Παρουσίαση βιβλίου

Λωξάντρα

Ιορδανίδου Μαρία

Εκδ. Εστία, 1999

«Τι εστί πλούσιος, μπρε; Ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος!». Είναι το πιστεύω της Λωξάντρας, που μισόν αιώνα τώρα είναι ταυτισμένη στη συνείδηση του ευρύτερου κοινού με την Κωνσταντινουπολίτισσα γιαγιά και την τέχνη του τραπεζιού. Δοτική, αλληλέγγυα, προκομμένη, ευπροσάρμοστη, ξέρει να γεύεται τη ζωή και να της χαρίζει νοστιμιά. Άλλος άνθρωπος... Και γι΄ αυτό δεν καταλαβαίνει όσους θέλουν να «φάνε» περισσότερο απ΄ όσο μπορούν... Η Λωξάντρα έζησε στα μέσα του 19ου αιώνα «στην παλιά Πόλη όπου η ζωή κυλούσε γιαβάς-γιαβάς», αλλά ως ηρωίδα γεννήθηκε το 1963 όταν η Μαρία Ιορδανίδου, alter ego της εγγονής της, κυκλοφόρησε όψιμα το πρώτο της βιβλίο με αυτό το όνομα ως τίτλο.

Πράγματι, αυτό το βιβλίο διατηρεί ακόμα τη δυνατότητα να λειτουργεί ως μάθημα γενναιοδωρίας και συνταγή ευεξίας προς όλους. Ωστόσο οι καιροί έχουν αλλάξει, οι αναγνώστες έχουν αλλάξει, και η κοινωνία έχει διαφορετικές αγωνίες να διαχειριστεί. Πώς λοιπόν μπορούμε σήμερα να διαβάσουμε αλλιώς μια παλιά λογοτεχνική επιτυχία σαν τη Λωξάντρα; Μια απάντηση είναι: με κοινωνικο-ιστορική ματιά, αντικρυστά και συγκριτικά με άλλα πρόσφατα βιβλία ανάλογης θεματολογίας. Η μυθιστορηματική Λωξάντρα λ.χ. εκτυλίσσεται την εποχή του τελευταίου σουλτάνου, του «αδικιωρισμένου» Αβδούλ Χαμίτ Β΄, «που-κακό-χρόνο-να ΄χει», και μας ξεναγεί στο στενό μικροαστικό περιβάλλον των ρωμιομαχαλάδων, όπου ο ελληνισμός προκόβει αλλά δεν συγχρωτίζεται ούτε με τη διανόηση ούτε με την οθωμανική ελίτ, ούτε και πολυασχολείται με την πολιτική.

Η μόνη αγριότητα που αναφέρεται στη Λωξάντρα είναι η πρώτη σφαγή Αρμενίων στην Πόλη, που οργάνωσε ο Χαμίτ το 1896- η μεγάλη έγινε από τους Νεότουρκους- σε μια εποχή που άλλαζε ο γεωπολιτικός χάρτης στα Βαλκάνια. Η Λωξάντρα κρύφτηκε στο υπόγειο του σπιτιού της και παρακολούθησε από εκεί τον διωγμό των γειτόνων της χωρίς να πολυκαταλαβαίνει τα αίτιά του. Μέχρι τότε οι Τούρκοι ήταν για εκείνην «μια θεομηνία», που όμως την ξεχνούσε όταν ήταν να ψήσει καφέ στον νυχτοφύλακα τον Αλή ή στον Μουσταφά, τον αυγουλά της. Μέχρι τότε οι Ρωμιοί είχαν αρκετά προνόμια αλλά έμεναν εκτός του πολιτικού παιχνιδιού, σαν σε θερμοκήπιο.

Η Μαρία Ιορδανίδου (1897-1989), πέτυχε ως συγγραφέας κάτι θαυμαστό: μπήκε στο πετσί της ανυποψίαστης ηρωίδας της και απέδωσε το τότε παρόν της χωρίς παράσιτα. Κατάφερε δηλαδή να αποστασιοποιηθεί από την εμπειρία των Σεπτεμβριανών και το ηλεκτρισμένο ελληνο-τουρκικό κλίμα της δεκαετίας του ΄60, το οποίο κυριαρχούσε την εποχή της συγγραφής του βιβλίου, και να δει τα ιστορικά γεγονότα που χρωμάτιζαν την εποχή των ηρώων της, με το δικό τους πνεύμα. Η πολιτική δεν είχε εισβάλει ακόμα στο σπίτι τους και ο φόβος δεν είχε εγκατασταθεί ακόμα στις καρδιές τους. Γι΄ αυτό η Λωξάντρα αντέχει στον χρόνο και ως ντοκουμέντο για τα ήθη και τη νοοτροπία του μέσου Ρωμιού μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο• ως ντοκουμέντο μιας ευφορικής καθημερινότητας (κείμενο Μικέλας Χαρτουλάρη, Βιβλιοδρόμιο, Τα Νέα).

Η ίδια λέει:

«Ξεκίνησα τη «Λωξάντρα» σαν ατζαμής, στα γηρατειά μου, και δεν ήξερα πώς ν' αρχίσω! Το 'παθα κι εγώ σαν τα παιδιά του σχολείου. Ο άντρας μου ήταν δάσκαλος και το είχε καημό που τα παιδιά δυσκολευόντουσαν να γράψουν έκθεση. "Γιατί, παιδί μου, δεν μπορείς να γράψεις;". "Δεν μπορώ ν' αρχίσω, κύριε, την αρχή δεν ξέρω!". "Ωραία, τότε θα σου δώσω μια συμβουλή: μην αρχίσεις από την αρχή, άρχισε από τη μέση". Λοιπόν, ακολούθησα τη συμβουλή του άντρα μου. Επιασα τη Λωξάντρα από τη μέση και την έβγαλα γριά στην πρώτη σελίδα. Ετσι έγινε η Λωξάντρα. Υστερα απ' αυτό μερακλώθηκα κι ήθελα να γράψω κι άλλο!»

«...Ο κόσμος πνίγηκε στο καυσαέριο, τον παραλογισμό και τη βαθυστοχασιά, επιθύμησε λίγο αέρα, απλότητα, χαρά ζωής, γέλιο, γαλήνη ψυχής και ανθρωπιά... επιθύμησα να διαβάσω κάτι για τη γλυκιά εποχή της Πόλης, έψαχνα να βρω βιβλία, δεν έβρισκα αυτό που ήθελα, δεν έβρισκα Πόλη, δεν έβρισκα τη γλύκα της Πόλης εκείνης της εποχής... όταν λαχταρώ κάτι και δεν καταφέρνω να το βρω, το δημιουργώ...».

Η ιστορία, διαθέτοντας έντονη εσωτερική συνοχή και θεματική αυτοτέλεια, πραγματεύεται ουσιαστικά τη ζωή της Λωξάντρας -γιαγιά της συγγραφέως-, ενώ η γραμμική αφήγηση διανύει μια χρονική απόσταση 40 ετών (1874-1914), που ολοκληρώνεται με τον θάνατο της πρωταγωνίστριας. Ισότιμη ωστόσο συμπρωταγωνίστρια αναδεικνύεται η Πόλη, που αποτελεί το περιβάλλον της Λωξάντρας, τη γενέθλια γη και το βασίλειό της. Η «Λωξάντρα» χαρακτηρίστηκε έργο «παρηγορητικό», που μεταδίδει στον αναγνώστη τη χαρά της ζωής, ένα αίσθημα αποδοχής και συνδιαλλαγής με την καθημερινότητα, τα στοιχεία δηλαδή εκείνα που χαρακτηρίζουν την πρωταγωνίστρια, την «αρχόντισσα» της Πόλης. Η Λωξάντρα υπομένει με στωική διάθεση τα ατυχή συναπαντήματα της μοίρας, ενώ αντιθέτως ανακαλύπτει την ευτυχία και απολαμβάνει την πληρότητα σε γεγονότα καθημερινά, που φαινομενικά δείχνουν ασήμαντα. Η «Λωξάντρα» κατακλύζεται από το χρώμα της Πόλης, τα αρώματά της, τα ανατολίτικα εδέσματα και τους ανθρώπους της, ένα ετερόκλιτο σύνολο πολυφυλετικής σύνθεσης, που παρελαύνει σαν σε γιορτή στις σελίδες του βιβλίου. Τα μυθοπλαστικά στοιχεία, αν και παρόντα, εντούτοις σπανίζουν, ενώ αντιθέτως ο βίος της Λωξάντρας συνοδεύεται από συχνές και σύντομες αναφορές ιστορικών γεγονότων, όπως η σφαγή των Αρμενίων, η συνθήκη του Αγ. Στεφάνου, η επανάσταση στο Γουδί, η εκλογική νίκη του Δηλιγιάννη και η μετέπειτα δολοφονία του κ.ά.

Η Μαρία Ιορδανίδου στο αδιαμφισβήτητο αριστούργημά της εμπερικλείει λογοτεχνική αρτιότητα και μαρτυρική αξία, συμπαρασύροντας τον αναγνώστη στη μαγική και νοσταλγική ατμόσφαιρα της Πόλης, μια εποχή μεταβατική και ολότελα χαμένη. Η «Λωξάντρα» αποτίνει φόρο τιμής στην ομώνυμη και εμβληματική ηρωίδα, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί αυτοπροσδιορισμό της ίδιας της συγγραφέως, που τυγχάνει.

(κείμενο Δημήτρη Καπετανάκη)

Μερικά αποσπάσματα:

... τους γιατρούς και τα γιατρικά τα φοβότανε. Και ακόμα πιο πολύ φοβότανε τα γιατροσόφια της κόνα-Αννίκας, της πλάτρας. Από κατρουλιό αρσενικού παιδιού έκανε η κόνα-Αννίκα γιατρικό για τις χιονίστρες και για τα σκασίματα των χεριών. Από σκυλοκούραδο έκανε σκονάκια για το βήχα και τα φυσούσε μέσα στο λάρυγγα με καλαμάκι. Από ψόφια ποντίκια και λάδι έκανε ποντικαλοιφή, καλλυντικό για το πρόσωπο. Έκοβε το σιριλίκι, γήτευε την ιλαρά, σήκωνε τον αφαλό... και τι δεν έκανε η αδικιωρισμένη, αλλά η Λωξάντρα τη σιχαίνουνταν. Εκείνη είχε το μπαρμπέρη της, τον κυρ Αρτέμη. Όταν ένοιωθε βάρος στο κεφάλι της, τον φώναζε και της έβαζε βδέλλες. Ο κυρ Αρτέμης έβαζε και βιζικάντια και κοφτές βεντούζες, άνοιγε και φουντανέλες, έβγαζε και δόντια ...

... Μόνο ο θρυλικός Ναστρεντίν Χότζας τόλμησε ν’ ανέβει στο μιναρέ και να διαλαλήσει σε Δύση και σ’ Ανατολή πως εκείνος είναι ανώτερος απ’ τον Παντισάχ.

Τον πιάσανε, λέει, το Χότζα και τον πήγαν αλυσοδεμένο στον Καντή. Μα ο Χότζας επιμένει και ζητά να τ’ αποδείξει. Και ρωτάει τον Καντή:

-           Δε μου λες, ποιός είναι ανώτερός σου;

-           Ο υπουργός Δικαιοσύνης, του απαντάει ο Καντής.

-           Και πάνω από τον υπουργό ποιός είναι;

-           Ο Βεζίρης.

-           Και πάνω από το Βεζίρη;

-           Ο πολυχρονεμένος Παντισάχ !

-           Και πάνω από τον Παντισάχ;

-           Ο Προφήτης.

-           Και πάνω απ’ τον Προφήτη;

-           Ο Θεός !

-           Και πάνω απ’ το Θεό;

-           Πάνω απ’ το Θεό; Τίποτα.

-           Ε. Εγώ είμαι τίποτα ! λέει ο Χότζας...

Παρουσίαση μουσικής

292. Θα με θυμάσαι

ΚΑΨΑΜΕ ΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ ΜΑΣ

Columbia, 1977

Η άγνωστη στους περισσότερους συνθέτις Ρίκα Δεληγιαννάκη γεννήθηκε το 1936 στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου και δραστηριοποιήθηκε για πολλά χρόνια μέσα στον μουσικό σύλλογο «Απόλλων». Συνέθεσε έργα για πιάνο, αλλά και τραγούδια για παιδιά και ενήλικες. Δίσκος της εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1977 με τη μελοποίηση της ποιητικής σύνθεσης "Κάψαμε τα καράβια μας" του συμπατριώτη της ποιητή Μηνά Δημάκη (1913-1980), που είχε γράψει το 1946.

Η παραγωγή από το Πολύτροπον ήταν του Μάνου Χατζιδάκι., ο οποίος και επέλεξε και τους τραγουδιστές τον Ευτύχιο Χατζηττοφή και την Φερενίκη Βαλαρή

Ενορχηστρωτής ήταν ο Βασίλης Τενίδης. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο: «Θα με θυμάσαι»

Όταν ακούσεις βήματα στις μοναξιάς τους δρόμους,

θα με θυμάσαι.

Όταν τ’ αστέρια μες στα μάτια σου το μεσονύχτι καθρεφτίσεις,

θα με θυμάσαι.

Όταν φτερά μες στα όνειρά σου δεις,

θα με θυμάσαι.

Κι αν είναι κάποτε να κλαις,

θα με θυμάσαι.

Παρουσίαση μουσικής

291. Το κοπάδι

ΧΑΡΤΙΝΟ ΚΑΡΑΒΙ

ΕROS, 1995

12/13

Δίσκος με 13 συνθέσεις του Νότη Μαυρουδή, που ως γνωστόν φροντίζει την ευαισθησία των «παιδικών αυτιών» με όμορφα τραγούδια.

Το συγκεκριμένο κομμάτι, από τα λιγότερο γνωστά, έχει τίτλο «Το κοπάδι». Πρόκειται για έργο του αρχαίου Διότιμου, από την Παλατινή ανθολογία σε απόδοση Ηλία Πετρόπουλου. Ερμηνεύει η Μαρίνα Μανωλάκου με συνοδεία την χορωδία Τυπάλδου.

Σαν έπεσε το δειλινό,
μόνο του γύρισε από το βουνό
το κοπάδι μόνο του.
Μόνα τους μπήκαν στην αυλή
τα μοσχάρια σκεπασμένα
με πολύ χιόνι κατάλευκα.
Αλίμονο όμως και τρισαλί
ο θηρήμαχος κοιμάται σαν παιδί
για πάντα αιώνια,
αφού η ουράνια η φωτιά
τον χτύπησε κάτω απ΄ τη βαλανιδιά,
κοιμάται ο δόλιος.

Παρουσίαση μουσικής

290. Το ταμ-ταμ

ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ ΓΙΑ ΚΛΑΣΙΚΗ ΚΙΘΑΡΑ

ΜΒΙ, 1992

8/15

Ο θεσσαλονικιός κλασικός κιθαριστής Σπύρος Εξάρας διασκευάζει για κλασική κιθάρα κι ερμηνεύει ο ίδιος 15 γνωστά και άγνωστα τραγούδια του Κώστα Χατζή. Σε ορισμένα μάλιστα έχει προσθέσει και μικρή οργανική συνοδεία με κρουστά, φλάουτο και βιολοντσέλο. Τον συνοδεύουν οι μουσικοί: Γιάννης Κινίνης (φλάουτο), Λευτέρης Καλκάνης (τσέλο), Χρήστος Λιάτσος και Βλαδίμηρος Πέτσας (κρουστά). Όμορφη δουλειά, μάλλον άγνωστη στον πολύ κόσμο... δίνει μιαν άλλη διάσταση στις συνθέσεις του σπουδαίου τραγουδοποιού αναδεικνύοντας το γοητευτικό μελωδικό τους υπόβαθρο (κείμενο Δημήτρη Κωστούλα). Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι το γνωστό «Ταμ-ταμ».

Παρουσίαση μουσικής

289. Promenade on the water

ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

1992, LYRA

1/8

Με πρωτοβουλία του πρέσβη Αλέξη Ζακυθηνού εκδόθηκε ο δίσκος αυτός που καταγράφει δειγματοληπτικά το έργο μιας σειράς αξιόλογων Ελλήνων συνθετών που έζησαν και δημιούργησαν μακριά από την πατρίδα τους.

Ανθολογούνται οι:

Γιάννης Ξενάκης (1922-2001), γεννημένος στη Ρουμανία και εγκατεστημένος στη Γαλλία,

Δημήτρης Τερζάκης (1938), γιος του συγγραφέα Άγγελου Τερζάκη, που γεννήθηκε στην Αθήνα και ζει και δραστηριοποιείται στη Γερμανία,

Νικόλας Ρουσάκης (1934) στις Ηνωμένες Πολιτείες,

Δημήτρης Νικολάου από την την Κερατέα (1946), σήμερα Ιταλός υπήκοος,

Πέτρος Πλακίδης γεννημένος το 1947 στη Ρίγα της Λεττονίας, όπου κι εξακολουθεί να ζει,

Γιώργος Τσιλίκας, γεννημένος στο Μπουένος Άιρες το 1930,

Αλέξανδρος Χρυσανίδης γεννήθηκε στην Πετρίλα της Ρουμανίας το 1936, εγκατεστημένος στην Ολλανδία και ο παλαιότερος όλων

Camille Stamaty (1811-1870). Ο Camille-Marie Stamaty ήταν γιός έλληνα προξένου της Γαλλίας στη Ρώμη και γαλλίδας μονωδού. Υπήρξε μαθητής του Felix Mendelssohn και δάσκαλος του Camille Saint-Saens, αλλά και πολλών άλλων, αφού είχε τη φήμη περιζήτητου δασκάλου πιάνου στο Παρίσι. Σαν συνθέτης έγραψε σονάτες, μουσική δωματίου, κονσέρτα για πιάνο και άλλα έργα που παραμένουν εκτός του κλασσικού ρεπερτορίου σήμερα.

Την συγκεκριμένη βαρκαρόλα του 1870, τυπικό δείγμα της ρομαντικής σχολής, ερμηνεύει η Ντιάνα Βρανούση. (ένα συλλεκτικό έργο που ανακάλυψε ο Δ. Κωστούλας)

Παρουσίαση βιβλίου

Το δέντρο που έδινε

Σελ Σιλβερστάιν

Εκδ. ΔΩΡΙΚΟΣ, 1989

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά… κι αγαπούσε ένα αγοράκι». Έτσι αρχίζει αυτό το όμορφο παραμύθι που το διάβασμά του αφήνει τη γεύση μιας αξέχαστης ευαισθησίας.

Κάθε μέρα το αγόρι πήγαινε στη μηλιά κι έτρωγε τα μήλα της. Μάζευε τα φύλλα της, σκαρφάλωνε στον κορμό της, έκανε κούνια στα κλαδιά της. Μετά το κρυφτό που έπαιζαν, το αγόρι αποκοιμιόταν στον ίσκιο της. Το αγόρι αγαπούσε τη μηλιά κι έτσι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Τα χρόνια περνούσαν το αγόρι μεγάλωνε και η μηλιά έμενε πολλές φορές μόνη. Παρόλα αυτά όμως η μηλιά έβρισκε τρόπους να του προσφέρει αδιάκοπα. Κι αυτό την έκανε ευτυχισμένη, μέχρι το τέλος.

Είναι ένα τρυφερό, παραβολικό παραμύθι και συγκινεί όποιον και να τον διαβάσει, ανεξάρτητα από την ηλικία του. Με λίγα λόγια δίνει ένα μάθημα σε όλους μας. Γιατί το να δίνεις είναι χάρισμα, όπως και να το ανταποδίδεις με την αγάπη σου.

O Sheldon Allan Silverstein (25 Σεπτεμβρίου 1930- 10 Μαΐου 1999), γνωστός ως Σελ Σιλβερστάιν ήταν ένας αμερικάνος ποιητής, τραγουδιστής, στιχουργός, συνθέτης, σκιτσογράφος, σεναριογράφος και συγγραφέας παιδικών βιβλίων. (κείμενο Ιωάννας Μπακιρτζή-Μπαμπέτα)

Ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα από άτομα > 6 ετών και < 99.

Παρουσίαση μουσικής

288. Νυχτολούλουδο

ΝΥΧΤΟΛΟΥΛΟΥΔΟ

2000 ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ο δίσκος «Νυχτολούλουδο» περιέχει την μουσική που συνέθεσε ο Θόδωρας Κουτσοβαγγέλης για την παιδική θεατρική φάρσα "Οι φασουλήδες του Κατσιπόρα". Ο συνθέτης βασίστηκε στην κλασική μετάφραση του έργου από την Ιουλία Ιατρίδου (εκδ. Δωδώνη), διασκεύασε αρκετά ποιήματα, ώστε να τους δώσει τη δική του μελοποιήσιμη μορφή. (από την αστείρευτη πηγή του φίλου Δημήτρη Κωστούλα).

Νυχτολούλουδο

Το φεγγάρι ανάβει τις βραδιές του έρωτα λυχνάρι

κι εγώ κάνω τη μορφή σου φως και προσκυνητάρι.

Σα πουλάκι πάνω στο δεντρί λαχταράω ακόμα.

Μελισσάκι που δεν χόρτασε το γλυκό σου στόμα.

Δεν το αντέχω πια τόσο να σ’ αγαπάω 
όπως εγώ μονάχα ξέρω.

Δεν το αντέχω πια τόσο να σ’ αγαπάω, 
τόσο πολύ-πολύ να σ’ αγαπώ.

Τι δε θάδινα να ήμουνα μέσα στ’ όνειρό σου,

ν’ ανασαίνω απ’ την ανάσα σου μέσα στο προσκέφαλό σου.

Σα πουλάκι μέσ’ τη παγωνιά λαχταράω ακόμα.

Νυχτολούλουδο που αιμορραγεί το γλυκό σου στόμα.

Παρουσίαση μουσικής

287. Ας αλλάξωμ’ ομιλία

Η ΖΩΖΩ ΚΥΡΙΑΖΟΠΟΥΛΟΥ ΣΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΤΤΙΚ & ΧΑΙΡΟΠΟΥΛΟΥ

PAN VOX 1978 Δίσκος 33 στροφών

Ο Αττίκ καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Κλέωνα Τριανταφύλλου, που τον ονομάζουν τρουβαδούρο, αν ζούσε τον Μεσαίωνα θα ήταν η χαρακτηριστικότερη περίπτωση Μενεστρέλλου! Το 1930 ξεκίνησε την περίφημη Μάντρα του, ένα πρωτοποριακό εγχείρημα για την εποχή του. Η Μάντρα ήταν τρόπον τινά ένα Καφέ Σαντάν, όπου έδινε στην κυριολεξία παράσταση “One Μan Show”, γιατί εκτός από εξαίρετος πιανίστας, συνθέτης και τραγουδιστής, ήταν ηθοποιός, μίμος και κονφερασιέ. Άλλο ένα χαρακτηριστικό ταλέντο του, για το οποίο ήταν πασίγνωστος, ήταν το περίφημο διπλό σφύριγμα. Συχνά συνόδευε τον εαυτό του στο πιάνο σφυρίζοντας με μοναδική δεξιοτεχνία. Είχε δε τη μοναδική ικανότητα να κελαηδά σφυρίζοντας σε δύο διαφορετικές νότες ταυτόχρονα, σχηματίζοντας εκπληκτικές διφωνίες.

Ο Αττίκ ήταν συνθέτης ευρωπαϊκής μουσικής και τα τραγούδια του δεν έχουν σχέση με την Ελληνική μουσική παράδοση. Οι μουσικές φόρμες που συνέθετε ήταν διανθισμένες με σπάνιες μελωδίες και τα άρτια επεξεργασμένα μουσικά θέματά του, αναδύονταν με εκπληκτική μαεστρία σε κάθε έργο του. Οι στίχοι του όμως ήταν Ελληνικότατοι, λυρικοί, μελαγχολικοί και ερωτικοί, συνθέτοντας με ακρίβεια ευαίσθητες συναισθηματικές καταστάσεις. (αποσπάσματα από κείμενο του «Γιάννη» στην γνωστή ιστοσελίδα http://www.musicheaven.gr).

Το συγκεκριμένο τζαζ κομμάτι ερμηνεύει με την κρυστάλλινη φωνή της η αγαπημένη Ζωζώ Κυριαζοπούλου. Συνοδεύει η ορχήστρα του Τάκη Χαρίτου. Η Ζωζώ Κυριαζοπούλου, φίλη της «Μενεστρέλλων Πολιτείας» από παλιά, είναι αδερφή της γνωστής νεοκυματικής τραγουδίστριας Σούλας Μπιρμπίλη και του Σώτου Κυριαζόπουλου (1^ο βιολί της ορχήστρας των Παρισίων) και είναι παντρεμένη με τον πιανίστα Δημήτρη Καψύλη. Μια σπάνια μουσική οικογένεια.

Έχετε δίκιο ας αλλάξωμ’ ομιλία

κι ας πούμε κάτι σχετικό με τον καιρό

ας μείνει μόνο μεταξύ μας μιά φιλία

θα δοκιμάσω και θα δούμε, αν μπορώ

Πρέπει λοιπόν εις το εξής να προσπαθήσω

ούτε μιά φράση ερωτική να μη σας πώ

δόστε μου όμως τον καιρό να συνηθίσω

με την ιδέα πως πιά δεν σας αγαπώ

κι αν μέσ’ τα λόγια τα ψυχρά που θα σας λέω

παρασυρθώ σε κάποια φράση πιό θερμή

κάνετε τάχα πώς δε νοιώσατε ότι κλαίω

σαν να μην ήσασταν εσείς η αφορμή

Αχ, μην ανοίξετε το στόμα

γι’ αυτή τη λέξη τη στεγνή

μην πείτ’ η αγάπη μας ακόμα

πως φιλία πρέπει να γενεί

Έχετε δίκιο ας αλλάξωμ’ ομιλία

και μιά που ήτανε της τύχης μου γραφτό

ας μείνει μόνο μεταξύ μας μιά φιλία

κι ας ήν’ το τέλος του ρομάντσου μας αυτό!

Παρουσίαση μουσικής

286. Έχω εν’ αηδόνι στο κλουβί

ΜΕΛΙΝΑ ΚΑΝΑ

LYRA 2001

Στον 7ο προσωπικό δίσκο της Μελίνας Κανά κρύβεται ένα όμορφο τραγούδι σε μουσική του Νίκου Πλάτανου και ποίηση Ναπολέοντα Λαπαθιώτη.

Ο Νίκος Πλάτανος, όχι εμπορικός συνθέτης δηλώνει ότι τον ενδιαφέρει «και η πιο λόγια αλλά και η πιο... νυχτερινή αντίληψη της μουσικής».
Εξηγεί την απουσία του από την 1^η σειρά των προβεβλημένων : «...προσπάθησα όλα αυτά τα χρόνια  να είμαι ενεργός μουσικά είτε μέσα από το θέατρο, είτε παρουσιάζοντας τη δουλειά μου σε διάφορους χώρους και κυρίως γράφοντας πολύ μουσική. Αλίμονο αν περιμέναμε τις δισκογραφικές για να υπάρξουμε δημιουργικά στη μουσική, δεν θα κάναμε τίποτα. Πάντως νομίζω ότι πρόκειται για μια ασυγχώρητη “πολυτέλεια” να αποκλείονται συνολικά οι πιο απαιτητικές δουλειές με το πρόσχημα ότι είναι αντιεμπορικές, σε μια εποχή που το ελληνικό τραγούδι, που κάποτε υπήρξε το διαμάντι του ελληνικού πολιτισμού, βρίσκεται σε τεράστια κρίση και ένδεια.»

Σεχτικά με την μελοποιημένη ποίηση λέει: «...η ποίηση σ’ ένα τραγούδι είναι αυτό που το μετατρέπει από καταναλωτικό αντικείμενο σε έργο τέχνης, που του προσδίδει μια αξία πέρα από την τρέχουσα εμπορική. Ακόμα και σε τραγούδια που δεν βασίζονται σε στίχους ποιητών, αυτό που μας κάνει να τα αγαπάμε και να τα ξεχωρίζουμε είναι η ποίηση που περιέχουν. Στην πράξη τώρα, θεωρώ ότι τα ποιήματα συνιστούν ένα πρώτης τάξεως υλικό για τραγούδι. Βέβαια είναι πιο δύσκολο να το προσεγγίσεις και ίσως δεν είναι κατάλληλα όλα τα ποιήματα για να γίνουν τραγούδια. Πάντως είμαι σίγουρος ότι όλοι οι ποιητές όταν γράφουν φαντάζονται ότι τραγουδάνε. Το βλέπουμε στο πόσο συχνά χρησιμοποιούν στους τίτλους των ποιημάτων τους την λέξη “τραγούδι”, “άσμα”, “canto”, “song”, “chanson” κλπ. Την αληθινή μουσική που κρύβει ένα ποίημα δεν θα την ανακαλύψουμε ίσως ποτέ. Εκδοχές μόνο και όψεις της θα φωτίζουμε. Μια μελοποίηση είναι κάτι σαν τη σκηνοθεσία ενός θεατρικού κειμένου, μια ανάγνωση, μια ερμηνεία, μπορεί να υπάρχουν και χιλιάδες άλλες, αυτή όμως είναι η δική μας προσέγγιση, σήμερα. Και για να είναι ζωντανό ένα έργο τέχνης απαιτείται μια δική μας προσωπική προσέγγιση, στο σήμερα, διαφορετικά το έργο για μας και για την εποχή μας είναι νεκρό. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα. Οι ποιητές έχουν εξοβελιστεί στο τελευταίο ράφι της βιβλιοθήκης μας και τα βιβλία τους τα έχει σκεπάσει η σκόνη. Αν όμως σκεφτούμε ότι το ακραίο καταναλωτικό μοντέλο της τελευταίας τριακονταετίας έφτασε στα όριά του και μια νέα πνευματικότητα τείνει να αναδυθεί, μπορούμε σιγά-σιγά να αρχίσουμε να ξεσκονίζουμε αυτά τα ποιητικά βιβλία και τότε μπορεί ανάμεσα στις σελίδες τους να ανακαλύψουμε πράγματα που σημαίνουν πολλά για τη ζωή μας. Να δούμε αυτούς τους ανθρώπους, τους ποιητές, όχι σαν τίποτα αποστειρωμένους λόγιους, άξιους για το σκονισμένο ράφι, αλλά σαν αυτό που κάποτε και στην πραγματική ζωή υπήρξαν: πνεύματα ανεξάρτητα, συνήθως σε ρήξη με το κοινωνικό τους περιβάλλον, κάποιες φορές αλήτες και πλάνητες, τραγουδιστές του έρωτα και της νεότητας, σύγχρονοι προφήτες. Και τότε σας διαβεβαιώνω ότι το πιο αγαπημένο μας οργισμένο ροκ είδωλο θα ωχριά μπροστά σ’ αυτούς τους έκπτωτους αγγέλους.»

(απόσπασμα συνέντευξης του συνθέτη στον Τάσο Π. Καραντή της καλής ιστοσελίδας: www.e-orfeas.g)

Έχω έν' αηδόνι στο κλουβί
κι απ' το καημό του λιώνει
έχω εν' αηδόνι στο κλουβί
και μοίρεται, τ' αηδόνι.
Μου λέει για τις αμυγδαλιές
π' ανθίζουν άσπρο χιόνι,
μου λέει για τις τριανταφυλλιές
και μοίρεται, τ' αηδόνι.
Και παραδέρνει ανώφελα
και τα φτερά τ' απλώνει,
κάθε που φεύγουν τα πουλιά
κι αναριγούν οι κλώνοι.

Παρουσίαση μουσικής
285. In Memoriam
ΤΟ ΠΙΣΩ ΔΩΜΑΤΙΟ
MINOS 1982

Το κομμάτι αυτό είναι ένα τραγούδι σε στίχους, μουσική και ερμηνεία Σταύρου Παπασταύρου, που μαζί με άλλα εννέα αποτελούν το "Πίσω Δωμάτιο", το προσωπικό άλμπουμ του συνθέτη, που κυκλοφόρησε μετά τη βράβευσή του στους Α' Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού του Μάνου Χατζιδάκι, το 1981.

Ο γνωστός τραγουδοποιός και φίλος, μόνιμος κάτοικος πια της «Μενεστρέλλων Πολιτείας» Σταύρος Παπασταύρου, μας είπε: «Το "In memoriam" -τίτλος ειρωνικά βαρύγδουπος- είναι αφιερωμένο στη μνήμη όλων εκείνων που έζησαν και πέθαναν στη σκιά: στους νοσηρά ρομαντικούς, που δεν κατάφεραν να ζήσουν μια πραγματική ζωή, στους αυτόχειρες, σ' αυτούς που κάηκαν ζώντας τη ζωή τους με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, στους "συγχυσμένους”, τους άτυχους και τους άτολμους...»

In memoriam

Ο ένας κρεμασμένος στο φεγγάρι,

ο άλλος φυτεμένος μεσ’ τη γη,

τα γράμματα τους χάνονται στο δρόμο,

βρώμικα χόρτα φράξαν τη πηγή.

Σκελετωμένα όνειρα στο βάλτο,

σβησμένα αχνάρια, πύρινη βροχή,

στο δείπνο περισσέψανε τα πιάτα,

σκουριάζουν οι καρέκλες στην αυλή.

Πόσα πουλιά να χάθηκαν απόψε,

πόσα ξεχάσαν που είν’ η ανατολή,

πόσα καήκαν παίζοντας στον ήλιο,

πόσα ξενύχτησαν πάνω στο σκαλί;

Ο ένας κρεμασμένος στο φεγγάρι,

ο άλλος καρφωμένος μεσ’ τη γη,

ονόματα σβησμένα από το κύμα,

τρελός χορός μετά από τη σφαγή.

Παρουσίαση βιβλίου

“Μια Μέρα...”

Δεκαπέντε ιστορίες καθημερινότητας από τα αρχαία χρόνια ως την

εποχή μας.

Συλλογικό

Εκδ. ΕΤΑΙΡΙΑ ΣΠΟΥΔΩΝ (ΣΧΟΛΗ ΜΩΡΑΪΤΗ) 1988

Ενδιαφέρον συμπίλημα ιστοριών από το 4.500 πΧ. μέχρι το 1922 γραμμένες από καλά ονόματα της ελληνικής ιστοριογραφίας, αρχαιολογίας και λογοτεχνίας: Χουρμουζιάδης Γ. και Ν., Κοπιδάκης Μ., Κάσδαγλη Α., Πολίτης Α., Κρεμμυδάς Β., Δημαράς Α., Γεωργουσόπουλος Κ. Ελευθερίου Μ. κα.

Ξεχωρίζει το ανάγνωσμα του Μιχάλη Κοπιδάκη «Η γενέθλιος ημέρα της εταίρας Πασιφίλης». Ο εμπνευσμένος και πολύπειρος συγγραφέας συνθέτει ένα μοναδικό κείμενο αρχαιοελληνικού ύφους, ικανό να σε κάνει να ερωτευτείς και να σπεύσεις να μάθεις τα αρχαία ελληνικά, αν και γραμμένο σε καθομιλουμένη γλώσσα. Η εταίρα Πασιφίλη, δηλαδή φίλη όλων, δηλαδή που μπορεί να «αγαπηθεί» από όλους (!), περιγράφει σε μια ομότεχνό της τα ψώνια της στην αγορά, τις σκέψεις της για τους άντρες κλπ.

Μερικά αποσπάσματα:

Πασιφίλη Φιλαινίδι χαίρειν!

Δεν υπάρχει, το ξέρεις Φιλαινί, μεγαλυτερη χαρά για μια γυναίκα από το να ξέρει ότι οι άνδρες την αγαπούν. Πως όμως είναι δυνατόν... να είναι σίγουρες για την ειλικρίνεια ... των συναισθημάτων τους; Μήπως μπορεί να πιστέψουν στα παχιά τους λόγια, τα μυριόλεκτα και τετριμμένα; ... Όχι βέβαια! Γιατί, Φιλαινί οι όρκοι των ανδρών είναι, όπως και οι δικοί μας, γραμμένοι στα κύματα της θάλασσας και στα φτερά των ανέμων... Μια και μοναδική είναι η λυδία λίθος όπου βασανίζεται η γνησιότητα των αισθημάτων. Η προθυμία δηλαδή να ξοδεύουν απλόχερα και αγόγγυστα και μάλιστα για πράγματα που αυτοί θεωρούν ολωσδιόλου περιττά: για μύρα, για κοσμήματα, για ψιμμύθια...

... Βιαζόμουν γιατί ήθελα να αγοράσω ένα κροκωτόν χιτώνα που τον είχα ματιάσει πριν από μέρες στο ιματιοπωλείον του θλαδία Μαλακίωνος. Αυτός ο Μαλακίων, αν και ευνούχος δείχνει κάποιο ενδιαφέρον για μένα... Όταν λοιπόν ρώτησα τον Μαικύλο, τον χαριέστατο γραμματικό, που με επισκέπτεται συνήθως πολύ πρωί γιατί τότε οι φοιτητές του κοιμούνται, πως εξηγείται το ενδιαφέρον του Μαλακίωνος, αυτός μου απάντησε με το δικό του χρησμωδικό τρόπο: «Φοβού τους ταύρους ακεράτους περ όντας!»...

... Ξαπλωμένος κατάχαμα άλουστος, ανυπόδητος, ρυπαρός αλυκτούσε ο κυνικός φιλόσοφος Κύνουλκος... Από την κατάμαυρη σακούλα που χρησιμοποιούσε για προσκέφαλο έβγαινε ένας ποντικός που ο φιλόσοφος τον αποκαλούσε «Νηλεύς, ο εμός παράσιτος!»...

... ο Λάρος ο τραπεζοχάρων προσεύχεται νύχτα και μέρα στους θεούς να του δώσουν το λαιμό στρουθοκαμήλου για να απολαμβάνει το φαγητό και το ποτό...

... Τέσσερεις δούλοι έφεραν ένα μοσχάρι λαρινό ξεροψημένο και ο Κρεωκόρος με το μεγάλο μαχαίρι του, το θυτικό, το άνοιξε μπροστά στα μάτια μας. Μέσα στο μοσχάρι υπήρχε ένα γουρουνόπουλο γαλαθηνό, μέσα στο γουρουνόπουλο ένα ερίφιο, μέσα στο ερίφιο μια χήνα, μέσα στη χήνα ένα αλεκτορίδιον και μέσα στο αλεκτορίδιον ένα ορτύκι – αυτό ο μάγειρος το πρόσφερε σε μένα...

Παρουσίαση μουσικής

284. NEMED αγάπη μου

NEMED αγερακι μου

NOTOS-LYRA 1984

6/6

Εξαίσια μουσική του Μάνου Χατζιδάκι αλλά και του Νίκου Κυπουργού για την ομώνυμη ταινία του Peter Ustinov (1983).
Ο  ακριβής τόπος της 1^ης έκδοσης του δίσκου το 1983 δεν είναι όμως ακόμα γνωστός σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του ΜΧ. Τα μουσικά μέρη της ταινίας που συντέθηκαν από τον Νίκο Κυπουργό, δεν υπήρχαν στην ξένη έκδοση. Τους στίχους έχει γράψει ο Νίκος Γκάτσος και το συγκεκριμένο κομμάτι ερμηνεύει η Έλλη Πασπαλά.

NEMED αγάπη μου (Ο πράσινος αητός)
Κάποιος περνά
μες στα βουνά
κάθε φορά
στο κάλεσμα πιστός.
Αχ
ποιος είν’ αυτός
είν’ ο μεγάλος
πράσινος αϊτός.
Κάθε φορά
απλώνει τη χαρά
στα κορφοβούνια τα χλωρά.
Κάθε φορά
μ’ ολάνοιχτα φτερά
φέρνει του ήλιου τα κλαδιά
για τα παιδιά.
Αχ
ποιος είν’ αυτός
είν’ ο μεγάλος
άρχοντας αϊτός.
Κάποιος περνά
μες στα βουνά
κάθε φορά
στον πόνο του κλειστός.
Αχ
ποιος είν’ αυτός
είν’ ο θλιμμένος
έφηβος Χριστός.
Κάθε φορά
αγιάζει τα νερά
στα περιγιάλια τ΄ αρμυρά.
Κάθε φορά
στου κόσμου την πυρά
ρίχνει του ονείρου τα κλειδιά
για τα παιδιά.
Αχ
ποιος είν’ αυτός
είν’ ο θλιμμένος
άρχοντας Χριστός.

Παρουσίαση μουσικής

283. Το τραγούδι της γκρίνιας

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΕΝΤΡΟ

ΕΝ ΠΛΩ 2011

Συμπαγής δίσκος ακτίνας που συνοδεύει το παραμύθι «Το τελευταίο δέντρο» της Αναστασίας Αστερίου με οικολογικό μήνυμα που συμβάλλει στην ευαισθητοποίηση μικρών και μεγάλων για την αρμονική συνύπαρξη ανθρώπου και φύσης.

Τη μουσική έγραψαν οι: Ιφιγένεια Αντωνιάδου, Κανάρης Κεραμάρης, Κώστας Μακρυγιαννάκης.

Τραγουδούν: Μαρία Θωίδου, Ι. Αντωνιάδου, Α. Ευκλείδης, Π. Αθανασόπουλος, Α. Ιωάννου, Κ. Μακρυγιαννάκης

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο : « Το τραγούδι της γκρίνιας». Η μουσική είναι του Κ. Μακρυγιαννάκη, οι στίχοι της Αναστασίας Αστερίου και το ερμηνεύει η Μαρία Θωίδου.

Είναι απλό, πολύ απλό

ένα απλούστατο δικό μου μαγικό.

Θα έχει σίγουρα αποτέλεσμα σωστό

και μη γκρινιάζετε δε θάβγει σε καλό.

Πρέπει πάνω απ’ όλα νάναι λαμπερό

απ’ ασήμι φίνο να μη δείχνει και φτωχό.

Για νάχει σίγουρα αποτέλεσμα σωστό,

μη μου γκρινιάζετε και θάβγει σε καλό.

Παίρνω φόρα κι από πάνω σας περνώ

και να πιστέψετε μονάχα σας ζητώ,

πως ένα απλούστατο δικό μου μαγικό

θα έχει σίγουρα αποτέλεσμα σωστό.

Παρουσίαση μουσικής

282. Φρόσω Ρίνα μου

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ROCK

LYRA 2008

Από την συλλογή που υπάρχει στην έκδοση της Lyra  σε δυο συμπαγεις δίσκους ακτίνας ξεχωρίζουμε το κομμάτι «Φρόσω Ρίνα μου». Πρόκειται για διασκευή παραδοσιακού τραγουδιού από το συγκρότημα «Ανακαρα», που αποτελούσαν τρια νέα, τότε, παιδιά, που έφτασαν στην Αθήνα στις αρχές της 10ετίας του ’70 από τη Βέροια. Το αποτελούσαν τα αδέρφια Κώστας & Νάγια Γεωργίου,  Νάγια Γεωργίου και ο Μάκης Λιόλιος, που αργότερα αντικαταστάθηκε από το Νίκο Ζιώγαλα. Τα «Ανάκαρα» κράτησαν τρία χρόνια περίπου, και είχαν επιτυχημένες εμφανίσεις στις μπουάτ της εποχής και στις συναυλίες στις οποίες συμμετείχαν. Ο Κώστας Γεωργίου αναφέρει σε συνέντευξη του στον Ορφέα (http://www.e-orfeas.gr/singing/tributes/2557-article.html): «Επειδή το συγκρότημα ήταν φωνητικό, δυο κιθάρες και τρεις φωνές, σκέφτηκα να το ονομάσουμε «Ανάκαρα» γιατί ανάκαρα ήξερα τότε ότι είναι τα πνευστά λαϊκά όργανα και σαν τέτοια, κατά προέκταση, θα μπορούσαν να θεωρηθούν και οι φωνές μας».

Φρόσω Ρίνα μου

Από την πόρτα σου περνώ Φρόσω Ρίνα μου

Άϊντε τη βρίσκω κλειδωμένα Ρίνα κουκουλαζούδα μου

Άϊντε τη βρίσκω κλειδωμένα Ρίνα παπαδημούδα μου

Κι από τον τοίχο ρίχτηκα Φρόσω Ρίνα μου

Κι από τον τοίχο στο ανώι Ρίνα κουκουλαζούδα μου

Κι από τον τοίχο στο ανώι Ρίνα παπαδημούδα μου

Κι από τ’ ανώι στον οντά Φρόσω Ρίνα μου

Άϊντε το βρίσκω κλειδωμένα Ρίνα κουκουλαζούδα μου

Άϊντε το βρίσκω κλειδωμένα Ρίνα παπαδημούδα μου

Σκύφτω φιλώ την κλειδαριά Φρόσω Ρίνα μου

Άιντε θαρρώ φιλώ εσένα  Ρίνα κουκουλαζούδα μου

Άιντε θαρρώ φιλώ εσένα Ρίνα παπαδημούδα μου

Παρουσίαση μουσικής

281. Ο ερχομός της χαράς

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟ ΜΕΤΑΞΙ

ΜΥΛΟΣ 1994

Ο δίσκος «Της Αγάπης Το Μετάξι» ηχογραφήθηκε το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1994 στο studio "Αγροτικό" του Νίκου Παπάζογλου και είναι μια παραγωγή του ΜΥΛΟΥ. Περιέχει συνθέσεις της Μαρίας Θωίδου. Η συνθέτις από την Θεσ/κη έχει σπουδάσει μουσική και κλασικό τραγούδι στη Μουσική Ακαδημία της Κολωνίας και της Λειψίας. Όντας απόφοιτος του τμήματος νηπιαγωγών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσσαλονίκης έχει αναπτύξει μουσικοπαιδαγωγική δράση σε σχολεία, ωδεία και πολιτιστικά κέντρα στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Μετά από μία δεκαετία περιπλάνησης στην Ευρώπη και διαμονής της στο Βερολίνο επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου, παράλληλα με τις εμφανίσεις της, εργάζεται ως καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Ο ερχομός της χαράς» και όπως και όλα τα τραγούδια του δίσκου είναι σε στίχους και ερμηνεία της ίδιας.

Σ’ έρημο σπίτι μια γυναίκα

μ’ αργό το βήμα σκεφτική

μες στα μεγάλα του δωμάτια

περιδιαβαίνει μοναχή.

Είναι η θλίψη που περνά

και κάθε βήμα της πονά.

Θα τριγυρνά και θα σωπαίνει

κάτω απ’ του στήθους τη μεριά,

ώσπου στο τέλος κουρασμένη

να ξαποστάσει στη γωνιά.

Είναι η θλίψη που περνά

μα την αφήνω κι ας πονά.

Και στη γωνιά μισοσβησμένη

με την ανάσα της βαριά

θαρρείς πως κάτι περιμένει,

για να την πάρει μακριά.

Με την χαρά θ’ ανταμωθεί

και κάθε δάκρυ θα χαθεί.

Παρουσίαση μουσικής

280. Θα ήθελα μια μέρα

ΤΟ ΤΖΙΤΖΙΚΙ ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ

ΜΙΝΟS-EMI 1980-2006

Η μουσική του Σάκη Τσιλίκη για το αντίστοιχο θεατρικό έργο σε στίχους του Γιάννη Καλαμίτση. Τραγούδια ερμηνευμένα από διάφορους καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων και η Αννα Βίσση σε μια από τις πιο σπάνιες ηχογραφήσεις της!

Θα ήθελα μια μέρα

Θάθελα μια μέρα να ξυπνούσα
μ’ όλα τα προβλήματα λυμένα,

Ξέγνοιαστα στα δέντρα να γυρνούσα
και σ’ όλα τα λουλούδια τ’ ανθισμένα.

Θάθελα να ζω να τραγουδάω,
να τρώω πικραμύγδαλα κι αχλάδια,

απ’ τόνα δέντρο στ’ άλλο να πηδάω
και να κοιμάμαι ήσυχος τα βράδια.

Νάτανε συνέχεια καλοκαίρι,
νάτανε συνέχεια διακοπές,

να την αράζω μεσ’ στο μεσημέρι
και να πηγαίνω βόλτες κι εκδρομές.

Θάθελα να ξύπναγα μια μέρα
και νάτανε αλλιώτικος ο κόσμος,

στους φίλους μου να λέω καλημέρα
και νάμαι της χαράς ο ταχυδρόμος.

Θάθελα να μαγαπάνε όλοι
και όλους έναν-έναν ν’ αγαπάω,

να είναι συνεχώς γιορτή και σκόλη,
φιλιά και χάδια να σκορπάω.

Παρουσίαση μουσικής

279. Ιταλικό

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΚΑΝΕΙ ΚΥΚΛΟ

LEGEND 2004

Συλλογή συνθέσεων του Γιώργου Κατσαρού (το χρυσό σαξόφωνο του Γιώργου Κατσαρού Νο 4).

Το συγκεκριμένο ορχηστρικό κομμάτι με τίτλο «Ιταλικό», είχε γραφτεί το 1967 για την ταινία «Βίβα Ρένα» του Κώστα Καραγιάννη, όπου τους κεντρικούς ρόλους είχαν η Ρένα Βλαχοπούλου και ο Γιώργος Κωνσταντάρας.

Παρουσίαση μουσικής

278. Αγάπη

ΛΙΤΑΝΕΙΑ

POLYDOR 1974

Από τον παλιό δίσκο βινυλίου του 1974 με τίτλο «Λιτανεία», η Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου ερμηνεύει το κομμάτι «Αγάπη» σε στίχους Φίλωνος Αρία, ψευδώνυμο του Θεόφιλου Αριστόπουλου και μουσική του συνθέτη Γρηγόρη Σουρμαΐδη.

Αγάπη

Πάνω απ τα νερά πάνω από τον κάμπο,
λεύκα με πουλιά, μες στο Μάη λάμπω.
Μάτια σκοτεινά μ’ έρεβος βοστρύχους,
πόδια από νερό κι ένα γειά από ήχους

Κτίζω ένα σπιτάκι στην ακρογιαλιά
και μ’ αχτίδες μπλέκω τη μικρή του πόρτα.
Φύλακες του βάζω, κλάδους και φιλιά
κι ένα τριζονάκι βάζω μες στα χόρτα.

Θέλω το τραγούδι το ερωτικό,
καταρράκτη, Θείε, να υμνολογήσω.
Δέντρα και βουνά, στον εσπερινό,
παίρνω αγκαλιά για να σε γνωρίσω.

Κι έρχομαι κοντά σου, μυστική ζωή,
από φως πλασμένος με ψυχή και θάρρος,
κύμα από αγέρα, κύμα από βροχή
κι έρχεται κατόπιν κι άλλος, κι άλλος, κι άλλος.

Παρουσίαση βιβλίου

Το μάθημα / Οι καρέκλες

Ιονέσκο Ευγένιος

Εκδ. Μπιλιέτο, 2011

Δύο από τα γνωστότερα έργα του Ευγένιου Ιονέσκο, του μεγάλου Ρουμανο-Γάλλου θεατρικού συγγραφέα έργων παραλόγου.

Η πολύ καλή μετάφραση είναι του Γιάννη Θηβαίου σε υπέροχο πολυτονικό κείμενο.

Ένα εξαιρετικά δροσιστικό βιβλίο για τον αυγουστιάτικο καύσωνα.

Μικρό απόσπασμα από το έργο: «Το μάθημα»

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: Τους ήχους δεσποινίς, πρέπει να τους αρπάζεις στον αέρα για να μην πέφτουν σε ώτα κωφών. Γι αυτό όταν αποφασίζεις να αρθρώσεις συστήνεται ... να σηκώνεις όσο μπορείς το λαιμό και το σαγόνι, να σηκώνεσαι στα νύχια των ποδιών ...

ΜΑΘΗΤΡΙΑ: Μάλιστα κύριε.

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: Σωπάστε. Μείνετε καθιστή, μη διακόπτετε... Και να παράγετε τον ήχο πολύ ψηλά και με όλη τη δύναμη των πνευμόνων σας ... Μ’ αυτό τον τρόπο οι ήχοι γεμάτοι από θερμό αέρα που είναι πιο ελαφρύς από τον αέρα του περιβάλλοντος θα κάνουν ένα γύρο και δε θα κινδυνέψουν να πέσουν σε ώτα μη ακουόντων, που είναι αληθινές άβυσσοι, τάφοι των ήχων. Αν παράγετε ήχους με αυξανόμενη ταχύτητα, αυτοί θα γαντζωθούν οι μεν στους δε αυτομάτως, φτιάχνοντας έτσι συλλαβές, λέξεις, στην ανάγκη φράσεις, ... λιγότερο ή περισσότερο ενδιαφέρουσες, εντελώς παράλογους συνδυασμούς ήχων, στερούμενους κάθε έννοιας, αλλά γι’ αυτό ακριβώς ικανούς να πετάξουν χωρίς κίνδυνο πολύ ψηλά στον αέρα. Μόνο οι λέξεις που εκφράζουν βαθιά νοήματα πέφτουν κάτω και γκρεμίζονται επειδή τις βαραίνει το νόημα...

ΜΑΘΗΤΡΙΑ: Εις ώτα μη ακουόντων.

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: Ακριβώς, αλλά μη διακόπτετε...

Μικρό απόσπασμα από το έργο «Οι καρέκλες»

Η ΓΡΙΑ: Έλα αγαπούλα μου, κλείσε το παράθυρο... Τα στεκούμενα νερά μυρίζουν άσχημα...

Ο ΓΕΡΟΣ: ... εγώ θέλω να δω. Οι βάρκες στο νερό κάνουν κηλίδες στον ήλιο

Η ΓΡΙΑ: Δεν μπορείς να τις δεις, αφού δεν έχει ήλιο. Είναι νύχτα χρυσέ μου.

Ο ΓΕΡΟΣ: Μένει η σκιά τους...

Παρουσίαση μουσικής

276. Preludio

ΜΙΚΡΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΣΤΗ ΛΥΠΗΜΕΝΗ ΠΟΛΗ

ΛΥΡΑ 1997

Δίσκος του 1996 με συνθέσεις του Νίκου Γράψα, o οποίος στο παρελθόν είχε συμπράξει με τις «Δυνάμεις του Αιγαίου», το συγκρότημα «Άβατον» και την ομάδα «Πάραλος». Το συγκεκριμένο ορχηστρικό κομμάτι έχει τίτλο «Preludio».