ΜΕΝΕΣΤΡΕΛΛΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

2012-01-27T08:05:00.002+02:00

Παρουσίαση μουσικής
252. Το γκρίζο των ματιών σου
ΚΙ ΕΤΣΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΒΙΑΖΟΜΑΙ
PΟLYTROPON, 2004

Πρόκειται για τη δεύτερη δουλειά του συνθέτη Γιάννη Μήτση με ερωτικές μπαλάντες. Μέλος του συγκροτήματος Ξύλινα Σπαθιά (ντράμερ), αλλά και τραγουδοποιός, ο καλλιτέχνης από τη Θεσσαλονίκη δημιουργεί ξανά ευαίσθητες μελωδίες, επιλέγοντας στίχους με θέμα την ανθρώπινη επικοινωνία. Το συγκεκριμένο κομμάτι με τίτλο «Ψυχή μου αλλοπαρμένη ή Το γκρίζο των ματιών σου» είναι σε στίχους του Κώστα Φασουλά και το ερμηνεύει ο συνθέτης.

Ποιος άνεμος ξενύχτησε στα χέρια σου
και ζήλεψε την αύρα και την τρέλα σου,
το πείσμα σου στους ώμους του φορτώθηκε
κι ήρθε μες στο κορμί μου και καρφώθηκε.
Ψυχή μου αλλοπαρμένη κι απροστάτευτη
σε μια θηλιά δεμένη, χρόνια αγιάτρευτη,
πού βρήκες τόσο θάρρος να πορεύεσαι
κι ό,τι ποτέ δε θα 'ρθει ονειρεύεσαι.
Κράτα με, κράτα με, μακρύς ανήφορος
μες στην αγάπη σου μικρός κι ανήμπορος.
Ποιο σύννεφο να ζήλεψε την μπόρα σου,
το γκρίζο των ματιών σου και τη φόρα σου
κι απρόσκλητο τις νύχτες μ’ επισκέπτεται,
χωρίς ποτέ τον πόνο μου να σκέφτεται.

2012-01-21T15:36:00.003+02:00

Παρουσίαση μουσικής
251 Κοριτσάκι
ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ
ΗΙDDEN TRACK 2011

Συλλογή τραγουδιών του Ηλία Βαμβακούση που αφήνει κατά μέρος τις παραδοσιακές φόρμες και επιλέγει να επενδύσει το ηχητικό περίβλημα των τραγουδιών του με ηλεκτρικές κιθάρες, πιάνο και hammond organ, γαλλικό κόρνο, τσέλο και ντραμς.
Στιχουργικά αναλώνεται στο ερωτικό ζητούμενο, χωρίς να αφήνει απ’ έξω τις κοινωνικές αιχμές, όπως ο ίδιος τις έζησε εν μέσω ρίψης
Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Κοριτσάκι». Μουσική, στίχοι, ερμηνεία Ηλία Βαμβακούση.
Κοριτσάκι
Σε είδα πρώτη φορά μ’ ένα φόρεμα άσπρο
στην πλατεία να περνάς.
Μπροστά απ’ όλους κι απ’ όλα,
απ’ τις αφίσες που χτυπάει ο αέρας το βράδυ
κι απ’ τα παιδιά που ζητούσαν έναν κόσμο σωστό.
Ίσως ήσουν γυναίκα, ίσως και νάσουν η αύρα,
που αφήνει στα δένδρα ένα θρόϊσμα αχνό.
Όμως σίγουρα ήσουν έρωτας και σημάδι,
που δεν σβήνει ο χρόνος ούτε δόλιος καιρός.
Σ’ είχα δει να περνάς μ’ ένα γέλιο παιδιού,
απ’ τη μια τα ματ, απ’ την άλλοι εμείς.
Και τα μάτια σου στάζαν και ζητούσανε κάτι
απ’ τον κόσμο που ζούσε με κεφάλι σκυφτό.
Μ’ ένα φόρεμα άσπρο χόρευες κοριτσάκι
και τριγύρω σου γλέντι, πέτρες και χημικά.
Και συ άνοιγες δρόμο
για όλα αυτά που δεν φτάνει
το φτωχό μου κεφάλι να σκεφτεί καθαρά.
Άλλοι σ’ είπαν ειρήνη κι άλλοι σ’ είπαν πατρίδα
κι άλλοι σου βάλαν ταμπέλα και μια στάμπα βαθιά.
Μα εγώ σε θέλω μονάχα μ’ ένα φόρεμα άσπρο,
μια μικρή κοπελίτσα με ένα χέρι γροθιά.

2012-01-14T09:41:00.002+02:00

Παρουσίαση βιβλίου
Καθρέφτες. Μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία
Εντουάρντο Γκαλεάνο
Εκδ. Πάπυρος, 2009

Σε εξακόσια αφηγήματα-βινιέτες που αναπτύσσονται χρονολογικά αλλά και θεματικά, ο Εντουάρντο Γκαλεάνο μιλά για τον αγώνα του ανθρώπου για ζωή, για την ομορφιά, τις γυναίκες και τους άνδρες, για τον πόλεμο, τη φτώχεια, τις κοινωνικές ανισότητες και το ρατσισμό, για τον επεκτατισμό και την αδηφαγία της Δύσης, για τη φύση και την καταστροφή της, για το ποδόσφαιρο και τα ΜΜΕ.

Oι Καθρέφτες αντανακλούν τις σκηνές που τέθηκαν στο περιθώριο της Επίσημης Ιστορίας (από τις απαρχές του κόσμου ως σήμερα)· τα γεγονότα και τις εκδοχές που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Ο Γκαλεάνο γράφει με τον γνωστό του τρόπο: τα αφηγήματά του είναι σύντομα αλλά περιεκτικότατα, η γλώσσα του απλή αλλά όχι χωρίς ποίηση, τα ιστοριογραφικά του σχόλια βασίζονται στη λογική αλλά εκφράζονται με πεντακάθαρη, σχεδόν παιδική ματιά – σα να προσκαλεί στη θέση του αφηγητή οποιονδήποτε «απλό» άνθρωπο. Ειρωνεία, ευφυείς παραλληλισμοί, αναλογίες και αντιστροφές συνδέουν περιπτώσεις που μπορεί να τις χωρίζουν αιώνες. Αυτή τη φορά η τεράστια σε όγκο βιβλιογραφία των πηγών αναπόφευκτα παραλείπεται.
Πολιτική, θρησκεία, τέχνη, ήθη, νομική, όλα τέθηκαν με κάθε δυνατό τρόπο στην υπηρεσία της εκάστοτε εξουσίας. Οι αρχαίες γιορτές των κύκλων της φύσης άλλαξαν όνομα, στις πλατείες που ηχούσαν τα ξεκαρδιστικά γέλια του κόσμου τώρα ακούγονται εδάφια από την Αγία Γραφή όπου κανείς ποτέ δεν γελά. Κανείς δεν αναρωτιέται γιατί οι σημερινοί Θεοί είναι ζηλιάρηδες και ανησυχούν για τον συναγωνισμό, εφόσον Εκείνοι είναι οι μόνοι αληθινοί. Μένουν οι επινοήσεις της Χριστιανικής Εκκλησίας (Καθαρτήρια, υποχρεωτικές εξομολογήσεις, άμμωμες συλλήψεις και η αιώνια ψησταριά της κόλασης – η απειλή της οποίας υπήρξε πάντα αποτελεσματικότερη των παραδείσων), μένουν οι εξακόσιες χιλιάδες φράσεις που αποδίδονται στον Μωάμεθ, από τις οποίες όσες καταριούνται τις γυναίκες μετατρέπονται σε αδιαμφισβήτητες ουράνιες αλήθειες.
Οι εθνικοί ύμνοι διακηρύσσουν την ταυτότητα του έθνους μέσα από απειλές, ύβρεις, αυτοπροβολή, δοξολογίες στον πόλεμο και το ιερό καθήκον να σκοτώσεις και να σκοτωθείς. Ο Διάβολος είναι κατά περίσταση μουσουλμάνος, Εβραίος, μαύρος, γυναίκα, ξένος, ομοφυλόφιλος, Τσιγγάνος, Ινδιάνος. Όταν ο Δαίμονας εμφανίστηκε με τη μορφή μιας υποτρόφου στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου, ο πρόεδρος Κλίντον δεν ανέτρεξε στην απαρχαιωμένες μεθόδους της Εκκλησίας αλλά επί τρεις μήνες χτυπούσε το Κακό βομβαρδίζοντας ανηλεώς τη Γιουγκοσλαβία.
Η γραφειοκρατία του πόνου βασανίζει στο όνομα της εξουσίας, έτσι ώστε η εξουσία να κρατιέται στη θέση της. Η ομολογία του βασανισμένου δεν αξίζει πολλά ή δεν αξίζει τίποτα. Αντίθετα η εξουσία ξεσκεπάζει το πρόσωπό της στις αίθουσες βασανισμούς. Όταν η εξουσία βασανίζει, ομολογεί πως τρέφεται από φόβο. (σ. 96). Η εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, βασισμένη σε ομολογίες αιχμαλώτων πως εκπαιδεύτηκαν εκεί για τη χρήση χημικών και βιοχημικών όπλων το επιβεβαιώνουν. Ο Τομά Σανκάρα που άλλαξε το όνομα της Άνω Βόλτα σε Μπουρκίνα Φάσο, γη των ενάρετων ανθρώπων, είπε: «Η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μας αρνούνται τους πόρους γα να βρούμε νερό στα εκατό μέτρα, αλλά διατίθενται να σκάψουν πηγάδια τριών χιλιάδων μέτρων για την εξαγωγή πετρελαίου». Η Παραγουάη αφανίστηκε μέσω εξολόθρευσης δασκάλων και μαθητών, εξαφάνισης του εθνικού της αρχείου και υπέρογκου δανεισμού.
Ιστορίες που δεν θα μάθουμε ποτέ, που μας αφορούν ακόμα και σήμερα όσο ποτέ. Όταν γύρω στο 1890 ένας ταξιδιώτης επισκέφθηκε την πρωτεύουσα της Ουρουγουάης μίλησε κολακευτικά για «την πόλη όπου υπερισχύουν τα ζωηρά χρώματα». Τα σπίτια διέθεταν ακόμα προσόψεις κόκκινες, κίτρινες, γαλάζιες… Οι ειδήμονες εξήγησαν ότι παρόμοια βάρβαρη συνήθεια δεν ήταν αντάξια ευρωπαϊκής χώρας. Για να είσαι Ευρωπαίος έπρεπε να είσαι πολιτισμένος, δηλαδή σοβαρός, συνοφρυωμένος. Έκτοτε η πόλη ενδύθηκε με νόμο το γκρι χρώμα, το χρώμα που έχουν όλες οι μεγάλες πόλεις που μας απαγορεύουν να αναπνέουμε, να περπατάμε και να συνευρισκόμαστε. Ο συχνά αφηρημένος Πολ Γκογκέν έβαλε την υπογραφή του σ’ ένα δυο γλυπτά από το Κονγκό, ένα λάθος μεταδοτικό που επανέλαβαν οι Πικάσο, Μοντιλιάνι, Κλέε, Τζακομέτι, Ερνστ, και μάλιστα αρκετά συχνά, «γεννώντας» την μοντέρνα τέχνη. Η Ωδή στην Ελευθερία του Μπετόβεν λογοκρίθηκε κι έγινε Ωδή στη Χαρά, η Κόκα Κόλα έβαψε κόκκινο τον Άη Βασίλη.
Ηττημένοι και αδύναμοι υπήρξαν εσαεί απόντες από κάθε Ιστορία. Αμέτρητες γυναίκες υπέφεραν, εξ’ ορισμού εξόριστες από αυτήν, τα πάνδεινα. Η Έμιλυ Ντίκινσον, τέκνο μιας εποχής όπου οι άνδρες ασχολούνταν με την πολιτική και το εμπόριο και οι γυναίκες διαιώνιζαν το είδος και αρρώσταιναν, γόνος μιας τάξης που απαγόρευε να μιλήσει για τον εαυτό της, κλεισμένη στο δωμάτιό της επινοούσε ποιήματα που παραβίαζαν τους νόμους, τους κανόνες της γραμματικής και της έγκλειστης ζωής. Όλοι οι πρώτοι ρώσοι επαναστάτες αφανίστηκαν, η μορφή τους σβήστηκε από τις ιστορικές φωτογραφίες, το όνομά τους από τα βιβλία ιστορίας. Ο απαγορευμένος συγγραφέας Ισαάκ Μπάμπελ που κάποτε είπε: «επινόησα ένα νέο [λογοτεχνικό] είδος: τη σιωπή» δικάστηκε μέσα σε είκοσι λεπτά, αλλά η γυναίκα του πληροφορήθηκε την εκτέλεσή του δεκαπέντε χρόνια αργότερα. Οι ολυμπιονίκες Σμιθ και Κάρλος (Μεξικό 1968) που ύψωσαν τη σφιγμένη γροθιά με μαύρα γάντια, Μαύροι Πάνθηρες που καταγγέλλουν τον ρατσισμό στις ΗΠΑ, διώχθηκαν από τους αγώνες, αποκλείστηκαν από κάθε διοργάνωση, έμειναν άνεργοι, ο δεύτερος έπλενε αυτοκίνητα για ένα φιλοδώρημα.
Τόσες λανθασμένες ονομασίες («φυσικές» καταστροφές, λες και η φύση είναι ο θύτης κι όχι το θύμα, Ισπανικός «εμφύλιος»…), τόσες ειρωνείες: ο γιος του ποιητή Λουγκόνες επινόησε τα βασανιστήρια με ηλεκτροσόκ και σαράντα χρόνια αργότερα, η εγγονή του ποιητή, Πιρί Λουγκόνες, υπέφερε από βασανιστήρια από τις ανακαλύψεις του πατέρα της στις αίθουσες μιας άλλης δικτατορίας που εξαφάνισε χιλιάδες Αργεντινούς. Καθώς ηγέτες ακούνε φωνές από το υπερπέραν και σπεύδουν να απελευθερώσουν χώρες και λαούς ακόμα και στην άλλη άκρη της γης, ο Αμβρόσιος Μπιρς διαπίστωνε: Ο πόλεμος είναι ο δρόμος που επέλεξε ο Θεός για να μας μάθει γεωγραφία.
Σ’ έναν κόσμο όπου οι κατακτητές έχουν το άσυλο που τους παρέχει η ιστορία και την ατιμωρησία που τους εγγυάται η εξουσία υπάρχει χώρος για ομορφιά και δικαιοσύνη. Ένας τυφλός ταξιδιώτης έβλεπε με τα πόδια, ο Τζάνγκο Ράινχαρντ έκανε μυστική συμφωνία με την κιθάρα του (κάθε φορά που παίζει να του χαρίζονται τα δάχτυλα που του έφαγε η φωτιά στο τροχόσπιτο), ο Δον Κιχώτης, άλλη μια περιπέτεια της ελευθερίας που γεννήθηκε στις φυλακές (όπου βρισκόταν για χρέη ο Θερβάντες) περιφέρεται ακόμα στον κόσμο και στο τελευταίο γράμμα του στους γονείς του: Νοιώθω και πάλι στις φτέρνες μου τα πλευρά του Ροσινάντη. Ξαναπαίρνω τους δρόμους με την ασπίδα στο χέρι. Κι όπως είπε ο Λουμούμπα, κατηγορώντας την αυτοκρατορία της σιωπής: κάποια μέρα η Ιστορία θα πάρει το λόγο.
Εμείς είμαστε τα ανθρωπάκια: οι εξολοθρευτές των πάντων, οι διώκτες του πλησίον μας, τα μόνα ζώα που εφευρίσκουν τις μηχανές που επινοούν, τα μόνα που δηλητηριάζουν το νερό που πίνουν και τη γη που τα θρέφει, τα μόνα που βασανίζουν αλλά και τα μόνα που δημιουργούν λέξεις, για να μη χαθεί η πραγματικότητα και η μνήμη της, γράφει ο συγγραφέας. Και παρά την αφάνταστη σκληρότητα ζωής και θανάτου των αδυνάτων, μένει το ύστατο μάθημα ζωής από τον Ομάρ Καγιάμ (που προτιμούσε την ταβέρνα απ’ το τζαμί): για μας τους εφήμερους θνητούς, η μόνη αιωνιότητα είναι η στιγμή, και είναι προτιμότερο να την πιείς παρά να την κλάψεις.
Κείμενο Λάμπρου Σκουζάκη (περιοδικό Δέκατα, τεύχος 25, άνοιξη 2011).

2012-01-09T21:00:00.003+02:00

Παρουσίαση μουσικής
250 Καμένη ζωγραφιά
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΕΝΤΡΟ
ΕΝ ΠΛΩ 2011

6/9

Η μουσική για το οικολογικό παραμύθι της Αναστασίας Αστερίου που συμβάλλει στην ευαισθητοποίηση μικρών και μεγάλων για την αρμονική συνύπαρξη ανθρώπου και φύσης περιέχεται στον συμπαγή δίσκο ακτίνας που συνοδεύει το βιβλίο.. Στο συγκεκριμένο κομμάτι με τίτλο «Καμένη ζωγραφιά» την μουσική και τους στίχους έχει γράψει η Ιφιγένεια Αντωνιάδου. Το ερμηνεύει η Σοφία Τρεσίντση. (προσφορά Δ. Κωστούλα).
Τι λόγια να πω
και που να σταθώ;
Η στάχτη μου λερώνει τα πόδια και την καρδιά,
το δάσος μου έχει γίνει καμένη ζωγραφιά.
Κάποτε εδώ στεκόμουνα και έκλεινα τα μάτια.
Ένοιωθα πως μ’ αγκάλιαζε του δάσους η ομορφιά.
Ποτέ πια, ποτέ πια.
Σε μια μικρή στιγμή
τα πάντα έχουν χαθεί.
Αντί για δέντρα αιώνια ξεροί μαύροι κορμοί.
Ούτε ένα κλωναράκι δεν έχει πια σωθεί
απ’ την καταστροφή.

2012-01-03T18:05:00.002+02:00

Παρουσίαση μουσικής
249 Κόκκινη κλωστή
Ο ΔΡΟΜΕΑΣ
ΣΕΙΡΙΟΣ 1991

Δέκα τραγούδια του Νίκου Δανίκα σε στίχους Λευτέρη Τυλιγάδα, που ερμηνεύει ο Βασίλης Γισδάκης. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι το μοναδικό που δεν έχει το συνηθισμένο λαϊκό ύφος του συνθέτη. Τα λόγια είναι όμορφα, αλλά δυστυχώς υπάρχουν πολλοί παρατονισμοί, που αλλοιώνουν την ακρόαση.
Κόκκινη κλωστή
Καθόμουνα και γύριζα
τα ψέματα συγύριζα
τα γίνουνε αλήθεια.
Και κει που καταριόμουνα
μονάχος και χτυπιόμουνα,
μου βγήκαν παραμύθια.
Κόκκινη κλωστή δεμένη
μια φορά κι έναν καιρό
στην ανέμη τυλιγμένη
«άγια χάδια» σ’ αγαπώ.
Και με πήρανε τα χρόνια
στη δική τους εκδρομή
κι εκεί που ήμουνα μεγάλος,
με ξανάκαναν παιδί.
Και κει που ψευτογέλαγα
και τη ζωή ξεγέλαγα
με κόλπα και παιχνίδια,
περάσανε δυό-τρεις μαζί
θεοί, που λάτρευα παιδί
και μούταξαν στολίδια.

2011-12-27T10:24:00.003+02:00

Παρουσίαση μουσικής
248 Όσα είναι να 'ρθουνε θα 'ρθούν
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΣΙΡΑΣ > 30+ΚΑΤΙ
MINOS-EMI 2004

O Γιάννης Κότσιρας είναι γνωστός και αγαπητός ερμηνευτής. Έχει όμως δώσει και μερικά δείγματα σύνθεσης, ένα από τα οποία κρύβεται και στο τέλος αυτού του δίσκου. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο: «Όσα είναι να 'ρθουνε θα 'ρθούν» και είναι εξ’ ολοκλήρου δική του δημιουργία.
Όσα γράφουν οι κασέτες, θα 'ρθούν.
Όσα γράφει ο ιδρώτας, θα 'ρθούν.
Όσα κρύβει το μυαλό μας, θα 'ρθούν.
Αχ! Όσα είναι να 'ρθουνε, θα 'ρθούν.
Φεύγουνε οι μέρες πονάμε, θα 'ρθούν.
Στάζουν δάκρυα οι καθρέφτες, θα 'ρθούν.
Όσα δεν χωρούν σε κουβέντες, θα 'ρθούν.
Αχ! Όσα είναι να 'ρθουνε, θα 'ρθούν.
Άλλο μη μου κλαις, μη φοβάσαι.
Έχω να σου δώσω όσα δεν πήρες ποτέ,
θέλω να ματώσω ν' ανοίξω πληγές,
για όσα δε γεννήθηκα να κάνω, μην κλαις.
Αχ! Όσα είναι να 'ρθουνε, θα 'ρθούν.
Πέρασες πολλά που δε θέλεις να 'ρθούν.
Χίλιες-δυο ζωές να σου δώσω, θα 'ρθούν.
Θέλω χίλια-δυο σημάδια να 'ρθούν.
Αχ! Όσα είναι να 'ρθουνε, θα 'ρθούν.
Άλλο μη μου κλαις, μη φοβάσαι,
σου γράφω για το χάδι σου που είναι μακριά,
σβήνω στο λαχάνιασμα που ακούω γλυκά,
λειώνω μες το δάκρυ σου, στάζεις φωτιά.
Αχ! Όσα είναι να 'ρθουνε.
Αχ! Να μπορούσαν να 'ρθουνε.
Αχ! Όσα είναι να 'ρθουνε θα 'ρθούν.

2011-12-19T10:04:00.004+02:00

Παρουσίαση μουσικής
247 Στην αναζήτηση της Ατλαντίδας
CALYPSO’S SEARCH FOR ATLANTIS
WB 1977

H μουσική του Μάνου Χατζιδάκι για το ντοκυμαντέρ του Jacques-Yves Cousteau με τίτλο «Η έρευνες της Καλυψούς για την Ατλαντίδα», που γυρίστηκε το 1977 στη σειρά «The Cousteau Odyssey 8 - Video treasures» από την Worner home video.

2011-12-15T14:20:00.003+02:00

Παρουσίαση βιβλίου
Πριμαρόλια
Κακούρη Αθηνά
Εκδ. Εστία, 1998

Πριμαρόλι λεγόταν το πλοίο που φόρτωνε τον πρώτο καρπό της σταφιδικής σαιζόν για κάποιον από τους έξι - επτά λιμένες προορισμού. Tο πριμαρόλι του Λίβερπουλ, το πριμαρόλι του Λονδίνου... Tα φορτία αυτά έπιαναν τις καλύτερες τιμές επειδή, φθάνοντας, έβρισκαν την αγορά διψασμένη. O συναγωνισμός γινόταν στα πλαίσια που επέβαλλε ο σεβασμός για την ποιότητα του προϊόντος. Στην Πάτρα των σταφιδεμπόρων του 1890 εκτυλίσσεται το χειμαρρώδες μυθιστόρημα της Kακούρη, με φόντο τα τοπία, τα κτίρια και τις οικογένειες που χορεύουν και χρεωκοπούν, ενόσω η κρίση της σταφίδας έχει αρχίσει.
Το έργο αυτό βραβεύτηκε με το Βραβείο Νικηφόρου Βρεττάκου.
Τώρα το 2011 το βιβλίο αυτό πρέπει να το διαβάσουν όλοι οι Έλληνες για να αισθανθούν της ιστορίας τα γυρίσματα και τις επαναλήψεις.
Μερικά αποσπάσματα:
«... άκουσέ με καλά Καρατζάκη» είπε. Πρέπει πρώτα απ’ όλα να μάθεις να κάμεις λογαριασμό. Πόσα χρωστάς; Πόσα θέλεις για να περάσεις μέχρι του χρόνου, εσύ κι η φαμελιά σου... Μετά βάλε πόσα θέλεις για τα έξοδα της καλλιέργειας. Και βγάλε σούμα. Καττόπιν θα δούμε τι έχεις να εισπράττεις, πόσο αν πουλήσεις τη σταφίδα για οινόπνευμα, πόσο από το λάδι σου, πόσο από τις μυγδαλιές σου... «οικονομία, κακομοίρη μου γιατί άλλη σωτηρία δεν έχεις. Μαζέψτε τα ποδάρια σας όσο φτάνει το πάπλωμά σας»...
«... Οι γάμοι της Καλλιόπης με τον Κίμωνα έγιναν αμέσως μετά το Πάσχα... Όποιος ήταν κάτι μέσα στην πάτρα πήρε την πρόσκλησή του, γιατί οι Γρηγορογιάννηδες δεν ήταν μόνο άνθρωποι του κόσμου αλλά και πολιτευόμενοι, που έπρεπε να προσέξουν να μη δημιουργήσουν παράπονα... Είχε κάμποση υπεροψία ο Γρηγορογιάννης... κρυμμένο είχε μέσα του το συναίσθημα μιας υπεροχής αδιαφιλονίκητης, στηριγμένης στη δύναμη που αντλούσε από αιώνες η οικογένειά του χάρις στο σύνδεσμό της με την Εξουσία. Την τότε και την τώρα και κάθε μελλούμενη Εξουσία.
...Ο Τρικούπης εφήρμοσε αμέσως πρόγραμμα αυστηρότατων οικονομιών. Έπρεπε να πληρωθούν τα τοκομερίδια στους ξένους δανειστάς και χρήματα η Ελλάδα δεν είχε... Η αντιπολίτευση με επί κεφαλής τον Δηλιγιάννη, ήταν επίμονη και κραυγαλέα στις διαμαρτυρίες της για την πολιτική των οικονομιών, διακηρύσσοντας πως υπήρχαν άλλοι τρόποι να αντιμετωπιστεί το χρέος, τρόποι ανώδυνοι για τον κοσμάκη... Οι ισχυρισμοί τους μπορεί να μην είχαν στέρεη βάση, αλλά είχαν τη γοητεία της μαγικής και εύκολης λύσης. Έπεφταν στα αυτιά του κόσμου πολύ πιο ευχάριστα από τη σκληρή γλώσσα της πραγματικότητας και διόγκωναν τη λαϊκή αντίδραση.
... δεν καταλάβαινε την κλάψα για την φτώχεια του σπιτιού τους. Φτωχοί οι Καρατζάκηδες;... οι πιο καλοστεκούμενοι του χωριού!... Θα μπορούσε να του εξηγήσει ο πατέρας του πόσο ολέθρια γεννοβολούν οι υπέρογκοι τόκοι... πως η κάλυψη μιας ανάγκης δημιουργεί δύο νέες... Η διαχείρηση του κέρδους θέλει σύνεση, εγκράτεια, προβλεπτικότητα... Θα μπορούσε να επικαλεδτεί τη γλύκα που έχει η αφθονία, μετά τη μακριά στέρηση, Θα μπορούσε να επισημάνει τις λανθασμένες επιλογές... τις συμβουλές που δεν άκουσε... την απληστία...

2011-12-10T17:11:00.004+02:00

Παρουσίαση μουσικής
246 Διαξιφισμοί
ΤΟ ΦΤΕΡΟ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ
ΜΙΚΡΗ ΑΡΚΤΟΣ 2010

12/13

Συλλογή 13 τραγουδιών του συνθέτη Δημήτρη Μαρκατόπουλου πάνω σε εμπνευσμένα λόγια του δάσκαλου Χρίστου Παπαδόπουλου. Οι δύο δημιουργοί από τη Θεσσαλονίκη ετοίμασαν δεκατρία μουσικά παραμύθια, επιστρατεύοντας τη φαντασία, το χιούμορ και την ευαισθησία τους, μα πάνω απ’ όλα την ανεξάντλητη, σκανδαλιάρικη και απελευθερωτική παιδικότητά τους. Ο συμπαγής δίσκος ακτίνας φιλοξενείται σε ένα καλαίσθητο βιβλίο διακοσμημένο με 81 ακουαρέλες της Σοφίας Γρηγοριάδου. Σύμφωνα με την εκδότρια εταιρία «Μικρή Άρκτο» στην αρχαιότητα η Μικρή Άρκτος, ονομαζόταν «το φτερό του Δράκοντα», και ήταν τμήμα του αστερισμού Δράκοντα, εξ ου και ο τίτλος του δίσκου και του βιβλίου.
Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο: «Διαξιφισμοί» και το ερμηνεύουν ντουέτο ο Μάριος Φραγκούλης και ο Γιώργος Περρής.
-Το ‘πες!
-Δεν το ‘πα!
-Το ‘πες, το ‘πες, το ‘πες!
-Το ‘πε!
-Δεν το ‘πε!
-Το ‘πε, το ‘πε, το ‘πε
Δεν το είπα κι ούτε θα το πω, το έχω μυστικό
κι αν ποτέ το πει κανείς, εγώ δεν του ξαναμιλώ.
Το καρφί θα βρει τον τρόπο να το πει,
σιγά να μην του καίγεται καρφί.
Κοίτα τώρα ποιος μιλά, αχ, ποιος μιλά!
Ο μαρτυριάρης, λέει τα μυστικά.
-Το ‘πες!
-Δεν το ‘πα!
-Το ‘πες, το ‘πες, το ‘πες!
-Το ‘πε!
-Δεν το ‘πε!
-Το ‘πε, το ‘πε, το ‘πε
Δεν το είπα, είπα, δεν μ’ ακούς; Τι κάθεσαι και λες;
Κι όποιος πει ξανά πως το ‘πα , ε, θα λέει υπερβολές.
Το καρφί θα βρει τον τρόπο να το πει
σιγά να μην του καίγεται καρφί.
Κοίτα τώρα ποιος μιλά, αχ, ποιος μιλά!
Ο μαρτυριάρης, λέει τα μυστικά.

2011-12-03T15:43:00.005+02:00

Παρουσίαση μουσικής
245 Τα πουλιά
ΣΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ ΤΗΝ ΑΛΩ
64MILLIMETRES 2008

7/13

Σήμερα 3 Δεκεμβρίου 2011 η «Μενεστρέλλων πολιτεία» γιορτάζει τον 4ο χρόνο ύπαρξης.
Το ξεκίνημα έγινε το 2007 με το κομμάτι «Ξεκίνημα» από τον 1ο προσωπικό δίσκο της Σοφίας Καμαγιάννη «Αποβάθρα».
Τέσσερα χρόνια μετά η πολιτεία εξακολουθεί να υπάρχει και ο καλύτερος τρόπος να γιορτάσει τα γενέθλιά της είναι να παρουσιάσει τον καινούργιο δίσκο της Σοφίας «Στων άστρων την άλω».
Αντιγράφουμε από τα «Μουσικά Προάστια» του φίλου Ηρακλή Οικονόμου: «Η Σοφία Καμαγιάννη είναι μια δημιουργός με πλούσια παρουσία στο χώρο της πειραματικής και ηλεκτροακουστικής μουσικής, καθώς και της μουσικής για θέατρο... Στον νέο της δίσκο «Στων άστρων την άλω» μελοποιεί Έλληνες ποιητές (Κική Δημουλά, Νίκο Εγγονόπουλο, Διονύση Καρατζά, Κώστα Καρυωτάκη, Ποθητού Μπάικα, Κωστή Παλαμά, Μαρία Πολυδούρη και Γιάννη Σαραντάρη). Άλλος ένας δίσκος μελοποιημένης ποίησης, από τους πολλούς, παιδί της μόδας των μελοποιήσεων που κρατάει μισόν αιώνα τώρα; Σίγουρα όχι.
Εδώ συναντάμε ένα μοναδικό μουσικό περιβάλλον, το οποίο προσαρμόζεται αρμονικά στο αντίστοιχο ποιητικό περιβάλλον κάθε κομματιού. Στα έντεκα τραγούδια και δύο ορχηστρικά του δίσκου κυλά μια δυναμική ροή συναισθημάτων, εικόνων και μουσικο-ποιητικών κόσμων. Από τη άκρως δυναμική και ρυθμική «Ευγένεια» του Καρυωτάκη μέχρι το λυρικό «Βράδυ» της Πολυδούρη και από τα παιχνιδιάρικα «Πουλιά» του Σαραντάρη μέχρι το μελαγχολικό «Κυπαρίσσι» του Παλαμά εμφανίζεται μια αξιοθαύμαστη ενότητα λόγου και μουσικής...»
Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο: «Τα πουλιά» του ποιητή Γ. Σαραντάρη και το ερμηνεύει η Δώρα Πετρίδη.
Τα πουλιά που ντύνονται την ιστορία
Του κόσμου
Κι ανεβαίνουν ψηλά για να φανεί ο τόπος
Μακρύτερα
Να κοιτάξουν οι άνθρωποι
Ο ένας τον άλλο
Οι καρδιές ν’ αγαπήσουν ξανά.
Τα πουλιά τούτα μας μαθαίνουν
Των αισθημάτων τον αφρό
Με την καλή εσοδειά
Όταν έχουν καιρό
Σηκώνουν των χεριών τη δουλειά
Την άσπλαχνη μα μπλάβα
Για να μην πει κανείς πως άργησαν
Από τώρα πετούν
Ξαλαφρώνουν τη φύση
Και σαν έρθει η στιγμή της άνοιξης
Δίχως έκπληξη
Την αιωνιότητα θα στεφανώσουν

2011-11-29T17:31:00.001+02:00

Παρουσίαση μουσικής
244 Μουσικό κουτί
ΚΡΥΦΤΟ
UNIVERSAL 2007

Ο δίσκος του Νίκου Πορτοκάλογλου με τίτλο «Κρυφτό» περιλαμβάνει τη μουσική από την ταινία του Σωτήρη Γκορίτσα «ΒΑΛΚΑΝΙΖΑΤΕΡ». Πρόκειται για ένα ταξίδι δυο φίλων με το αυτοκίνητο, μια διαρκής εναλλαγή εικόνων, συναισθημάτων και εντυπώσεων, που ακολουθεί και η μουσική. Παίζουν : Μ. Αχαλινόπουλος (ζουρνά, φλογέρα, κλαρίνο), Η. Βαβάτσικας (ακορντεόν), Ε.Ρεμπούτσικα (βιολί), Σ. Γκούμας (μπουζούκι, μπαγλαμάς), Π. Κούρτης και Β. Καρύπης (κρουστά), και το μόνιμο γκρουπ του Νίκου Πορτοκάλογλου : Οδ. Τσάκαλος ντραμς, Μ. Μουράτογλου πλήκτρα και ο Α. Αράπης μπάσο. Το συγκεκριμένο ορχηστρικό κομμάτι έχει τίτλο «Μουσικό κουτί».

2011-11-20T19:16:00.006+02:00

Παρουσίαση μουσικής
243. Η τράπεζα του μέλλοντος
Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ 2008

Δεκαοκτώ τραγούδια πάνω σε ποίηση Κων/νου Καβάφη μελοποιημένα από τον Δημήτρη Παπαδημητρίου. Έξι ορχηστρικά κομμάτια στο ίδιο πνεύμα.
Ο συνθέτης που είχε δώσει παλιά και μια διάλεξη, στο Σύνδεσμο Αιγυπτιωτών, με θέμα «γιατί δεν είναι μελοποιήσιμος ο Καβάφης», γράφει : «Τα τραγούδια αυτά γράφτηκαν για να ακουστούν από το κοινό ως σύγχρονα ελληνικά τραγούδια... Προσφέρονται στη συμφωνική παράδοση ως εκδοχή του ελληνικού λόγιου τραγουδιού... Φανταζόμουν το είδος στο οποίο θα ανήκε το έργο αυτό ως ένα νέο Ελληνικό συμφωνικό τραγούδι...»
Μεγάλη και δύσκολη δουλειά του διευθυντή του 3ου προγράμματος της ΕΡ. Από την θέση του όμως αυτή είχε και την τύχη να διαθέτει πλούσια «εργαλεία» μια που το έργο ηχογραφήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών & παίζει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με διευθυντή τον Μίλτο Λογιάδη. Ερμηνεύουν: Φωτεινή Δάρρα, Ειρήνη Καραγιάννη, Τάσσος Αποστόλου, Ανδρέας Σμυρνάκης, Νικόλας Στυλιανού, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Γεράσιμος Ανδρεάτος, Αντώνης Λουδάρος, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης.
Η πολυτελής κασετίνα με τρεις συμπαγείς δίσκους ακτίνας, συνοδεύεται από δίγλωσσο ένθετο 136 σελίδων, περιέχει τα ποιήματα, σύντομο ιστορικό, και πολλές φωτογραφίες και γκραβούρες.
Σημαντικό έργο, αν και ο συνθέτης δεν απέφυγε μερικούς παρατονισμούς (πχ ... που στη μεγάλη προσθεσή...).
Το συγκεκριμένο κομμάτι ερμηνεύει ο Κων/νος Μαρκουλάκης και έχει επίκαιρο τίτλο: «Η τράπεζα του μέλλοντος».
Την δύσκολη ζωή μου ασφαλή να κάνω
εγώ στην Τράπεζα του Μέλλοντος επάνω
πολύ ολίγα συναλλάγματα θα βγάλω.
Κεφάλαια μεγάλ’ αν έχει αμφιβάλλω.
Κι άρχισα να φοβούμαι μη στην πρώτη κρίση
εξαφνικά τας πληρωμάς της σταματήσει.

2011-11-11T21:04:00.005+02:00

Παρουσίαση μουσικής
242. Ο χιονάνθρωπος
ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΟΥΣΚΑΡΙ-Ο
ΟUTOPOS 2001

11/11

Ο 1ος δίσκος της Εύας Ιεροπούλου έχει τον ιδιαίτερο τίτλο «Το πράσινο μούσκαρι-ο». Όλοι ξέρουμε το φυτό σταφυλουάκινθος, ο βολβός του οποίου είναι αυτό που τρώμε τουρσί (οι λεγόμενοι “βολβοί”). Το μούσκαρι της Εύας αντίθετα είναι κάτι άλλο. Όπως γράφει η ίδια στον δίσκο: «... Μα τι είναι στ’ αλήθεια το πράσινο μούσκαρι-ο; Ένα πράσινο μήλο πεσμένο χάμω, που το δάγκωσαν σαράντα κουτσές σαρανταποδαρούσες; Ένα ιπτάμενο πράσινο μοσχάρι που μπλέχτηκε στην ουρά ενός άτακτου χαρταετού, ή ένα μεγάλο πράσινο σαλιγκάρι, που πρασίνισε όταν είδε τον εαυτό του στον καθρέφτη. Το πράσινο μούσκαρι-ο, είναι για τα παιδιά, ο κρυφός και πολύτιμος φίλος που ζει στο δάσος των παραμυθιών και συντροφεύει τα όνειρά τους. Κι όσο για μας τους μεγάλους, είναι ένα μαγικό χαλί, με το οποίο δραπετεύουμε και από ψηλά αγναντεύουμε τις τρυφερές εικόνες της παιδικής μας ηλικίας..»
Επιλέγουμε με πολύ δυσκολία (μεταξύ εκπληκτικών σπασμένων κουμπαράδων & δυστυχισμένων πιάνων με ουρά) το κομμάτι «Ο χιονάνθρωπος», σε στίχους Εύας Ιεροπούλου (όπως και όλα έργα της συλλογής) και ερμηνεία της μικρής Βούλας Κουρτίδου.
Ο χιονάνθρωπος
Ένας κούνελος θυμώνει.
Σε μια τρύπα το κουνέλι του μαλώνει.
Το μαλώνει που κρυώνει,
γιατί πάγωσε στο χιόνι.
«Τι θα κάνω εγώ με σένα
πούσαι άτακτο πολύ;»
Το κουνέλι με τ’ αυτιά κατεβασμένα
δεν ακούει κι ονειροπολεί.
Έξω άφησε ένα φίλο
κάτασπρο και στρουμπουλό,
που για χέρι έχει ξύλο
και καπέλο παρδαλό.
Και το βράδυ που κοιμάται
για το φίλο του λυπάται.
Σκέφτεται μήπως κρυώνει
καθισμένος στ’ άσπρο χιόνι.
Έχει ξύλινα χεράκια στο λαιμό μαντήλια μακριά,
το καρότο αντί για μύτη
και δυο πράσινα μαρούλια για αυτιά.
Το πρωί μόλις ξυπνήσει
θα πάει να τον συναντήσει.
Και θα πάρει να του πάει
καραμέλες για να φάει.
Μα ο ήλιος ήδη βγαίνει,
κοκκινίζουν τα βουνά,
το χιονάνθρωπο ζεσταίνει
και θα πάθει ιλαρά.
Και το κουνελάκι τρέχει
τον χιονάνθρωπο να βρει.
Αχ! Στη ζέστη δεν αντέχει
κι έχει πάει να κρυφτεί.
Άφησε μόνο τα ξύλα,
για να μην τα κουβαλά,
το καπέλο, το καρότο
και τα πράσινα αυτιά.
Μα η άνοιξη θα φύγει
και ο ήλιος θα κρυφτεί
κι όταν θα ξαναχιονίσει
ο χιονάνθρωπος θα ρθει.

2011-11-06T08:52:00.005+02:00

Παρουσίαση βιβλίου
Μετέωρη χώρα
Από την κοινωνία της ανάγκης στην κοινωνία της επιθυμίας 1975-2005
Καρακούσης Αντώνης
Εκδ. Εστία, 2006

Πολιτική, συμφέροντα, μέσα ενημέρωσης, όλα μαζί, εξηγούν μια κατάσταση προβληματική και άκρως δεσμευτική. Στην Ελλάδα βρίσκει σχεδόν απόλυτη εφαρμογή η ρήση του Κορνήλιου Καστοριάδη για την 5η Γαλλική Δημοκρατία, ότι αποτελεί προνομιακό πεδίο για 3000 οικογένειες. Ίσως μάλιστα εδώ, στην Ελλάδα, να αποδίδει καλύτερα η διατύπωση "1000 μεγαλοπαρέες", οι οποίες άλλοτε συνεργάζονται και άλλοτε συγκρούονται διεκδικώντας μερίδια που δεν τους ανήκουν, από τον πλούτο μιας χώρας που πάει πότε-πότε να ανοίξει τα φτερά της για να πετάξει και την κρατάνε καθηλωμένη στο έδαφος, δεν την αφήνουν.
Ανάμεσα στην κοινωνία που αγωνιζόταν να ικανοποιήσει τις στοιχειώδεις υλικές ανθρώπινες ανάγκες και στην κοινωνία που μετατρέπει, σήμερα, τις επιθυμίες των ατόμων της σε ανάγκες, μεσολάβησε μικρό διάστημα: τριάντα μόλις χρόνια, για μια τόσο ριζική μεταμόρφωση του ελληνικού τοπίου, με όλες τις αποχρώσεις της λέξης.
Το παρόν βιβλίο δεν είναι απλώς μια έντιμη και οξυδερκής διερεύνηση των πολιτικών κινήσεων, πράξεων και παραλείψεων στη χώρα μας από το 1975 ως το 2005. Είναι η συναρπαστική αφήγηση ολόκληρης της μεταπολιτευτικής περιόδου αλλά και η περιπέτεια της σκέψης και των εμπειριών ενός δημοσιογράφου που ανδρώθηκε σε σοβαρές εφημερίδες και διέτρεξε όλα τα κλιμάκια της διευθυντικής ιεραρχίας.
Πολύ χρήσιμο ανάγνωσμα για να καταλάβουμε πως καταλήξαμε στην σημερινή κατάσταση...

2011-11-01T16:05:00.005+02:00

Παρουσίαση μουσικής
241 Ψιθυριστές ιστορίες για κάτι χαμόγελα
ΜΥΣΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
ACOUSTIC ART PRODUCTION 2009

9/10

Πρόκειται για τον τρίτο δίσκο του συνθέτη Γιώργου Βαρσαμάκη (η παραγωγή έγινε με την υποστήριξη του ''ΜΕΛΩΔΙΑ FM ''). Ένα ορχηστρικό κατά τα 9/10 έργο, που αποδίδεται από μικρή ορχήστρα εγχόρδων και πνευστών, πιάνο, κρουστά, και κιθάρες.
Τα μυστικά παραμύθια επενδύουν άλλοτε τις κρυφές επιθυμίες και άλλοτε τις μυστικές αλήθειες που δεν τολμούν να φανερωθούν. Εκτυλίσσονται σαν μουσικές σκηνές άλλοτε περισσότερο τολμηρές κι άλλοτε αθώες, σαν παιδικά παραμύθια που παραμένουν όμως μυστικά.

2011-10-23T09:59:00.002+03:00

Παρουσίαση μουσικής
240 Πρώτη ώρα
ΜΟΝΟ ΝΕΡΟ ΣΤΗ ΡΙΖΑ
LYRA 2003

5/11

«Μόνο νερό στη ρίζα» είναι ένας εξαιρετικός δίσκος του τραγουδοποιού Χρήστου Θηβαίου. Για την δουλειά του αυτή έχουν γραφεί τα ακόλουθα:
«...Ο λόγος του και σ' αυτή τη δουλειά, είναι ποιητικός, χειμαρρώδης και συχνά μελαγχολικός, με μια εξομολογητική διάθεση, αλλά κάποιες στιγμές και μ' ένα κέφι εφηβικό. Τα τραγούδια που περιέχει το cd, είχε αρχίσει να τα γράφει από το 2000... Όσο δούλευε πάνω σ' αυτά, διάβαζε τους αγαπημένους του ποιητές και συγγραφείς και άκουγε αγαπημένες του μουσικές και δουλειές συναδέλφων του. Είναι γνωστό πως ο Χρήστος, δεν γράφει εάν δεν διαβάσει, δε συνθέτει εάν δεν ακούσει. Η έμπνευση γι αυτόν, είναι το 1% , το ταλέντο είναι πως θα επεξεργαστεί κανείς, αυτό το ελάχιστο της έμπνευσης που έχει. Τα τραγούδια που επέλεξε... για να μπουν στο "Μόνο νερό στη ρίζα", εκτός από φόρος τιμής σε δυο αγαπημένους του λογοτέχνες (Νίκο Καρούζο και Erri De Luca, από τους οποίους, δανείζονται κάποιες φράσεις) έχουν μια μουσική, αλλά κυρίως, μια νοηματική συνοχή. Ολόκληρη η δουλειά, περιγράφει ουσιαστικά μια μέρα. Τη μέρα των ανθρώπων που ξεκινούν "στα χνώτα του πρωινού βαφτισμένοι" (Πρώτη ώρα) και καταλήγουν το βράδυ "με όλη τη σοφία του κόσμου, να χωρά στις αργασμένες παλάμες τους" (Ευχή της νύχτας), να έχουν περάσει τα πάντα... τον έρωτα, την πολιτική, τη φιλία, την έχθρα, το πως έρχεται σ' επαφή κανείς με τον υπόλοιπο κόσμο και με τον ίδιο του τον εαυτό, πόσο τον επηρεάζουν όλα όσα έζησε σε μια μέρα, αλλά και σε μια ζωή, από ποιες πλευρές μπορεί να τα προσεγγίσει, από που μπορεί να αντλήσει δύναμη, ώστε "κάθε βράδυ, να 'ναι σαν να ευλογεί απ' την αρχή τη νύχτα την ίδια". Εν κατακλείδι ... ό,τι μας ξεδιψάει, είναι μέσα στη δίψα... είναι η ίδια η δίψα».
Την επιλογή του τίτλου εξηγεί ο ίδιος:
«... Είμαι χάλια, γυρνάω ξημερώματα, έχω πιει ... συναντάω τη γιαγιά ... και τη ρωτάω: Κυρά Αργυρώ, που είναι ο καφές για να φτιάξω; Μου λέει ...γιε μου κάτι σε βασανίζει... Θα σου φέρω κάτι να σου γιατρέψει το βάσανο... Φεύγει, πάει στον κήπο της και κόβει κάτι πανάσχημα βερίκοκα ... και μου λέει: Φάε να γλυκάνεις το βάσανό σου ... για να μην την προσβάλω, πήρα ένα κι έφαγα. Ειλικρινά δεν έχω φάει ωραιότερα βερίκοκα στη ζωή μου. «Είναι τόσο νόστιμα, γιατί δεν έχουν ούτε λιπάσματα, ούτε φάρμακα, ούτε τίποτα... μόνο νερό στη ρίζα...».
Η ενορχήστρωση είναι της Βάσως Δημητρίου και η επιμέλεια παραγωγής του Αγγέλου Σφακιανάκη.
Το συγκεκριμένο κομμάτι ονομάζεται «Πρώτη ώρα» και ανοίγει την συλλογή.
Σαν λουλούδι η ανάσα μου ξυπόλητη αρχή
σ' ένα αρχαίο χορό έχει στη ρίζα μόνο νερό
Μέσα στη γλάστρα μου απλώνω κλαδιά
λες θ' αγγίξω του θεού τα μαλλιά
αν κάποιος ξοδέψει για μένα λίγο καιρό
Τι με ξεδιψάει, ρωτάω... κι ανθίζω
ν' αφουγκραστώ μια ξένη δροσιά να με ποτίσει
με μια γουλιά το χωρισμό μήπως γεμίσει
Κάθε πρωί όταν ξυπνάω με σπασμένα σχοινιά
μόνο οι χαρακιές στο στόμα του πηγαδιού
δείχνουν πως ήπια νερό
Στα χνώτα του πρωινού βαφτισμένος
λέω πως ο καθένας μας γεννιέται ποιητής
ζει σαν κλέφτης και πεθαίνει διψασμένος
Δεν θέλω ειδήσεις, όχι άλλα σκουπίδια
μόνο τη δύναμη του ανθρώπου που κάθε μέρα
σα να ευλογεί απ' την αρχή τα πάθη τα ίδια
Σ' ευχαριστώ ζωή μου διψασμένη κι ακριβή
που μ' έμαθες... πως μόνο ο εαυτός μου δεν μου αρκεί
Πριν με σπαράξει η δουλειά στο μαξιλάρι μου ψάχνω
του αστεριού μου το φως μια προσευχή να κρατηθώ ζωντανός
Στα χνώτα του πρωινού βαφτισμένος
λέω πως ο καθένας μας γεννιέται ποιητής
ζει σαν κλέφτης και πεθαίνει διψασμένος
Τι με ξεδιψάει, ρωτάω... κι ανθίζω
ν' αφουγκραστώ μια ξένη δροσιά να με ποτίσει
με μια γουλιά το χωρισμό μήπως γεμίσει
Σ' ευχαριστώ ζωή μου διψασμένη κι ακριβή
που μ' έμαθες... πως μόνο ο εαυτός μου δεν μου αρκεί.

2011-10-16T16:35:00.003+03:00

Παρουσίαση μουσικής
239 Οι καπετάνιοι
Η ΕΛΕΝΗ ΤΟΥ ΜΑΗ
LYRA 1968

Από τον 1ο δίσκο του 1968 του συνθέτη Γιάννη Γλέζου, ξεχωρίζει το δροσερό αυτό κομμάτι σε στίχους Κώστα Κινδύνη. Αξίζει προσοχής το μεταλλόφωνο στα αντιστικτικά μέρη. Ερμηνευτής ο Μιχάλης Βιολάρης.

Ο Χαράλαμπος κι ο Διαμαντής
Δύο φίλοι καπετάνιοι
Σαν τύχαινε να σμίξουν σε λιμάνι
Θυμόντουσαν τα γλέντια τα παλιά
Αγάπες που δεν στέριωνε καμιά
Γρήγορη ζωή
Πιο πικρό το βράδυ απ’ το πρωί
Θάλασσα βαθιά
Μόλις προλαβαίνεις μια ματιά
Χάθηκε στα ξένα ο Διαμαντής
Χωρίς να βρει λιμάνι
Κι ο Χαράλαμπος τον όρκο έχει κάνει
Σαν του’ παν τα μαντάτα τα παιδιά
Το πόδι να μην βάλει στη στεριά

2011-10-09T22:11:00.003+03:00

Παρουσίαση μουσικής
238 Ως εδώ
ΣΙΩΠΗ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΚΟΥΕΙ
FM RECORDS 1994

Ο δίσκος αυτός περιλαμβάνει δύο παιδικά μιούζικαλ γραμμένα από δύο σημαντικούς συνθέτες που κινούνται με άνεση μεταξύ λόγιας και λαϊκής μουσικής. Πρόκειται για τον Νίκο Κυπουργό και τον Γιώργο Κουρουπό, αμφότερους βγαλμένους μέσα από το πνεύμα της χατζιδακικής σχολής, της οποίας άλλωστε κι επίσημα είναι οι σπουδαιότεροι εκφραστές.
Το θέμα του έργου του Νίκου Κυπουργού "Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει" είναι παρμένο από σχετικό παραμύθι του Άντερσεν κατάλληλα διασκευασμένο από τον συνθέτη και τον Θωμά Μοσχόπουλο, που υπογράφει το λιμπρέτο. Το 2ο έργο (του Γ. Κουρουπού) είναι «Η κοκκινοσκουφίτσα».
Τα δύο έργα παρουσιάστηκαν αρχικά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 18-19 Ιανουαρίου 1994, ενώ αμέσως μετά ηχογραφήθηκαν με τους ίδιους συντελεστές και κυκλοφόρησαν σε δίσκο. Τα τραγούδια ερμήνευσαν εξαιρετικά ο βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος, η σοπράνο Τίνα Μαλακατέ κι ο τραγουδιστής Γιάννης Σαμσιάρης. Έπαιξε η Ορχήστρα ALEA III της Βοστώνης υπό τη διεύθυνση του Έλληνα συνθέτη και αρχιμουσικού Θόδωρου Αντωνίου (κείμενο & προσφορά του Δημήτρη Κωστούλα).
Το συγκεκριμένο κομμάτι αποτελεί απόσπασμα του μέρους «7» με την καταθλιπτική & υψηλής αισθητικής άρια του μουσικού.

Ως εδώ, τελειώνω εδώ.
Κουράγιο δεν έχω , να ζω δεν αντέχω.
Ως εδώ, δεν έχει οδό.
Κανείς πως να ζήσει αν έχει ξοφλήσει...
Ταλέντο, έμπνευση, ιδέες μ’ εγκατέλειψαν.
Τιμές που είδες, όνειρα κι ελπίδες, να που κατέληξαν.
Ως εδώ, δεν έχει οδό.
Ζωή ρημαγμένη, μια λύση μου μένει...

2011-10-06T08:43:00.006+03:00

Παρουσίαση βιβλίου
Η Ελληνική τραγωδία
Από την απελευθέρωση ως τους συνταγματάρχες
Τσουκαλάς Κων/νος
Εκδ. Ολκός 1974

Ένα μικρό βιβλίο που καταφέρνει να δώσει συνοπτικά μια εικόνα της πορείας της χώρας από την Τουρκοκρατία μέχρι την προδικτατορική περίοδο, με ιδιαίτερη έμφαση βέβαια στην τελευταία.
Πάντως δεν πρόκειται για εγχειρίδιο ιστορίας, όπως και ο ίδιος ο συγγραφέας, καθηγητής Κοινωνιολογίας, υπογραμμίζει στον πρόλογό του.
«... αυτό το έργο δεν προτίθεται να παρουσιαστεί ως ιστορικό αφήγημα ... αλλά να δώσει ένα πλαίσιο που θα βοηθά στην ερμηνεία της. Γι’ αυτό το λόγο το βάρος έπεσε κυρίως σε μερικές πρόσφατες περιόδους, κατά τις οποίες μια ανακατάταξη των κοινωνικών δυνάμεων έδωσε αφορμή σε σημαντικές πολιτικές αλλαγές και βαθιές μεταβολές στην κοινωνική δομή. Αυτοί οι νέοι προσανατολισμοί βοηθού με τη σειρά τους, να γίνει κατανοητή η μεταγενέστερη εξέλιξη του συστήματος.... Περισσότερο παρά για οποιαδήποτε άλλη χώρα, είναι απαραίτητη η συσχέτιση μεταξύ των εθνικών και των διεθνών παραγόντων, προκειμένου να κατανοήσουμε τη σύγχρονη Ελλάδα...»

2011-10-02T19:54:00.002+03:00

Παρουσίαση μουσικής
237 Old Photographs
CONSTANTINOPLE
ANALEKTA 2007

Το μέρος αυτό - «Παλιές φωτογραφίες» - του έργου «Κωνσταντινούπολη» του Χρήστου Χατζή είναι αμιγώς ορχηστρικό και δυτικότροπο σε αντίθεση με τα υπόλοιπα μέρη. Αρχίζει με σόλο πιάνο που θυμίζει ελαφρώς το ύφος του Σούμαν. Σταδιακά εισέρχονται το βιολί και το βιολοντσέλο και προσεγγίζει το ύφος του Άστορ Πιατσόλα. Ο συνθέτης Χρήστος Χατζής έχει σημαντική δημιουργική δράση στον Καναδά. Διδάσκει σύνθεση στο Παν/μιο του Τορόντο και έχει τιμηθεί επανειλημμένα για τα έργα του. Το συγκεκριμένο ηχητικό ντοκουμέντο αποδίδεται από το τρίο των αδελφών Jung (Elen βιολί, Julie τσέλο και Jennie πιάνο) και όχι από το Gryphon Trio, που έχει ηχογραφηθεί στον δίσκο.

2011-09-25T11:42:00.003+03:00

Παρουσίαση μουσικής
236 Κατάδυση
ΑΧ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΦΑΝΤΑΣΜΕΝΗ
LYRA 1993

5/12

Ο συμπαθέστατος τραγουδοποιός Ορφέας Περίδης εμφανίζεται ήδη από το 1986, αλλά ο 1ος προσωπικός του δίσκος, που έγινε μάλιστα και χρυσός κυκλοφόρησε το 1993 με τίτλο: « Αχ ψυχή μου φαντασμένη». Το συγκεκριμένο κομμάτι με τους πολύ καλούς στίχους έχει τίτλο «Κατάδυση», και το ερμηνεύει ο ίδιος όπως και όλα τα τραγούδια της συλλογής.

Έκανα μια κατάδυση στο κέντρο της Αθήνας, καβάλα σε μια μηχανή
Πήρα μια ανάσα στη Βουλή
Δεύτερη Ακαδημίας
Ομόνοια τη τρίτη
Πνοές λιποθυμίας σα το δύτη
Και όμως βγαίνουνε καινούργιες, κάθε τόσο εφημερίδες
Μάρκες καινούργιων σιγαρέττων
Γεννιούνται ελπίδες
Κι όμως γίνονται νέες κάθε μέρα συμφωνίες
Νέα μοντέλα αυτοκινήτων, συναυλίες
Κι όλα σε πείθουν, ότι ακόμα προχωράμε
Ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί και κάπου πάμε
Μιας νύχτας οικοδόμημα παράνομο η Αθήνα, σταματημένη ανασκαφή
Θερμοπληξίας συγκοπή
Και η αρχαία πόλη
Θαμμένη, γκρι και μόνη
Θα περιμένει τους κληρονόμους ακόμη
Κι όλα σε πείθουν, ότι ακόμα προχωράμε
Ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί και κάπου πάμε...

2011-09-19T17:08:00.004+03:00

Παρουσίαση μουσικής
235 Η αιχμάλωτη των βουνών
ΤΟ ΜΑΝΤΗΛΙ ΤΗΣ ΝΕΡΑΙΔΑΣ
LYRA 2000

6/15

Η Φένια Παπαδόδημα ηχογράφησε το 2000 τον παιδικό δίσκο "Το μαντήλι της νεράιδας" που περιλαμβάνει 15 τραγούδια - νεραϊδοπαραμύθια, γραμμένα από δέκα διαφορετικούς σύγχρονους συνθέτες μας, τους: Κώστα Βόμβολο, Χρήστο Τσιαμούλη, Μανώλη Φάμελλο, Θανάση Παπακωνσταντίνου, Μίλτο Πασχαλίδη, Λεωνίδα Μαριδάκη, Λουδοβίκος των Ανωγείων, Τάσο Ρωσόπουλο, Νίκο Ζιώγαλα, Ανδρέα Ρούσση, του οποίου είναι και το συγκεκριμένο κομμάτι «Η αιχμάλωτη των βουνών» σε εξαιρετικούς στίχους Θοδωρή Γκόνη. (ευγενική προσφορά του Δημήτρη Κωστούλα στην «Πολιτεία»)

Πλατομανδήλα του νερού
κανάβι μου λευκό
θα ξεκλειδώσω τα βουνά,
στον ύπνο σου θα μπω.
Θα στρώσω στ’ άσπρα φύλλα σου
πάνω να κοιμηθώ,
με μαξιλάρι το νερό
βουνό θα ονειρευτώ.
Βουνό που’ χει το χιόνι του
σκεπάσει το λωτό,
της λησμονιάς το βάλσαμο,
τον πιο γλυκό καρπό.

2011-09-12T10:46:00.006+03:00

Παρουσίαση μουσικής
234 Αναμονή και όνειρο
ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
COLUMBIA 1964, MINOSEMI2004

18/18

Μουσική και τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι για την ταινία του Andrew Marton (1961-62) «ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ (IT HAPPENED IN ATHENS)» με την χυμώδη Jayne Mansfield και την Ξένια Καλογεροπούλου σε νεαρή ηλικία. Κωμωδία της εταιρίας «20th Century Fox» με θέμα τον Ολυμπιονίκη μαραθωνοδρόμο Σπύρο Λούη. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Αναμονή & όνειρο».

2011-09-07T23:21:00.002+03:00

Παρουσίαση βιβλίου
Λεωφορείον ο πόθος
Τεννεσση Ουίλλιαμς
Εκδ. Καστανιώτης 2008

Η Μπλάνς μια καθηγήτρια από τις Νότιες Πολιτείες, επισκέπτεται μετά τον πλειστηριασμό της οικογενειακής περιουσίας της την αδερφή της Στέλλα, που ζει με τον άντρα της Στάνλευ Κοβάλσκυ στη Νέα Ορλεάνη. Ο Κοβάλσκυ, που ως Πολωνός μετανάστης και εργάτης αντιμετωπίζεται υποτιμητικά από την Μπλανς, καθηλώνει την Στέλλα με τον οξύθυμο και επιβλητικό χαρακτήρα του σε μία σχέση που κυριαρχείται από το ωμό πάθος. Η υπερευαίσθητη και κάπως υπερβολική Μπλανς, τονίζοντας την ευγενή καταγωγή και την καλή ανατροφή της, μπαίνει στο στόχαστρό του και ενδόμυχα γεννιέται ένας κρυφός πόθος. Όσο περνά ο καιρός, αποκαλύπτονται μυστικά του παρελθόντος της Μπλανς και λόγω της συγκατοίκησης δημιουργούνται εντάσεις και πολλαπλά ξεσπάσματα που αφαιρούν ένα ένα τα πέπλα από τους πολύπλοκους χαρακτήρες των ηρώων. Εν τέλει το όριο μεταξύ λογικής και παράνοιας γίνεται όλο και περισσότερο θολό, με αποτέλεσμα το ολέθριο τέλος.
Το Λεωφορείον ο Πόθος είναι έργο γεμάτο συμβολισμούς, για το οποίο ο συγγραφέας βραβεύθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ (1947) και χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα τρία σπουδαιότερα της παγκόσμιας δραματουργίας του περασμένου αιώνα.
...Όπως επισημαίνει ο Μάριος Πλωρίτης στις σημειώσεις της μετάφρασης κυριαρχεί και η μάχη των φύλων και των κοινωνικών τάξεων, οι νευρώσεις και η υστερία των ηρωίδων, η σεξουαλική έλξη, η πνιγηρή ζέστη του καλοκαιριού, ακόμα η ατμόσφαιρα οι χώροι και ο συμβολισμός της μουσικής.
Διαπιστώνει κανείς τον έντονο συμβολισμό που έχουν τα ονόματα χαρακτήρων και χώρων όπως για παράδειγμα το όνομα Μπλανς ντυ Μπουά, που σημαίνει Λευκή του δάσους, το Βelle Reve: ωραίο όνειρο, κλπ...
Η Μπλάνς ντυ Μπουά είναι μια ύπαρξη ταλαιπωρημένη ψυχικά, που μάχεται απεγνωσμένα την πραγματικότητα. Ζει με ενοχές για την αυτοκτονία του νεαρού συζύγου της Άλαν και για την αδυναμία της να κρατήσει το οικογενειακό της κτήμα, το Βelle Reve. Φεύγει διωγμένη από την πόλη που ζούσε και εργαζόταν λόγω της προκλητικής σεξουαλικής της δραστηριότητας και κυρίως λόγω της σχέσης της με ένα ανήλικο μαθητή της. Φτάνει στη Νέα Ορλεάνη, στο σπίτι της αδελφής της Στέλλας, έχοντας την ψευδαίσθηση πως θα βρει καταφύγιο, ανθρώπινη επαφή, θα ηρεμήσει, θα ξεχάσει και θα βρει τη στοργή που ζητούσε. Ήδη από την πρώτη σκηνή του Λεωφορείον ο Πόθος, εμφαίνεται η σύγκρουση της ψευδαίσθησης με την πραγματικότητα με την εμφάνιση της Μπλανς, σε μια φτωχική γειτονιά της Νέας Ορλεάνης που έχει μάλιστα το παραπλανητικό όνομα Ηλύσια Πεδία. Αντίθετα από τη γνωστή λεωφόρο του Παρισιού, εδώ πρόκειται για δρόμο εργατών. Η ονομασία της συνοικίας αυτής μπορεί να ερμηνευτεί και σαν προοικονομία αυτού που θα συμβεί στην τελευταία σκηνή και θα οδηγήσει την Μπλανς στο τρελοκομείο, εξανεμίζοντας την ελπίδα της για λύτρωση. Οδηγείται κι εκείνη στα Ηλύσια Πεδία, που σύμφωνα με το αρχαιοελληνικό ιδεώδες, αναπαύονται χωρίς ευθύνες όσοι εγκαταλείπουν τα εγκόσμια. Φτάνει φορώντας ένα λευκό φόρεμα συμβολικό του ονόματος και της ψυχής της, που θα ταίριαζε ίσως στην αριστοκρατική γειτονιά που περίμενε να μένει η αδελφή της, αλλά έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα που βρίσκει. Την έχουν οδηγήσει ως εκεί δυο λεωφορεία ο «Πόθος» και το «Νεκροταφείο». Αντίθετα από τη γαλήνη που ήλπιζε, σ’ αυτή την υγρή πόλη του Νότου, θα συναντήσει την αγριότητα και την προσβολή από τον άξεστο Στάνλεϋ, τον άνδρα της αδελφής της και θα βρεθεί σε ένα αποκρουστικό γι αυτή περιβάλλον. Η ήδη εύθραυστη και πολύπαθη Μπλανς, θα κάνει μια τελευταία προσπάθεια να φτιάξει τη ζωή της με τον Μιτς, συνάδελφο και φίλο του Στάνλεϋ. Παρουσιάζεται σοβαρή και σεμνή αποζητώντας το σεβασμό και τον θαυμασμό του, αλλά η αποκάλυψη της αλήθειας από τον σκληρό Στάνλεϋ θα τα καταστρέψει όλα και θα την οδηγήσει στο ψυχιατρείο.
Η Μπλανς έχει την ψευδαίσθηση πως θα ξεπεράσει τον θάνατο του Άλαν κρατώντας το Belle Reve και εξασκώντας τη σεξουαλικότητά της με τους διάφορους νεαρούς. Στο μυαλό της έχει γίνει ο Άλαν και προσεγγίζει τους νεαρούς με τον τρόπο που θα τους προσέγγιζε κι εκείνος, όπως έχει πει ο ίδιος ο συγγραφέας.
...Τα μπαούλα με τα ρούχα που εξέχουν και η ακαταστασία, σηματοδοτούν τις ίδιες τις ζωές των ηρωίδων. Η Μπλανς, προσπαθεί να διατηρήσει την γοητεία της φροντίζοντας να είναι μακιγιαρισμένη και περιποιημένη, γιατί γι’ αυτή έχει σημασία η ψευδαίσθηση της ομορφιάς, όχι η ασχήμια της πραγματικότητας. Δεν είναι λίγες οι φορές που η Μπανς διαλέγει το ημίφως δημιουργώντας έτσι την ψευδαίσθηση της διαφυγής από την πραγματικότητα, θέλοντας να εξωραΐσει την αλήθεια. Λέει στον Μιτς, όταν του ζητάει να τοποθετήσει το αμπαζούρ στη λάμπα: «Δεν μπορώ να υποφέρω το γυμνό φως – όπως δεν μπορώ να υποφέρω τα πρόστυχα λόγια και τις χυδαίες πράξεις». Πιστεύει πως μετατρέποντας το χώρο της με τις κουρτίνες τα μαξιλάρια και τα αρώματα, θα κάνει την πραγματικότητα πιο ανεκτή. «Εγώ δε θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία!» ουρλιάζει αργότερα, όταν ο Μιτς βγάζει το κάλυμμα από το αμπαζούρ για να τη δει καθαρά.
Στο Λεωφορείον ο πόθος, είναι επίσης εμφανής η σύγκρουση του κόσμου που αντιπροσωπεύει η Μπλανς, δηλαδή του παλιού Νότου που προτιμάει να υπάρχει μέσα από τις ψευδαισθήσεις και του νέου κόσμου που αντιπροσωπεύει ο Στάνλεϋ, της πραγματικότητας, της νέας τάξης πραγμάτων και του ανερχόμενου εργατικού δυναμικού της μετανάστευσης.
Η Μπλανς εξομολογείται πρώτα στη Στέλλα και μετά στον Μιτς πώς αναγκάστηκε και η ίδια να «αποδράσει» από την αβάσταχτη πραγματικότητα που βίωνε, αναζητώντας λίγη στοργή και ανδρική προστασία με λάθος τρόπο και σε λάθος μέρη. Λέει ψέματα αλλά δεν είναι ψεύτρα, είναι απόλυτα ειλικρινής στα αισθήματα της και σε ότι πιστεύει...
Eίναι γνωστό σε όσους έχουν ασχοληθεί με τον Τεννεσσή Ουίλλιαμς, ότι το έργο του είναι βαθιά επηρεασμένο από τη ζωή του και την προσωπικότητα του. Έζησε μια ζωή από την οποία ήθελε διαρκώς να ξεφύγει. Η νοσηρή ευαισθησία της μητέρας, ο παρών- απών και συχνά μεθυσμένος πατέρας, η ψυχασθένεια της αγαπημένης του αδελφής και τέλος η ομοφυλοφιλία του, τον έκαναν να βρίσκει τρόπους να ξεφεύγει από αυτήν την πραγματικότητα και να δημιουργεί με το γράψιμό του ένα κόσμο ψευδαισθήσεων. Η αντίδραση σ’ αυτό το πνιγηρό περιβάλλον ήταν το γράψιμο. Έγραφε κυρίως γιατί το είχε ανάγκη ο ίδιος βάζοντας την ψυχή του και έχοντας ακροατή στα γραφόμενά του τον εαυτό του. Βασικό του μέλημα ήταν να «θεατροποιήσει» τον προσωπικό του εφιάλτη, τις ανοίκειες έλξεις και παρορμήσεις του. Μια ζωή έδειχνε να μάχεται μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Οι κοινωνικοί κώδικες που δείχνουν να πνίγουν τους χαρακτήρες των έργων του, με τους οποίους συχνά ταυτίζεται π.χ. τη Μπλανς, έπνιγαν και τον ίδιο. Ο κόσμος του ήταν συχνά εφιαλτικός και παράλογος, αλλά προσπαθούσε να τον κάνει ηδονικό και όμορφο.
Στο έργο του δεν υπάρχει άλλη λύση εξόν από την τιμωρία την εξορία και την απομόνωση, «τιμωρώντας» τον εαυτό του που πάλευε ανάμεσα στα ηδονιστικά πάθη του και στην ενοχή για τις πράξεις του. Αυτός φαίνεται να είναι και ο λόγος που υπάρχει συχνά αγριότητα στα έργα του, ψυχική και φυσική, σα να επέρχεται μέσω αυτής η κάθαρση.
Όμως αυτό που χαρακτηρίζει ουσιαστικά το έργο του είναι το αδιέξοδο και η επιθυμία των ηρώων του με τον ένα ή τον άλλον τρόπο να αποδράσουν από την πραγματικότητα μέσα από τις ψευδαισθήσεις που δημιουργούν. Έχουν δηλαδή την ίδια ανάγκη με τον δημιουργό τους. Έτσι η Μπλανς και όλοι όσοι πήραν υπόσταση από την πένα του και προσπάθησαν να ζήσουν λίγο ως πολύ την άπιαστη φαντασίωσή τους, του κλείνουν το μάτι και τον ευχαριστούν που χάρη σ’ αυτόν, προσπάθησαν έστω να αποδράσουν από την πραγματικότητα.
(κείμενο Ελένη Φραγκούλη)
Εξαιρετικό θεατρικό έργο του Τεννεσση Ουίλλιαμς, ψευδώνυμο του Τόμας Λανιέ Ουίλλιαμς, που ανέβασε για 1η φορά στην Ελλάδα ο Κάρολος Κουν το 1949 με την Μελίνα Μερκούρη, αλλά και η Έλλη Λαμπέτη το 1969. Η μετάφραση αλλά και η πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση-επιλεγόμενα, είναι του Μάριου Πλωρίτη. Από τα λίγα θεατρικά που διαβάζονται ευχάριστα.

2011-09-02T15:22:00.007+03:00

Παρουσίαση μουσικής
233 Έτσι τους βλέπω εγώ τους κήπους
EIKONEΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΛΙΨΗ ΤΩΝ ΞΑΝΘΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ
EMI 2010

Διπλός συμπαγής δίσκος ακτίνας με 6 μουσικές συνθέσεις του Θανάση Μωραϊτη και με τίτλο «Εικόνες για τη θλίψη των ξανθών κοριτσιών και της Ελένης».
Ο πίνακας του εξωφύλλου είναι έργο του Σπύρου Βασιλείου. Ο συνθέτης μάς παρουσιάζει 6 έργα με κορυφαίους συντελεστές της ελληνικής μουσικής σκηνής: Καμεράτα - Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής (σε 2 έργα) υπό την διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ, Σόνια Θεοδωρίδου, σοπράνο, Δημήτρης Κοτρωνάκης, κιθάρα, Βαγγέλης Χριστόπουλος, όμποε, Ρενάτο Ρίπο, βιολοντσέλο, Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο, Ουρανία Λαμπροπούλου, σαντούρι, Σοφία Λαμπροπούλου, κανονάκι.
Κύριο μέλημα η ενορχήστρωση και οι μελωδικές γραμμές κάθε μουσικού οργάνου να συμβάλλουν στην απόδοση του ύφους του ποιητικού λόγου (στην απόδοση του "Καρυωτακισμού" στον Κύκλο τραγουδιών σε ποιήματα του Καρυωτάκη). Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι απόσπασμα από την ελεγεία στο ποίημα για την Άνοιξη.

2011-08-29T23:33:00.004+03:00

Παρουσίαση μουσικής
232 Εμείς δε γίναμε ουρανός
TI ΧΡΟΝΙΑ ΚΙ ΑΥΤΗ
SONYMUSIC 2004

3/12

Από τον 3ο δίσκο του τραγουδοποιού Κώστα Λειβαδά με τίτλο «Τι χρονιά κι αυτή» ξεχωρίζει το λιτό, εκφραστικό τραγούδι του τέλους «Εμείς δε γίναμε ουρανός».

Εμείς δε γίναμε ουρανός
Μείναμε πάντα μια αλήθεια μισή
Μια προσευχή για τα αστέρια λειψή
Ένας χειμώνας που έκλεβε φως
Εμείς δε γίναμε ουρανός
Μείναμε μια μουσική ζωντανή
Ένα από λάσπη φτιαγμένο φιλί
Πάντα στον ύπνο ερχόταν ο εχθρός
Εμείς δε γίναμε ουρανός
Δε μας χωρούσε κανένας καιρός
Δε μας αρκούσε κανένας Θεός
Μη με ρωτάς το γιατί και το πως
Εμείς δε γίναμε ουρανός

2011-08-24T22:35:00.001+03:00

Παρουσίαση μουσικής
231 Πρωινή φωτογραφία του Μάνου
ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ΟΙ ΚΙΘΑΡΕΣ
ΜΒΙ 2006

Μελωδίες του λαϊκού συνθέτη Χρήστου Νικολόπουλου διασκευασμένες με ενδιαφέροντα τρόπο και παιγμένες από το κουιντέτο «Έψιλον», που αποτελείται από 5 κιθαριστές. Οι πέντε βιρτουόζοι είναι οι: Βασίλης Καναράς, Παναγιώτης Λαμπρόπουλος, Πέτρος Πολίτης, Ακης Φιλιός και (1η κιθάρα) ο Δημήτρης Κοτρωνάκης. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Πρωινή φωτογραφία του Μάνου».

2011-08-22T21:57:00.001+03:00

Παρουσίαση βιβλίου
Η μάσκα του κόκκινου θανάτου
Έντγκαρ Άλαν Πόε
Εκδ. Γράμματα, 1982

Τα διηγήματα του Εντγκαρ Αλαν Πόε κυκλοφορούν σε ποικίλες συλλογές και εκδόσεις και σε διάφορες μεταφράσεις, με αξεπέραστη εκείνη του Κοσμά Πολίτη, που προχώρησε πολύ βαθιά σε μια σκέψη και μια γραφή παραληρηματική.
Απ' όλα τα διηγήματά του, διάλεξα να επισημάνω χωριστά τη «Μάσκα του κόκκινου θανάτου», γιατί πιστεύω πως στάθηκε προφητική σε σχέση με τον ερχομό της περίφημης παγκοσμιοποίησης και τη μόνιμη απειλή μιας ακόμη «νέας τάξης πραγμάτων». Μου θυμίζει έντονα τα πυρηνικά καταφύγια που κατά καιρούς λέγεται πως κατασκευάζουν, για καλό και για κακό, οι κορυφαίοι της παγκόσμιας πλουτοκρατίας. Στο διήγημα οι άρχοντες κλείνονται σ' έναν πύργο όπου διασκεδάζουν με ποικίλους τρόπους συνεχώς, επί 24ώρου βάσεως, ενώ παράλληλα προστατεύονται από το μικρόβιο μιας τρομερής αρρώστιας που έχει απλωθεί στην περιοχή, θερίζοντας όσους δυστυχείς έχουν μείνει απ' έξω. Έτσι και σήμερα, και για να μιλήσω μόνο για τον δυτικό κόσμο, τα πράγματα έχουν ξεχωρίσει, μπήκαν τα όρια ανάμεσα σ' εκείνους που θα περνάνε καλά και στους άλλους που θα τους τρώει το άγχος της επιβίωσης όλο και περισσότερο με το πέρασμα του καιρού... (κείμενο Γιώργου Νοταρά, Ελευθεροτυπία).
Ο αναγνώστης που για πρώτη φορά διαβάζει τις ιστορίες του Πόε, παρατηρεί αμέσως την πρωτοτυπία και την ευφυΐα τους. Ο Πόε ήταν ένας εξαιρετικά έξυπνος άνθρωπος. Η ταχύτητα με την οποία μπορούσε να καταλάβει φιλοσοφικές και μεταφυσικές ιδέες ήταν τόσο αξιοσημείωτη όσο και η ικανότητα του να αφομοιώνει θεωρίες της γραμματικής, νέες τυπογραφικές μεθόδους και πρόσφατες επιστημονικές ανακαλύψεις.
Κι όμως, η πρωτοτυπία και η ευφυΐα είναι το λιγότερο απ' αυτά που προσφέρει ο Πόε στον αναγνώστη. Οι καλύτερες ιστορίες του ξεπηδούν χωρίς αμφοβολία από μια ψυχοπαθή πλευρά της προσωπικότητάς του, αλλά κι αυτό είναι λίγο, γιατί κανένας άλλος ψυχοπαθής διανοούμενος δεν έγραψε σαν τον Πόε. Είναι μάταιο να προσπαθήσουμε να τον εκτιμήσουμε με τα κριτήρια που συνήθως εφαρμόζονται στη φιλολογία: μας μεταδίδει κάτι που είναι ουσιαστικά ένας προσωπικός τρόμος και πόνος, και αντιδρούμε κατ' ουσία προσωπικά...

Η όχι πολύ καλή μετάφραση είναι του Γιαννη Ευαγγελίδη. Οι λοιπές επιλογές διηγημάτων της συλλογής δεν είναι εξαιρετικές. Σε περίπτωση που βρείτε το διήγημα σε άλλη έκδοση να την προτιμήσετε.

2011-08-17T16:11:00.003+03:00

Παρουσίαση μουσικής
230 Ο κακός μάγος
«Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ»
Ανέκδοτο έργο

Η Μαριέττα Φαφούτη συνέθεσε την μουσική για την τηλεοπτική σειρά του Νίκου Πιλάβιου «Ο Παραμυθάς» σε σκηνοθεσία Κων/νου Πιλάβιου. Τα τραγούδια δεν κυκλοφορούν ακόμα, αλλά προσφέρονται ευγενικά από την συνθέτρια στην ιστοσελίδα της.
H ίδια δηλώνει: «...αποτελεί μία από τις πιο αγαπημένες και πιο αβίαστες δουλειές που έχω κάνει. Μου έστελνε ο κύριος Νίκος τα επεισόδια ένα-ένα και έγραφα την μουσική παράλληλα, βλέποντάς τα. Συγκινούμαι πάντα ακούγοντας την μουσική. Η διαδικασία αυτή ήταν μαγική...» Το συγκεκριμένο ορχηστρικό κομμάτι έχει τίτλο «Εvil mage”.

2011-08-09T15:56:00.003+03:00

Παρουσίαση μουσικής
229 Μακάριος όποιος...
ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ ΒΑΤΡΑΧΟΙ
ΑΝΟ ΚΑΤΟ RECORDS 1997

4/18

Ο δίσκος περιλαμβάνει τη μουσική που γράφτηκε για την παράσταση ΒΑΤΡΑΧΟΙ του Αριστοφάνη, που ανέβασαν τα παιδιά της θεατρικής ομάδας Ασβεστοχωρίου «ΜΗΧΑΝΗ», τον Μάιο του 1997, σε σκηνοθεσία Λίλιας Λύτρα. Η μετάφραση είναι του Θρασύβουλου Σταύρου. Η ηχογράφηση έγινε στην ΥΔΡΟΓΕΙΟ και η παραγωγή πραγματοποιήθηκε με την οικονομική υποστήριξη της κοινότητας Ασβεστοχωρίου. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι σύνθεση του Γιώργου Τσακαλίδη.
Μακάριος όποιος έχει
γερό μυαλό και γνώση.
Αυτό πολλά το δείχνουν.
Για να κριθεί ο Αισχύλος
πως έχει νου και γνώση,
πάει πίσω στην πατρίδα.
Καλό για τον εαυτό του,
καλό για τους πολίτες
και για δικούς και φίλους.
Ωραίο να μην φλυαρείς
παρέα με το Σωκράτη,
ξεχνώντας κάθε χάρη
της Μούσας κι αψηφώντας
τα πιο σπουδαία σημεία
της τραγικής της τέχνης.
Τρέλα καιρό να χάνεις
με φουσκωμένα λόγια
και με σαχλές αρλούμπες.

2011-07-27T09:14:00.005+03:00

Παρουσίαση μουσικής
228 Μόνη
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ - ΓΙΑ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ
YAFKA RECORDS 2009

9/20
Το συγκρότημα «Χάνομαι γιατί ρεμβάζω», ακατάτακτο ως γνωστό σχήμα, παρουσιάζει την τελευταία του δουλειά, στο γνωστό ιδιόμορφο ύφος, για λίγα ιδιαίτερα «αυτιά». Μπορεί ο κόσμος γύρω να γίνεται όλο και πιο σάπιος, όλο και πιο ποταπός και χαμερπής, αλλά οι ΧΓΡ συνεχίζουν να ρεμβάζουν χαμένοι σε νεφέλες ψηλά στον ουρανό. Πολύ καλά κάνουν και μακάρι να τους μιμηθούμε όλοι. Το συγκεκριμένο κομμάτι με τίτλο «Μόνη» είναι σύνθεση του Χάρη Καβαλλιεράτου, τους πολύ καλούς στίχους έχει γράψει η Λυδία Βενιέρη και, όπως και τα περισσότερα κομμάτια της συλλογής, ερμηνεύει η μεσόφωνος Θεοδώρα Μπάκα.
Μόνη
Κρύβω τον καφέ σου
και διαβάζω στα κλεφτά
όταν θα κοιμάσαι θα χαθώ
στα μυστικά σου
βλέπω ένα δράκο
που σε παίρνει με φτερά
Κι είδα πως δεν παίζω
στα όνειρά σου.
Τώρα είμαι πιο μόνη μου από πάντα
Θέλω να ξεκλέψω
λίγο απ’ ό,τι είσαι συ
και να δραπετεύσω
μεσ’ απ’ τα ψέμματά σου.
Θέλω να μ’ αρέσει
που σε χάνω στη σιωπή
δίχως να νοιαστώ
που δεν παίζω στα όνειρά σου.

2011-07-23T17:28:00.002+03:00

Παρουσίαση βιβλίου
Ελληνική λογοτεχνία
Από τον Όμηρο στον 20ό αιώνα
Στυλιανός Αλεξίου
Εκδ. Στιγμή, 2010

Επιτέλους μια επαναστατική πρόταση στη μελέτη του διαχρονικού ελληνικού πολιτισμού
Οσοι κολυμπάμε, δάσκαλοι και μαθητές, έναν και μισό αιώνα τώρα στα θολά νερά της εκπαίδευσης έχουμε, εκόντες άκοντες, δεχτεί μια σχιζοφρενική αντιμετώπιση της Λογοτεχνίας. Υπάρχουν καλές, άριστες ή μέτριες ιστορίες της Αρχαίας, Βυζαντινής και Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Θεωρητικά, βέβαια, σέρνονται θεωρίες για τη συνέχεια ή την ασυνέχεια της ελληνικής παιδείας και της γλώσσας αλλά κανένας έλληνας ιστορικός της Λογοτεχνίας δεν είχε τολμήσει να δοκιμάσει μια ιστορική επισκόπηση της Λογοτεχνίας που γράφτηκε σε γλώσσα ελληνική από τον Ομηρο έως τον Ρίτσο. Ανάλογες τόλμες επιχειρήθηκαν από έλληνες (Τρυπάνης) ή ξένους μελετητές ή μεταφραστές, αλλά περιορίστηκαν σε ποιητές αυτής της μακράς περιόδου.
Και ιδού τώρα ο αιώνιος έφηβος και ως εκ τούτου τολμηρός και ανατρεπτικός Στυλιανός Αλεξίου από την κορυφή της ενενηντάχρονης πείρας του, ο μοναδικός μετά τον Κουμανούδη, τον Ραγκαβή, τον Ξανθουδίδη έλληνας επιστήμονας που κατόρθωσε να συνδυάσει την προϊστορική αρχαιολογία με τη λογοτεχνική παραγωγή του Καζαντζάκη και του Σεφέρη, ρίχνει κυριολεκτικά προκλητικά στην πνευματική μας αγορά έναν πολυσέλιδο τόμο με τον πρωτοφανή για την παιδεία μας και τη φιλολογική μας παράδοση τίτλο: «Ελληνική Λογοτεχνία από τον Ομηρο στον 20ό αιώνα» (Εκδόσεις Στιγμή).
Εριδες έχουν κατά καιρούς προκύψει για θέματα περιοδολόγησης των βασικών περιόδων.
Το σημαντικό κριτήριο αυτών των ερίδων αυτών ήταν η γλώσσα. Οι χωρίζοντες επιχειρηματολογούσαν στο γεγονός πως η γλώσσα διακρινόταν για τις σαφείς τρεις διαφορετικές φάσεις της εξέλιξής της. Κανένας δεν έβλεπε πως οι γλωσσικές διαφορές ανάμεσα στη γλώσσα του Ομήρου και του Ησιόδου με τη γλώσσα του λόγγου και των ελληνικών μυθιστορημάτων ήταν μεγαλύτερες και σχεδόν χαώδεις με τις διαφορές ανάμεσα στην Καινή Διαθήκη και τον Προκόπιο ή το έπος του Διγενή και την Ερωφίλη. Και όμως συγκροτούσαν ενιαία ιστορία της Αρχαίας Λογοτεχνίας (από τον Ομηρο στον Μένανδρο π.χ.) και ενιαία Ιστορία της Βυζαντινής (από τον Προκόπιο έως τον Πτωχοπρόδρομο, π.χ.) και ενιαία της Νεοελληνικής (από τον Γεωργιλλά έως τον Σκαρίμπα!).
Αυτήν τη σχιζοφρένεια ήρθε με μια κλωτσιά και ανέτρεψε ο Αλεξίου. Η γλώσσα της Λογοτεχνίας από τον Ομηρο έως σήμερα είναι η ελληνική, που εξαιτίας των τριών χιλιάδων ετών συνεχούς χρήσης, έχει φάσεις, αλλοιώσεις, φθορές, απώλειες και εμπλουτισμούς, δάνεια και αντιδάνεια αλλά οι μεταξύ των φάσεων διαφορές δεν είναι μεγαλύτερες απ΄ ό,τι οι φάσεις άλλων ευρωπαϊκών με ιστορία χιλίων μόνο ετών. Ο Οράτιος και ο Σενέκας έχουν μεγαλύτερη απόσταση από τον ιταλό Λεοπάρντι και τον Ρουμάνο Καράτζιαλε απ΄ ό,τι έχει ο Πλάτων από τον Ροΐδη. Από τη στιγμή που ο Αλεξίου ξεπερνούσε τα τρομοκρατικά σύνδρομα των οπαδών της ασυνέχειας, ανακάλυψε πως η Λογοτεχνία με την ευρύτερη σημασία της (ρητορική, φιλοσοφία, ιστορία κ.λπ.) από τα ομηρικά έπη έως το «Αξιον εστί», το «Μυθιστόρημα» και τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» κατέβαινε από τις πηγές προς τη θάλασσα ρέοντας σε μια ενιαία κοίτη, περνώντας από καταρράκτες, λίμνες, λιμνάζοντα έλη, καμπίσιες απλωσιές. Και αποφάσισε να αφηγηθεί αυτήν την πορεία, αυτόν τον ρουν που δεν γνωρίζει σύνορα, φραγμούς, ιδεολογήματα, προκαταλήψεις, δόγματα και κυρίως μόδες. Αλλά κι αν ακόμη ένας λόγιος συλλάβει αυτήν την ενότητα που εγγυάται τη συνεχώς ανατροφοδοτούμενη γλώσσα, αν δεν έχει εποπτεία ενός τρομακτικού και ειδολογικά διαφοροποιημένου υλικού δεν μπορεί να τιθασεύσει το θηρίο, να το δαμάσει. Αφού ειδικευμένοι μελετητές του επικού ιδιώματος, ή του αρχαϊκού, του υμνογραφικού ή του δημώδους λυρισμού, αφιερωμένοι στην ιστοριογραφική μεθοδολογία, τη ρητορική, τη σοφιστική εριστική, τη δραματουργική ποικιλία χρειάζονται χρόνια και μόχθο να αφηγηθούν μικρές και ειδικευμένες περιόδους καλλιεργημένης γραφής, πόσος λοιπόν μόχθος και πόση συσσώρευση ειδικών και ποικίλων μορφών, στυλ, απαιτούνται για να καλύψει κανείς την πορεία από την «Οδύσσεια» του Ομήρου στον «Ερωτόκριτο» και από τη «Φλογέρα του Βασιλιά» στην «Οδύσσεια» του Καζαντζάκη. Από τη Σαπφώ στον Ελύτη και από τον Αισχύλο στον Βερναρδάκη και από τον Θουκυδίδη στον Παπαρρηγόπουλο. Από τον Λουκιανό στον Κονδυλάκη. Αυτόν τον άθλο επεδίωξε και τον κατόρθωσε ο Αλεξίου.
Το τολμηρό του αυτό κατόρθωμα είναι εκτός των άλλων και υπόδειγμα σαφήνειας και ακρίβειας. Γράφει την ιστορία της ελληνικής λογοτεχνικής διαχρονίας σταματώντας στις μεγάλες κορυφές, στις οάσεις, στις πηγές, στους σταθμούς της πνευματικής οδοιπορίας της ελληνικής λογοτεχνικής περιπέτειας. Τολμά να αποσιωπά κείμενα που στην εποχή τους έγιναν μόδα. Τολμά να αποκαταστήσει κείμενα που άλλοι ιστορικοί είτε απαξίωσαν με τη σιωπή ή τα κατακρεούργησαν με αρνητικό νυστέρι.
Ο σοφός αρχαιολόγος εγκαθιδρύει ένα λογοτεχνικό Μουσείο αφήνοντας στην αποθήκη θραύσματα και τυπικά ευρήματα βιοτεχνικής παραγωγής και εξαίροντας μοναδικές οντότητες περίβλεπτες και ακεραιωμένες. Ο σοφός εκδότης και ανθολόγος, ο ειδικός του «Ερωτόκριτου», ο σολωμιστής ακολουθεί και στην «Ιστορία» του την ίδια μέθοδο. Θυσιάζει πολλά για να αποκαλύψει και να ανακαλύψει τα λίγα που αξίζουν να γαλβανίσουν συνειδήσεις και να μορφώσουν μια ανθεκτική αισθητική ηθική. Το έργο του Στυλιανού Αλεξίου απευθύνεται στους πολλούς, στην εκπαιδευτική κοινότητα δασκάλων και μαθητών, στον μέσο Ελληνα που διψά να έχει έναν μπούσουλα να πορεύεται και ένα κλειδί να ανοίγει πόρτες ερμητικά κλειστές έως τώρα.
Η «Ελληνική Λογοτεχνία από τον Ομηρο στον 20ό αιώνα» είναι το εγχειρίδιο που έλειπε από την εκπαίδευσή μας. Παρέχει ό,τι αναγκαίο χρειάζεται να έχει στο κεφάλι του ένας άνθρωπος που φιλοδοξεί να αισθάνεται και να δείχνει μορφωμένος. (Κείμενο Κώστα Γεωργουσόπουλου, από ΤΑ ΝΕΑ).
Οι καταλληλότερες 560 σελίδες για να γεμίσουν τις θερινές ημέρες και νύχτες μας.

2011-07-18T22:57:00.003+03:00

Παρουσίαση μουσικής
227 Θεοφαγία
ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
MINOS 1980

Σπάνιος συμπαγής δίσκος ακτίνας με τη μουσική που έγραψε ο Χριστόδουλος Χάλαρης για την βραβευμένη στη Θεσσαλονίκη και τη Βενετία ταινία του Θ. Αγγελόπουλου «Μεγαλέξανδρος». Ο συνθέτης και μουσικολόγος Χ. Χάλαρης είναι γνωστός για την αφοσίωσή του στην βυζαντινή ελληνική μουσική. Το συγκεκριμένο ορχηστρικό κομμάτι έχει τίτλο «Θεοφαγία».

2011-07-10T17:50:00.003+03:00

Παρουσίαση μουσικής
226 Πέτα σπουργιτάκι
Η ΜΑΓΙΚΗ ΦΛΟΓΕΡΑ
ΕΚδ. MODERN TIMES 2011

Ο Γιάννης Γεωργαντέλης, γνωστός συνθέτης στον χώρο του παιδικού τραγουδιού, επανέρχεται μετά «Το καρναβάλι των θαυμάτων και των τεράτων» με άλλο ένα κλασικό έργο «Την μαγική φλογέρα». Η γνωστή γερμανική ιστορία των αδελφών Γκριμ προσαρμοσμένη από την Χ. Μανιά με ένα λιγότερο σκληρό τέλος, αφού τα παιδιά του Ηamelin που ακολουθούν τον αυλητή (Pied Piper) δεν χάνονται, αλλά ξαναγυρνούν στις οικογένειές τους. Οι στίχοι είναι γραμμένοι από τον συνθέτη και το συγκεκριμένο κομμάτι ερμηνεύουν οι Ελληνοκαναδοί μονωδοί Δημήτρης Ηλίας & Μαρία Διαμαντή.

Πέτα σπουργιτάκι
Ένα αστεράκι φέγγει πάνω από την πόλη
Κι ένα σπουργιτάκι λυπημένο το κοιτάει
Πέτα σπουργιτάκι, πέτα
Όσα γίναν ξέχασέ τα
Φέρε πίσω τη χαρά
Πέτα, αστεράκι πέτα
Και τα μάγια διάλυσέ τα
Πες το από ψηλά
Να τ’ ακούσουν πως μετάνιωσα
Όλα να γίνουν ξανά
Έτσι όπως ήταν παλιά.
Στις καμινάδες καπνός πια δε βγαίνει
Κι από ψηλά μοιάζει η πόλη αδειανή...

2011-07-03T20:55:00.004+03:00

Παρουσίαση μουσικής
225 Ο κήπος της Ρίλα
Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΡΙΛΑ
2009

Η Μάρθα Μαυροειδή, παρουσιάζει τον πρώτο προσωπικό της δίσκο με δικές της συνθέσεις επηρεασμένες από τις μουσικές των Βαλκανίων. Η Ρίλα είναι το ψηλότερο βουνό της Βαλκανικής χερσονήσου. Εκεί βρίσκεται ένα μοναστήρι με έναν κρυμμένο κήπο. Στην ήσυχη αυλή του γεννήθηκε η ιδέα για έντεκα νέα τραγούδια που μιλούν για τον τόπο, τις εικόνες του, τους ανθρώπους, τις ιστορίες τους και τις μουσικές τους. Η Μάρθα Μαυροειδή έχει σπουδάσει μουσικολογία στην Αθήνα, εθνομουσικολογία στην Αγγλία και την Αμερική και σύγχρονη μουσική στην Ολλανδία. Έχει σπουδάσει σάζι, βυζαντινή μουσική & βουλγάρικο τραγούδι.

Δίπλα στο ποτάμι είναι ‘νας μπαξές
ούτε λουλούδια έχει, ούτε ανθρώπινες φωνές
πέτρες ανθίζουνε μέσα στη μικρή αυλή
και δυό καστανιές δροσίζουν μ’ ίσκιο ελαφρύ
πίσω απ’ το μοναστήρι μονοπάτι σκιερό
μοναχός το κατεβαίνει σ’ ελαφρύ κυματισμό
ξέφωτο μικρό με το φως του προσκαλεί
στα ζερβά το ποταμάκι δεξιά του η αυλή
δρασκελίζει το κατώφλι μ’ ένα βήμα ταπεινό
φύλλα και κλαδιά θροΐζουν, μυστικό χαιρετισμό
πετρολούλουδα, άνθη σκοτεινής αυλής,
ευωδιά και φως στον ερχομό της χαραυγής
κάτω απ’ τη γλυκιά σκιά των καστανιών
να κοιμάσαι κι αιώνια να σε κοιμίζει ήχος κελαριστός,
το διάφανο τραγούδι των νερών

2011-06-25T23:18:00.005+03:00

Παρουσίαση μουσικής
224 Για τις γυναίκες
ΟΔΟΣ ΣΑΝΤΑΡΟΖΑ
ΜΙΝΟS 1982

Μουσική από τον 1ο δίσκο του τραγουδοποιού Βασίλη Νικολαΐδη. Ο Έλληνας «Georges Brassens» υμνεί με τον μοναδικό δικό του τρόπο το ψευδο-ασθενές φύλο, που μας καταδυναστεύει από τότε που εγκαθιδρύθηκε η «ισότητα» ! Όπως πάντα μουσική, δυνατοί στίχοι, ερμηνεία, όλα δικά του. Απολαύστε!

Έχουν χίλιους τρόπους για να μας σκοτώνουν,
το μυαλό να μας τινάζουν με μια σφαίρα,
μ’ ένα χαμόγελο με μια καλησπέρα
ακόμα με τον ήχο ενός βιολιού.
Από το δρόμο όταν μας περιμαζώνουν
η ορφάνια μας απάνω τους ξεδίνει
τους χρωστάμε κι από πάνω ευγνωμοσύνη
καθότι είμαστε λειψοί αφ’ εαυτού.
Καθότι χάσκουμε σα φάλτσο κουαρτέτο
στα χάσκοντα κουαρτέτα της Ελλάδας
μα της φιλίας μας και της μακαρονάδας
η γεύση χάνεται στη θέα θηλυκού.
Από τα μάτια τους το ξέρω πως το ξέρουν
στα μάτια πόση έχουν γοητεία
με φιλαρέσκεια και ματαιοδοξία
την εύνοιά τους μας χαρίζουν την πικρή.
Όπως στο Ζάππειο τα περιστέρια
χαχανίζοντας ταΐζουν κοριτσάκια
μα είναι μικρή του παιχνιδιού τους η διάρκεια
σε λίγο θα έχουν κι όλας κουραστεί.
Και μεις που χάσκουμε στο πάρκο σα σπουργίτια
και που συνέχεια για αλλού την κοπανάμε
και υποφέρουμε γι’ αυτές που αγαπάμε
από τα άλλα ζώα πιο πολύ.
Γιατί είναι τόσο πια μεγάλη η ανάγκη
που της αγάπης μας γινόμαστε φονιάδες
κι από αξιοπρέπεια φυγάδες
για να μη πέσουμε στη ζητιανιά.
Που να κρυφτούμε πείτε μας και που να πάμε.
Ότι μας γέμισε εκείνο μας κρατάει
σαν έκτρωση και πιο πολύ πονάει
μοιάζει σας λέω με ισόβια δεσμά.
Μα σ’ ένα αλεγκρίσσιμο φινάλε
στις ταβέρνες ξανά θα μαζευτούμε
τα χοντρά μας τα αστεία να τη βρούμε
για να τα ξαναχάσουμε μετά.
Γιατί έχουν χίλιους τρόπους για να μας σκοτώνουν,
το μυαλό να μας τινάζουν με μια σφαίρα,
μ’ ένα χαμόγελο με μια καλησπέρα
ακόμα με τον ήχο ενός βιολιού.

2011-06-17T09:33:00.006+03:00

Παρουσίαση μουσικής
223 Έπεσε η κυβέρνηση
ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟΣ ΗΛΙΟΣ
ΜΙΝΟS-ΕΜΙ 1987

Μουσική του Μάνου Χατζιδάκι σε στίχους Νίκου Γκάτσου από τον δίσκο «Χειμωνιάτικος ήλιος». Για την 2η αυτή εγγραφή ο συνθέτης γράφει: «Νομίζω πως μ’ αυτή την έκδοση σας δίνω το έργο μου έτσι όπως ακριβώς το συνέλαβα σαν συνθέτης. Βλέπετε έκανα κι εγώ σχεδόν ένα χρόνο για ν αντιληφθώ τι πα να πει “Χειμωνιάτικος ήλιος”. Εσείς μπορείτε να τ' ανακαλύψετε σε δύο, σε τρία, ή και σε περισσότερα χρόνια. Θα σας περιμένω!»
Διαχρονικό το θέμα του συγκεκριμένου κομματιού. Άραγε η αρχική ιδέα του Γκάτσου ήταν πραγματικά η λέξη «λαγούτο» ή αυτό προσαρμόστηκε σε μια πιο ηθική version;

Έπεσε η κυβέρνηση
τι θα γίνει τώρα;
Βλέπω αναρχία μες στη χώρα.
Κλείσε το παράθυρο,
σφράγισε την πόρτα,
τίποτα δεν είναι σαν και πρώτα.
Έπεσε η κυβέρνηση,
χορεύουν σ' όλες τις γωνιές
και οι καινούργιοι άρχοντες
παίζουνε το λαγούτο.
Έπεσε η κυβέρνηση
κι απ' τις απάνω γειτονιές
τρέχουν να προλάβουνε
το πανηγύρι ετούτο.
Έπεσε η κυβέρνηση,
σάλεψε η τάξη.
Ποιο πουλί για πάντα έχει πετάξει;
Όλα γύρω αλλάζουνε,
σήμανε η καμπάνα,
τα παιδιά γυρεύουν άλλη μάνα.

2011-06-12T21:28:00.007+03:00

Παρουσίαση βιβλίου
Ανθολόγιο Ελληνικής Τυπογραφίας
Ματθιόπουλος Γιώργος
Εκδ ΠΕΚ 2009

Ένα μοναδικό ιστορικό και πολιτιστικό ντοκουμέντο υψηλής αισθητικής για την ελληνική τυπογραφία, κομμάτι πλέον του νεοελληνικού πολιτισμού, εξέδωσαν οι Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης σε συνεργασία με την Εταιρεία Ελληνικών Τυπογραφικών Στοιχείων (ΕΕΤΣ).
Παρουσιάζεται σε ένα πολυσέλιδο και πλούσια εικονογραφημένο λεύκωμα μεγάλου σχήματος, που ανιχνεύει τη διαδρομή που χάραξαν με μεράκι και συχνά με προσωπικό κόστος οι εκδότες και οι τυπογράφοι ελληνικών βιβλίων, μέσα από τις ταραχώδεις περιόδους της ελληνικής, αλλά και της ευρωπαϊκής Ιστορίας.
Στην έκδοση σταχυολογούνται περισσότεροι από 250 τίτλοι βιβλίων σε έγχρωμες φωτογραφίες, καλύπτοντας πέντε αιώνες τυπογραφικής παρουσίας, από το πρώτο χρονολογημένο ελληνικό βιβλίο (1475-1476) του Δημητρίου Δαμιλά έως το σπουδαίο λεύκωμα «Δέκα λευκαί λήκυθοι» του Γιάννη Κεφαλληνού (1956). Συγγραφέας και καλλιτεχνικός επιμελητής της έκδοσης είναι ο Γιώργος Δ. Ματθιόπουλος, τυπογραφικός και καλλιτεχνικός σχεδιαστής της ΕΕΤΣ και καθηγητής Εφαρμογών του Τμήματος Γραφιστικής του ΤΕΙ Αθήνας, ο οποίος εμπνεύστηκε και διεκπεραίωσε το εγχείρημα αυτό συγκεντρώνοντας έναν μεγάλο αριθμό εκδόσεων -από ελληνικές και ξένες δημόσιες βιβλιοθήκες, Ιδρύματα και διάφορους ιδιώτες συλλέκτες- που λίγο-πολύ περιλαμβάνουν τους σημαντικότερους σταθμούς της ιστορίας του ελληνικού βιβλίου.
Πλεονέκτημα της νέας αυτής έκδοσης είναι η παρουσίαση όχι μόνο των εξωφύλλων των επιλεγμένων βιβλίων, αλλά περισσότερων σελίδων τους, με αποτέλεσμα ο αναγνώστης να μπορεί να έλθει σε άμεση επαφή με την πρακτική των στοιχειοθετών και των τυπογράφων, τις σταδιακές αλλαγές του σχεδιασμού των εντύπων, των νέων γραμματοσειρών που εμφανίστηκαν κατά καιρούς και την επίδραση της εξέλιξης της εκτυπωτικής τεχνολογίας στην ποιότητα του βιβλίου.
Επιπλέον των πολυάριθμων δειγμάτων βιβλίων που τυπώθηκαν για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, παρουσιάζονται και πολλά δείγματα ελληνικών εκδόσεων από ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, ως επί το πλείστον, που βοηθούν στην καλύτερη κατανόηση των αισθητικών επιλογών που διαμόρφωσαν τον σχεδιασμό του ελληνικού βιβλίου.
Ο συγγραφέας προσεγγίζει την ιστορία του ελληνικού έντυπου βιβλίου σε πολλά επίπεδα.
Η Εισαγωγή αποτελεί μια γενική επισκόπηση, που θα καθοδηγήσει περιληπτικά τον αναγνώστη και θα του παράσχει τις αναγκαίες πληροφορίες ώστε να παρακολουθήσει καλύτερα την ιστορική συνέχεια κατά την εικονογραφημένη παρουσίαση των επιλεγμένων βιβλίων στη δεύτερη και κύρια ενότητα του τόμου.
Στην τρίτη ενότητα περιέχονται, κατά χρονολογική σειρά, τα λήμματα σημαντικών ελλήνων και ξένων τυπογράφων και εκδοτών, όπου παρέχονται αναλυτικότερα στοιχεία για όσους επιθυμούν μια πληρέστερη ενημέρωση, για τη ζωή και το έργο τού καθενός και τις συνθήκες που επικρατούσαν κάθε περίοδο.
Η τέταρτη και τελευταία ενότητα περιέχει μια σύντομη, αλλά πλούσια εικονογραφημένη περιγραφή της εξέλιξης της εκτυπωτικής τεχνολογίας, η οποία μετά την εφεύρεση του Ιωάννη Γουτεμβέργιου και έως τα μέσα του 20ού αιώνα εξελίχτηκε σταδιακά σε σημαντικό βιομηχανικό τομέα.
Σε αυτήν την ενότητα παρουσιάζεται ο κόσμος της τέχνης των τυπογράφων, των εργαλείων και των μηχανών τους, ώστε να γίνουν περισσότερο κατανοητές οι περίπλοκες τεχνικές δεξιότητες που, μαζί με τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, καθόρισαν την αισθητική πορεία του κλάδου.
(κείμενο του Π. Γεωργουδή από την Ελευθεροτυπία)

2011-06-08T23:25:00.005+03:00

Παρουσίαση μουσικής
222 Το αηδόνι
ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
ΣΑΒΒΑΛΑΣ 2005

Το "Τραγουδώ τα αγαπημένα μου παραμύθια" είναι συλλογή ποιημάτων της Ντίνας Χατζηνικολάου εμπνευσμένων από κλασικά παραμύθια, όπως η Χιονάτη, η Κοκκινοσκουφίτσα, η Τοσοδούλα κλπ, σε μουσική-ενορχήστρωση-ερμηνεία του συνθέτη Σταύρου Παπασταύρου. Περιέχονται σε εικονογραφημένο βιβλίο ων εκδόσεων «Σαββάλας» μαζί με συμπαγή δίσκο ακτίνας. Την εικονογράφηση έχει κάνει η Μ. Πεπονά. Εμπεριέχονται πεντάγραμμα με τη μελωδία, τα ακόρντα και όλοι οι στίχοι.
Η τρομερή «θεία Ντίνα» γράφει: «Η διαχρονική μαγεία των κλασικών παραμυθιών και η αναμφισβήτητη αγάπη των παιδιών για την ποίηση, τη μουσική και τη ζωγραφική μάς έδωσαν την ιδέα να δημιουργήσουμε αυτό το βιβλίο, με προοπτική να συνεχίσουμε... Ντυμένα με πολύχρωμες ζωγραφιές, τα δεκαοχτώ παιδικά τραγούδια του βιβλίου μας αντλούν την έμπνευσή τους από ισάριθμα κλασικά παραμύθια. Αγαπημένα παραμύθια, που άντεξαν στο πέρασμα του χρόνου και που δε θα πάψουν ποτέ να γοητεύουν τα παιδιά». Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Το αηδόνι».
Άκου τ’ αηδόνι
που’ ναι κρυμμένο
στη φυλλωσιά,
φτωχοντυμένο
μες στη σταχτιά του
τη φορεσιά.
Τρίλιες αγγέλων
κεντούν της νύχτας
τη σιγαλιά...
Άκου τ’ αηδόνι
όταν σωπαίνουν
τ’ άλλα πουλιά.
Νότες κι αστέρια
σμίγουν, φιλιούνται
κλαδί-κλαδί,
είναι τ’ αηδόνι
μέσα στο δάσος
που κελαηδεί.

2011-06-01T07:47:00.003+03:00

Παρουσίαση μουσικής
221 Children Game
ΗΛΕΚΤΡΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ
FM RECORDS 1990

Η μουσική της «Ηλέκτρας» γράφτηκε το 1990 από την Θέσια Παναγιώτου και επένδυσε αμερικάνικη ταινία του Τζέυ Ράσκιν, ο οποίος έχει γράψει και τους στίχους. Η Θέσια Παναγιώτου κυπριακής καταγωγής, εγκατεστημένη στην Ελλάδα από το 1974 είναι σύζυγος του σκηνοθέτη Κώστα Φέρρη και έχει γράψει μουσική σε θεατρικές, κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες και σειρές του συζύγου της.
Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει τίτλο «Children Game» και αποδίδεται από παιδική χορωδία. Η μετάφραση από τα αγγλικά στα Ελληνικά είναι προσφορά της φιλολόγου Χρύσας Βασιλείου στην «Μενεστρέλλων Πολιτεία».
Παιδικό παιχνίδι
Τραγουδώ το τραγούδι της Ηλέκτρας
Μια ιστορία δέκα μικρών εγκλημάτων
Ρίξε το φταίξιμο σε μένα,
ριξ’ το στον σκηνοθέτη.
Συνέβη στα αρχαία χρόνια.
Η Ηλέκτρα προερχόταν από καλή οικογένεια.
Η ζωή της επρόκειτο να εξελιχθεί υπέροχα,
μα δεν υπολόγιζε τα κοινωνικά ήθη,
η τα παραπλανητικά γυρίσματα της μοίρας.
Ω Ηλέκτρα !
Τα φλογισμένα σου μάγουλα είναι υγρά
Ω Ηλέκτρα !
Σκληρά προσπαθείς μικρή μου, μα ποτέ δεν ξεχνάς.
Μισώ αυτή την ιστορία που σε θλίβει,
ή το να σου προκαλώ λύπη.
Σιχαίνομαι να σου μαθαίνω
πόσο δύσκολο είναι να διακρίνεις το καλό από το κακό.
Και τώρα που τα χρόνια πέρασαν
καιρός είναι να το ακούσεις από ένα φίλο:
Άσε την τραγωδία να φανεί,
κι ακολούθησε τη μοίρα ως το τέλος.
Ω Ηλέκτρα !
Τα φλογισμένα σου μάγουλα είναι υγρά
Ω Ηλέκτρα !
Σκληρά προσπαθείς μικρή μου, μα ποτέ δεν ξεχνάς.

2011-05-23T12:49:00.002+03:00

Παρουσίαση μουσικής
220 Πάρε με
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ
MINOS 1987

Ένα από τα πιο τρυφερά τραγούδια του Βασίλη Παπακωνσταντίνου σε στίχους της Αφροδίτης Μάνου. Το ερμηνεύει ο ίδιος σε χαμηλή ένταση, κάτι σχετικά σπάνιο στο ρεπερτόριό του, και που αναδεικνύει ίσως καλύτερα τις φωνητικές του ικανότητες.

Σαν δυο φωτάκια βραδινού αεροπλάνου
τα δυο σου μάτια και χαράζουν τον αέρα
η αγκαλιά σου είναι η σκάλα του Μιλάνου
κι εγώ απόψε έχω επίσημη πρεμιέρα
Πάρε με πάρε με
μέσα σου να κρυφτώ
σαν να μην έζησα
πριν απ' το βράδυ αυτό
Θέλω να δω το πρόσωπο σου ανθισμένο
να με φιλάς όλη τη νύχτα όσο αντέξεις
σαν φλιπεράκι γελαστό ξετρελαμένο
σου δίνω ακόμα μία μπίλια για να παίξεις
Κι ύστερα ξάπλωσε κοντά μου και κοιμήσου
εγώ θα πιάσω μια γωνίτσα στο κρεβάτι
όχι πως έχω το κλειδί του παραδείσου
μα σ' αγαπώ κι αυτό νομίζω είναι κάτι

2011-05-16T13:47:00.003+03:00

Παρουσίαση μουσικής
219 Ανάκρουση
ΔΙΕΞ ΤΟ ΜΥΡΤΟΝ
Προσωπική παράγωγη 2010

Ο Γιώργος Κοντογιώργος είναι μια σπάνια τρισυπόστατη προσωπικότητα. Πετυχημένος γιατρός, που έφτασε στις ανώτερες διακρίσεις στον τομέα του, συνθέτης έντεχνης νεοκυματικής μουσικής την 10ετία του ’70 και συνθέτης λόγιας μουσικής έκτοτε. Με αυτή την τελευταία ιδιότητα παρουσιάζει το έργο του «Διεξ το μύρτον» (=για χάρη της μυρτιάς), μουσική πράξη στον Αρχίλοχο για φωνή και μικρό μουσικό σύνολο. Διευθύνει την ορχήστρα ο Νίκος Μαμαγκάκης, φλάουτο η Μελίνα Μακρή, κλαρινέτο ο Στάθης Κιοσόγλου, άρπα η Ευαγγελία Κιοσόγλου, κρουστά ο Σπύρος Λάμπουρας. Το συγκεκριμένο ορχηστρικό κομμάτι ονομάζεται «Ανάκρουση» και εισάγει την όλη πράξη.

2011-05-09T21:15:00.008+03:00

Παρουσίαση μουσικής
218 Η καλή νεράϊδα
Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ Ο ΜΕΝΙΟΣ. Ο ΠΑΡΑΧΑΪΔΕΜΕΝΟΣ
ΕΚΔ. ΕΝ ΠΛΩ 2010

4/4

Ο Κώστας Βόμβολος είναι γνωστός για τις «παιδικές ευαισθησίες» του. Αυτή τη φορά συνθέτει και παίζει τη μουσική που συνοδεύει το εξαιρετικό βιβλίο «Ο γάϊδαρος ο Μένιος» της Στέλλας Μιχαηλίδου. Πρόκειται για ένα έμμετρο χιουμοριστικό παραμύθι με θέμα την ανατροφή και τα όρια στη σχέση μητέρας-παιδιού, που θα ξετυλιχτεί μέσα από τον Μένιο, τον γάιδαρο και την υπερπροστατευτική μαμά του, που παραλίγο να τον καταστρέψει με την αγάπη-οδοστρωτήρα της. Το συγκεκριμένο τρυφερό κομμάτι ερμηνεύει «κρυστάλλινα» η Σοφία Σαρρή.

Έλα, ξεκίνα τώρα, ποτέ δεν είν’ αργά.
Έλα, υπάρχει ένα όνειρο μικρούλι,
μικρούλη σα ρεβίθι,
μικρό σα παραμύθι,
στα βάθη στη καρδιά.
Ψάξε, βρες το, είναι δικό σου, δικιά σου είν’ η ζωή.
Όλα μπορούν ν’ αλλάξουν, αν κάνεις την αρχή.

2011-05-05T15:21:00.003+03:00

Παρουσίαση βιβλίου
Η χαμένη άνοιξη (Δίσεχτα χρόνια)
Τσίρκας Στρατής
Εκδ. Κέδρος 2005

Ιούλιος 1965. Ο Αντρέας, δεκαοχτώ χρόνια πολιτικός πρόσφυγας, επιστρέφει επιτέλους στην πατρίδα: "Όλα μου φαίνονται σαν παραμύθι... Αθήνα, η πιο ανοιχτή πόλη του κόσμου". Η "Αθηναϊκή Άνοιξη". Οι Τέχνες, τα Γράμματα έχουν ανθίσει ύστερα από τα μετεμφυλιακά χρόνια. Μια νεολαία με μεγάλα όνειρα πρωτοστατεί στους αγώνες για την παιδεία, τη δημοκρατία. Ανάμεσά τους η όμορφη, φλογερή αγωνίστρια Ματθίλδη, με την κριτική ματιά της νέας γενιάς. Στον ίδιο τόπο, η ερωτική Φλώρα μοιράζεται τον έκλυτο βίο ενός άλλου κόσμου, μιας παρέας Αμερικανών και άλλων ξένων όπως αυτή.
Τα τρία αυτά πρόσωπα υφαίνουν τον ερωτικό μύθο. Γύρω τους όμως εξυφαίνεται το δίχτυ της εθνικής προδοσίας: ξένοι πράκτορες, μυστικές υπηρεσίες, πολιτικοί μηχανορραφούν. Η Ιστορία εισβάλλει στις σχέσεις των ανθρώπων, τα ράζει τις συνειδήσεις. Τα γεγονότα καλπάζουν. Αποστασία. Πλήθη οργισμένα πλημμυρίζουν κάθε μέρα τους δρόμους. Σωτήρης Πέτρουλας, ο πρώτος νεκρός: "αηδόνι και λιοντάρι, βουνό και ξαστεριά". Ένας λαός με το ηρωικό και πένθιμο τραγούδι του ορκίζεται στο όνομα της ελευθερίας, έτοιμος να σηκώσει πάλι τις σισύφειες πέτρες.
"Πάνω από τη χαμένη Άνοιξη μετεωριζόταν τώρα ο γύπας του πραξικοπήματος, έτοιμος να ριχτεί και να σπαράξει τον τόπο."
Με τον υπέρτιτλο "Δίσεχτα χρόνια" ο Τσίρκας υποσχόταν μια νέα τριλογία στο πρότυπο των "Ακυβέρνητων πολιτειών", που θα κάλυπτε ιστορικά και την περίοδο της δικτατορίας. "Η χαμένη άνοιξη", όμως, που θα ήταν ο πρώτος τόμος, έμελλε να είναι και το κύκνειο άσμα του συγγραφέα. Σε όλες τις ανατυπώσεις μετά το θάνατό του διατηρήθηκε αυτός ο υπέρτιτλος όχι μόνο για να μην αλλοιωθεί αυθαίρετα η ταυτότητα του έργου, αλλά και γιατί αυτή η διάταξη του εξωφύλλου σηματοδοτεί την ιδεατή προέκταση των γνωστών γεγονότων. Δηλαδή, το φιλόδοξο σχέδιο του συγγραφέα, ύστερα από την περιπέτεια της Μέσης Ανατολής, να ιστορήσει πάλι με τα μέσα της τέχνης τη ζοφερή ελλαδική εμπειρία που βίωσε επίσης οδυνηρά.

Τι καλά που θα ήταν να διαβαζόταν το βιβλίο αυτό από τους πολίτες της δυστυχισμένης μας χώρας τώρα εν μέσω «κρίσης». Ίσως να έδινε ένα μέτρο στις μεμψιμοιρίες μας η ανάγνωση των τραγικών γεγονότων που συνέβαιναν, όχι τόσο παλιά, στην πολύπαθη χώρα μας.

2011-05-01T10:39:00.007+03:00

Παρουσίαση μουσικής
217 Άγγελος
ΜΕΘΗ
EROS 2003

Ο πρώτος προσωπικός δίσκος της Άντας Πίτσου. Η συνθέτις (Bennington College, New England Conservatory), έχει γράψει και τους ιδιαίτερους στίχους, ερμηνεύει και παίζει πιάνο. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Άγγελος».

Της ανηφόρας άγγελος
Φτερά κέρινα που στάζουν μέλλον
Και το παρόν πανσέληνος
Πέφτω ανάσκελα στο χώμα και κοιτώ τον ουρανό
Βοκαμβίλια ο έρωτάς σου
Νύχτα από χαμόγελα πλασμένη
Χέρι που σπέρνει αστέρια
Ανεμόσκαλα θροΐζει, αναδιπλώνεται
Σχισμή φωτός
Ο άγγελος μου φανερώνεται
Στον ουρανό

2011-04-24T17:35:00.005+03:00

Παρουσίαση μουσικής
216 Το όνειρο
ΜΕΣΩ ΝΕΦΩΝ
LYRA 1986

Το όνειρο είναι ένα τρυφερό τραγούδι του Θεσσαλονικιού τραγουδοποιού Νίκου Παπάζογλου. Περιλαμβάνεται στον 2ο προσωπικό του δίσκο «Μέσω νεφών».
Του άρεσε του Νίκου Παπάζογλου ο προσεγμένος λόγος. Και πάντα έλεγε ότι το λαϊκό τραγούδι πρέπει να έχει καλό στίχο. Ετσι κι αυτοί που τραγούδησε, είτε ήταν άλλων δημιουργών είτε δικοί του, δεν ήταν λόγος της δισκογραφικής βιασύνης, αλλά των δικών του ρυθμών. Με αίσθημα και εικόνες. Στίχοι που μιλούν για ναυαγούς της ιστορίας, που παίνευαν τη Φύση και τον έρωτα, τη γυναίκα. Λυρικός τραγουδοποιός, διορατικός παραγωγός, ευαίσθητος άνθρωπος, ερμηνευτής με ιδιαίτερη φωνή αγαπήθηκε κι ας μη συμμετείχε ποτέ στο αθηναϊκό μουσικό κατεστημένο... ολιγαρκής και ευαίσθητος, πιστός στην παρέα «η οικογένεια» έλεγε, στις θέσεις και τις αρχές του, τον τρόπο ζωής του. Στην Αθήνα έμενε πάντα στο ίδιο μικρό ξενοδοχείο στην Πλάκα, δεν εξέφραζε παράπονα, δεν του πήγαινε η μεγαλούπολη και οι συνήθειές της, η τηλεόραση, οι συνεντεύξεις.... ήθελε τα ταξίδια, τις αγαπημένες του θάλασσες και τα νησιά ... το σκαρί του... το κτήμα του με το περιβόλι και τα ζώα, τα άλογα... Τα τραγούδια που έγραψε ... ήσαν αισιόδοξα, ελεύθερα, βιωματικά, γεμάτα συναισθήματα, εμπειρίες, αξιοπρέπεια. Απενοχοποίησαν το σώμα από τη μεταπολιτευτική σοβαροφάνεια, το έγδυσαν από τη στερημένη αριστερίλα, το προέτρεψαν να λικνιστεί στην ποίηση... (αποσπάσματα της Γιωτας Συκκα από την Καθημερινή της Κυριακής 24/4/2011)
Ο Νίκος Παπάζογλου ήταν πολύ αγαπητός στο κοινό και θεωρείται ότι άνοιξε το δρόμο και σε πολλούς άλλους Θεσσαλονικείς καλλιτέχνες.

Χτες το βράδυ αργά
ήρθες φώλιασες στο μυαλό μου,
ήσουνα εκεί δίπλα μου, σ' άγγιζα,
χάιδευα τα όμορφα μαλλιά σου
μες στ' όνειρο.
Πάει καιρός που έφυγες.
Ξέρω σου λεν πως σ' έχω ξεχάσει,
μα τα σημάδια μέσα μου
ούτε το ότι είσαι μακριά
ούτε ο καιρός θα σβήσει.
Δάκρυα στα μάτια μου 'ρχονται
κάθε φορά που βλέπω πίσω.
Όσο κι αν ψάξω δεν μπορώ να σ’έβρω,
μα ξέρω κάπου εκεί μες στο πλήθος
θα κρύβεσαι.
Χτες το βράδυ αργά
ξύπνησα τρομαγμένος.
Έτρεχες λέει καβάλα σ' άλογο,
που δεν άφηνε πατημασιές πάνω στο χώμα.

2011-04-19T16:04:00.006+03:00

Παρουσίαση μουσικής
215 Το τραγούδι των παιδιών
ΠΡΕΣΠΕΣ
1966 Προσωπική παραγωγή

7/7

Μελαγχολική μουσική του συνθέτη και μουσικολόγου Κώστα Μυλωνά από την ταινία «Πρέσπες» του Τάκη Χατζόπουλου, που κέρδισε το βραβείο μικρού μήκους ντοκυμαντέρ στο 7ο Φεστιβάλ Θεσ/κης το 1966.
Δεν κυκλοφορεί, αλλά παραχωρήθηκε ευγενικά από τον συνθέτη.

2011-04-13T23:19:00.003+03:00

Παρουσίαση βιβλίου
Η μεταμόρφωση
Φραντς Κάφκα
Εκδ. Ροές 2001

Το πρώτο χρονικά από τα αριστουργήματα του Τσέχου συγγραφέα γράφτηκε μέσα σε λίγες εβδομάδες (Νοέμβριος – Δεκέμβριος 1912).
Η πρώτη φράση του διηγήματος εισάγει άμεσα τον αναγνώστη στην υπόθεση και καταφέρει αιφνίδια ένα καίριο πλήγμα στον ορθολογισμό του, καθώς καταρρίπτει εξαρχής τις λογικές συμβάσεις και απορρίπτει κάθε απόπειρα ανάλογης αμφισβήτησης. «Οταν ένα πρωί ο Γκρέγκορ Σάμσα ξύπνησε από ταραγμένο ύπνο, βρέθηκε στο κρεβάτι του μεταμορφωμένος σε τεράστιο ζωύφιο».
Ο Κάφκα θέτει τον συγκεκριμένο παραλογισμό σε ρεαλιστικό πλαίσιο και, σε συνδυασμό με τον επίπεδο ρυθμό της αφήγησης και την έλλειψη συγκινησιακής φόρτισης, εντείνει την υποβλητικότητα του έργου. Το στοιχείο του παραλόγου δηλαδή «αποδυναμώνεται» από τις εκτενέστερες ρεαλιστικές περιγραφές που το συνοδεύουν, διατηρώντας παρ' όλα αυτά την εφιαλτική ιδιοσυστασία του, γεγονός που υποτάσσει τη λογική του αναγνώστη και τον καθιστά μέτοχο της εκτρωματικής ψυχοπαθολογίας του πρωταγωνιστή.
Αντίθετα με τα επόμενα μυθιστορήματα του Κάφκα («Δίκη», «Πύργος», «Αμερική»), όπου η μεταμόρφωση αφορά το περιβάλλον και την καθημερινότητα του πρωταγωνιστή, στη θέα και την παράνοια των οποίων στέκεται έκθαμβος και ανίσχυρος, στον παρόν διήγημα η μεταμόρφωση «παρεισάγεται» στο ίδιο του το σώμα.
Η συνεχής εκμετάλλευση, ο άτεγκτος κρατικός παρεμβατισμός, η γραφειοκρατία, οι ασφυκτικές αξιώσεις και τα στερεότυπα του οικογενειακού περιβάλλοντος, ... αποτελούν τα πρωταίτια της μεταμόρφωσης του πρωταγωνιστή. Ο Γκρέγκορ Σάμσα δεν οικτίρει την τραγική του μοίρα αλλά την αποδέχεται παθητικά, όντας μέρος και συνένοχος του κρατικού μηχανισμού που τον κατατρύχει. Η συναίσθηση της ενοχής του συνίσταται στην ασυνείδητη συμμετοχή του ως προς τη διαμόρφωση μιας ιογενούς πραγματικότητας, γεγονός που μετατρέπει την τιμωρία του σε ένα είδος λύτρωσης και αυτοκάθαρσης.
Η ανελευθερία του εστιάζεται στην ενδοοικογενειακή ψυχολογική βία και στον σύγχρονο κρατικό παρεμβατισμό. Ο πρωταγωνιστής δεν διαθέτει καμία διέξοδο διαφυγής, είτε στραφεί στον πατροπαράδοτο θεσμό της οικογένειας είτε προς τα σύγχρονα κοινωνικά πρότυπα, καθώς το οικογενειακό του περιβάλλον αποτελεί ουσιαστικά τη μικρογραφία του αντίστοιχου κοινωνικού, που συλλειτουργεί στην καθυπόταξη και την ανελευθερία του. Το πνιγηρό δηλαδή οικογενειακό περιβάλλον προΐσταται είτε ως ανεξάρτητος παράγοντας καταπίεσης, που συνηγορεί και εξυπηρετεί ταυτόχρονα την κοινωνική αδιαλλαξία, είτε συμβολικά, ως μικρογραφία του κοινωνικού ιστού και του κρατικού παρεμβατισμού. Ο Κάφκα επιτυγχάνει τη συγκεκριμένη συνταύτιση από τις πρώτες σελίδες του διηγήματος, με το σύντομο πέρασμα του κρατικού υπαλλήλου -κλασική μορφή των ύστερων έργων του -τον οποίο στη συνέχεια και εξοβελίζει από τον περίκλειστο οικογενειακό χώρο, καθώς η παρουσία του εκεί αποτελεί πλεονασμό.
Οι πόρτες του σπιτιού σφραγίζονται ερμητικά και η ανήλιαγη δυσωδία του χώρου προβάλλει την πνιγηρή αίσθηση της απομόνωσης του ήρωα. Ο ψυχισμός του Γκρέγκορ Σάμσα ανασύρεται στην επιφάνεια και τον καθιστά ένα πλάσμα εκτρωματικό, ανίσχυρο και άβουλο, που προκαλεί απέχθεια στους οικείους του, σ' αυτούς δηλαδή που φέρουν την κύρια ευθύνη γι' αυτή τη μεταμόρφωση. Η οικογένειά του τον «ανέχεται» αλλά δεν τον συντρέχει ουσιαστικά, ενώ από τη στιγμή που γίνεται αντιληπτή η μεταμόρφωσή του, και παρά το γεγονός ότι διατηρεί ικανότητα ομιλίας, κανείς οικείος δεν του απευθύνει τον λόγο. Η απομόνωσή του συμβολίζει την περιθωριοποίηση των απόκληρων και την έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας. Ο ανθρωπισμός της σύγχρονης κοινωνίας συνίσταται στην ανοχή της ύπαρξης των περιθωριοποιημένων, των μειονοτήτων, των διαφορετικών και όχι στην κατανόηση του ψυχισμού και των προβλημάτων τους.
Η ενδοοικογενειακή, ψυχολογική και σωματική βία που υφίσταται ο πρωταγωνιστής, παράλληλα με τους παραπάνω κοινωνικούς συσχετισμούς, προβάλλει τα οδυνηρά βιώματα του Κάφκα από τον αυταρχικό πατέρα του.
Ο αρχετυπικός μύθος, κατά τον οποίο ο γιος διαδέχεται τον πατέρα μέσω μιας συμβολικής δολοφονίας, αντιστρέφεται. Στη «Μεταμόρφωση», ο ανενεργός και απαθής πατέρας αποπειράται να δολοφονήσει και να αντικαταστήσει τον Γκρέγκορ Σάμσα, με εμμονή και αυτοσκοπό την επανάκτηση της γραφειοκρατικής εργασίας και των εκπορευόμενων αυτής εξουσιών.
Ο Κάφκα μεταμορφώνει τα οδυνηρά βιώματά του σε ένα λογοτεχνικό κειμήλιο θλίψης, αυτοσαρκασμού και τρόμου, γραμμένο με παιδική «αφέλεια» και συγγραφική ιδιοφυΐα, βγαλμένο από τα άδυτα ενός προσωπικού και ταυτόχρονα συλλογικού -ανθρώπινου εφιάλτη.
(Από τον Γιάννη Ε. Στάμο Enet.gr)

«Ποιητική της ασφυξίας»
«Ξυπνώντας κάποιο πρωί ο Γκρέγκορ Σάμσα από ταραγμένο ύπνο, βρέθηκε στο κρεβάτι του μεταμορφωμένος σ’ ένα τεράστιο έντομο». Η αμφιθυμία (εφιάλτης ή φάρσα;) που δημιουργεί η διάσημη αρχή της ιστορίας επιχειρείται να διατηρηθεί μέχρι τέλους, αφού καθόλου δεν απασχολεί τον αφηγητή το αυτονόητο: Το πώς, δηλαδή, και το γιατί της παράλογης εξέλιξης. Διατηρώντας εξωφρενικά χαμηλά τους τόνους της αφήγησης, και ενώ η δράση μέχρι λίγο πριν από τη λήξη της εκτυλίσσεται αποκλειστικά εντός των τοίχων του διαμερίσματος μιας αστικής πολυκατοικίας, ο Κάφκα μας δίνει ένα αριστοτεχνικό δείγμα αυτού που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «ποιητική της ασφυξίας». Η μετάφραση της Ζαχαριάδου ανταποκρίνεται επάξια στον ιδιαίτερο τόνο, τον συστατικό για την ατμόσφαιρα του πρωτοτύπου, χωρίς να προδίδει και την κατά περιεχόμενο ακρίβεια.
Ο άξιος γιος, ο αίρων τα βάρη (και τις αμαρτίες) του πατέρα μεταμορφώνεται. Η πρώτη πράξη της μεταμόρφωσης τον καθαιρεί ήδη από το τιμημένο αξίωμα του νεροκουβαλητή, του αφαιρεί μια για πάντα την επαγγελματική του ιδιότητα. Η αστυνομική σχεδόν παρουσία και, εν συνεχεία, η πανηγυρική αποχώρηση του «επιστάτη» επικυρώνει την καθαίρεση και από μιαν ανώτατη αρχή, τον εργοδότη. Αλλά ο μεταμορφωμένος δεν εκπλήσσεται. Είναι μάλιστα ο μόνος που δεν βαρυγκομά από την αρχή ώς το τέλος για την παράλογη αυτή εξέλιξη.
Η στάση αυτή δίνει, νομίζουμε, το κλειδί για την ανάγνωση της ιστορίας, με δύο τρόπους. Πρώτον, υποβάλλοντας στον αναγνώστη αμφιβολία. Ναι μεν αυτό που συμβαίνει (η ανεξήγητη μεταμόρφωση ενός ανθρώπου σε βρωμερό σκαθάρι) είναι αναμφισβήτητα μεγάλο κακό και αίτιο των συμφορών που επέρχονται, για τον ίδιο τον μεταμορφωμένο όμως το πράγμα φαίνεται κάπως διαφορετικό. Δεν εξανίσταται. Δεν αναρωτιέται. Υπομένει στωικά και με κάποια ανωτερότητα την άδικη μοίρα του. Γνωρίζει άραγε κάτι που εμείς οι άλλοι αγνοούμε; Τιμωρείται για μιαν αόριστη αλλά βαθιά εσωτερικευμένη ενοχή; (Μοτίβο γνωστό και από τα μυθιστορήματα του συγγραφέα.) Η πίκρα και η οργή με τις οποίες τον αντιμετωπίζουν οι δικοί του (ακόμα και η τρυφερή αδερφή με την καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία συντάσσεται εντέλει με αυτή την άτεγκτη αντιμετώπιση) μοιάζουν να απαγγέλλουν μια κατηγορία που και ο ίδιος εντέλει αποδέχεται. Ας πρόσεχε, ας μη μεταμορφωνόταν… Μιας και το «έπραξε» όμως, θα τιμωρηθεί με τη μεγαλύτερη σκληρότητα, θα αφεθεί να πεθάνει από τη βρώμα και την ασιτία.
Η υπονόμευση του πρωταγωνιστή–σκαθαριού - Γκρέγκορ Σάμσα, που παραμένει μέχρι το τέλος αξεκαθάριστος λογαριασμός, υποβάλλει, δεύτερον, μια λεπτότατη, καφκική, αίσθηση του τραγικού. Ο γιος μεταμορφώνεται νομοτελειακά. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Η οικογένεια τον αποβάλλει, τον καταδικάζει σε θάνατο. Μετά τον θάνατό του η οικογένεια ανακουφίζεται. Ο κλειστός σκονισμένος κόσμος του διαμερίσματος ανοίγει στο φως της εξοχής, στην επικείμενη ερωτική ένωση της αδερφής με κάποιον μέλλοντα σύζυγο. Ο,τι αρχίζει ως αξεδιάλυτος εφιάλτης στους βρόγχους των σεντονιών εκλύεται ως καλό όνειρο των γονιών στην τελευταία φράση, με ένα χαριτωμένο τέντωμα του κορμιού της αδερφής. Της αδερφής που δεν μέλλεται να εκπληρώσει τα καλλιτεχνικά όνειρα του αιθεροβάμονος σκαθαριού. Το τέντωμα του κορμιού της δεν προοιωνίζεται τη μελλοντική καριέρα της χαρισματικής βιολονίστας αλλά την επωφελή –για όλη την οικογένεια– παντρειά μ’ έναν καλό γαμπρό!
Η ενδοοικογενειακή φρίκη
Κάπως έτσι θα πρέπει να μοιάζουν τα έγκατα της φάρσας, την κατάδυση στα οποία αποδίδει ο Κούντερα ως εύσημο στον συγγραφέα της «Δίκης». Πλάι ωστόσο στη δημόσια φρίκη των μηχανισμών, των κτιρίων, των αδιαφανών θεσμικών συμπλεγμάτων που κυριαρχεί στα μυθιστορήματά του, ο Κάφκα επιδίδεται στη «Μεταμόρφωση» και στη μελέτη της ιδιωτικής φρίκης, της ενδοοικογενειακής, θα λέγαμε σήμερα, φρίκης: Η βία εις βάρος του διαφορετικού και του αδύναμου, η εξόντωση της προσωπικότητάς του, που ασκείται από τα προσφιλή του πρόσωπα. Δεν είναι λοιπόν σίγουρο πως, μ’ όλη τη σκηνοθεσία της φάρσας, ο Κάφκα της «Μεταμόρφωσης» σχίζει τον κατά Κούντερα «πέπλο του τραγικού» με τον τρόπο που το πράττει ο Κάφκα των μεγαλύτερων αφηγήσεων…
(Tης Μαριας Τοπαλη Καθημερινή)

2011-04-08T10:40:00.004+03:00

Παρουσίαση μουσικής
214 Πεταλούδα
TΟ ΜΑΓΕΜΕΝΟ ΣΠΙΤΙ
1981-1996 PHILIPS-POLYGRAM

4/11

Μουσική του συνθέτη Γιώργου Χατζηνάσιου από τη θεατρική παράσταση της Παιδικής Σκηνής "Χαρταετός" σε κείμενο της Lea Smoulders. Την ελληνική προσαρμογή του κειμένου, τους στίχους και την αφήγηση έκανε η Μαρία Γκόπη. Την παράσταση σκηνοθέτησε ο Κώστας Αριστόπουλος. Το συγκεκριμένο κομμάτι με τρυφερούς, υπέροχους στίχους ερμηνεύει η Βάσια Ζήλου. (ευγενική προσφορά του Δ. Κωστούλα)

Ήμουνα τριών λεπτών όταν η μανούλα μου
μούπε πως μεγάλωσα πως πρέπει να πετάξω.
Έτρεμαν τα πόδια μου, έτρεμε η καρδούλα μου,
πώς θα τα κατάφερνα ως πέρα εκεί να φτάσω;
Πέταξα δειλά πολύ σε μια μαργαρίτα,
ύστερα ξεθάρρεψα ως ένα γιασεμί.
Ένα μου χαμήλωμα σ’ ένα ροζ κρινάκι
απ’ το δίχτυ μ’ έσωσε που είχε ένα παιδάκι.

2011-04-02T23:05:00.008+03:00

Παρουσίαση μουσικής
213 Η παράσταση
Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΜΑΚΡΙΑ
2007 POLYTROPON-UNIVERSAL

8/10

Στον δίσκο αυτό ο συνθέτης Κώστας Μπραβάκης στέκεται με προβληματισμό και μια διάθεση κριτικής στις σύγχρονες δομές του κοινωνικού ιστού. Πρόκειται για έναν «ηλεκτρισμένο» κύκλο τραγουδιών τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά, έναν ιδιαίτερο τρόπο ανάγνωσης της καθημερινής πραγματικότητας. Ακόμα και ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος δεν μπορεί παρά να στέκεται αμήχανος μπροστά στην εικόνα της σημερινής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που υπόσχεται παραδείσους, αλλά διογκώνει ολοένα τα αδιέξοδά της.
Ο ίδιος γράφει: «Κάποιοι μου λένε ότι αυτός ο δίσκος έχει κάτι το απαισιόδοξο, ότι είναι μελαγχολικός και γκρίζος κι εγώ τους απαντώ ότι αυτά μου υπαγορεύει η πραγματικότητα, δε βρίσκω άλλο να γράψω παρά για τις προσωπικές μου εντυπώσεις, για όλα αυτά που εισπράττω καθημερινά. Προσπαθώ να κρίνω όχι μόνο τον κόσμο, μα πρώτα τον εαυτό μου που τον πιάνω μερικές φορές να γλιστράει στην ευδαιμονία του καναπέ.
Με τα τραγούδια αυτά προσπαθώ να θυμηθώ τις μέρες που το τραγούδι ήταν καθημερινός σύντροφός μας, που άνοιγε διάλογο με την κοινωνία και τα προβλήματά της».
Εγκατεστημένος στην Βέροια με την πολυτάλαντη οικογένειά του, διδάσκει και στο ωδείο. «Ευτύχησα να καταφέρω να ζω από τη διδασκαλία της μουσικής κι έτσι να ξεχωρίσω την εργασία απ’ τη δημιουργία.... Εύχομαι σε όλους όσους ασχολούνται με τα ίδια πράγματα, να βρουν τρόπο να ξαναγυρίσουν εκεί όπου ξεκίνησαν. Όταν οι μουσική γι’ αυτούς δεν ήταν τίποτε άλλο από μια ευχάριστη ενασχόληση, ένα χόμπι». (απoσπάσματα από συνέντευξη του δημιουργού στο Music Heaven)
Στο εσώφυλλο του δίσκου διαβάζουμε: «Δεν ξέρω να σας πω τι ακριβώς συνέβη μα ξαφνικά πρωί-πρωί, όλα άρχισαν να λιώνουν. Οι δρόμοι, τα φανάρια, η όμορφη χοντρή περιπτερού, τα κίτρινα ασθενοφόρα και τα κόκκινα παπάκια, οι φρίζες, οι μαρκίζες και οι ξεκρέμαστες κορνίζες, γίνονταν ένα με την ανήσυχη φωνή του εκφωνητή, τις σειρήνες των περιπολικών και τα συνθήματα, που ξεκόλλησαν απ’ τους τοίχους κι ένα μαύρο ρυάκι ξεχύθηκε στον υπόνομο.
Οι σημαίες, οι οθόνες, τα πλακάτ και οι ρεκλάμες, οι γραβάτες με τα λάπτοπ, όλος ο κόσμος στο μπλέντερ, άρχισαν τα δύσκολα, ο Τσε δεν ήρθε στο ραντεβού, η Μαρία είναι ακόμα στο κομμωτήριο, τα μακαρόνια στο ψυγείο κι ο παράδεισος μακριά…»
Το συγκεκριμένο τραγούδι που «ανοίγει την παράσταση» ερμηνεύει ο συνθέτης και η μικρή του κόρη Νίκη.

Η παράσταση αρχίζει
κι η οθόνη φωσφορίζει
κι από μπρος μου ένας-ένας απροσκάλεστοι περνούν
ευτυχείς σημαιοφόροι,
βραχνιασμένοι κανταδόροι
στην ζωή μου ασελγούν.
Όλοι θέλουν να με σώσουν,
από 'μένα να γλιτώσουν
και σαν στοργική μητέρα απ' την πόρτα κρυφακούν.
Ευγενείς κονδυλοφόροι,
της ανάγκης μισθοφόροι
την ζωή μου ξεπουλούν.
Όλα γύρω μου αλλάζουν,
με γελούν και με τρομάζουν
με μια γλώσσα δίχως λόγια για παράδεισο μιλούν.
Μασημένη η τροφή τους
για την νέα εποχή τους
να με πείσουν προσπαθούν.
Κάποια μέρα θα ξυπνήσω
κι όλους θα τους εξηγήσω
πως δεν θέλω άλλο πλέον την ζεστή τους αγκαλιά.
Τα σημάδια μου θα σβήσω
και την πόρτα μου θα κλείσω
δίχως ήχο και μιλιά.
Η παράσταση αρχίζει
κι η οθόνη φωσφορίζει,
μέχρι το έργο να τελειώσει εγώ θάχω κοιμηθεί.
Κοίτα να 'ρθεις πριν νυχτώσει,
η εικόνα πριν παγώσει
και το όνειρο χαθεί.

2011-03-26T22:16:00.008+02:00

Παρουσίαση μουσικής
212 Why?
WE ARE ALL CONNECTED
2006

H Μάγδα Γιαννίκου, ελληνίδα δεξιοτέχνης του ακορντεόν & συνθέτης με σημαντική δραστηριότητα στην Νέα Υόρκη, συμμετέχει με αυτό το τραγούδι στον συλλογικό δίσκο «We are all connected» του Berklee college of Music αφιερωμένο στις γυναίκες του Darfur.
Γιατί (μετάφραση Χρύσας Βασιλείου)
Βλέπω ένα πρόσωπο, βλέπω δυο μάτια
Με κοιτούν και με ρωτούν γιατί;
Γιατί θάπρεπε να πονάει;
Γιατί θάπρεπε να κλαίω;
Υπάρχει κάποιος που μπορεί να μου πει γιατί;
Αυτό.
Γιατί αυτοί;
Γιατί εμείς;
Θα μου απαντήσεις;
Υπάρχει κάποιος τρόπος να είμαστε όλοι ελεύθεροι;
Υπάρχει κάποιος τρόπος να τρέχουμε όλοι ελεύθεροι;
Βλέπω ένα πουλί με μωβ φτερούγες
Πιασμένο σ’ ένα κλουβί φτιαγμένο από δυνατά πράγματα
Τα φτερά μου πέφτουν, δε μπορώ να πετάξω
Υπάρχει κάποιος που μπορεί να μου πει γιατί;
Αυτό.
Γιατί αυτοί;
Γιατί εμείς;
Θα μου απαντήσεις;
Υπάρχει κάποιος τρόπος να είμαστε όλοι ελεύθεροι;
Υπάρχει κάποιος τρόπος να πετάμε όλοι ελεύθερα;
Ακούω μια φωνή, ακούω ένα τραγούδι
Φτιαγμένο από φτερά και καλυμμένο με αγκάθια
Είναι ο άνεμος;
Είναι η βροχή;
Είναι η καρδιά μου που φωνάζει γιατί;
Αυτό.
Γιατί αυτοί;
Γιατί εμείς;
Θα μου απαντήσεις;
Υπάρχει κάποιος τρόπος να είμαστε όλοι ελεύθεροι;
Υπάρχει κάποιος τρόπος να τρέχουμε όλοι ελεύθεροι;
Υπάρχει κάποιος τρόπος να πετάμε όλοι ελεύθερα;
Υπάρχει κάποιος τρόπος να νοιώθουμε όλοι ελεύθεροι;

2011-03-23T16:00:00.006+02:00

Παρουσίαση βιβλίου
Στα βήματα του Παυσανία
Συλλογικό έργο
Εκδ. ΕΙΕ, Γεννάδειος Βιβλιοθήκη, 2008

O τόμος αυτός είναι αφιερωμένος οτην εξερεύνηση των αναγνώσεων της Περιήγησης του Παυσανία και των σχέσεων τους με την ανακάλυψη της Ελλάδας κατά τους νεώτερους χρόνους. Νοσταλγική χαρτογράφηση εικόνων και αφηγήσεων του ελληνικού κόσμου, η Περήγηση του Παυσανία είναι ένας πρόγονος αντίστοιχων πρακτικών του ουμανισμού. Μνημείο της αρχαιότητας και, ταυτόχρονα, χρήσιμο μοντέρνο εργαλείο, το έργο ταυτίστηκε από τον 15ο αιώνα και μετά με την αναζήτηση της ελληνικής αρχαιότητας.
Στο πρώτο, εισαγωγικό μέρος του βιβλίου, που συνέταξαν οι Γ. Α. Πίκουλας και Π. Τσέλεκας, κατατίθενται στοιχεία γύρω από τον Παυσανία, τις διαδρομές του και τη δομή του έργου του. Στο τελευταίο μέρος του τόμου επιχειρείται μια ανασυγκρότηση των διαδρομών του Παυσανία (Πίκουλας), καθώς και μια αποτίμηση του έργου από τους αρχαιολόγους που μελετούν τους χώρους τους οποίους ο Παυσανίας περιηγήθηκε και περιέγραψε, ειδικότερα την Αθήνα (Λήδα Κωστάκη), τη Σπάρτη (Ξένη Αραπογιάννη), τους Δελφούς (Ροζίνα Κολόνια), την Ολυμπία (Ελένη Κουρίνου) και τη Μεσσήνη (Πέτρος Θέμελης). Το κύριο και κεντρικό μέρος της έκδοσης εστιάζεται στις αναγνώσεις του Παυσανία κατά τους νεώτερους χρόνους. Οι συμβολές στο μέρος αυτό δεν περιορίζονται στη μελέτη της 'τύχης' του κειμένου με τη φιλολογική έννοια του όρου, αλλά επεκτείνονται στο ευρύ φάσμα της δεξίωσης του Παυσανία από τη δυτική παιδεία των νεώτερων χρόνων: εκδόσεις και μεταφράσεις της Περιήγησης αλλά και επεξεργασίες της σε έργα ιστοριογραφικά, γεωγραφικά και αρχαιογνωστικά. Στο μέρος αυτό εκτιμάται η διάχυση του έργου στις τέχνες και τα γράμματα αλλά και η αφομοίωση του σε αναδημιουργίες περιηγητικές, λογοτεχνικές ή εικαστικές, που του προσέδωσαν διαφορετική μορφή και νέα επικαιρότητα. Τέλος αναλύονται οι λειτουργίες της εικονογράφησης του έργου και η επίδραση της στην πρόσληψη του κειμένου.
Οι αναγνώσεις του Παυσανία συνδέονται με την αργή ωρίμανση της ιστορικής συνείδησης και την αντίστοιχη τύχη της αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς. Επικεντρωμένες στο αρχαίο κείμενο ή διάχυτες στη γενική παιδεία, άμεσες ή έμμεσες, λόγιες ή εκλαϊκευτικές, οι αναγνώσεις του Παυσανία ωθούνται από ποικίλα κίνητρα και προσεγγίζουν το αρχαίο κείμενο σύμφωνα με την ιστορική ωριμότητα της εποχής τους. Η Περιήγηση τροφοδοτεί τα γράμματα, τις τέχνες και τις επιστήμες του ουμανισμού από τον 15ο έως τον 18ο αιώνα, καθώς προσφερόταν σε ένα ευρύ φάσμα περιεργειών: από την ιστορία, τους θεσμούς και τη λατρεία έως τη μυθολογία, την εικονολογία, την τέχνη, τη γεωγραφία, τη φυσική ιστορία, την ανθρωπολογία, τα αξιοπερίεργα. Τοπογραφική αυτοψία αλλά και σύνθετη πολιτιστική και ιστορική γεωγραφία της ελληνικής αρχαιότητας, το έργο του Παυσανία λειτουργεί ως πρότυπο αλλά και ως δεξαμενή αφηγήσεων και εικόνων ενός πολιτισμού χαμένου και παραδειγματικού. Τα κείμενα του μέρους αυτού συνέταξαν οι Αλίκη Ασβεστά, Céline Guilmet, Αλέξης Μαλλιαρής, Κωνσταντίνος Στάικος και Γιώργος Τόλιας. Ο τόμος συνόδευε τις εκθέσεις και το Συμπόσιο που διοργανώθηκαν στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη και στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, τον Μάιο του 2007, στο πλαίσιο του Γ' Κ.Π.Σ., έργο "Ανοιχτές Θύρες - 2ος κύκλος" - τρίτη δράση.
Ένα μνημειώδες, συλλεκτικό βιβλίο.

2011-03-18T22:37:00.001+02:00

Παρουσίαση μουσικής
211 Αυτοσχεδιασμός σε ρυθμό Fox
ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ
FIDELITY 1960

Μουσική του Μάνου Χατζιδάκι για την ομώνυμη ταινία του Ντίμη Δαδήρα με πρωταγωνίστρια την Τζένη Καρέζη (1959-60). Το συγκεκριμένο ορχηστρικό κομμάτι έχει τίτλο: «Αυτοσχεδιασμός σε ρυθμό Fox».

2011-03-09T10:14:00.006+02:00

Παρουσίαση μουσικής
210 Δεν είμαι δύο
ΤΑ ΠΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΓΙΑΤΙ
ΠΕΙΡΑΧΤΗΡΙ 2003

12/12

Ο δεύτερος δίσκος της πολυτάλαντης Εύας Ιεροπούλου. Η συνθέτις ζει μεταξύ Βέροιας και Θεσσαλονίκης διδάσκοντας μουσικοπαιδαγωγικά, γράφοντας και παρουσιάζοντας βιβλία, θεατρικά έργα και τραγούδια για παιδιά. Τις καινούργιες της δημιουργίες, βιβλία και μουσική παρουσιάζει δραματοποιημένα με το οικογενειακό συγκρότημα που λέγεται Family Sound Machine, ένα κουαρτέτο, 4 ρόλοι, 4 όργανα. Η Εύα παίζει τσέλο, η Νεφέλη (15 ετών) πλήκτρα και η Νίκη (10 ετών) βιολί, ο σύζυγός της Κώστας Μπραβάκης κιθάρα και κρουστά παίζουν όλοι. Αξιοπρόσεκτη περίπτωση σπανίων ανθρώπων με ιδιαίτερη καλλιέργεια. Η ιστοσελίδα τους http://www.outopos.gr/ παρουσιάζει τις εκδόσεις των έργων της με την ονομασία «Το πειραχτήρι».
Δεν είμαι δύο, δεν είμαι δύο
Δεν είμαι δύο το ξέρω καλά.
Μα όταν στο δρόμο μόνος περπατώ
και «Γειά σας!» μου λένε όσοι συναντώ,
αρχίζω και το σκέφτομαι ξανά.
Δεν είμαι δύο, δεν είμαι δύο
αφού έχω πάπλωμα μονό!
Δεν είμαι δύο, δεν είμαι δύο
ένα ποδήλατο οδηγώ!
Δεν είμαι δύο, δεν είμαι δύο
αφού φοράω ένα παλτό!
Δεν είμαι δύο, στο λεωφορείο
ένα εισιτήριο μου κόβουν για να μπω.
Δεν είμαι δύο, δεν είμαι δύο,
δεν είμαι δύο το σκέφτηκα πολύ.
Μα όταν ρωτάω και μόνος απαντώ
και όταν πεινώ και τρώω διπλό φαΐ
το σκέφτομαι ξανά απ’ την αρχή
Δεν είμαι δύο, δεν είμαι δύο,
δεν είμαι δύο τ’ ομολογώ
Μα όταν βγαίνω κάτι για να πιώ
και δυό καλαμάκια μου βάζουν στο χυμό
ζιζάνια μου ζώνουν το μυαλό.

2011-03-04T15:57:00.006+02:00

Παρουσίαση μουσικής
209 Σ’ ένα νέο που αυτοκτόνησε
ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΜΟΥ
7 ΕΠΤΑ 2008

Ο 1ος δίσκος του Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλου, που περιλαμβάνει 15 κομμάτια. Ο συνθέτης παίζει πολλά & διαφορετικά μουσικά όργανα: πλήκτρα, τρομπόνι, φυσαρμόνικα, βιολί, πάντζο, μαντολίνο, κιθάρες. Μιά δουλειά που άρχισε το 2003 & ολοκληρώθηκε το 2008. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι μελοποίηση του έργου της Μαρίας Πολυδούρη «Σ' ένα νέο που αυτοκτόνησε».
Αυτόν τον καταδίωκε ένα πνεύμα
στις σκοτεινές εκτάσεις της ζωής του.
Οι ασχολίες του, οι χαρές του, σ' ένα νεύμα
προσχήματα γινόνταν της ορμής του.
Τα ωραία βιβλία, η σκέψη - ένα ορμητήριο
λίγες στιγμές... βίαιος στον έρωτά του...
Ύστερα γέμιζε η όψη του μυστήριο
και τίποτε δεν ταίριαζε κοντά του...
Ένας περίεργος ξένος επλανιόταν
αναμεσό μας, μ' όψη αλλοιωμένη.
Την υποψία μας δε μας την αρνιόταν
πως κάτι φοβερό τον περιμένει...
Ήταν ωραίος παράξενα, σαν κείνους
που ο θάνατος τους έχει ξεχωρίσει.
Δινόταν στους φριχτότερους κινδύνους
σαν κάτι να τον είχε εξασφαλίσει...
Ένα πρωί, σε μια κάρινη θήκη
τον βρήκαμε νεκρό, μ' ένα σημάδι
στον κρόταφο... Ήταν όλος σα μια νίκη -
σα φως που ρίχνει γύρω του σκοτάδι...
Είχε μια τέτοια απλότη και γαλήνη,
μια γελαστή μορφή ζωντανεμμένη!
Όλος μια ευχαριστία σα νάχε γίνει...
κ' η αιτία του κακού σημαδεμένη

2011-02-27T11:25:00.003+02:00

Παρουσίαση μουσικής
208 Κανονάκι
ΣΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ Τ’ ΑΝΟΙΧΤΑ
ΜΒΙ 2003

Ο δίσκος περιέχει 22 κομμάτια σε μουσική του Παντελή θαλασσινού και 4 τραγούδια άλλων συνθετών. Τα όμορφα γράμματα και η διακόσμηση είναι του Χιώτη χαράκτη Νίκου Γιαλούρη. Στο συγκεκριμένο ορχηστρικό κομμάτι με τίτλο «Κανονάκι» το ομώνυμο όργανο παίζει ο Πάνος Δημητρακόπουλος.

2011-02-21T09:26:00.006+02:00

Παρουσίαση μουσικής
207 Τrenta capilli da Castell’ a mare
ΑΥΛΟΣ
ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ 2004

Ο Φραγκίσκος Λεονταρίτης χαρακτηρίζεται ως ο πρώτος Έλληνας μουσικοσυνθέτης των νεότερων χρόνων. Γεννήθηκε στον βενετοκρατούμενο Χάνδακα το αργότερο το 1518. Ήταν Έλληνας από πλούσια αστική οικογένεια πελοποννησιακής καταγωγής, καθολικός στο θρήσκευμα και προικισμένος με εξαίσια φωνή. Μητρική του γλώσσα ήταν τα ελληνικά. Μεγάλωσε στο περιβάλλον του καθεδρικού ναού της καθολικής αρχιεπισκοπής Κρήτης, τον Άγιο Τίτο του Χάνδακα, όπου ο πατέρας του Νικόλαος Λεονταρίτης υπηρετούσε ως καθολικός ιερέας, θησαυράριος (thesaurarius) και εφημέριος του Βενετού δούκα της Κρήτης. Ο Φραγκίσκος ήταν ο δεύτερος καρπός της παράνομης, για ένα καθολικό ιερέα, σχέσης του πατέρα του με τη Μαρία Σιμιλινοπούλα, γόνο ελληνορθόδοξης οικογένειας κατώτερης τάξης, την οποία όμως ο Νικόλαος Λεονταρίτης δεν εγκατέλειψε. Σε ηλικία 12-15 ετών στάλθηκε στη Ρώμη για να σπουδάσει μουσική. Πιθανολογείται ότι εκεί απέκτησε τις προχωρημένες μουσικές γνώσεις του, ως μέλος της χορωδίας του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού
Όταν επέστρεψε στον Χάνδακα έγινε κληρικός κατώτερης βαθμίδας σε νεαρότατη ηλικία. Απέκτησε μεγάλη κτηματική περιουσία, υψηλά αγροτικά εισοδήματα και προσβάσεις σε ανώτατα κλιμάκια της λατινικής εκκλησιαστικής ιεραρχίας και της βενετικής κρατικής διοίκησης. Το 1549 εγκατέλειψε το Χάνδακα αφήνοντας τη διαχείριση της περιουσίας του σε πληρεξούσιους επιτρόπους. Το παρωνύμιο Il Greco θα τον συνόδευε στο εξής στα μουσικά κέντρα της αναγεννησιακής Ευρώπης και εγκαταστάθηκε στη Βενετία. Αναφέρεται μεταξύ των γνωστότερων και περιζήτητων μουσικών της Βενετίας, των καλλιτεχνών με αθάνατη φήμη.
Στα τέλη του 1561, ίσως λόγω και της συμπάθειάς του προς τις ιδέες της Μεταρρύθμισης, εγκατέλειψε τελικά την περιοχή του Veneto και εγκαταστάθηκε σε ένα άλλο σημαντικό μουσικό κέντρο της εποχής, την αυλή του φιλότεχνου και φιλόμουσου δούκα Αλβέρτου Ε΄ στο Μόναχο, στη Βαυαρία. Από το 1567 βρίσκεται και πάλι στη Βενετία και στην Κρεμόνα, σε κακή οικονομική κατάσταση και μπλεγμένος σε μια υπόθεση κατασκοπείας. Το 1568 τέλος επιστρέφει στην Κρήτη. Κατηγορήθηκε από την Ιερά Εξέταση ως λουθηρανός, σε σχετική δίκη στο Ηράκλειο. Άρχισε να πουλά την πατρική του περιουσία για να εξοφλήσει τα χρέη του και σταδιακά αποκαταστάθηκε κοινωνικά και εκκλησιαστικά και ανέκτησε την ιεροσύνη του. Εκλέχθηκε κανονικός του Αγίου Τίτου και προφανώς ξανάρχισε τη μουσική του δραστηριότητα μέχρι τον θάνατό του το 1572.
Το έργο του Λεονταρίτη χαρακτηρίζεται από το συνδυασμό τεχνικής αρτιότητας και μελωδικότητας. Στα γνωστά και κατά το μεγαλύτερο μέρος σωζόμενα έργα του περιλαμβάνονται τρεις παρωδιακές λειτουργίες (Missa super Aller mi faut, Missa super Je prens en grez, Missa super Letatus sum), 76 εκκλησιαστικά και κοσμικά μοτέτα σε δύο συλλογές, 6 μαδριγάλια και 2 ναπολιτάνες.

Το σύνολο αναγεννησιακής μουσικής «Αυλός» ασχολείται αποκλειστικά με την εκτέλεση ευρωπ. μουσικών έργων της περιόδου 1400-1700. Τα μέλη του, για χρονικό διάστημα που υπερβαίνει αρκετά τη 15ετία, ασχολούνται με την έρευνα σχετικά με την ερμηνεία της μουσικής αυτής της περιόδου. Μελετούν επίσης τα μουσικά όργανα εκείνης της εποχής, ιδιαίτερα τα πνευστα, ως προς την κατασκευή και τις μουσικές τους δυνατότητες. Ο «Αυλός» διαθέτει αξιόλογη Συλλογή πνευστών οργάνων, που είναι πιστά αντίγραφα οργάνων της Αναγέννησης (όπως αυτά εκτίθενται σε διάφορα μουσεία) και σημαντικό αριθμό μουσικών έργων της προμνημονευόμενης περιόδου. Στοχεύει στη διάδοση αυτής της μουσικής (της σχετικά άγνωστης στην Ελλάδα) με την πεποίθηση ότι η διαχρονική δομή της, παρά τη μεγάλη χρονική απόσταση που τη χωρίζει με τη σύγχρονη εποχή, μπορεί να έχει απήχηση στον σημερινό άνθρωπο και έτσι να συμβάλει στην προαγωγή του Πολιτισμού. Το Σύνολο έχει δώσει αρκετές συναυλίες, έχει συνεργαστεί με το Γ΄ Πρόγραμμα και έχει συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις έργων του αναγεννησιακού ρεπερτορίου. Στελεχώνεται από τους εξής καλλιτέχνες: Βάνα Τρικολόρη-Μαρσέλλου (φωνή, κρουστά), Ντέπη Βολίκα (φωνή, φλάουτο με ράμφος, κορναμούζα, κρουστά), Νίκο Νικολαϊδη (φωνή, φλάουτο με ράμφος, κρομόρνη, κόρτχολτ), Κοσμά Μαρσέλλο (φωνή, φλάουτο με ράμφος, κρομόρνη, κορναμούζα, κόρτχολτ, σορντόνε) και Αλέξανδρο Πετράκη (φωνή, φλάουτο με ράμφος, κρομόρνη, ντούλσιαν, ράνκετ, κρουστά).

2011-02-13T23:52:00.006+02:00

Παρουσίαση βιβλίου
Μαουτχάουζεν
Καμπανέλης Ιάκωβος
Εκδ. Κέδρος, 1995

Στις 5 του Μάη, λίγο πριν απ' το μεσημέρι, ένα θεόρατο αμερικάνικο τάνκ, καπνισμένο και σημαδεμένο απ' τον πόλεμο, γκρέμισε την πύλη του Μαουτχάουζεν και μπήκε στον περίβολο. Κι αυτό το θεόσταλτο άρμα της ελευθερίας ήταν, λέει, ένα από τα αμέτρητα κι ακατανίκητα της ενδεκάτης ταξιαρχίας αρμάτων της τρίτης αμερικανικής Στρατιάς που διοικούσε κάποιος σπουδαίος στρατηγός ονόματι Τζώρτζ Πάττον!...Τι ωραία λόγια, τι ουράνιες ειδήσεις... Οι πολεμιστές μας κοίταζαν σαστισμένοι, περήφανοι, περίλυποι....Καλά που κάνανε και μείνανε εκεί ψηλά, στη ράχη του τάνκ. Γλιτώσανε από τόσες μάχες. Απ' τη χαρά μας δε θα γλιτώναμε. Ουρλιάζαμε, ξεσκίζαμε τα ρούχα μας, ταρακουνιόμαστε σα δαιμονισμένοι. Στριμωχνόμαστε, ποδοπατιόμαστε, για να φτάσουμε κοντά στο τανκ. Πολλοί πέφτανε πάνω και φιλούσανε τα καπνισμένα σιδερικά κι άλλοι χτυπούσανε τα κεφάλια τους και κλαίγανε.
Έχουν περάσει είκοσι χρόνια από τότε και μόνο τώρα νιώθω σε θέση να θίξω και να καταγράψω το μέρος αυτό της ζωής μου και της ζωής τόσων άλλων. Σήμερα, που βλέπω τη «συνάντηση του παρελθόντος» με το «παρόν», ξεκαθαρίζουν στη σκέψη μου γεγονότα που δεν είχα καταλάβει. Ίσως να τα κατάλαβα τώρα...».
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γεννήθηκε στη Nάξο στις 3 Δεκεμβρίου του 1922. Στη κατοχή αναμείχθηκε στην αντίσταση αλλά όταν συνελήφθη από τους Γερμανούς (1943) οδηγήθηκε και κρατήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν μέχρι τις 5 Μαίου 1945, οπότε και απελευθερώθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις. Παντρεύτηκε την ηθοποιό Τάνια Σαββοπούλου.
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης είναι γνωστός σαν θεατρικός συγγραφέας. Έργα του έχουν παιχτεί στο Εθνικό Θέατρο, στο Θέατρο Τέχνης, σε σκηνές του ελεύθερου ελληνικού θεάτρου και, μεταφρασμένα, σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Το «Μαουτχάουζεν» είναι το μόνο πεζό έργο του συγγραφέα.
Αυτές τις μέρες νοσηλεύεται σε μονάδα εντατικής θεραπείας.
Το βιβλίο αυτό πρέπει να το διαβάσουν όλοι οι άνθρωποι, ειδικά δε οι Γερμανοί, για να μην ξεχνούν τι έγινε.
Μερικά αποσπάσματα:
...Απ’ το νοσοκομείο ανέβαιναν τα μακριά καρότσια του κρεματόριουμ φορτωμένα με τους πεθαμένους της νύχτας. Στα δεξιά του δρόμου ήταν σωροί αποκαίδια που είχαν αδειάσει τα αυτοκίνητα. Τ’ αποκαίδια ήταν καλύτερο υλικό για επίστρωση δρόμων απ’ το ψιλό χαλίκι. Ειδικά τώρα που αρχίζανε οι βροχές. Δε λασπώνει τ’ αποκαίδι.. Τ’ αποκαίδι από άνθρωπο είναι καλύτερο από το γαρμπίλι. Όπως και να το κάνουμε ο άνθρωπος είναι πάντα το καλύτερο υλικό...
... ο διοικητής ες –ες είχε ένα γιό δεκατεσσάρω χρονών... πριν δυο χρόνια στα γενέθλιά του ο πατέρας του τού έκαμε δώρο σαράντα κρατούμενους... του χάρισε κι ένα περίστροφο... ήθελε να μάθει το γιό του σκοποβολή με ζωντανούς στόχους... Τους στόχους τους κανόνιζε ο ίδιος ο πατέρας του... τον πρώτο κρατούμενο τον έστησε στα πέντε μέτρα... είπε στον πατέρα του ότι προτιμά τους χάρτινους στόχους με κύκλους... ο μπαμπάς απάντησε πως οι χάρτινοι στόχοι είναι για τους δειλούς... και το παιδί άρχισε να πυροβολεί... Από ταραχή κι από αμάθεια ούτε την καρδιά μπορούσε να σημαδέψει, ούτε το κεφάλι... Δεν πειράζει, μου’ λεγε ο πατέρας μου, θα μάθεις... ξαναχτύπα. Μετά από κάθε επιτυχία του γιού του... έβαζε το επόμενο θύμα ένα βήμα πιο μακριά. Κάποτε το παιδί κουράστηκε... πιάστηκε το χέρι μου είπε στον ανακριτή...

2011-02-09T15:31:00.003+02:00

Παρουσίαση μουσικής
206 Κοριτσάκι μου
ΠΑΡΑΜΥΘΟΤΡΑΓΟΥΔΑ
ΕROS MUSIC 1996

5/20

Το 1996 ο Γιάννης Ζουγανέλης έγραψε παιδικά τραγούδια βασισμένα σε στίχους γνωστών κλασσικών ποιητών μας, όπως ο Διονύσιος Σολωμός, ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, ο Γεώργιος Δροσίνης, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Νικηφόρος Βρετάκος, ο Βασίλης Ρώτας, ο Τέλλος Άγρας, αλλά και νεώτερων στιχουργών όπως ο Θοδωρής Γκόνης, η Φρόσω Χατόγλου, & ο Μιχάλης Άνθης.
Ο ίδιος ο συνθέτης είναι και ο βασικός ερμηνευτής συνοδευόμενος από την τότε 13χρονη κόρη του Ελεωνόρα και από την Παιδική Χορωδία του 9ου Δημοτικού Σχολείου Κορυδαλλού.
Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου «Κοριτσάκι μου».
Κοριτσάκι μου
θέλω να σου φέρω τα φαναράκια των κρίνων,
να σου φέγγουν στον ύπνο σου.
Θέλω να σου φέρω ένα περιβολάκι
ζωγραφισμένο με λουλουδόσκονη
πάνω στο φτερό μιας πεταλούδας,
για να σεργιανάει το γαλανό όνειρό σου.
Κοιμήσου, να μεγαλώσεις γρήγορα.
Έχεις να κάνεις πολύ δρόμο κοριτσάκι
κι έχεις δυό πεδιλάκια μόνο από ουρανό.
Κοιμήσου.

2011-02-04T16:00:00.005+02:00

Παρουσίαση μουσικής
205 Στο αφιερώνω
ΣΤΟ ΑΦΙΕΡΩΝΩ
ΕΜΙ 2003

Συλλογική συλλογή τραγουδιών με ερμηνευτή τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Το συγκεκριμένο τραγούδι που έδωσε και την ονομασία στον δίσκο είναι γραμμένο από τον συνθέτη Απόστολο Βαλαρούτσο σε στίχους Κώστα Ξηρομερίτη.

Σβήσε τα φώτα, γύρνα τα νώτα
σ’ ό,τι μας πίκρανε ως τα χθες,
πράγματα καθεστώτα, λέξεις καυτές.
Μη με φοβάσαι, δεν σε πειράζω,
δεν είναι ώρα να κρυφτείς.
Έλα τώρα κοντά μου όσο μπορείς
Στο αφιερώνω. Μην το αρνηθείς...
Είμαι μικρός, διαφανής, είμαι σχεδόν κανείς!
Απλά διαπιστώνω, κι έτσι μεγαλώνω.
Στ’ αφιερώνω.
Αυτό το βράδυ φτιάχνω πετράδι,
πολύτιμο, αστραφτερό.
Κι απ' της νύχτας το υφάδι τα άστρα αφαιρώ,
για να στα δώσω. Νάξερες πόσο
όλα οι καρδιές μας συγχωρούν,
σ' ένα ναι μικρό τόσο πόσα χωρούν.

2011-01-30T16:16:00.006+02:00

Παρουσίαση βιβλίου
Η κορομηλιά
Κοσμάς Πολίτης
Εκδ. Πελεκάνος, 2005

Ο Κοσμάς Πολίτης (1888-1974) ήταν ένας απ' τους σημαντικότερους πεζογράφους της γενιάς του '30. Το πραγματικό του όνομα ήταν Παρασκευάς Ταβελούδης. Τα παιδικά του χρόνια δεν ήταν ευχάριστα: ο πατέρας του ήταν αυταρχικός και η φιλάσθενη μητέρα του πέθανε όταν εκείνος ήταν 12 χρονών. Στη δευτέρα γυμνασίου εγκατέλειψε το σχολείο και άρχισε να εργάζεται στην Τράπεζα Ανατολής και στη συνέχεια, στην Wiener Bank. Το 1918 παντρεύτηκε την Κλάρα Κρέσπι, ευγενή αυστροουγγκρικής καταγωγής. Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εγκατέλειψε τη Σμύρνη και εγκαταστάθηκε αρχικά στο Παρίσι, έπειτα στο Λονδίνο, και τελικά το 1924 στην Αθήνα, όπου έγινε και υποδιευθυντής της Ιονικής Τράπεζας, ένα χρόνο μετά.
Στα γράμματα εμφανίστηκε αιφνίδια, το 1930, σε ηλικία 42 ετών, ενώ ήδη είχε αξιόλογη επαγγελματική σταδιοδρομία, με το μυθιστόρημα Λεμονοδάσος. Η επιτυχία του έργου ήταν μεγάλη και προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι ο ίδιος δεν έκανε καμία ενέργεια για να προβληθεί. Το 1934 μετατέθηκε στην Πάτρα, όπου έγραψε την Eroica, που εκδόθηκε το 1938 και τιμήθηκε με το Κρατικό Bραβείο μυθιστορήματος την επόμενη χρονιά. Απολύθηκε από την τράπεζα και από τότε ζούσε αποκλειστικά από τις μεταφράσεις του. Το 1944 έγινε μέλος του Κ.Κ.Ε. και αργότερα ιδρυτικό μέλος της Ε.Δ.Α. Το 1960 τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο διηγήματος για την Κορομηλιά του 1946.. Το 1961 εξελέγη επίτιμος Πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και ένα χρόνο αργότερα δημοσίευσε το μυθιστόρημα "Στου Χατζηφράγκου", για το οποίο πήρε το Α' Κρατικό βραβείο μυθιστορήματος το 1964. Το 1967, την ημέρα του πραξικοπήματος, πέθανε η σύζυγός του κι ο ίδιος συνελήφθη και ανακρίθηκε ως αριστερός.
Τα τρία πρώτα μυθιστορήματα του Πολίτη, Λεμονοδάσος, Εκάτη και Εroïca έχουν χαρακτήρα κοσμοπολίτικο[3]. Το κεντρικό θέμα αυτών των μυθιστορημάτων είναι η αναζήτηση της "αυθεντικής ζωής". Αυτό που αναγνωρίστηκε αμέσως ως το αξιολογότερο χαρακτηριστικό της πεζογραφίας του Κοσμά Πολίτη ήταν η "ποιητικότητα" και ο "λυρισμός". Το δεύτερο σημαντικότερο χαρακτηριστικό της πεζογραφικής τέχνης του Πολίτη ήταν η συνεχής ανανέωση, όχι μόνο θεματολογικά, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, αλλά και μορφολογικά.
Η κορομηλιά είναι συλλογή διηγημάτων. Το συγκεκριμένο εξώφυλλο είναι από την συλλεκτική έκδοση του 1960 (Φέξης), με όμορφες ξυλογραφίες του Λεων. Χρηστάκη.
Μερικά αποσπάσματα:
... Τι ευτυχισμένα που δείχνουν τα χωριάτικα σπιτάκια! ... εκείνος ο λόγος της μητέρας μου εντυπώθηκε στο νου μου, κι ακόμα πιο βαθιά. Ύστερ’ από χρόνια τον συνδύαζα με το λατινικό ρητό που μάθαμε κατόπι στο γυμνάσιο: parva domus, magna quies. Απόμεινε και τούτο απ’ τα όνειρα που δεν πραγματοποίησα : η μεγάλη ησυχία μέσα σ’ ένα μικρό εξοχικό σπιτάκι. Κάποτε βεβαία, θα πραγματοποιήσομε όλοι μας τ’ όνειρό μου, θέλοντας και μη: θα βρούμε οπωσδήποτε τη μεγάλη, την τελειωτική ησυχία...

...Το δεντροπερίβολο μάκραινε την ισκιά του καθώς έγερνε ο ήλιος, το πολυτρίχι σάλευε ανάλαφρα μεσ’ το νερό... την ώρα τούτη ... όλα τα πράγματα στον κόσμο, συλλογιούνται.. και ψιθυρίζουνε τα μυστικά τους, τα κυπαρίσσια ξέρουνε πως μια μέρα θα τα πελεκήσουνε κατάρτια, γι αυτό τεντώνονται τόσο ψηλά...

2011-01-25T15:36:00.003+02:00

Παρουσίαση μουσικής
204 Αύγουστος
12 ΜΗΝΕΣ
ZODIAC 1972

2/12

Οι "12 Μήνες" ήταν ο πρώτος δίσκος 33 στροφών του Βασίλη Κουμπή (1940-2003), συνθέτη του Νέου Κύματος αρχικά και πιο λαϊκών συνθέσεων αργότερα. Οι στίχοι είναι του Λ. Παπαδόπουλου. Ερμηνευτές οι καλύτεροι της Λύρας, εκείνη την εποχή: Μιχάλης Βιολάρης, Ρένα Κουμιώτη, Πόπη Αστεριάδη αλλά και ο λιγότερο γνωστός Γιάννης Θωμόπουλος. Το συγκεκριμένο κομμάτι με τίτλο «Αύγουστος» αποδίδει η Πόπη Αστεριάδη.

Αυγουστιάτικο φεγγάρι
κι άστρο θα ντυθώ
και θα γείρω σε κλωνάρι
ν' αποκοιμηθώ
Και θε να ‘ρχεσαι απ' τον κάμπο
με μι' ανασαιμιά
και θα βλπέπεις ότι λάμπω
σαν τη γιασεμιά.
Κι ύστερα θα σκαρφαλώνεις
στο κλωνάρι μου
κι όταν με γλυκοζυγώνεις
ποιος τη χάρη μου
Και το χάραγμα σαν φτάνει
σαν λυτό πουλί
θα πετιέμαι μάνι-μάνι
κάτω στην αυλή
θα σου φέρνω φρέσκο γάλα
κρίθινο ψωμί
μαύρα μάτια μου μεγάλα
λυγερό κορμί

2011-01-17T10:09:00.006+02:00

Παρουσίαση μουσικής
203 Ο ναύτης
ΜΙΚΡΑΙΝΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ
LYRA 1982

5/13

Η δεύτερη ολοκληρωμένη δουλειά του Σταύρου Κουγιουμτζή στη Lyra έχει τίτλο "Μικραίνει ο κόσμος" και κυκλοφόρησε το 1982. Είναι ένας δίσκος πολύ διαφορετικός απ' όλους τους άλλους του συνθέτη. Το λαϊκό ύφος υποχωρεί φανερά μπροστά σε μια γραφή πολύ πιο χαμηλόφωνη και λυρική με θαυμάσιες μελωδίες και υποβλητική ενορχήστρωση, όπου το βιολί, το ακορντεόν και η φυσαρμόνικα αποκτούν έναν πολύ ισχυρότερο ρόλο μέσα στο σώμα της ορχήστρας. Επιπλέον, στον τομέα του στίχου αυτή τη φορά έχει το προβάδισμα ο ποιητικός λόγος, καθώς όλα τα τραγούδια αποτελούν μελοποιημένα ποιήματα, κυρίως του Ντίνου Χριστιανόπουλου, προσωπικού φίλου του συνθέτη και εμβληματικής μορφής στα πνευματικά πράγματα της Θεσσαλονίκης. Έχουμε επίσης ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη ("Λυπούμαι"), του Μίλτου Σαχτούρη ("Ο ναύτης"), του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ("Εικόνα αχειροποίητη"), του Τάσου Κόρφη ("Μικραίνει ο κόσμος") και του Κώστα Ριτσώνη ("Τι σημαίνει αγάπη", "Κάτι παιδιά"). Σε μερικά απ' αυτά η μελωδική φλέβα του συνθέτη έχει κάνει θαύματα και το αποτέλεσμα είναι συναρπαστικό. Θα ξεχώριζα κυρίως τα τραγούδια: "Μικραίνει ο κόσμος", "Τι σημαίνει αγάπη", "Το τρανζιστοράκι", "Με γέλασες, με γέρασες", "Εικόνα αχειροποίητη" και "Ο ναύτης". Ειδικά στο τελευταίο... η μελοποίηση του Κουγιουμτζή ... έφερε το δύστροπο από άποψη προσωδίας ποίημα στα δικά του μέτρα με μια καλοφτιαγμένη μελωδία που ρέει αβίαστα και φυσικά. Βασική ερμηνεύτρια του δίσκου είναι η εξαιρετική Αιμιλία Κουγιουμτζή και μαζί της ο Αντώνης Καλογιάννης, ο Γιάννης Κούτρας, ο Γιάννης Μπογδάνος και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. (απόσπασμα ενδιαφέροντος κειμένου του καλού φίλου Δημήτρη Κωστούλα)

Ο ναύτης
Ένας ναύτης ψηλά
Στα κάτασπρα ντυμένος
Εκεί μες στο φεγγάρι
Κι η κοπέλα από την γη
Με τα κόκκινα μάτια
Λέγει ένα τραγούδι
Που δε φτάνει ως τον ναύτη
Φτάνει ως το λιμάνι
Φτάνει ως το καράβι
Φτάνει ως τα κατάρτια
Μα δε φτάνει ψηλά στο φεγγάρι

2011-01-09T19:00:00.006+02:00

Παρουσίαση μουσικής
202 Νανούρισμα
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΤΖΙΤΖΙΡΗ
REGAL 1977

2/15

(απόσπασμα κειμένου του Δημήτρη Κωστούλα)
Σπανιότατος δίσκος του Λίνου Κόκοτου που κυκλοφόρησε το 1977 και περιλαμβάνει αφηγηματικά και μουσικά μέρη από την ομώνυμη παιδική θεατρική παράσταση του Θεάτρου Τέχνης γραμμένη από τον Γιώργο Αρμένη. Η παράσταση παίχτηκε κατά την περίοδο 1976-77 και τη σκηνοθέτησε ο Γιώργος Λαζάνης.Το έργο είναι ένα παιδικό παραμύθι με αρχετυπικά χαρακτηριστικά: Πρόκειται για την προαιώνια παρόρμηση της αναζήτησης και της αντιμετώπισης ισχυρότερων αντίξοοων δυνάμεων, μέχρι την επίτευξη ενός υψηλού σκοπού, με αναφορές στην Οδύσσεια και στον Δον Κιχώτη, αλλά και σε πολλά λαϊκά παραμύθια και στο δημοτικό τραγούδι. Ο Τζιτζιρής είναι ένα κοκοράκι που βλέπει στο όνειρό του ότι φεύγει απ' το χωριό του και πάει στην πόλη, για να γίνει βασιλιάς. Όταν ξυπνάει, αποφασίζει να κάνει το όνειρό του αληθινό. Μετά από μια σειρά περιπετειών τα καταφέρνει και, παρόλο που η κατάσταση που βρίσκει στην πόλη είναι απογοητευτική, αποφασίζει να επιμείνει και να αντιμετωπίσει δυναμικά κάθε δυσκολία στη νέα του ζωή. Ερμηνεύει παιδική χορωδία, και ένα κομμάτι η Μίτσα Ρούτη.
(αποσπάσματα κείμενου Δημήτρη Κωστούλα)
Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Νανούρισμα»
Κοιμήσου κι ονειρέψου να πας πολύ ψηλά
Άγια της νιότης δύναμη μέσα στο στήθος έχεις
Φωτιά που λιώνει και τ’ ατσάλι
Μα σαν ξυπνήσεις, ελεημοσύνη μη ζητήσεις
Σπάσε όποιο εμπόδιο κόψει την ορμή σου
Κουράστηκες καλέ μας κι είσαι ακόμα στην αρχή
Ξύπνα-ξύπνα κι άνοιξε τα μικρά φτερά σου
Φτερούγισε και πέταξε στην απεραντοσύνη
Κράτα στο χέρι ελιάς κλαρί
Μα το νου σου μικρέ μας Τζιτζιρή!
Μη σου πάρουν το σπαθί!

2011-01-02T13:40:00.010+02:00

Παρουσίαση μουσικής
201 Επιστροφή
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ
ANOKATO RECORDS 2000

14/17

(απόσπασμα κειμένου του καλού φίλου Δημήτρη Κωστούλα)

Ένας πολύ ιδιαίτερος δίσκος με μουσικές συνθέσεις του Ντάνη Τραγόπουλου εμπνευσμένες από το γνωστό διήγημα του Antoine de Saint Exupery. Oπως και το βιβλίο, έτσι και ο δίσκος αυτός δεν είναι παιδικός. Οι ευαίσθητοι μεγάλοι, που δεν έχουν "μια για πάντα γεράσει", μπορούν να ξαναγγίξουν την χαμένη τους παιδικότητα και οι μικρότεροι να την απολαύσουν, μακριά από τη βία των θορύβων και της ευτέλειας. Τα τραγούδια γράφτηκαν το 1990-91 και ηχογραφήθηκαν το 1998. Ο Ντάνης Τραγόπουλος που έγραψε τη μουσική και τους στίχους είναι Πολιτικός Mηχανικός από το Α.Π.Θ. πιανίστας στο κουαρτέτο τζαζ A PRIORI και μέλος του τρίο πολλαπλών δράσεων ΔΗΜΟΣΙΟΥΠΑΛΛΗΛΙΚΟ ΡΕΤΙΡΕ. Γράφει μουσική για το θέατρο & το παιδικό θέατρο. Ο Γιώργος Κωνσταντινίδης παίζει κιθάρα, ο Σωτήρης Αναδολής κρουστά, ο Δημήτρης Γουμπερίτσης μπάσο. Ο πιανίστας Λάμπης Βασιλειάδης ερμηνεύει το τραγούδι "Η αλεπού". Η Μαρία Θωίδου με την εκφραστική φωνή της τραγουδάει και υποδύεται τον μικρό πρίγκιπα. Τέσσερα από τα 17 τραγούδια παίζονται μόνο από πιάνο ή μπάσο ή κρουστά ή μόνο φωνές. Σε αρκετά υπάρχει αυτοσχεδιασμός της κιθάρας από τις τζαζ και ροκ καταβολές του Γιώργου Κωνσταντινίδη. Τα τραγούδια παρακολουθούν την ροή του βιβλίου, αναζητώντας το ουσιαστικό, προσπαθώντας για ένα κλίμα τρυφερό, μένοντας πιστά στο κείμενο και τις προφανείς του αλήθειες. Στο εξώφυλλο κρατήθηκε συνειδητά η σοβαρότητα που δίνει η απλότητα και το χρυσό χρώμα, για να τονιστεί ακριβώς η απόσταση από τον αποκλειστικά παιδικό δίσκο. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο : «Επιστροφή»
Σήμερα γυρίζω στον πλανήτη μου,
μα είναι τόσο μακριά και τόσο δύσκολο,
που φοβάμαι.
Το νερό του πηγαδιού,
που μουρμούριζε σα μουσική
ήταν καλό νερό.
Τις νύχτες να κοιτάζεις τ’ άστρα.
Κάπου εκεί θα βρίσκομαι και θα σου γελώ
τα βράδια.
Όμως το λουλούδι μου είναι τόσο-τόσο αδύναμο.
Δεν έχει παρά τέσσερα αγκαθάκια
να το προστατέψουν από αίφνις ένα αρνί
κι από την κακία του κόσμου.

2010-12-27T22:23:00.004+02:00

Παρουσίαση βιβλίου
Το τέλος της μικρής μας πόλης
Χατζής Δημήτρης
Εκδ. Το Ροδακιό 2007

Με τον τίτλο "Το τέλος της μικρής μας πόλης" πρωτοεκδόθηκε συλλογή 5 διηγημάτων του Δημήτρη Χατζή στη Ρουμανία το 1953, από τον εκδοτικό οίκο "Νέα Ελλάδα". Το 1963 και ενώ ο Χατζής βρίσκεται στην Ουγγαρία κυκλοφορεί η πρώτη πλήρης έκδοση της συλλογής, για λογαριασμό της "Επιθεώρησης Τέχνης". Τα διηγήματα που περιλαμβάνονται στο «τέλος της μικρής μας πόλης» είναι:
Ο Σιούλας ο Ταμπάκος
Ο Τάφος
Σαμπεθάι Καμπιλής
Η θεία μας η Αγγελική
Ο ντέτεκτιβ
Η διαθήκη του καθηγητή
Μαργαρίτα Περδικάρη
Ο Δημήτρης Χατζής (1913 – 1981) ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά λογοτεχνών και καλλιέργησε ιδιαίτερα το διήγημα. Το έργο του διέπεται από την άμεση συνάρτηση με την ιστορική πραγματικότητα και τους κοινωνικοοικονομικούς μετασχηματισμούς που προέκυψαν μεταπολεμικά.
«Το τέλος της μικρής μας πόλης» είναι μια συλλογή διηγημάτων, με το βασικό κοινό χαρακτηριστικό τη «μικρή πόλη», που αποτελεί παράλληλα και ένα είδος μυθιστορηματικού ήρωα.Οι πρωταγωνιστές των διηγημάτων του είναι ως επί το πλείστον καθημερινοί άνθρωποι, της διπλανής πόρτας. Κουβαλάνε τις αξίες και τις αντιλήψεις που τους τροφοδότησαν οι προγενέστερες γενιές, σε μια κοινωνία που έχει αρχίσει ήδη να μεταλλάσσεται. Εμφανίζονται στην αρχή ως μέρος της δημόσιας ζωής της πόλης, όσο εξελίσσεται όμως η αφήγηση αποκαλύπτουν τις ενδόμυχες σκέψεις τους, “μαρτυρούν” τον εαυτό τους και προβάλλουν την υπαρξιακή τους αγωνία. Η πίστη στην οργάνωση της κοινωνίας και τις παραδοσιακές αντιλήψεις κλονίζεται, το όραμα των ανθρώπων και οι προσδοκίες τους ακυρώνονται, η περιθωριοποίηση έχει διαβεί τις πύλες. Οι κάτοικοι της «μικρής πόλης» αναγκάζονται να αυτοεξοριστούν στο ίδιο τους το σπίτι. Οι γυναίκες, οι «ρωμιές γυναίκες», όπως τις αποκαλεί ο συγγραφέας, βρίσκονται στις ασθενέστερες τάξεις και υποφέρουν διπλά. Μια μόνο διέξοδος υπάρχει στην «πόλη»: μήπως και αναγνώσει έγκαιρα τις επερχόμενες ανατροπές και αλλάξει γρήγορα. Μια πόλη στο μεταίχμιο, έχοντας ν’ αντιμετωπίσει από τη μια την εχθρική στάση της νέας κοινωνίας που διαμορφώνεται κι από την άλλη την εξουσία, παλαιά και νέα. Μια «μικρή πόλη», όπως τη ξέραμε, στο «τέλος» της. (κείμενο Δημήτρη Παλάζη)

2010-12-22T12:37:00.007+02:00

Παρουσίαση μουσικής
200 Η λίμνη
ΞΕΝΙΟΣ. Η ΚΡΗΤΗ ΕΝΤΟΣ ΜΟΥ
ΜΙΝOS-ΕΜΙ 2010

7/14

O συνθέτης Μιλτιάδης Πασχαλίδης, από το 1987 που πρωτοπήγε στην Κρήτη για να σπουδάσει μαθηματικά, μέχρι το 2003 που έφυγε ... πολιτογραφήθηκε Κρητικός. Έκτοτε το νησί παρέμεινε εντός του ως ένα πολύτιμο κομμάτι από ακουστικές κυρίως αναμνήσεις που συνέλεξε ή δημιούργησε. Το αυτοβιογραφικό «σάουντρακ» της 16χρονης κρητικής του «θητείας» είναι το υλικό του δίσκου «Ξένιος. Η Κρήτη εντός μου». Ο δίσκος, περιλαμβάνοντας τρία ορχηστρικά και 11 τραγούδια... και συγκεντρώνει τελείως διαφορετικές μελωδίες (παραδοσιακές ή κλασικότροπες, ροκ ή τζαζ, βαλσάκια ή μπαλάντες), σε «μια ενότητα που έχει ένα εσωτερικό νήμα αφήγησης. Ηθελα ο ακροατής να "βλέπει" μια αλληλοδιαδοχή εικόνων: άλλοτε τα βουνά, άλλοτε τη θάλασσα κι άλλοτε τη βιομηχανική ζώνη έξω απ' το Ηράκλειο...», όπως εξηγεί ο δημιουργός. Το συγκεκριμένο κομμάτι η «Λίμνη (Κουρνάς)», είναι μια παραλλαγή της «Λίμνης που ένα θελε, νάναι θάλασσα», παιγμένη με μαντολίνο από τον Μανώλη Καραντίνη. (απόσπασμα από κείμενο της Ναταλι Χατζηαντωνίου - Ελευθεροτυπια 3-2-2010).

2010-12-15T10:30:00.006+02:00

Παρουσίαση μουσικής
199 Ο βαρκάρης των κεραυνών
LYRA-NOTOS 1975

Στον δίσκο αυτόν του 1975 περιέχονται δυο ναυτικά τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι σε ποίηση Μίλτου Σαχτούρη, που γράφτηκαν το 1947, αλλά δεν είχαν εκδοθεί νωρίτερα. Περιέχει επίσης τον κύκλο του CNS και τον καπετάν Μιχάλη. Τα δυο ναυτικά τραγούδια αποδίδει ο βαρύτονος Σπύρος Σακκάς. Στο πιάνο ο Μάνος Χατζιδάκις. Ο ίδιος γράφει: «Έγραψα τα ΔΥΟ ΝΑΥΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ πολύ νωρίς το ΄47. Ξεκίνησα με τον Σαχτούρη γιατί βρήκα την ποίηση του - τα ποιήματα αυτά που είχα διαλέξει- να ταιριάζει πάρα πολύ μ΄ εκείνο που ήθελα να εκφράσω εκείνο τον καιρό. Η ελλειπτική γραφή του Σαχτούρη μου άφηνε περιθώρια να εισχωρήσω μουσικά ανάμεσα στους στίχους του». Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο: «Ο βαρκάρης των κεραυνών».

Ο βαρκάρης των κεραυνών
γυρίζει από ακτή σ’ ακτή.
Δεν θέλει ν’ αράξει πουθενά.
Μόνο στη βάρκα ψιθυρίζει.
Φύγαν φύγαν τα νερά!

2010-12-09T22:57:00.003+02:00

Παρουσίαση μουσικής
198 Ο SIDO ονειρεύεται
ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΓΑΛΑΖΙΑΣ ΓΡΑΜΜΗΣ
ΕΜΙ 2010

Στον δίσκο αυτό που προσέφερε η «Κυριακάτικη Καθημερινή» προ καιρού, υπάρχουν 9 υπέροχα παραμύθια που διαβάζει (υποδυόμενη όλους τους ρόλους!) με εξαιρετικό ταλέντο η Μάνια Τεχριτζόγλου. Ανάμεσα στα παραμύθια ακούγονται μερικά όμορφα ορχηστρικά του Θάνου Μικρούτσικου. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Ο SIDO ονειρεύεται».

2010-12-02T15:18:00.007+02:00

Παρουσίαση μουσικής
197 Επιστροφή
ΣΠΑΝΙΕΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ
LEGEND 2000

Ο δίσκος «Γιώργος Μούτσιος, σπάνιες ηχογραφήσεις» περιέχει 20 τραγούδια που ερμηνεύει ο γνωστός ηθοποιός με την ζεστή, πλούσια φωνή. Γνωστές συνθέσεις των Χατζηδάκι, Θεοδωράκη, Μούτση και άλλων λιγότερο γνωστών, όπως ο Σπάθης και Τριανταφυλλίδης. Εξαιρετικού επιπέδου ερμηνείες από έναν μαιτρ. Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι σε μουσική του Πάνου Τριανταφυλλίδη και σε στίχους του Άλκη Χριστοφέλλη. Διευθύνει ο Δήμος Μούτσης. Στην κιθάρα ο Γ. Μηλιαρέσης.

Στην γειτονιά στο σπίτι που γεννήθηκα
έχω φυτέψει μια μικρούλα λυγαριά.
Εκεί ψηλά έχω κρεμάσει την καρδούλα μου,
τα όνειρά μου έχουν μείνει στα κλαδιά.
Πήρα να διαβώ δρόμο μακρινό
και ρωτώ να μου πουν τα πουλιά.
Αχ μην είναι αργά και δεν βρω ξανά
την μικρή την λυγαριά που αγαπώ.
Πήρα να διαβώ δρόμο μακρινό
και ρωτώ να μου πουν τα πουλιά.
Πέρα εκεί στον βράχο που καθόμουνα,
σαν ήμουν νιος, σαν ήμουν παλικάρι,
έχει σταθεί και καρτερεί ένα μικρό πουλί
κι όλο ζητά μες στο φεγγάρι να με βρει.

2010-11-27T23:13:00.003+02:00

Παρουσίαση μουσικής
196 Sleepwalk
MUSIC FOR FILMS
MINOS-EMI 2009

Συλλογή συνθέσεων του Μίνωα Μάτσα για κινηματογραφικές ταινίες. Ο ίδιος λέει: «Κάθε ταινία είναι μια αφορμή για μένα να εξερευνήσω μουσικά τον εαυτό μου, ακόμα και να έρθω πιο κοντά στους συνθέτες που αγαπώ. Βλέποντας ένα φιλμ σχεδόν πάντα οι σκηνοθέτες θέλουν ένα βασικό θέμα. Και είναι πάντα μια λεπτομέρεια, μια κίνηση ενός ανθρώπου, ένα αναπάντεχο πλάνο της φύσης, και συχνά οι ατέλειωτες συζητήσεις με το σκηνοθέτη που θα γεννήσουν την πρώτη μουσική. Από εκεί και πέρα περνάω ατέλειωτες ώρες με τους ηθοποιούς μπροστά στην οθόνη και σχεδόν γίνομαι ένα με αυτούς. Η μουσική μπορεί να ξεγελάσει τους θεατές μιας ταινίας. Μπορεί να μπει στο υποσυνείδητο τους και να τους οδηγήσει όπου θέλει αυτή. Γι' αυτό η ισορροπία με την εικόνα είναι πολύ λεπτή. Πολλές φόρες μια νότα παραπάνω ή πιο λίγο και η σκηνή αλλάζει τελείως. Αυτό μοιάζει με παιχνίδι...» (απόσπασμα συνέντευξης στον Νίκο Αντωνίου - Music Corner).
To συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «Sleepwalk»

2010-11-22T22:51:00.006+02:00

Παρουσίαση μουσικής
195 Ο Ισραφήλ
ΑΣΚΗΣΕΙΣ
LYRA 1994

3/12

To 1994 ο τραγουδοποιός Βαγγέλης Γερμανός εξέδωσε τον 7ο από τους 11 δίσκους του με τίτλο «Ασκήσεις». Το κομμάτι «Ισραφήλ» έχει τους ακόλουθους πρωτότυπους μεταφυσικούς στίχους:

Ο Ισραφήλ έχει χορδές, κιθάρες για καρδιά του,
φωνή μελωδικότερη απ' όλων των πλασμάτων.
Κι όταν αργά μεσουρανεί στον κόσμο των πνευμάτων,
αστροπλημμύρα γίνεται να ακούσουν τη λαλιά του.
Ο άγγελος ο Ισραφήλ
με το μοναδικό του στυλ
και το αραβικό προφίλ
Είναι γνωστή από παλιά του Ισραφήλ η χάρη,
αφού με το τραγούδι του γεμίζει το φεγγάρι
και φτερουγίζουν απαλά τα ουρί του παραδείσου,
κάθε που τροχιοδρομεί στο χείλος της αβύσσου.
Στον κόσμο τον προσωρινό δεν έχουμε αγγελούδια,
με πόνους και με στεναγμούς γεμίζουν τα τραγούδια.
Αν ήμουνα εγώ εκεί κι εκείνος εδώ κάτω,
θα βλέπαμε ποιος θα 'γραφε τον ύμνο του αοράτου.

2010-11-14T09:15:00.006+02:00

Παρουσίαση βιβλίου
Μανέτας Γιάννης
Τι θα έβλεπε η Αλίκη στη χώρα των φυτών
Παν/κες εκδόσεις Κρήτης, 2010

Γιατί η κίνηση είναι περιττή στα φυτά; Πώς κάνει σεξ και πώς αμύνεται ένας ακίνητος οργανισμός; Γιατί τα φυτά είναι ασύμμετρα και χωρίς σταθερό μέγεθος; Γιατί μερικά είναι πρακτικώς αθάνατα; Γιατί στον φυτικό κόσμο η δημιουργία κλώνων είναι καθημερινό φυσικό φαινόμενο; Με ποιον μηχανισμό καταφέρνουν τα φυτά να εκμεταλλεύονται μια πρακτικά ανεξάντλητη, εξωγήινη ενεργειακή πηγή; Με ποιον τρόπο ρυθμίζουν τη σύσταση της γήινης ατμόσφαιρας, τον υδρολογικό κύκλο, τη ροή της ύλης και της ενέργειας και, τελικά, το κλίμα; Γιατί τα φυτά δεν υπέστησαν στο παρελθόν μαζικές εξαφανίσεις, όπως τα ζώα; Πώς αντιλαμβάνονται τα φυτά τον έμβιο και άβιο κόσμο και πώς επικοινωνούν μεταξύ τους; Είναι, εν τέλει, τα φυτά ευφυείς οργανισμοί;Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που πραγματεύεται τούτο το βιβλίο, σε μια προσπάθεια να πεισθεί ο αναγνώστης ότι κακώς τα φυτά θεωρούνται απλοί οργανισμοί χωρίς εμφανή συμπεριφορά και ευφυία, άρα και χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στην πραγματικότητα θα εκπλαγεί τόσο ευχάριστα όσο η Αλίκη όταν έπεσε στη λαγότρυπα για να βρεθεί σ’ έναν κόσμο τόσο διαφορετικό από τον δικό μας.
Εξαιρετικό πόνημα του κ. Γιάννη Μανέτα, καθηγητή Φυσιολογίας Φυτών στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας.
"Αντιλαμβάνομαι ότι όσοι δεν έχετε ποτέ ρίξει δεύτερη ματιά σε φυτό (γνωρίζω πολύ κόσμο που κυριολεκτικά δεν βλέπει τα φυτά που έχει δίπλα του και έχω δει σε γραφεία κάκτους, που απαιτούν ελάχιστον νερό, να πεθαίνουν από τη δίψα μπροστά στα μάτια των ιδιοκτητών τους) θα δυσκολευτείτε να πιστέψετε αυτά που διαβάζετε. Στο κάτω-κάτω, πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχουν αυτά τα πλάσματα που δεν μιλούν, δεν έχουν μάτια, μύτη, στόμα και περνούν όλη τους τη ζωή ριζωμένα στο ίδιο μέρος; Ε, λοιπόν εδώ βρίσκεται το ζουμί της υπόθεσης, αλλά και η μαεστρία του συγγραφέα! Η υπεροψία μας έναντι των φυτών (τα οποία, σας θυμίζω, προϋπήρξαν των ανθρώπων και χωρίς τα οποία δεν θα ήταν ποτέ δυνατή η δική μας παρουσία πάνω στον πλανήτη Γη) έχει να κάνει με το ότι δεν μας μοιάζουν. Ο ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας των δυτικών κοινωνιών μάς έχει καταστήσει τυφλούς απέναντι στα φυτά αλλά ο κ. Μανέτας επιτυγχάνει να μας κάνει να ενδιαφερθούμε για αυτούς τους οργανισμούς. Και μάλιστα, όχι επειδή μας είναι χρήσιμοι καθώς τα καλλιεργήσιμα φυτά δεν έχουν θέση στο πόνημά του. Παρεμπιπτόντως, ξέρετε γιατί δεν έχουν θέση; Επειδή είναι πολύ βαρετά: χωρίς τον άνθρωπο και την προστασία που τους παρέχει, θα ήταν καταδικασμένα σε εξαφάνιση. Τα άλλα όμως είναι τόσο, μα τόσο γοητευτικά! Και έχουν σκαρφιστεί τόσα τεχνάσματα για να αντεπεξέρχονται στις δυσκολίες του περιβάλλοντος και να επιτυγχάνουν τον τελικό στόχο που δεν είναι άλλος από τη δημιουργία απογόνων. Περιττό να πούμε ότι ο εν λόγω στόχος εξηγεί τους λόγους για τους οποίους η σεξουαλική ζωή των φυτών είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από τη δικιά μας! (Διαβάστε στο εξαιρετικό κεφάλαιο 5 τις λεπτομέρειες της σεξουαλικής ζωής των φυτών και θα δείτε τι εννοώ...). Και δεν είναι μόνο η σεξουαλική ζωή τους που είναι αξιοθαύμαστη: από το αμυντικό σύστημά τους (κεφάλαιο 7) και την αισθητηριακή αντίληψή τους (ναι, τα φυτά βλέπουν, μετρούν τον χρόνο, τα επίπεδα υγρασίας και CΟ2, προσανατολίζονται προς το φως, όπως μας πληροφορεί το κεφάλαιο 6), ως τις σχέσεις που αναπτύσσουν μεταξύ τους (συμβιωτικές, παρασιτικές) και με τους υπόλοιπους οργανισμούς του περιβάλλοντός τους (κεφάλαιο 8) τα φυτά επιδεικνύουν μια ευφυΐα (κεφάλαιο 10) η οποία εκπλήσσει. Εκτός από την πλειάδα των λόγων για να θαυμάζει κανείς τα φυτά, ο αναγνώστης ανακαλύπτει στο πόνημα του κ. Μανέτα και εναύσματα για σκέψη ως προς τη δική μας θέση πάνω στη Γη. Πράγματι, το βιβλίο έχει και μια φιλοσοφική διάσταση την οποία ίσως και να μάντευε κανείς από τον τίτλο, αλλά σίγουρα δεν θα την περίμενε σε τέτοια έκταση. Χαρακτηριστικά είναι τα κεφάλαιο 3 και 4 («πώς τα δένδρα προσεγγίζουν την αθανασία» και «σύντομη εξελικτική ιστορία των φυτών» αντίστοιχα), αλλά η διάσταση αυτή ενυπάρχει σε κάθε κεφάλαιο του βιβλίου. Ένα άλλο αναπάντεχο χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι τα μεγάλα περιθώρια στα οποία αναγράφεται η περίληψη, ή μάλλον η κεντρική ιδέα κάθε ενότητας. Τα «περιθωριακά» αυτά κείμενα δεν είναι απλώς τίτλοι, έχουν ροή, διαβάζονται κανονικά το ένα μετά το άλλο και βγάζουν νόημα. Έτσι, ο βιαστικός αναγνώστης μπορεί αν θέλει να εισπράξει το μήνυμα ενός κεφαλαίου και να επανέλθει κάποια άλλη στιγμή για τις λεπτομέρειες. Αυτό το «βιβλίο εντός βιβλίου» σε συνδυασμό με την εκτενή βιβλιογραφία στο τέλος καθιστούν το πόνημα του κ. Μανέτα εργαλείο δουλειάς για όλους όσοι έχουν λόγους να γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες των φυτών: γεωπόνοι, βιολόγοι, φαρμακολόγοι, αλλά και εκπαιδευτικοί που θα ήθελαν να εμπλουτίσουν το μάθημά τους, σίγουρα θα βρουν το βιβλίο περισσότερο από χρήσιμο. Αλλά η χρησιμότητα του εν λόγω βιβλίου δεν περιορίζεται σε όσους το έχουν ανάγκη. Πολύ περισσότερο θα πρέπει να διαβαστεί από όσους ποτέ δεν ασχολήθηκαν με τα φυτά: όχι τόσο για να μάθουν λεπτομέρειες γι΄ αυτά, αλλά γιατί θα μάθουν πράγματα και για τον εαυτό τους! Σας αρέσουν τα άνθη της συκιάς; Τι, δεν τα έχετε δει ποτέ; Χμ! Και βέβαια τα έχετε δει, αλλά δεν τα αναγνωρίσατε ως τέτοια. Πρόκειται για τα σύκα που τρώμε και τα οποία λανθασμένα θεωρούμε καρπό της συκιάς. Στην πράξη πρόκειται για μια κλειστή ταξιανθία,«ένα άθροισμα δηλαδή δεκάδων μικρών ανθιδίων στερεωμένων στην εσωτερική επιφάνεια του σύκου, μέσα στο κοκκινωπό, γευστικό πήκτωμα» διαβάζουμε στη σελίδα 196 του βιβλίου «Τι θα έβλεπε η Αλίκη στη χώρα των φυτών».Ο λόγος για τον οποίο οι συκιές δεν χρειάζεται να έχουν εμφανή άνθη είναι επειδή έχουν συν-εξελιχθεί στη διάρκεια πολλών γεωλογικών αιώνων με τους επικονιαστές τους, τις σφήκες. Η σχέση αποκλειστικότητας που έχουν αναπτύξει καθιστά εντελώς άχρηστο για τη συκιά να επιδεικνύει τα άνθη της. Έτσι, τα φυλάει καλά κρυμμένα.«Όπως ο ζηλότυπος σύζυγος επιβάλλει να μένουν κρυμμένα τα επικίνδυνα σαγηνευτικά θέλγητρα της συζύγου του, έτσι και η συκιά κρύβει τα άνθη της ώστε να τα βρίσκει μόνο το μυημένο έντομο»σημειώνει ο κ. Μανέτας."
(άρθρο της κας Ιωάννας Σουφλερη από το Βήμα της Κυριακής)

2010-11-07T23:33:00.009+02:00

Παρουσίαση μουσικής
194 Ο Έρωτας του γρύλου
ΕΝΑΣ ΓΑΤΟΣ ΜΙΑ ΦΟΡΑ
ΕΝ ΠΛΩ 2009

8/8

Η νέα δισκογραφική δουλειά της γνωστής στο είδος εμπνευσμένης, πολύπλευρης δημιουργού Τατιάνας Ζωγράφου. Yψηλού επιπέδου δουλειά, τόσο από συνθετική άποψη, όσο και από στιχουργική. Το παραμύθι του Κώστα Μάγου και της Γεωργίας Γκανιάτσου, από τα καλύτερα της τελευταίας 5ετίας, πλέει σ’ ένα πέλαγος σκουπιδο-παραμυθιών που βρέχει της αθώες ακτές της παιδικής αφέλειας και της γονεϊκής καλοπιστίας.
Γιατί ένας ξεχωριστός γάτος δυσκολεύεται να βρει φίλους; Γιατί η γατοπαρέα δε θέλει να παίξει μαζί του; Θα καταφέρουν, άραγε στο τέλος, να γίνουν μια συντροφιά; Μια ιστορία για το δικαίωμα να είμαστε διαφορετικοί και για τον πλούτο που μας χαρίζουν οι διαφορές μας!Ενορχήστρωση άρτια του Δημήτρη Μπουζάνη, οργανοπαίχτες ένας κι ένας, με ιδιαίτερη μνεία στο μαντολίνο του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Μετά το τέλος του παραμυθιού του γάτου, η Τατιάνα μας δωρίζει και τρία ακόμα τραγούδια με ζουζούνια «λιγότερο δημοφιλή», γρύλους, ακρίδες και κατσαρίδες...
Πολύ δύσκολη επιλογή ενός κομματιού για παρουσίαση. Ας προκριθεί λοιπόν «Ο Έρωτας του γρύλου», με τον τρυφερό μελαγχολικό στίχο, που ερμηνεύει ο βαρύτονος Τάσος Αποστόλου.

Ήτανε μια πεταλούδα
στου κορόμηλου τη φλούδα.
Χρώματα είχαν τα φτερά της
και αρώματα η ποδιά της.
Όλη μέρα πως πετούσε!
Δω κι εκεί χοροπηδούσε.
Κι όταν έφευγε ο ήλιος
τότε ερχόταν ένας φίλος
και τη γέμιζε φιλιά.
Τα φτερά της ακουμπούσε
και την χάϊδευε απαλά.
Είπανε πως ήταν γρύλος
και η αγάπη τους αυτή
κράτησε χιλιάδες χρόνια
σαν παλιό καλό κρασί

2010-11-01T09:46:00.005+02:00

Παρουσίαση μουσικής
193 Παλιά γειτονιά
ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΠΗΣ ΑΣΤΕΡΙΑΔΗ
LYRA 2000

Το τραγούδι "Παλιά Γειτονιά", σε στίχους Δημήτρη Γιαννουκάκη, είναι μια μουσική σύνθεση της Ντίνας (Παπασταύρου) Χατζηνικολάου, όχι ιδιαίτερα γνωστής, αλλά σημαντικής δημιουργού. Η κυρία Χατζηνικολάου έγραψε πολλά τραγούδια, όμως λίγα δισκογραφήθηκαν.
Όπως μας πληροφορεί ο συνθέτης και καλός φίλος Σταύρος Παπασταύρου, (http://ubudplaytime.blogspot.com/), προσφορά του οποίου είναι και το παρόν έργο, «...το 1960, στο Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών, προκρίθηκε το τραγούδι της “Στενό Δρομάκι”, το οποίο ερμήνευσε η Τζένη Βάνου. Το 1966, το τραγούδι της “Μια Συντροφιά”, σε στίχους της ίδιας, προκρίθηκε στο 5ο Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης... έχει γράψει τη μουσική στο παιδικό θεατρικό έργο της Μαρίας Γκόπη “Ένα Παιδί μέσα στη Νύχτα” και στο παραμύθι της Άλκης Γουλιμή "Η Γαλαζούλα". Έχει βραβευτεί από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου για την προσφορά της στην παιδική λογοτεχνία, και για το σύνολο του έργου της με το βραβείο "Πηνελόπη Δέλτα"».
Το συγκεκριμένο κομμάτι thz 10ετίας του 70’, συνδυάζει με καταπληκτικό τρόπο κεφάτη μουσική με μελαγχολικό στίχο. Αυτό είναι τέχνη! Ερμηνεύει άριστα η Πόπη Αστεριάδη.
Ξεκίνησα, ξεκίνησα για την παλιά μου γειτονιά,
λογάριαζα να ξαναιδώ την πράσινη την πόρτα,
με τα σκαλιά τα πέτρινα, κοντά στου δρόμου τη γωνιά
και τ’ άχτιστο το οικόπεδο με τ’ άγρια εκείνα χόρτα.
Και λαχταρούσα το μπαλκόνι το ψηλό
απέναντι στο σπίτι μας, με τις πολλές τις γλάστρες.
Ξεκίνησα, ξεκίνησα για την παλιά μου γειτονιά,
του σοκακιού λογάριαζα να ιδω τις ακακίες,
μα δάκρυσαν τα μάτια μου από του δρόμου τη γωνιά,
σαν είδα γύρω μέγαρα και πολυκατοικίες.

2010-10-26T19:28:00.006+03:00

Παρουσίαση μουσικής
192 Sara
Η ΒΡΟΧΗ ΑΠΟ ΚΑΤΩ
LYRA 2006

2/14

Η Βροχή Από Κάτω είναι ο 9ος δίσκος του τραγουδοποιού Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ο ίδιος γράφει: «Μία από τις διαστροφές μου είναι να εστιάζω την προσοχή σε πράγματα τα οποία οι πολλοί τα προσπερνάνε, ανύποπτοι για την ένταση που κρύβουν. Μ' αυτό το δίσκο προσπάθησα - ενδόμυχα - να ανιχνεύσω καινούρια συναισθήματα, να προσεγγίσω το παράδοξο. Όσο εκλογικευμένη είναι η καθημερινότητα μου τόσο στην τέχνη αφήνω περιθώριο ν' ανθίσει το αναπάντεχο και το τυχαίο, σε σημείο που - ειδικά γι' αυτή τη δουλειά - να αμφιβάλλω αν όντως είναι δημιουργία αυτό που κάνω ή παιχνίδι. Κι ακόμα περισσότερο - επειδή εργάστηκα δύο χρόνια εσώκλειστος στο ησυχαστήριο μου για το ηχογράφημα, με σύμμαχο και αντίπαλο τον υπολογιστή - αναρωτιέμαι αν έχουν τα κομμάτια τη ζωικότητα και τη συναισθηματική φόρτιση που χρειάζεται η μουσική για να μπορεί να φιλά τα μέτωπα των ανθρώπων. Για τον «εξανθρωπισμό» τους οφείλω πολλά στον Κώστα Θεοδώρου, ο οποίος έπαιξε και ενορχήστρωσε αρκετά από αυτά, όπως καί στους υπόλοιπους μουσικούς που συμμετείχαν».
Η συλλογή αυτή είχε αντιμετώπιση αμφιλεγόμενη. Ακολουθούν 2 διαφορετικές απόψεις:
... Εδώ εγκαταλείπει παντελώς την οποιαδήποτε φόρμα και ξανοίγεται στο άγνωστο… αυτό που μας σερβίρει είναι ένα ψηφιδωτό από λούπες, σαμπλς, φιλτραρισμένους ήχους, αναλογικούς συνθετητές και ακουστικά όργανα, με αρκετά ορχηστρικά και τη φωνή του να αποδίδει στίχους δικούς του αλλά και του F.G. Lorca... Η προσπάθειά του να προσεγγίσει το άρρητο και το παράδοξο, τον οδηγεί στον πιο στριφνό δίσκο της καριέρας του με κίνδυνο να κατηγορηθεί για προσποίηση και μεγαλομανία. Από το φανατικό κοινό του πάντως... λίγοι εξακολουθούν να ακούν αυτόν τον δίσκο μέχρι σήμερα (αποσπάσματα από κείμενο του κ. Μιχάλη Τσαντίλα, περιοδικό Ορφέας 12/3/2008)

Η αίσθηση που μου προκάλεσε η καινούργια δουλειά του Θανάση Παπακωνσταντίνου ήταν του ταξιδιού προς τα πίσω. Της πορείας προς τις πηγές ενός ποταμού, όπου αναβλύζει το αρχικό, το πρώτο υλικό, είτε πρόκειται για μνήμη είτε για καλλιτεχνική δημιουργία... Γυρίζοντας ανάποδα τους δείκτες του ρολογιού, δείχνει να ανιχνεύει το πριν: Ένα τραγούδι προτού γίνει τραγούδι, η πρωτόγονη κακοφωνία που εξελίσσεται σε μελωδία, άτακτοι ήχοι που θα γίνουν ρυθμός, μια φωνή που με εφόδιο το ένστικτο συγκλονίζει με αυτό που τραγουδά... Προτείνει μια καλλιτεχνική πράξη. Μια παράθεση εργασιών και διεργασιών του μυαλού που γίνεται παράσταση μέσα από τραγούδια, μοτίβα, κείμενα με ρίμα, λούπες, επεξεργασμένο στον υπολογιστή υλικό, μπομπίνες που παίζουν ανάποδα, ηχογραφημένες στιγμές. Κινδυνεύοντας να χαρακτηριστεί εστέτ ή... πυροβολημένος, ο Θ.Παπακωνσταντίνου δεν προσπαθεί ιδιαίτερα να τιθασεύσει το πηγαίο... ανακαλύπτει την ποίηση στο στιγμιαίο και στο φθαρτό... (αποσπάσματα από κείμενο του Μίλτου Σαλβαρλή).
Κατά την προσωπική μας άποψη, η μουσική είναι εξαιρετικά ευρηματική. Ο στίχος συμβολικός, σίγουρα αντιστοιχεί σε κάποια βιώματα του δημιουργού. Δυστυχώς στην μελοποίηση δεν απέφυγε δυο ατυχείς παρατονισμούς (ξεφωτά και κωδικά), που ακούγονται άσχημα στο αυτί.
Κι όμως εσύ Sara
δε φοβάσαι τα φρούτα του πάθους
κυλά το δηλητήριο στο σώμα σου Sara
κι όπου να 'ναι σου χαρίζει τα μαύρα φτερά
ντύνεσαι νύχτα ανάλαφρη, Sara
δεν ξέρω σε ποιους τόπους γυρνάς
με τέσσερα φεγγάρια στην πλάτη σου, Sara,
τέσσερα γαλήνια ξέφωτα
το σκουλήκι της γνώσης ζήλεψε, Sara
γόνιμη ομορφιά, ζιζάνιο
φωλιάζει στη χλόη του στέρνου μου, Sara,
και περίμενε τα δώρα απ' το κυάνιο
μπορεί στα φαράγγια των Σιού, Sara,
μπορεί και στον Σμόλικα
κάνεις τις πέτρες να σκιρτάνε Sara
σπάζοντας τον άγνωστο κώδικα

2010-10-18T09:58:00.003+03:00

Παρουσίαση μουσικής
191 ΑΝΙ ΜΕΛΑ Ε
ΑΠΟΥΣΙΕΣ
LYRA 1995

2/12

Μουσική του Σταμάτη Σπανουδάκη για την ταινία του Γιώργου Κατακουζηνού «Απουσίες», που γυρίστηκε το 1987. Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει τίτλο «ΑΝΙ ΜΕΛΑ Ε», άγνωστο σε ποιά γλώσσα, και το ερμηνεύει η Ελευθερία Αρβανιτάκη.