνεται όλο και περισσότερο θολό, με αποτέλεσμα το ολέθριο τέλος.
Το Λεωφορείον ο Πόθος είναι έργο γεμάτο συμβολισμούς, για το οποίο ο συγγραφέας βραβεύθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ (1947) και χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα τρία σπουδαιότερα της παγκόσμιας δραματουργίας του περασμένου αιώνα.
...Όπως επισημαίνει ο Μάριος Πλωρίτης στις σημειώσεις της μετάφρασης κυριαρχεί και η μάχη των φύλων και των κοινωνικών τάξεων, οι νευρώσεις και η υστερία των ηρωίδων, η σεξουαλική έλξη, η πνιγηρή ζέστη του καλοκαιριού, ακόμα η ατμόσφαιρα οι χώροι και ο συμβολισμός της μουσικής.
Διαπιστώνει κανείς τον έντονο συμβολισμό που έχουν τα ονόματα χαρακτήρων και χώρων όπως για παράδειγμα το όνομα Μπλανς ντυ Μπουά, που σημαίνει Λευκή του δάσους, το Βelle Reve: ωραίο όνειρο, κλπ...
Η Μπλάνς ντυ Μπουά είναι μια ύπαρξη ταλαιπωρημένη ψυχικά, που μάχεται απεγνωσμένα την πραγματικότητα. Ζει με ενοχές για την αυτοκτονία του νεαρού συζύγου της Άλαν και για την αδυναμία της να κρατήσει το οικογενειακό της κτήμα, το Βelle Reve. Φεύγει διωγμένη από την πόλη που ζούσε και εργαζόταν λόγω της προκλητικής σεξουαλικής της δραστηριότητας και κυρίως λόγω της σχέσης της με ένα ανήλικο μαθητή της. Φτάνει στη Νέα Ορλεάνη, στο σπίτι της αδελφής της Στέλλας, έχοντας την ψευδαίσθηση πως θα βρει καταφύγιο, ανθρώπινη επαφή, θα ηρεμήσει, θα ξεχάσει και θα βρει τη στοργή που ζητούσε. Ήδη από την πρώτη σκηνή του Λεωφορείον ο Πόθος, εμφαίνεται η σύγκρουση της ψευδαίσθησης με την πραγματικότητα με την εμφάνιση της Μπλανς, σε μια φτωχική γειτονιά της Νέας Ορλεάνης που έχει μάλιστα το παραπλανητικό όνομα Ηλύσια Πεδία. Αντίθετα από τη γνωστή λεωφόρο του Παρισιού, εδώ πρόκειται για δρόμο εργατών. Η ονομασία της συνοικίας αυτής μπορεί να ερμηνευτεί και σαν προοικονομία αυτού που θα συμβεί στην τελευταία σκηνή και θα οδηγήσει την Μπλανς στο τρελοκομείο, εξανεμίζοντας την ελπίδα της για λύτρωση. Οδηγείται κι εκείνη στα Ηλύσια Πεδία, που σύμφωνα με το αρχαιοελληνικό ιδεώδες, αναπαύονται χωρίς ευθύνες όσοι εγκαταλείπουν τα εγκόσμια. Φτάνει φορώντας ένα λευκό φόρεμα συμβολικό του ονόματος και της ψυχής της, που θα ταίριαζε ίσως στην αριστοκρατική γειτονιά που περίμενε να μένει η αδελφή της, αλλά έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα που βρίσκει. Την έχουν οδηγήσει ως εκεί δυο λεωφορεία ο «Πόθος» και το «Νεκροταφείο». Αντίθετα από τη γαλήνη που ήλπιζε, σ’ αυτή την υγρή πόλη του Νότου, θα συναντήσει την αγριότητα και την προσβολή από τον άξεστο Στάνλεϋ, τον άνδρα της αδελφής της και θα βρεθεί σε ένα αποκρουστικό γι αυτή περιβάλλον. Η ήδη εύθραυστη και πολύπαθη Μπλανς, θα κάνει μια τελευταία προσπάθεια να φτιάξει τη ζωή της με τον Μιτς, συνάδελφο και φίλο του Στάνλεϋ. Παρουσιάζεται σοβαρή και σεμνή αποζητώντας το σεβασμό και τον θαυμασμό του, αλλά η αποκάλυψη της αλήθειας από τον σκληρό Στάνλεϋ θα τα καταστρέψει όλα και θα την οδηγήσει στο ψυχιατρείο.
Η Μπλανς έχει την ψευδαίσθηση πως θα ξεπεράσει τον θάνατο του Άλαν κρατώντας το Belle Reve και εξασκώντας τη σεξουαλικότητά της με τους διάφορους νεαρούς. Στο μυαλό της έχει γίνει ο Άλαν και προσεγγίζει τους νεαρούς με τον τρόπο που θα τους προσέγγιζε κι εκείνος, όπως έχει πει ο ίδιος ο συγγραφέας.
...Τα μπαούλα με τα ρούχα που εξέχουν και η ακαταστασία, σηματοδοτούν τις ίδιες τις ζωές των ηρωίδων. Η Μπλανς, προσπαθεί να διατηρήσει την γοητεία της φροντίζοντας να είναι μακιγιαρισμένη και περιποιημένη, γιατί γι’ αυτή έχει σημασία η ψευδαίσθηση της ομορφιάς, όχι η ασχήμια της πραγματικότητας. Δεν είναι λίγες οι φορές που η Μπανς διαλέγει το ημίφως δημιουργώντας έτσι την ψευδαίσθηση της διαφυγής από την πραγματικότητα, θέλοντας να εξωραΐσει την αλήθεια. Λέει στον Μιτς, όταν του ζητάει να τοποθετήσει το αμπαζούρ στη λάμπα: «Δεν μπορώ να υποφέρω το γυμνό φως – όπως δεν μπορώ να υποφέρω τα πρόστυχα λόγια και τις χυδαίες πράξεις». Πιστεύει πως μετατρέποντας το χώρο της με τις κουρτίνες τα μαξιλάρια και τα αρώματα, θα κάνει την πραγματικότητα πιο ανεκτή. «Εγώ δε θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία!» ουρλιάζει αργότερα, όταν ο Μιτς βγάζει το κάλυμμα από το αμπαζούρ για να τη δει καθαρά.
Στο Λεωφορείον ο πόθος, είναι επίσης εμφανής η σύγκρουση του κόσμου που αντιπροσωπεύει η Μπλανς, δηλαδή του παλιού Νότου που προτιμάει να υπάρχει μέσα από τις ψευδαισθήσεις και του νέου κόσμου που αντιπροσωπεύει ο Στάνλεϋ, της πραγματικότητας, της νέας τάξης πραγμάτων και του ανερχόμενου εργατικού δυναμικού της μετανάστευσης.
Η Μπλανς εξομολογείται πρώτα στη Στέλλα και μετά στον Μιτς πώς αναγκάστηκε και η ίδια να «αποδράσει» από την αβάσταχτη πραγματικότητα που βίωνε, αναζητώντας λίγη στοργή και ανδρική προστασία με λάθος τρόπο και σε λάθος μέρη. Λέει ψέματα αλλά δεν είναι ψεύτρα, είναι απόλυτα ειλικρινής στα αισθήματα της και σε ότι πιστεύει...
Eίναι γνωστό σε όσους έχουν ασχοληθεί με τον Τεννεσσή Ουίλλιαμς, ότι το έργο του είναι βαθιά επηρεασμένο από τη ζωή του και την προσωπικότητα του. Έζησε μια ζωή από την οποία ήθελε διαρκώς να ξεφύγει. Η νοσηρή ευαισθησία της μητέρας, ο παρών- απών και συχνά μεθυσμένος πατέρας, η ψυχασθένεια της αγαπημένης του αδελφής και τέλος η ομοφυλοφιλία του, τον έκαναν να βρίσκει τρόπους να ξεφεύγει από αυτήν την πραγματικότητα και να δημιουργεί με το γράψιμό του ένα κόσμο ψευδαισθήσεων. Η αντίδραση σ’ αυτό το πνιγηρό περιβάλλον ήταν το γράψιμο. Έγραφε κυρίως γιατί το είχε ανάγκη ο ίδιος βάζοντας την ψυχή του και έχοντας ακροατή στα γραφόμενά του τον εαυτό του. Βασικό του μέλημα ήταν να «θεατροποιήσει» τον προσωπικό του εφιάλτη, τις ανοίκειες έλξεις και παρορμήσεις του. Μια ζωή έδειχνε να μάχεται μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Οι κοινωνικοί κώδικες που δείχνουν να πνίγουν τους χαρακτήρες των έργων του, με τους οποίους συχνά ταυτίζεται π.χ. τη Μπλανς, έπνιγαν και τον ίδιο. Ο κόσμος του ήταν συχνά εφιαλτικός και παράλογος, αλλά προσπαθούσε να τον κάνει ηδονικό και όμορφο.
Στο έργο του δεν υπάρχει άλλη λύση εξόν από την τιμωρία την εξορία και την απομόνωση, «τιμωρώντας» τον εαυτό του που πάλευε ανάμεσα στα ηδονιστικά πάθη του και στην ενοχή για τις πράξεις του. Αυτός φαίνεται να είναι και ο λόγος που υπάρχει συχνά αγριότητα στα έργα του, ψυχική και φυσική, σα να επέρχεται μέσω αυτής η κάθαρση.
Όμως αυτό που χαρακτηρίζει ουσιαστικά το έργο του είναι το αδιέξοδο και η επιθυμία των ηρώων του με τον ένα ή τον άλλον τρόπο να αποδράσουν από την πραγματικότητα μέσα από τις ψευδαισθήσεις που δημιουργούν. Έχουν δηλαδή την ίδια ανάγκη με τον δημιουργό τους. Έτσι η Μπλανς και όλοι όσοι πήραν υπόσταση από την πένα του και προσπάθησαν να ζήσουν λίγο ως πολύ την άπιαστη φαντασίωσή τους, του κλείνουν το μάτι και τον ευχαριστούν που χάρη σ’ αυτόν, προσπάθησαν έστω να αποδράσουν από την πραγματικότητα.
(κείμενο Ελένη Φραγκούλη)
Εξαιρετικό θεατρικό έργο του Τεννεσση Ουίλλιαμς, ψευδώνυμο του Τόμας Λανιέ Ουίλλιαμς, που ανέβασε για 1η φορά στην Ελλάδα ο Κάρολος Κουν το 1949 με την Μελίνα Μερκούρη, αλλά και η Έλλη Λαμπέτη το 1969. Η μετάφραση αλλά και η πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση-επιλεγόμενα, είναι του Μάριου Πλωρίτη. Από τα λίγα θεατρικά που διαβάζονται ευχάριστα.

Παρουσίαση μουσικής
233 Έτσι τους βλέπω εγώ τους κήπους
EIKONEΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΛΙΨΗ ΤΩΝ ΞΑΝΘΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ
EMI 2010



Διπλός συμπαγής δίσκος ακτίνας με 6 μουσικές συνθέσεις του Θανάση Μωραϊτη και με τίτλο «Εικόνες για τη θλίψη των ξανθών κοριτσιών και της Ελένης».
Ο πίνακας του εξωφύλλου είναι έργο του Σπύρου Βασιλείου. Ο συνθέτης μάς παρουσιάζει 6 έργα με κορυφαίους συντελεστές της ελληνικής μουσικής σκηνής: Καμεράτα - Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής (σε 2 έργα) υπό την διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ, Σόνια Θεοδωρίδου, σοπράνο, Δημήτρης Κοτρωνάκης, κιθάρα, Βαγγέλης Χριστόπουλος, όμποε, Ρενάτο Ρίπο, βιολοντσέλο, Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο, Ουρανία Λαμπροπούλου, σαντούρι, Σοφία Λαμπροπούλου, κανονάκι.
Κύριο μέλημα η ενορχήστρωση και οι μελωδικές γραμμές κάθε μουσικού οργάνου να συμβάλλουν στην απόδοση του ύφους του ποιητικού λόγου (στην απόδοση του "Καρυωτακισμού" στον Κύκλο τραγουδιών σε ποιήματα του Καρυωτάκη). Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι απόσπασμα από την ελεγεία στο ποίημα για την Άνοιξη.

Παρουσίαση μουσικής
232 Εμείς δε γίναμε ουρανός
TI ΧΡΟΝΙΑ ΚΙ ΑΥΤΗ
SONYMUSIC 2004

3/12





Από τον 3ο δίσκο του τραγουδοποιού Κώστα Λειβαδά με τίτλο «Τι χρονιά κι αυτή» ξεχωρίζει το λιτό, εκφραστικό τραγούδι του τέλους «Εμείς δε γίναμε ουρανός».

Εμείς δε γίναμε ουρανός
Μείναμε πάντα μια αλήθεια μισή
Μια προσευχή για τα αστέρια λειψή
Ένας χειμώνας που έκλεβε φως
Εμείς δε γίναμε ουρανός
Μείναμε μια μουσική ζωντανή
Ένα από λάσπη φτιαγμένο φιλί
Πάντα στον ύπνο ερχόταν ο εχθρός
Εμείς δε γίναμε ουρανός
Δε μας χωρούσε κανένας καιρός
Δε μας αρκούσε κανένας Θεός
Μη με ρωτάς το γιατί και το πως
Εμείς δε γίναμε ουρανός

Παρουσίαση μουσικής
231 Πρωινή φωτογραφία του Μάνου
ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ΟΙ ΚΙΘΑΡΕΣ
ΜΒΙ 2006


Μελωδίες του λαϊκού συνθέτη Χρήστου Νικολόπουλου διασκευασμένες με ενδιαφέροντα τρόπο και παιγμένες από το κουιντέτο «Έψιλον», που αποτελείται από 5 κιθαριστές. Οι πέντε βιρτουόζοι είναι οι: Βασίλης Καναράς, Παναγιώτης Λαμπρόπουλος, Πέτρος Πολίτης, Ακης Φιλιός και (1η κιθάρα) ο Δημήτρης Κοτρωνάκης. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Πρωινή φωτογραφία του Μάνου».

Παρουσίαση βιβλίου
Η μάσκα του κόκκινου θανάτου
Έντγκαρ Άλαν Πόε
Εκδ. Γράμματα, 1982







Τα διηγήματα του Εντγκαρ Αλαν Πόε κυκλοφορούν σε ποικίλες συλλογές και εκδόσεις και σε διάφορες μεταφράσεις, με αξεπέραστη εκείνη του Κοσμά Πολίτη, που προχώρησε πολύ βαθιά σε μια σκέψη και μια γραφή παραληρηματική.
Απ' όλα τα διηγήματά του, διάλεξα να επισημάνω χωριστά τη «Μάσκα του κόκκινου θανάτου», γιατί πιστεύω πως στάθηκε προφητική σε σχέση με τον ερχομό της περίφημης παγκοσμιοποίησης και τη μόνιμη απειλή μιας ακόμη «νέας τάξης πραγμάτων». Μου θυμίζει έντονα τα πυρηνικά καταφύγια που κατά καιρούς λέγεται πως κατασκευάζουν, για καλό και για κακό, οι κορυφαίοι της παγκόσμιας πλουτοκρατίας. Στο διήγημα οι άρχοντες κλείνονται σ' έναν πύργο όπου διασκεδάζουν με ποικίλους τρόπους συνεχώς, επί 24ώρου βάσεως, ενώ παράλληλα προστατεύονται από το μικρόβιο μιας τρομερής αρρώστιας που έχει απλωθεί στην περιοχή, θερίζοντας όσους δυστυχείς έχουν μείνει απ' έξω. Έτσι και σήμερα, και για να μιλήσω μόνο για τον δυτικό κόσμο, τα πράγματα έχουν ξεχωρίσει, μπήκαν τα όρια ανάμεσα σ' εκείνους που θα περνάνε καλά και στους άλλους που θα τους τρώει το άγχος της επιβίωσης όλο και περισσότερο με το πέρασμα του καιρού... (κείμενο Γιώργου Νοταρά, Ελευθεροτυπία).
Ο αναγνώστης που για πρώτη φορά διαβάζει τις ιστορίες του Πόε, παρατηρεί αμέσως την πρωτοτυπία και την ευφυΐα τους. Ο Πόε ήταν ένας εξαιρετικά έξυπνος άνθρωπος. Η ταχύτητα με την οποία μπορούσε να καταλάβει φιλοσοφικές και μεταφυσικές ιδέες ήταν τόσο αξιοσημείωτη όσο και η ικανότητα του να αφομοιώνει θεωρίες της γραμματικής, νέες τυπογραφικές μεθόδους και πρόσφατες επιστημονικές ανακαλύψεις.
Κι όμως, η πρωτοτυπία και η ευφυΐα είναι το λιγότερο απ' αυτά που προσφέρει ο Πόε στον αναγνώστη. Οι καλύτερες ιστορίες του ξεπηδούν χωρίς αμφοβολία από μια ψυχοπαθή πλευρά της προσωπικότητάς του, αλλά κι αυτό είναι λίγο, γιατί κανένας άλλος ψυχοπαθής διανοούμενος δεν έγραψε σαν τον Πόε. Είναι μάταιο να προσπαθήσουμε να τον εκτιμήσουμε με τα κριτήρια που συνήθως εφαρμόζονται στη φιλολογία: μας μεταδίδει κάτι που είναι ουσιαστικά ένας προσωπικός τρόμος και πόνος, και αντιδρούμε κατ' ουσία προσωπικά...

Η όχι πολύ καλή μετάφραση είναι του Γιαννη Ευαγγελίδη. Οι λοιπές επιλογές διηγημάτων της συλλογής δεν είναι εξαιρετικές. Σε περίπτωση που βρείτε το διήγημα σε άλλη έκδοση να την προτιμήσετε.

Παρουσίαση μουσικής
230 Ο κακός μάγος
«Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ»
Ανέκδοτο έργο

Η Μαριέττα Φαφούτη συνέθεσε την μουσική για την τηλεοπτική σειρά του Νίκου Πιλάβιου «Ο Παραμυθάς» σε σκηνοθεσία Κων/νου Πιλάβιου. Τα τραγούδια δεν κυκλοφορούν ακόμα, αλλά προσφέρονται ευγενικά από την συνθέτρια στην ιστοσελίδα της.
H ίδια δηλώνει: «...αποτελεί μία από τις πιο αγαπημένες και πιο αβίαστες δουλειές που έχω κάνει. Μου έστελνε ο κύριος Νίκος τα επεισόδια ένα-ένα και έγραφα την μουσική παράλληλα, βλέποντάς τα. Συγκινούμαι πάντα ακούγοντας την μουσική. Η διαδικασία αυτή ήταν μαγική...» Το συγκεκριμένο ορχηστρικό κομμάτι έχει τίτλο «Εvil mage”.

Παρουσίαση μουσικής
229 Μακάριος όποιος...
ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ ΒΑΤΡΑΧΟΙ
ΑΝΟ ΚΑΤΟ RECORDS 1997




4/18


Ο δίσκος περιλαμβάνει τη μουσική που γράφτηκε για την παράσταση ΒΑΤΡΑΧΟΙ του Αριστοφάνη, που ανέβασαν τα παιδιά της θεατρικής ομάδας Ασβεστοχωρίου «ΜΗΧΑΝΗ», τον Μάιο του 1997, σε σκηνοθεσία Λίλιας Λύτρα. Η μετάφραση είναι του Θρασύβουλου Σταύρου. Η ηχογράφηση έγινε στην ΥΔΡΟΓΕΙΟ και η παραγωγή πραγματοποιήθηκε με την οικονομική υποστήριξη της κοινότητας Ασβεστοχωρίου. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι σύνθεση του Γιώργου Τσακαλίδη.
Μακάριος όποιος έχει
γερό μυαλό και γνώση.
Αυτό πολλά το δείχνουν.
Για να κριθεί ο Αισχύλος
πως έχει νου και γνώση,
πάει πίσω στην πατρίδα.
Καλό για τον εαυτό του,
καλό για τους πολίτες
και για δικούς και φίλους.
Ωραίο να μην φλυαρείς
παρέα με το Σωκράτη,
ξεχνώντας κάθε χάρη
της Μούσας κι αψηφώντας
τα πιο σπουδαία σημεία
της τραγικής της τέχνης.
Τρέλα καιρό να χάνεις
με φουσκωμένα λόγια
και με σαχλές αρλούμπες.

Παρουσίαση μουσικής
228 Μόνη
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ - ΓΙΑ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ
YAFKA RECORDS 2009


9/20
Το συγκρότημα «Χάνομαι γιατί ρεμβάζω», ακατάτακτο ως γνωστό σχήμα, παρουσιάζει την τελευταία του δουλειά, στο γνωστό ιδιόμορφο ύφος, για λίγα ιδιαίτερα «αυτιά». Μπορεί ο κόσμος γύρω να γίνεται όλο και πιο σάπιος, όλο και πιο ποταπός και χαμερπής, αλλά οι ΧΓΡ συνεχίζουν να ρεμβάζουν χαμένοι σε νεφέλες ψηλά στον ουρανό. Πολύ καλά κάνουν και μακάρι να τους μιμηθούμε όλοι. Το συγκεκριμένο κομμάτι με τίτλο «Μόνη» είναι σύνθεση του Χάρη Καβαλλιεράτου, τους πολύ καλούς στίχους έχει γράψει η Λυδία Βενιέρη και, όπως και τα περισσότερα κομμάτια της συλλογής, ερμηνεύει η μεσόφωνος Θεοδώρα Μπάκα.
Μόνη
Κρύβω τον καφέ σου
και διαβάζω στα κλεφτά
όταν θα κοιμάσαι θα χαθώ
στα μυστικά σου
βλέπω ένα δράκο
που σε παίρνει με φτερά
Κι είδα πως δεν παίζω
στα όνειρά σου.
Τώρα είμαι πιο μόνη μου από πάντα
Θέλω να ξεκλέψω
λίγο απ’ ό,τι είσαι συ
και να δραπετεύσω
μεσ’ απ’ τα ψέμματά σου.
Θέλω να μ’ αρέσει
που σε χάνω στη σιωπή
δίχως να νοιαστώ
που δεν παίζω στα όνειρά σου.

Παρουσίαση βιβλίου
Ελληνική λογοτεχνία
Από τον Όμηρο στον 20ό αιώνα
Στυλιανός Αλεξίου
Εκδ. Στιγμή, 2010






Επιτέλους μια επαναστατική πρόταση στη μελέτη του διαχρονικού ελληνικού πολιτισμού
Οσοι κολυμπάμε, δάσκαλοι και μαθητές, έναν και μισό αιώνα τώρα στα θολά νερά της εκπαίδευσης έχουμε, εκόντες άκοντες, δεχτεί μια σχιζοφρενική αντιμετώπιση της Λογοτεχνίας. Υπάρχουν καλές, άριστες ή μέτριες ιστορίες της Αρχαίας, Βυζαντινής και Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Θεωρητικά, βέβαια, σέρνονται θεωρίες για τη συνέχεια ή την ασυνέχεια της ελληνικής παιδείας και της γλώσσας αλλά κανένας έλληνας ιστορικός της Λογοτεχνίας δεν είχε τολμήσει να δοκιμάσει μια ιστορική επισκόπηση της Λογοτεχνίας που γράφτηκε σε γλώσσα ελληνική από τον Ομηρο έως τον Ρίτσο. Ανάλογες τόλμες επιχειρήθηκαν από έλληνες (Τρυπάνης) ή ξένους μελετητές ή μεταφραστές, αλλά περιορίστηκαν σε ποιητές αυτής της μακράς περιόδου.
Και ιδού τώρα ο αιώνιος έφηβος και ως εκ τούτου τολμηρός και ανατρεπτικός Στυλιανός Αλεξίου από την κορυφή της ενενηντάχρονης πείρας του, ο μοναδικός μετά τον Κουμανούδη, τον Ραγκαβή, τον Ξανθουδίδη έλληνας επιστήμονας που κατόρθωσε να συνδυάσει την προϊστορική αρχαιολογία με τη λογοτεχνική παραγωγή του Καζαντζάκη και του Σεφέρη, ρίχνει κυριολεκτικά προκλητικά στην πνευματική μας αγορά έναν πολυσέλιδο τόμο με τον πρωτοφανή για την παιδεία μας και τη φιλολογική μας παράδοση τίτλο: «Ελληνική Λογοτεχνία από τον Ομηρο στον 20ό αιώνα» (Εκδόσεις Στιγμή).
Εριδες έχουν κατά καιρούς προκύψει για θέματα περιοδολόγησης των βασικών περιόδων.
Το σημαντικό κριτήριο αυτών των ερίδων αυτών ήταν η γλώσσα. Οι χωρίζοντες επιχειρηματολογούσαν στο γεγονός πως η γλώσσα διακρινόταν για τις σαφείς τρεις διαφορετικές φάσεις της εξέλιξής της. Κανένας δεν έβλεπε πως οι γλωσσικές διαφορές ανάμεσα στη γλώσσα του Ομήρου και του Ησιόδου με τη γλώσσα του λόγγου και των ελληνικών μυθιστορημάτων ήταν μεγαλύτερες και σχεδόν χαώδεις με τις διαφορές ανάμεσα στην Καινή Διαθήκη και τον Προκόπιο ή το έπος του Διγενή και την Ερωφίλη. Και όμως συγκροτούσαν ενιαία ιστορία της Αρχαίας Λογοτεχνίας (από τον Ομηρο στον Μένανδρο π.χ.) και ενιαία Ιστορία της Βυζαντινής (από τον Προκόπιο έως τον Πτωχοπρόδρομο, π.χ.) και ενιαία της Νεοελληνικής (από τον Γεωργιλλά έως τον Σκαρίμπα!).
Αυτήν τη σχιζοφρένεια ήρθε με μια κλωτσιά και ανέτρεψε ο Αλεξίου. Η γλώσσα της Λογοτεχνίας από τον Ομηρο έως σήμερα είναι η ελληνική, που εξαιτίας των τριών χιλιάδων ετών συνεχούς χρήσης, έχει φάσεις, αλλοιώσεις, φθορές, απώλειες και εμπλουτισμούς, δάνεια και αντιδάνεια αλλά οι μεταξύ των φάσεων διαφορές δεν είναι μεγαλύτερες απ΄ ό,τι οι φάσεις άλλων ευρωπαϊκών με ιστορία χιλίων μόνο ετών. Ο Οράτιος και ο Σενέκας έχουν μεγαλύτερη απόσταση από τον ιταλό Λεοπάρντι και τον Ρουμάνο Καράτζιαλε απ΄ ό,τι έχει ο Πλάτων από τον Ροΐδη. Από τη στιγμή που ο Αλεξίου ξεπερνούσε τα τρομοκρατικά σύνδρομα των οπαδών της ασυνέχειας, ανακάλυψε πως η Λογοτεχνία με την ευρύτερη σημασία της (ρητορική, φιλοσοφία, ιστορία κ.λπ.) από τα ομηρικά έπη έως το «Αξιον εστί», το «Μυθιστόρημα» και τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» κατέβαινε από τις πηγές προς τη θάλασσα ρέοντας σε μια ενιαία κοίτη, περνώντας από καταρράκτες, λίμνες, λιμνάζοντα έλη, καμπίσιες απλωσιές. Και αποφάσισε να αφηγηθεί αυτήν την πορεία, αυτόν τον ρουν που δεν γνωρίζει σύνορα, φραγμούς, ιδεολογήματα, προκαταλήψεις, δόγματα και κυρίως μόδες. Αλλά κι αν ακόμη ένας λόγιος συλλάβει αυτήν την ενότητα που εγγυάται τη συνεχώς ανατροφοδοτούμενη γλώσσα, αν δεν έχει εποπτεία ενός τρομακτικού και ειδολογικά διαφοροποιημένου υλικού δεν μπορεί να τιθασεύσει το θηρίο, να το δαμάσει. Αφού ειδικευμένοι μελετητές του επικού ιδιώματος, ή του αρχαϊκού, του υμνογραφικού ή του δημώδους λυρισμού, αφιερωμένοι στην ιστοριογραφική μεθοδολογία, τη ρητορική, τη σοφιστική εριστική, τη δραματουργική ποικιλία χρειάζονται χρόνια και μόχθο να αφηγηθούν μικρές και ειδικευμένες περιόδους καλλιεργημένης γραφής, πόσος λοιπόν μόχθος και πόση συσσώρευση ειδικών και ποικίλων μορφών, στυλ, απαιτούνται για να καλύψει κανείς την πορεία από την «Οδύσσεια» του Ομήρου στον «Ερωτόκριτο» και από τη «Φλογέρα του Βασιλιά» στην «Οδύσσεια» του Καζαντζάκη. Από τη Σαπφώ στον Ελύτη και από τον Αισχύλο στον Βερναρδάκη και από τον Θουκυδίδη στον Παπαρρηγόπουλο. Από τον Λουκιανό στον Κονδυλάκη. Αυτόν τον άθλο επεδίωξε και τον κατόρθωσε ο Αλεξίου.
Το τολμηρό του αυτό κατόρθωμα είναι εκτός των άλλων και υπόδειγμα σαφήνειας και ακρίβειας. Γράφει την ιστορία της ελληνικής λογοτεχνικής διαχρονίας σταματώντας στις μεγάλες κορυφές, στις οάσεις, στις πηγές, στους σταθμούς της πνευματικής οδοιπορίας της ελληνικής λογοτεχνικής περιπέτειας. Τολμά να αποσιωπά κείμενα που στην εποχή τους έγιναν μόδα. Τολμά να αποκαταστήσει κείμενα που άλλοι ιστορικοί είτε απαξίωσαν με τη σιωπή ή τα κατακρεούργησαν με αρνητικό νυστέρι.
Ο σοφός αρχαιολόγος εγκαθιδρύει ένα λογοτεχνικό Μουσείο αφήνοντας στην αποθήκη θραύσματα και τυπικά ευρήματα βιοτεχνικής παραγωγής και εξαίροντας μοναδικές οντότητες περίβλεπτες και ακεραιωμένες. Ο σοφός εκδότης και ανθολόγος, ο ειδικός του «Ερωτόκριτου», ο σολωμιστής ακολουθεί και στην «Ιστορία» του την ίδια μέθοδο. Θυσιάζει πολλά για να αποκαλύψει και να ανακαλύψει τα λίγα που αξίζουν να γαλβανίσουν συνειδήσεις και να μορφώσουν μια ανθεκτική αισθητική ηθική. Το έργο του Στυλιανού Αλεξίου απευθύνεται στους πολλούς, στην εκπαιδευτική κοινότητα δασκάλων και μαθητών, στον μέσο Ελληνα που διψά να έχει έναν μπούσουλα να πορεύεται και ένα κλειδί να ανοίγει πόρτες ερμητικά κλειστές έως τώρα.
Η «Ελληνική Λογοτεχνία από τον Ομηρο στον 20ό αιώνα» είναι το εγχειρίδιο που έλειπε από την εκπαίδευσή μας. Παρέχει ό,τι αναγκαίο χρειάζεται να έχει στο κεφάλι του ένας άνθρωπος που φιλοδοξεί να αισθάνεται και να δείχνει μορφωμένος. (Κείμενο Κώστα Γεωργουσόπουλου, από ΤΑ ΝΕΑ).
Οι καταλληλότερες 560 σελίδες για να γεμίσουν τις θερινές ημέρες και νύχτες μας.

Παρουσίαση μουσικής
227 Θεοφαγία
ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
MINOS 1980




Σπάνιος συμπαγής δίσκος ακτίνας με τη μουσική που έγραψε ο Χριστόδουλος Χάλαρης για την βραβευμένη στη Θεσσαλονίκη και τη Βενετία ταινία του Θ. Αγγελόπουλου «Μεγαλέξανδρος». Ο συνθέτης και μουσικολόγος Χ. Χάλαρης είναι γνωστός για την αφοσίωσή του στην βυζαντινή ελληνική μουσική. Το συγκεκριμένο ορχηστρικό κομμάτι έχει τίτλο «Θεοφαγία».

Παρουσίαση μουσικής
226 Πέτα σπουργιτάκι
Η ΜΑΓΙΚΗ ΦΛΟΓΕΡΑ
ΕΚδ. MODERN TIMES 2011




Ο Γιάννης Γεωργαντέλης, γνωστός συνθέτης στον χώρο του παιδικού τραγουδιού, επανέρχεται μετά «Το καρναβάλι των θαυμάτων και των τεράτων» με άλλο ένα κλασικό έργο «Την μαγική φλογέρα». Η γνωστή γερμανική ιστορία των αδελφών Γκριμ προσαρμοσμένη από την Χ. Μανιά με ένα λιγότερο σκληρό τέλος, αφού τα παιδιά του Ηamelin που ακολουθούν τον αυλητή (Pied Piper) δεν χάνονται, αλλά ξαναγυρνούν στις οικογένειές τους. Οι στίχοι είναι γραμμένοι από τον συνθέτη και το συγκεκριμένο κομμάτι ερμηνεύουν οι Ελληνοκαναδοί μονωδοί Δημήτρης Ηλίας & Μαρία Διαμαντή.

Πέτα σπουργιτάκι
Ένα αστεράκι φέγγει πάνω από την πόλη
Κι ένα σπουργιτάκι λυπημένο το κοιτάει
Πέτα σπουργιτάκι, πέτα
Όσα γίναν ξέχασέ τα
Φέρε πίσω τη χαρά
Πέτα, αστεράκι πέτα
Και τα μάγια διάλυσέ τα
Πες το από ψηλά
Να τ’ ακούσουν πως μετάνιωσα
Όλα να γίνουν ξανά
Έτσι όπως ήταν παλιά.
Στις καμινάδες καπνός πια δε βγαίνει
Κι από ψηλά μοιάζει η πόλη αδειανή...

Παρουσίαση μουσικής
225 Ο κήπος της Ρίλα
Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΡΙΛΑ
2009



Η Μάρθα Μαυροειδή, παρουσιάζει τον πρώτο προσωπικό της δίσκο με δικές της συνθέσεις επηρεασμένες από τις μουσικές των Βαλκανίων. Η Ρίλα είναι το ψηλότερο βουνό της Βαλκανικής χερσονήσου. Εκεί βρίσκεται ένα μοναστήρι με έναν κρυμμένο κήπο. Στην ήσυχη αυλή του γεννήθηκε η ιδέα για έντεκα νέα τραγούδια που μιλούν για τον τόπο, τις εικόνες του, τους ανθρώπους, τις ιστορίες τους και τις μουσικές τους. Η Μάρθα Μαυροειδή έχει σπουδάσει μουσικολογία στην Αθήνα, εθνομουσικολογία στην Αγγλία και την Αμερική και σύγχρονη μουσική στην Ολλανδία. Έχει σπουδάσει σάζι, βυζαντινή μουσική & βουλγάρικο τραγούδι.

Δίπλα στο ποτάμι είναι ‘νας μπαξές
ούτε λουλούδια έχει, ούτε ανθρώπινες φωνές
πέτρες ανθίζουνε μέσα στη μικρή αυλή
και δυό καστανιές δροσίζουν μ’ ίσκιο ελαφρύ
πίσω απ’ το μοναστήρι μονοπάτι σκιερό
μοναχός το κατεβαίνει σ’ ελαφρύ κυματισμό
ξέφωτο μικρό με το φως του προσκαλεί
στα ζερβά το ποταμάκι δεξιά του η αυλή
δρασκελίζει το κατώφλι μ’ ένα βήμα ταπεινό
φύλλα και κλαδιά θροΐζουν, μυστικό χαιρετισμό
πετρολούλουδα, άνθη σκοτεινής αυλής,
ευωδιά και φως στον ερχομό της χαραυγής
κάτω απ’ τη γλυκιά σκιά των καστανιών
να κοιμάσαι κι αιώνια να σε κοιμίζει ήχος κελαριστός,
το διάφανο τραγούδι των νερών

Παρουσίαση μουσικής
224 Για τις γυναίκες
ΟΔΟΣ ΣΑΝΤΑΡΟΖΑ
ΜΙΝΟS 1982







Μουσική από τον 1ο δίσκο του τραγουδοποιού Βασίλη Νικολαΐδη. Ο Έλληνας «Georges Brassens» υμνεί με τον μοναδικό δικό του τρόπο το ψευδο-ασθενές φύλο, που μας καταδυναστεύει από τότε που εγκαθιδρύθηκε η «ισότητα» ! Όπως πάντα μουσική, δυνατοί στίχοι, ερμηνεία, όλα δικά του. Απολαύστε!

Έχουν χίλιους τρόπους για να μας σκοτώνουν,
το μυαλό να μας τινάζουν με μια σφαίρα,
μ’ ένα χαμόγελο με μια καλησπέρα
ακόμα με τον ήχο ενός βιολιού.
Από το δρόμο όταν μας περιμαζώνουν
η ορφάνια μας απάνω τους ξεδίνει
τους χρωστάμε κι από πάνω ευγνωμοσύνη
καθότι είμαστε λειψοί αφ’ εαυτού.
Καθότι χάσκουμε σα φάλτσο κουαρτέτο
στα χάσκοντα κουαρτέτα της Ελλάδας
μα της φιλίας μας και της μακαρονάδας
η γεύση χάνεται στη θέα θηλυκού.
Από τα μάτια τους το ξέρω πως το ξέρουν
στα μάτια πόση έχουν γοητεία
με φιλαρέσκεια και ματαιοδοξία
την εύνοιά τους μας χαρίζουν την πικρή.
Όπως στο Ζάππειο τα περιστέρια
χαχανίζοντας ταΐζουν κοριτσάκια
μα είναι μικρή του παιχνιδιού τους η διάρκεια
σε λίγο θα έχουν κι όλας κουραστεί.
Και μεις που χάσκουμε στο πάρκο σα σπουργίτια
και που συνέχεια για αλλού την κοπανάμε
και υποφέρουμε γι’ αυτές που αγαπάμε
από τα άλλα ζώα πιο πολύ.
Γιατί είναι τόσο πια μεγάλη η ανάγκη
που της αγάπης μας γινόμαστε φονιάδες
κι από αξιοπρέπεια φυγάδες
για να μη πέσουμε στη ζητιανιά.
Που να κρυφτούμε πείτε μας και που να πάμε.
Ότι μας γέμισε εκείνο μας κρατάει
σαν έκτρωση και πιο πολύ πονάει
μοιάζει σας λέω με ισόβια δεσμά.
Μα σ’ ένα αλεγκρίσσιμο φινάλε
στις ταβέρνες ξανά θα μαζευτούμε
τα χοντρά μας τα αστεία να τη βρούμε
για να τα ξαναχάσουμε μετά.
Γιατί έχουν χίλιους τρόπους για να μας σκοτώνουν,
το μυαλό να μας τινάζουν με μια σφαίρα,
μ’ ένα χαμόγελο με μια καλησπέρα
ακόμα με τον ήχο ενός βιολιού.

Παρουσίαση μουσικής
223 Έπεσε η κυβέρνηση
ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟΣ ΗΛΙΟΣ
ΜΙΝΟS-ΕΜΙ 1987







Μουσική του Μάνου Χατζιδάκι σε στίχους Νίκου Γκάτσου από τον δίσκο «Χειμωνιάτικος ήλιος». Για την 2η αυτή εγγραφή ο συνθέτης γράφει: «Νομίζω πως μ’ αυτή την έκδοση σας δίνω το έργο μου έτσι όπως ακριβώς το συνέλαβα σαν συνθέτης. Βλέπετε έκανα κι εγώ σχεδόν ένα χρόνο για ν αντιληφθώ τι πα να πει “Χειμωνιάτικος ήλιος”. Εσείς μπορείτε να τ' ανακαλύψετε σε δύο, σε τρία, ή και σε περισσότερα χρόνια. Θα σας περιμένω!»
Διαχρονικό το θέμα του συγκεκριμένου κομματιού. Άραγε η αρχική ιδέα του Γκάτσου ήταν πραγματικά η λέξη «λαγούτο» ή αυτό προσαρμόστηκε σε μια πιο ηθική version;

Έπεσε η κυβέρνηση
τι θα γίνει τώρα;
Βλέπω αναρχία μες στη χώρα.
Κλείσε το παράθυρο,
σφράγισε την πόρτα,
τίποτα δεν είναι σαν και πρώτα.
Έπεσε η κυβέρνηση,
χορεύουν σ' όλες τις γωνιές
και οι καινούργιοι άρχοντες
παίζουνε το λαγούτο.
Έπεσε η κυβέρνηση
κι απ' τις απάνω γειτονιές
τρέχουν να προλάβουνε
το πανηγύρι ετούτο.
Έπεσε η κυβέρνηση,
σάλεψε η τάξη.
Ποιο πουλί για πάντα έχει πετάξει;
Όλα γύρω αλλάζουνε,
σήμανε η καμπάνα,
τα παιδιά γυρεύουν άλλη μάνα.

Παρουσίαση βιβλίου
Ανθολόγιο Ελληνικής Τυπογραφίας
Ματθιόπουλος Γιώργος
Εκδ ΠΕΚ 2009







Ένα μοναδικό ιστορικό και πολιτιστικό ντοκουμέντο υψηλής αισθητικής για την ελληνική τυπογραφία, κομμάτι πλέον του νεοελληνικού πολιτισμού, εξέδωσαν οι Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης σε συνεργασία με την Εταιρεία Ελληνικών Τυπογραφικών Στοιχείων (ΕΕΤΣ).
Παρουσιάζεται σε ένα πολυσέλιδο και πλούσια εικονογραφημένο λεύκωμα μεγάλου σχήματος, που ανιχνεύει τη διαδρομή που χάραξαν με μεράκι και συχνά με προσωπικό κόστος οι εκδότες και οι τυπογράφοι ελληνικών βιβλίων, μέσα από τις ταραχώδεις περιόδους της ελληνικής, αλλά και της ευρωπαϊκής Ιστορίας.
Στην έκδοση σταχυολογούνται περισσότεροι από 250 τίτλοι βιβλίων σε έγχρωμες φωτογραφίες, καλύπτοντας πέντε αιώνες τυπογραφικής παρουσίας, από το πρώτο χρονολογημένο ελληνικό βιβλίο (1475-1476) του Δημητρίου Δαμιλά έως το σπουδαίο λεύκωμα «Δέκα λευκαί λήκυθοι» του Γιάννη Κεφαλληνού (1956). Συγγραφέας και καλλιτεχνικός επιμελητής της έκδοσης είναι ο Γιώργος Δ. Ματθιόπουλος, τυπογραφικός και καλλιτεχνικός σχεδιαστής της ΕΕΤΣ και καθηγητής Εφαρμογών του Τμήματος Γραφιστικής του ΤΕΙ Αθήνας, ο οποίος εμπνεύστηκε και διεκπεραίωσε το εγχείρημα αυτό συγκεντρώνοντας έναν μεγάλο αριθμό εκδόσεων -από ελληνικές και ξένες δημόσιες βιβλιοθήκες, Ιδρύματα και διάφορους ιδιώτες συλλέκτες- που λίγο-πολύ περιλαμβάνουν τους σημαντικότερους σταθμούς της ιστορίας του ελληνικού βιβλίου.
Πλεονέκτημα της νέας αυτής έκδοσης είναι η παρουσίαση όχι μόνο των εξωφύλλων των επιλεγμένων βιβλίων, αλλά περισσότερων σελίδων τους, με αποτέλεσμα ο αναγνώστης να μπορεί να έλθει σε άμεση επαφή με την πρακτική των στοιχειοθετών και των τυπογράφων, τις σταδιακές αλλαγές του σχεδιασμού των εντύπων, των νέων γραμματοσειρών που εμφανίστηκαν κατά καιρούς και την επίδραση της εξέλιξης της εκτυπωτικής τεχνολογίας στην ποιότητα του βιβλίου.
Επιπλέον των πολυάριθμων δειγμάτων βιβλίων που τυπώθηκαν για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, παρουσιάζονται και πολλά δείγματα ελληνικών εκδόσεων από ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, ως επί το πλείστον, που βοηθούν στην καλύτερη κατανόηση των αισθητικών επιλογών που διαμόρφωσαν τον σχεδιασμό του ελληνικού βιβλίου.
Ο συγγραφέας προσεγγίζει την ιστορία του ελληνικού έντυπου βιβλίου σε πολλά επίπεδα.
Η Εισαγωγή αποτελεί μια γενική επισκόπηση, που θα καθοδηγήσει περιληπτικά τον αναγνώστη και θα του παράσχει τις αναγκαίες πληροφορίες ώστε να παρακολουθήσει καλύτερα την ιστορική συνέχεια κατά την εικονογραφημένη παρουσίαση των επιλεγμένων βιβλίων στη δεύτερη και κύρια ενότητα του τόμου.
Στην τρίτη ενότητα περιέχονται, κατά χρονολογική σειρά, τα λήμματα σημαντικών ελλήνων και ξένων τυπογράφων και εκδοτών, όπου παρέχονται αναλυτικότερα στοιχεία για όσους επιθυμούν μια πληρέστερη ενημέρωση, για τη ζωή και το έργο τού καθενός και τις συνθήκες που επικρατούσαν κάθε περίοδο.
Η τέταρτη και τελευταία ενότητα περιέχει μια σύντομη, αλλά πλούσια εικονογραφημένη περιγραφή της εξέλιξης της εκτυπωτικής τεχνολογίας, η οποία μετά την εφεύρεση του Ιωάννη Γουτεμβέργιου και έως τα μέσα του 20ού αιώνα εξελίχτηκε σταδιακά σε σημαντικό βιομηχανικό τομέα.
Σε αυτήν την ενότητα παρουσιάζεται ο κόσμος της τέχνης των τυπογράφων, των εργαλείων και των μηχανών τους, ώστε να γίνουν περισσότερο κατανοητές οι περίπλοκες τεχνικές δεξιότητες που, μαζί με τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, καθόρισαν την αισθητική πορεία του κλάδου.
(κείμενο του Π. Γεωργουδή από την Ελευθεροτυπία)

Παρουσίαση μουσικής
222 Το αηδόνι
ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
ΣΑΒΒΑΛΑΣ 2005




Το "Τραγουδώ τα αγαπημένα μου παραμύθια" είναι συλλογή ποιημάτων της Ντίνας Χατζηνικολάου εμπνευσμένων από κλασικά παραμύθια, όπως η Χιονάτη, η Κοκκινοσκουφίτσα, η Τοσοδούλα κλπ, σε μουσική-ενορχήστρωση-ερμηνεία του συνθέτη Σταύρου Παπασταύρου. Περιέχονται σε εικονογραφημένο βιβλίο ων εκδόσεων «Σαββάλας» μαζί με συμπαγή δίσκο ακτίνας. Την εικονογράφηση έχει κάνει η Μ. Πεπονά. Εμπεριέχονται πεντάγραμμα με τη μελωδία, τα ακόρντα και όλοι οι στίχοι.
Η τρομερή «θεία Ντίνα» γράφει: «Η διαχρονική μαγεία των κλασικών παραμυθιών και η αναμφισβήτητη αγάπη των παιδιών για την ποίηση, τη μουσική και τη ζωγραφική μάς έδωσαν την ιδέα να δημιουργήσουμε αυτό το βιβλίο, με προοπτική να συνεχίσουμε... Ντυμένα με πολύχρωμες ζωγραφιές, τα δεκαοχτώ παιδικά τραγούδια του βιβλίου μας αντλούν την έμπνευσή τους από ισάριθμα κλασικά παραμύθια. Αγαπημένα παραμύθια, που άντεξαν στο πέρασμα του χρόνου και που δε θα πάψουν ποτέ να γοητεύουν τα παιδιά». Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Το αηδόνι».
Άκου τ’ αηδόνι
που’ ναι κρυμμένο
στη φυλλωσιά,
φτωχοντυμένο
μες στη σταχτιά του
τη φορεσιά.
Τρίλιες αγγέλων
κεντούν της νύχτας
τη σιγαλιά...
Άκου τ’ αηδόνι
όταν σωπαίνουν
τ’ άλλα πουλιά.
Νότες κι αστέρια
σμίγουν, φιλιούνται
κλαδί-κλαδί,
είναι τ’ αηδόνι
μέσα στο δάσος
που κελαηδεί.

Παρουσίαση μουσικής
221 Children Game
ΗΛΕΚΤΡΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ
FM RECORDS 1990



Η μουσική της «Ηλέκτρας» γράφτηκε το 1990 από την Θέσια Παναγιώτου και επένδυσε αμερικάνικη ταινία του Τζέυ Ράσκιν, ο οποίος έχει γράψει και τους στίχους. Η Θέσια Παναγιώτου κυπριακής καταγωγής, εγκατεστημένη στην Ελλάδα από το 1974 είναι σύζυγος του σκηνοθέτη Κώστα Φέρρη και έχει γράψει μουσική σε θεατρικές, κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες και σειρές του συζύγου της.
Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει τίτλο «Children Game» και αποδίδεται από παιδική χορωδία. Η μετάφραση από τα αγγλικά στα Ελληνικά είναι προσφορά της φιλολόγου Χρύσας Βασιλείου στην «Μενεστρέλλων Πολιτεία».
Παιδικό παιχνίδι
Τραγουδώ το τραγούδι της Ηλέκτρας
Μια ιστορία δέκα μικρών εγκλημάτων
Ρίξε το φταίξιμο σε μένα,
ριξ’ το στον σκηνοθέτη.
Συνέβη στα αρχαία χρόνια.
Η Ηλέκτρα προερχόταν από καλή οικογένεια.
Η ζωή της επρόκειτο να εξελιχθεί υπέροχα,
μα δεν υπολόγιζε τα κοινωνικά ήθη,
η τα παραπλανητικά γυρίσματα της μοίρας.
Ω Ηλέκτρα !
Τα φλογισμένα σου μάγουλα είναι υγρά
Ω Ηλέκτρα !
Σκληρά προσπαθείς μικρή μου, μα ποτέ δεν ξεχνάς.
Μισώ αυτή την ιστορία που σε θλίβει,
ή το να σου προκαλώ λύπη.
Σιχαίνομαι να σου μαθαίνω
πόσο δύσκολο είναι να διακρίνεις το καλό από το κακό.
Και τώρα που τα χρόνια πέρασαν
καιρός είναι να το ακούσεις από ένα φίλο:
Άσε την τραγωδία να φανεί,
κι ακολούθησε τη μοίρα ως το τέλος.
Ω Ηλέκτρα !
Τα φλογισμένα σου μάγουλα είναι υγρά
Ω Ηλέκτρα !
Σκληρά προσπαθείς μικρή μου, μα ποτέ δεν ξεχνάς.

Παρουσίαση μουσικής
220 Πάρε με
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ
MINOS 1987







Ένα από τα πιο τρυφερά τραγούδια του Βασίλη Παπακωνσταντίνου σε στίχους της Αφροδίτης Μάνου. Το ερμηνεύει ο ίδιος σε χαμηλή ένταση, κάτι σχετικά σπάνιο στο ρεπερτόριό του, και που αναδεικνύει ίσως καλύτερα τις φωνητικές του ικανότητες.

Σαν δυο φωτάκια βραδινού αεροπλάνου
τα δυο σου μάτια και χαράζουν τον αέρα
η αγκαλιά σου είναι η σκάλα του Μιλάνου
κι εγώ απόψε έχω επίσημη πρεμιέρα
Πάρε με πάρε με
μέσα σου να κρυφτώ
σαν να μην έζησα
πριν απ' το βράδυ αυτό
Θέλω να δω το πρόσωπο σου ανθισμένο
να με φιλάς όλη τη νύχτα όσο αντέξεις
σαν φλιπεράκι γελαστό ξετρελαμένο
σου δίνω ακόμα μία μπίλια για να παίξεις
Κι ύστερα ξάπλωσε κοντά μου και κοιμήσου
εγώ θα πιάσω μια γωνίτσα στο κρεβάτι
όχι πως έχω το κλειδί του παραδείσου
μα σ' αγαπώ κι αυτό νομίζω είναι κάτι

Παρουσίαση μουσικής
219 Ανάκρουση
ΔΙΕΞ ΤΟ ΜΥΡΤΟΝ
Προσωπική παράγωγη 2010






Ο Γιώργος Κοντογιώργος είναι μια σπάνια τρισυπόστατη προσωπικότητα. Πετυχημένος γιατρός, που έφτασε στις ανώτερες διακρίσεις στον τομέα του, συνθέτης έντεχνης νεοκυματικής μουσικής την 10ετία του ’70 και συνθέτης λόγιας μουσικής έκτοτε. Με αυτή την τελευταία ιδιότητα παρουσιάζει το έργο του «Διεξ το μύρτον» (=για χάρη της μυρτιάς), μουσική πράξη στον Αρχίλοχο για φωνή και μικρό μουσικό σύνολο. Διευθύνει την ορχήστρα ο Νίκος Μαμαγκάκης, φλάουτο η Μελίνα Μακρή, κλαρινέτο ο Στάθης Κιοσόγλου, άρπα η Ευαγγελία Κιοσόγλου, κρουστά ο Σπύρος Λάμπουρας. Το συγκεκριμένο ορχηστρικό κομμάτι ονομάζεται «Ανάκρουση» και εισάγει την όλη πράξη.

Παρουσίαση μουσικής
218 Η καλή νεράϊδα
Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ Ο ΜΕΝΙΟΣ. Ο ΠΑΡΑΧΑΪΔΕΜΕΝΟΣ
ΕΚΔ. ΕΝ ΠΛΩ 2010

4/4

Ο Κώστας Βόμβολος είναι γνωστός για τις «παιδικές ευαισθησίες» του. Αυτή τη φορά συνθέτει και παίζει τη μουσική που συνοδεύει το εξαιρετικό βιβλίο «Ο γάϊδαρος ο Μένιος» της Στέλλας Μιχαηλίδου. Πρόκειται για ένα έμμετρο χιουμοριστικό παραμύθι με θέμα την ανατροφή και τα όρια στη σχέση μητέρας-παιδιού, που θα ξετυλιχτεί μέσα από τον Μένιο, τον γάιδαρο και την υπερπροστατευτική μαμά του, που παραλίγο να τον καταστρέψει με την αγάπη-οδοστρωτήρα της. Το συγκεκριμένο τρυφερό κομμάτι ερμηνεύει «κρυστάλλινα» η Σοφία Σαρρή.

Έλα, ξεκίνα τώρα, ποτέ δεν είν’ αργά.
Έλα, υπάρχει ένα όνειρο μικρούλι,
μικρούλη σα ρεβίθι,
μικρό σα παραμύθι,
στα βάθη στη καρδιά.
Ψάξε, βρες το, είναι δικό σου, δικιά σου είν’ η ζωή.
Όλα μπορούν ν’ αλλάξουν, αν κάνεις την αρχή.

Παρουσίαση βιβλίου
Η χαμένη άνοιξη (Δίσεχτα χρόνια)
Τσίρκας Στρατής
Εκδ. Κέδρος 2005







Ιούλιος 1965. Ο Αντρέας, δεκαοχτώ χρόνια πολιτικός πρόσφυγας, επιστρέφει επιτέλους στην πατρίδα: "Όλα μου φαίνονται σαν παραμύθι... Αθήνα, η πιο ανοιχτή πόλη του κόσμου". Η "Αθηναϊκή Άνοιξη". Οι Τέχνες, τα Γράμματα έχουν ανθίσει ύστερα από τα μετεμφυλιακά χρόνια. Μια νεολαία με μεγάλα όνειρα πρωτοστατεί στους αγώνες για την παιδεία, τη δημοκρατία. Ανάμεσά τους η όμορφη, φλογερή αγωνίστρια Ματθίλδη, με την κριτική ματιά της νέας γενιάς. Στον ίδιο τόπο, η ερωτική Φλώρα μοιράζεται τον έκλυτο βίο ενός άλλου κόσμου, μιας παρέας Αμερικανών και άλλων ξένων όπως αυτή.
Τα τρία αυτά πρόσωπα υφαίνουν τον ερωτικό μύθο. Γύρω τους όμως εξυφαίνεται το δίχτυ της εθνικής προδοσίας: ξένοι πράκτορες, μυστικές υπηρεσίες, πολιτικοί μηχανορραφούν. Η Ιστορία εισβάλλει στις σχέσεις των ανθρώπων, τα ράζει τις συνειδήσεις. Τα γεγονότα καλπάζουν. Αποστασία. Πλήθη οργισμένα πλημμυρίζουν κάθε μέρα τους δρόμους. Σωτήρης Πέτρουλας, ο πρώτος νεκρός: "αηδόνι και λιοντάρι, βουνό και ξαστεριά". Ένας λαός με το ηρωικό και πένθιμο τραγούδι του ορκίζεται στο όνομα της ελευθερίας, έτοιμος να σηκώσει πάλι τις σισύφειες πέτρες.
"Πάνω από τη χαμένη Άνοιξη μετεωριζόταν τώρα ο γύπας του πραξικοπήματος, έτοιμος να ριχτεί και να σπαράξει τον τόπο."
Με τον υπέρτιτλο "Δίσεχτα χρόνια" ο Τσίρκας υποσχόταν μια νέα τριλογία στο πρότυπο των "Ακυβέρνητων πολιτειών", που θα κάλυπτε ιστορικά και την περίοδο της δικτατορίας. "Η χαμένη άνοιξη", όμως, που θα ήταν ο πρώτος τόμος, έμελλε να είναι και το κύκνειο άσμα του συγγραφέα. Σε όλες τις ανατυπώσεις μετά το θάνατό του διατηρήθηκε αυτός ο υπέρτιτλος όχι μόνο για να μην αλλοιωθεί αυθαίρετα η ταυτότητα του έργου, αλλά και γιατί αυτή η διάταξη του εξωφύλλου σηματοδοτεί την ιδεατή προέκταση των γνωστών γεγονότων. Δηλαδή, το φιλόδοξο σχέδιο του συγγραφέα, ύστερα από την περιπέτεια της Μέσης Ανατολής, να ιστορήσει πάλι με τα μέσα της τέχνης τη ζοφερή ελλαδική εμπειρία που βίωσε επίσης οδυνηρά.

Τι καλά που θα ήταν να διαβαζόταν το βιβλίο αυτό από τους πολίτες της δυστυχισμένης μας χώρας τώρα εν μέσω «κρίσης». Ίσως να έδινε ένα μέτρο στις μεμψιμοιρίες μας η ανάγνωση των τραγικών γεγονότων που συνέβαιναν, όχι τόσο παλιά, στην πολύπαθη χώρα μας.

Παρουσίαση μουσικής
217 Άγγελος
ΜΕΘΗ
EROS 2003



Ο πρώτος προσωπικός δίσκος της Άντας Πίτσου. Η συνθέτις (Bennington College, New England Conservatory), έχει γράψει και τους ιδιαίτερους στίχους, ερμηνεύει και παίζει πιάνο. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Άγγελος».

Της ανηφόρας άγγελος
Φτερά κέρινα που στάζουν μέλλον
Και το παρόν πανσέληνος
Πέφτω ανάσκελα στο χώμα και κοιτώ τον ουρανό
Βοκαμβίλια ο έρωτάς σου
Νύχτα από χαμόγελα πλασμένη
Χέρι που σπέρνει αστέρια
Ανεμόσκαλα θροΐζει, αναδιπλώνεται
Σχισμή φωτός
Ο άγγελος μου φανερώνεται
Στον ουρανό

Παρουσίαση μουσικής
216 Το όνειρο
ΜΕΣΩ ΝΕΦΩΝ
LYRA 1986







Το όνειρο είναι ένα τρυφερό τραγούδι του Θεσσαλονικιού τραγουδοποιού Νίκου Παπάζογλου. Περιλαμβάνεται στον 2ο προσωπικό του δίσκο «Μέσω νεφών».
Του άρεσε του Νίκου Παπάζογλου ο προσεγμένος λόγος. Και πάντα έλεγε ότι το λαϊκό τραγούδι πρέπει να έχει καλό στίχο. Ετσι κι αυτοί που τραγούδησε, είτε ήταν άλλων δημιουργών είτε δικοί του, δεν ήταν λόγος της δισκογραφικής βιασύνης, αλλά των δικών του ρυθμών. Με αίσθημα και εικόνες. Στίχοι που μιλούν για ναυαγούς της ιστορίας, που παίνευαν τη Φύση και τον έρωτα, τη γυναίκα. Λυρικός τραγουδοποιός, διορατικός παραγωγός, ευαίσθητος άνθρωπος, ερμηνευτής με ιδιαίτερη φωνή αγαπήθηκε κι ας μη συμμετείχε ποτέ στο αθηναϊκό μουσικό κατεστημένο... ολιγαρκής και ευαίσθητος, πιστός στην παρέα «η οικογένεια» έλεγε, στις θέσεις και τις αρχές του, τον τρόπο ζωής του. Στην Αθήνα έμενε πάντα στο ίδιο μικρό ξενοδοχείο στην Πλάκα, δεν εξέφραζε παράπονα, δεν του πήγαινε η μεγαλούπολη και οι συνήθειές της, η τηλεόραση, οι συνεντεύξεις.... ήθελε τα ταξίδια, τις αγαπημένες του θάλασσες και τα νησιά ... το σκαρί του... το κτήμα του με το περιβόλι και τα ζώα, τα άλογα... Τα τραγούδια που έγραψε ... ήσαν αισιόδοξα, ελεύθερα, βιωματικά, γεμάτα συναισθήματα, εμπειρίες, αξιοπρέπεια. Απενοχοποίησαν το σώμα από τη μεταπολιτευτική σοβαροφάνεια, το έγδυσαν από τη στερημένη αριστερίλα, το προέτρεψαν να λικνιστεί στην ποίηση... (αποσπάσματα της Γιωτας Συκκα από την Καθημερινή της Κυριακής 24/4/2011)
Ο Νίκος Παπάζογλου ήταν πολύ αγαπητός στο κοινό και θεωρείται ότι άνοιξε το δρόμο και σε πολλούς άλλους Θεσσαλονικείς καλλιτέχνες.

Χτες το βράδυ αργά
ήρθες φώλιασες στο μυαλό μου,
ήσουνα εκεί δίπλα μου, σ' άγγιζα,
χάιδευα τα όμορφα μαλλιά σου
μες στ' όνειρο.
Πάει καιρός που έφυγες.
Ξέρω σου λεν πως σ' έχω ξεχάσει,
μα τα σημάδια μέσα μου
ούτε το ότι είσαι μακριά
ούτε ο καιρός θα σβήσει.
Δάκρυα στα μάτια μου 'ρχονται
κάθε φορά που βλέπω πίσω.
Όσο κι αν ψάξω δεν μπορώ να σ’έβρω,
μα ξέρω κάπου εκεί μες στο πλήθος
θα κρύβεσαι.
Χτες το βράδυ αργά
ξύπνησα τρομαγμένος.
Έτρεχες λέει καβάλα σ' άλογο,
που δεν άφηνε πατημασιές πάνω στο χώμα.

Παρουσίαση μουσικής
215 Το τραγούδι των παιδιών
ΠΡΕΣΠΕΣ
1966 Προσωπική παραγωγή



7/7

Μελαγχολική μουσική του συνθέτη και μουσικολόγου Κώστα Μυλωνά από την ταινία «Πρέσπες» του Τάκη Χατζόπουλου, που κέρδισε το βραβείο μικρού μήκους ντοκυμαντέρ στο 7ο Φεστιβάλ Θεσ/κης το 1966.
Δεν κυκλοφορεί, αλλά παραχωρήθηκε ευγενικά από τον συνθέτη.